Duggg!

Damn, after school,
I got home, and got scolded,

at first, My Father told me,
Did you already joined MTop?!
I said, no, I haven’t asked yet,

I think he’s mad.

at the last one, My Mother, and Akira
watching MMK (Maalaala Mo Kaya), they
told me the message, and ended up
both of us (Kirby, and Me), scolded, I didn’t
listen to her at all, I know, she’s already wrong,
but just saying another word would waste
another second of our life. It would be really stupid to answer. I learned from what “Kuya Marlon” told me this morning, “You already
know, that, your mother, or father, scolding you sometimes,
they’re wrong, right? they’re still insisting, just don’t listen,
or I mean, just don’t think about it, don’t say another word,
the result will be better. It’s like, you don’t want to be hurt, so pretend.”.

I think the message is:
Just don’t be so serious about the one that scolds you,
like, pretend you’re listening, but at least listen.

That is all..

~SeraphiPod

Sorry for the slow delivery on the show audio from last week. Keep in mind, the Real Deal on Sports staff is working feverishly to keep our fans entertained!

Put some real shoes on with those jeans, young man!

rdos-bros

”Natten är en annan dag för den som förstår att vaka” – Alf Larsen, författare.

Stortorget. Luften är kall, varje andetag skickar ut ett snart försvunnet moln i gatlampornas gulaktiga sken. Några berusade mäns höga röster ekar ut från en angränsande gata. Lamporna står raka i ryggen, som ett led av soldater. Från glimrande skyltfönster stirrar skyltdockor ögonlöst. En långhårig man med påsar i händerna tittar upp på en byggnad. Hans blick löper utmed husväggen. Plötsligt rycker han till och skyndar vidare. Från en bil som stannat vid ett rödljus dunkar en dämpad bas. Det låter som bilens hjärtas slag. Inte en stjärna syns. På det stora huset rakt fram skiner en klockas visare. De står på tjugo i två.

I Sverige betyder inte solens nedgång att det blir mörkt. Tvärtom, nu är ljusens timma kommen. Gatlampor, taklampor, läslampor, lysrör, lyktor, ljusslingor. Allt tänds och sprider villigt sitt ljus. Ju mörkare årstid, desto mer ljus. En fransman som arbetade i Nigeria berättade en gång för mig hur människorna där, när solen började dala, började springa mot sina hus, jagade av tanken på att inte hinna hem innan det blev svart. I vissa länder innebär mörkrets inbrott att ens sysslor är över. För överallt är det mörkt. Man ser ingenting. Kan göra än mindre. Man går in, stänger dörren efter sig och väntar tillsammans på att solen än en gång ska stiga över horisonten. Men hos oss är det inte så. Som med så många andra av naturens delar har vi tämjt även natten, med el och glödlampa piskat den tam.

Under Paulibron rinner vattnet, becksvart. Som en flod av trög olja. De omkringliggande husens spegelbilder darrar på ytan. En vindil drar försiktigt fram. Men ovanför bron, tjugo, trettio meter upp, blåser vinden hårt. Tre flaggor piskar på ett hustak. Ett vindögt tidningsbud skjuter sin vagn framför sig. Hans rygg är krum och hans steg kvicka.

-          Jag trivs på natten. Det är så lugnt och fridfullt. Natten är inte läskig eller farlig. Men man kan inte vara mörkrädd om man ska jobba som tidningsbud. Man måste vara väldigt trygg i sig själv.

På dagarna driver han ett eget it-företag. Att bära tidningar på natten gör han bara för motionens skull. Och det ger resultat. Den vindögde tidningsbäraren har gått ner 20 kilo sedan i juli. 

Västra hamnen ligger öde. Öresund är becksvart. På andra sidan sundet lyser Köpenhamn upp himlen. Vågor som inte syns kluckar försiktigt. Långt där borta, ute i vattnet, lyser Öresundsbrons två stora bropelarpar. Plötsligt, klockan 01.58, slocknar de tvärt. Kvar i mörkret som nu är där pelarnas sken nyss var är ljuset från en bil. En liten lysmask som kryper över bron.

Det har börjat regna. Dropparna är små men många, de faller tätt. Som en blöt slöja. Asfalten blänker. Ljuset från gatlamporna reflekteras i vätan på marken och får allt att se ut som ett gulnat fotografi. Det är tomt på trafik. Några enstaka taxibilar irrar omkring som herrelösa hundar. Jag tittar in i en av dem. Chauffören tittar sammanbitet tillbaka. Han har grå tinningar och ett stort huvud.

-          Natten är lugn. Natten är skön. Natten är då jag arbetar. Men ibland visar den upp samhällets mörka sidor, säger han.

På Davidshallsgatan svajar lamporna lätt över gatans mitt. Trådarna de hänger på döljs av mörker och regn. De ser ut som en rad svävande ufon. En kvinnas klackar smattrar runt ett hörn.

En liten man i en stor jacka kämpar med att tända sin cigarett. Tändaren verkar ha gett upp, det gör inte mannen. Raspandet från tändaren när han gång på gång försöker få eld slutar inte, snart låter det som tickandet från en klocka.

- Jag gillar vanligtvis inte natten, säger han. För jag måste vanligtvis upp och arbeta dagen efter. Han är på besök i Malmö från Tyskland. Pengar, allt handlar om pengar, fortsätter han. Om du ger mig pengar kan du få fler svar. 

Bensinmacken. Alltid ljus, alltid öppen. Full av mat och förnödenheter. Nattens oas. Två unga män sitter uppflugna på varsin stol. På den smala bänken framför sig har de dukat upp en 200 grams chokladkaka, grillchips, sex chokladbollar, en påse ostbågar och två iste. I händerna har de varsin ketchup- och senapsspacklad chorizo. Deras ögon blänker rött. Den ene, han med rakat hår och satt kroppshydda, säger:

- Jag gillar att vara uppe om natten. För när jag går och lägger mig vet jag att dagen då jag måste jobba snart är här.

Den andre, han har långt, krulligt hår och luktar rök:

- På natten finns inga måsten, inga krav. Då har man själv kontrollen.

Klockan på väggen bakom disken visar kvart i fyra. 

Över Möllevångstorget skyndar en skepnad. Det är en man klädd i lång rock, på huvudet har han en upprullad mössa. Svetten pärlas i hans ansikte. Han går i ett rasande tempo.

- Jag gillar tystnaden på natten och att det inte är så mycket människor. Samtidigt är man inte totalt ensam.

Nattvandraren har inget arbete för tillfället. Då kan han vara uppe sent om kvällarna. Ibland, eller till och med ofta, blir det en rask promenad. Han är aldrig rädd för mörkret, eller natten.

- Barn är rädda för mörka rum. Men ett mörkt rum är inte farligare än ett ljust. De är sin egen fantasi de är rädda för.

I did as planned for Saturday morning. I queued outside H&M to avail of the limited edition Jimmy Choo products on offer. I arrived at 08.00 to find an orderly queue of around two hundred – most of whom were women – snaked around the corner of South King Street. Anticipation filled the air; it were as if the crowd might suddenly break into a sprint. The line contained just a few men accompanied by girlfriends. The best pickings of Jimmy Choo’s men’s range were as good as mine, I thought. My brother, Catherine and I waited patiently in the drizzling rain, making chit chat with some of the others in the queue.

At 09.00 the doors of the store swung open. The queue slithered at a quick pace until it was consumed by the entrance.  In mere seconds, the ground floor of H&M descended into chaos. Countless women bounded for the centre of the shop, rummaging and throwing garments aside. Many grabbed anything they could, paying no heed to size or colour. I have since learned that a member of staff received a kick in the back by an aggressive customer. I am grateful to have given the lady-shoppers as wide a berth I did. I left Catherine to her sorority of fashion-enthusiasts. I made my way to the refuge of the men’s section. As the Bro and I descended on the escalator, I briefed him on the rules of engagement.

At the foot of the stairs was the Jimmy Choo range. It easily stood out from H&M’s regular collection. The clothes were adorned with lush, royal blue tags. The shiny, blue stacks of shoe boxes were a sight to behold. On my wish list was a leather jacket and suit. I rushed to the suits to secure my size. I quickly learned there were limited sizes on offer. I tried on a jacket. It was a little baggy. I opted for a thirty six waist trousers instead of a thirty four. Unfortunately, the men’s changing room had become an overflow to the women’s. There was no possibility I could try my suit on. My Bro suggested I strip in a quiet corner of the store, if I were desperate. I did consider it for a moment. The Bro and I separated to find the leather jackets.

“Find the leather jackets in size large!” I instructed him firmly. “Grab one in black and brown, if they have both colours!”

Minutes later, after no success, I scanned the increasing number of bodies to locate him. His eyes met mine.

“Any luck with the jacket?”

“Is that them?” He pointed to some shabby looking, fake leather jackets.

Frustrated, I glanced around the men’s section. Suddenly, it was obvious that this little island of fancy clothes and shoe boxes was the entirety of the Jimmy Choo men’s range. Only one third of the men’s range was on sale. There were no jeans, scarves or jackets. I located a member of staff.

“Hi, can you tell me where the leather jackets are?”

A young – and quite attractive – guy with a British accent shrugged. “Sorry, mate. This is the extent of it. They sent no leather jackets.”

“Oh!” I responded. Young, Sexy Shop Assistant turned to accommodate a pushy customer.

I stood there a little dumbstruck. What was I to do with the remaining few hundred euro I budgeted to spend? Catherine appeared from nowhere out of the bustling group of men. She carried a few items. I recognised a grey dress from coverage of the celebrity launch party earlier that week.

“How did you get on?” she asked in expectation.

“There are no leather jackets, Catherine! I am disappointed. What do you have?”

“I got these,” she replied as she held out her prizes. Two dresses draped from hangers. “I like this grey dress, but it’s not my size. It’s expensive. This other dress is pretty much all I could get. I am not mad on it either.”

We concluded she would not purchase either dress. She was not completely happy. She hung both Jimmy Choo dresses on a rail. Both garments were pilfered within seconds.

“What do you think of my suit, Catherine?”

She looked about my person. “Where is it?”

My brother howled with laughter.

“I’m wearing it now,” I said dismissively. “You are obviously astounded by its fabulousness.”

We all laughed.

“Is it a little big for you?” This question was put gently.

I turned to the mirror. I made an assessment of its size. A nearby woman advised the suit was a “fine” fit. My doubts were quashed. On the way to the pay point I stumbled over one or two shoe boxes that carelessly littered the floor. Maybe shoes would cater to the void my leather jacket would have so perfectly filled. I opened a shoe box to find a brown pair of suede boots. A second box contained the same.

“I hate suede,” I said to Catherine as I opened yet another box. “Behold! More suede boots.”

I reached for my fifth box. I could sense my brother’s impatience. There was no horrid suede boots. This box contained a pair of breathtakingly beautiful, black, leather boots. I gasped. I placed a hand to my chest.

Young, Sexy Shop Assistant reappeared in front of me. “Try them on,” he said (in probably less a provocative manner than I recall).

A good looking man need never instruct me twice. I sat on a display shelf and wedged my wide foot into the boot. They fit perfectly. I strutted up and down the shop, wearing one boot.

“I’m taking them,” I announced aloud. “And I am taking this Jimmy Choo wallet too.”

I proceeded to the pay point. Young, Sexy Shop Assistant had just opened a till (especially for me). He beckoned me forward. We made conversation as he meticulously folded the suit.

“You’re very lucky to find these boots,” he said. “These were the most popular item of the range.”

I lapped up the attention as I handed over my cash, momentarily considering suggestively throwing it at him.

Leaving the store, I felt good. I had just flirted outrageously with a sexy guy and bought some Jimmy Choo threads. I can’t exactly recall how I vacated the store; it may have been on a large, white, fluffy cloud.

Back at home, Boyfriend failed to conceive the idea of owning such amazing footwear. Nor did his basic mind grasp my suggestion I was now out of his league.

“I own Jimmy Choo boots,” I advised him. “The stakes are much higher now.”

He did not respond.

Boyfriend will not cease pestering me to remove the boots from the middle of the floor in the living room. They are a focal point; to be admired by all. Someday, I might have to wear them outdoors, but for the moment I desire to savour the perfection that is my black Jimmy Choo boots.

I know I’ve been bitching about my mother a bit on Twitter lately.  For those of you not following me on Twitter, my mum is visiting for the weekend.  She lives in Queensland, so I only see twice a year or so.  I thought she was staying here tonight, but instead she is going out with a friend of hers and will stay the night at his – and his girlfriend’s – place.  As far as I know, the last time she went out with this friend was three or four years ago and the night ended in disaster.  So I thought I would tell you what happened that night.

This took place when I was living in a tiny 2 bedroom terrace house in West Melbourne with my boyfriend, – P. E. Guy – my best friend (back then) and his boyfriend.  Mum was supposed to stay at my brother’s – who was living in a two bedroom unit on his own – in the spare bedroom.  At the last minute – when he picked her up at the airport – he changed his mind and told her she should stay with me.  At this stage she didn’t know I smoked – and I mostly definitely lived in a stoner household – which would have made things awkward, but truly, there just wasn’t anywhere for her to sleep.  I offered to go halves with my brother and get her a motel room nearby, but she arranged to stay with a friend.

On her second night in Melbourne she went out drinking with the friend at a bar in Highpoint.  His place was just down the road so it would be a cheap taxi ride home for them, but Mum’s friend picked up “some bird” who made some jealous snarky comments directed at mum.  This upset her so she left, taking a taxi back the friend’s place.  Then she decided to go for a drive – in my brother’s car, which she had borrowed for the weekend – since she didn’t want to be there when her friend returned with the girl.  Sometime around 3am the car broke down.  I don’t know where.  She attempted to get money out of an atm but it ate her card – which she blamed the machine – and I think she tried to call my brother but he didn’t answer and she left a voicemail.  Since she had no money she walked back to her friend’s place, which took about an hour or so.

The next morning I got a call from my brother who was furious and refused to deal with her anymore.  He gave me a vague version of events and told me to call her and sort it out.  So I called mum.  She said everything was fine, and she had a good night out.  Confused, I asked her what happened to the car.  She acknowledged that the car had broken down but wouldn’t elaborate any further.  Still confused I called my brother back.  He was calmer this time, and I got a few more details from him, but he didn’t know much.  I found out the rest about a year ago, though I’m sure there’s still a detail or two she held back.

The thing is, my brother doesn’t live that far from Highpoint.  So if she had stayed with my brother, she would have caught the taxi back there, and that would have been the end of it.

Dapat ay hindi muna ako magpopost ng kahit ano pero sa aking nararamdaman na naman ngayon, ayun, gusto ko lang ilabas ang mga bagay-bagay sa aking isipan para kayanin ko pang magawa ang mga bagay na dapat ko pang gawin ngayon. Hmm..ano ba ang ikukwento ko sa inyo ngayon? sa katunayan, pag ako’y nagsusulat ng mga posts ay palaging kailangan ang “tamang oras”. The right time to think and to write. Or sabihin na nating lagi kong hinahanap ang “right mood” dahil iyon lang nagpapagana ng utak ko sa pagsusulat. Sa mga writers, alam natin na kailangan talaga ng tinatawag na mood para makapagsulat at makalikha ng magagandang katha lalo na noong nilaan niyo ang mood na ito sa ipinagmamalaki niyo namang masterpiece. Hmmm, sa totoo lang wala pa ako sa sinasabi kong mood na iyon pero I will try to say something about what is happening to me right now. Medyo malungkot ang dating, parang lumuluha pati ang hangin.

Ngayon, masasabi kong hindi ko pa rin pala naiintindihan ang pag-ibig na paulit-ulit at talamak na sa isip ng mga tao lalo na tayong mga Juan. Haay nako, wala talagang makapagsasasbi kung ano ang tama o maling pag-ibig. Sa pag-iisip ko noon, may nabasa ako, isang text message, sakto, sa aking pagsusulat, ito ang sabi:

“the right person in the wrong time makes him/ her wrong..”

Siguro nga. hindi naman natin kasi masasabi kung kailan nga ba natin matatagpuan ang true love na iyon. Haaay. Mas lalo akong naguluhan dahil sa mga nangyayari ngayon. huwag namang mag-alala dahil sasabihin ko naman iyon maya-maya lamang.

Siyempre, pag-ibig na lamang ang ikukwento ko dahil, isa iyon sa mga mahilig basahin ng mga tao ngayon, medyo nahalata ko dahil sa mga views ng mga blog posts ko, ayun, nangunguna ang mga pag-ibig posts..^_^

Ok, wala ng paliguy-ligoy. Gusto ko ng ilabas ito.

Kasabay ng pagtubo ng isa na namang medium-size na pimple sa aking ilong, pag-kaadik sa iced tea or red tea ngayong bakasyon na sa sobrang kaadikan ay maya’t maya ay nagkakanaw at tinatagay( di kaya ako magka-LBM nun? ^_^), sa pag-init lalo ng mundo, ( o baka sa parte lang ng Pilipinas..), sa pagkabagot ko dahil sa bahay lang ako lumilibot, sa pagdami ng dumi sa maalinsangang daan sa may kanto sa amin, sa lalong pag-usbong ng computer shops dito din sa min, sa pagkahilig ko sa music at unti-unti na akong natututong mag-gitara, sa lagi kong paguunlitext dahil nakaadikan ko na ring magtext, sa pagdami ng tao sa mundo na siguro’y malapit na tayong magsiksikan, at sa aking pag-iisip kung paano pa madadagdagan ang mga sinasabi kong ito kasabay ng nararamdaman ko ngayon na sasabihin ko na, mas lalo ko siyang minamahal.

Hindi ko malaman kung tunay na nga ba ito o talagang bata pa ako at nabubulag sa damdamin kong ito.

Pero, isang tanong lang, bakit ko naramdaman ito? Oo, may matututunan pero kailangan bang magpakilala pa sa akin ang tadhana ng isang babae para lang ako’y masaktan? Ano ito, just for experience? Siguro, marami na satin ang nasaktan sa hindi malamang dahilan. Haaay.(isang malalim na buntong hininga..).. bakit ko nasasabi ito?

Kung nabasa niyo na ang post ko tungkol sa mga phone calls sa gabi, siguro mauunwaaan niyo na agad ang susunod kong mga sasabihin..

Ano? Nabasa mo na?

Dali.

Tapos, ayun, nahuli siya ng kanyang mga magulang at nagalit ata to the point na muntik na siyang maging “grounded” sa kanyang pag-gamit ng cellphone niya. Kaya ako naman, sinabi ko sa kanyang, huwag niya muna akong masyadong isipin, dahil siyempre, kung titingnan ang sitwasyon ngayon, magulang sila, pamilya sila, ako, tanging nararamdaman ko lang para sa kanya, at nararamdaman niya lang para sa kin ang tangi kong pinangahahawakan ngayon.

Noong una pa lamang, alam ko na kung hanggang saan lang ako, pero ilang beses din akong nagkamali na laking pasasalamat ko dahil nandoon pa rin siya, nakakapit habang pinapatakbo ko ang jeep ng buhay ko. Kahit sa sobrang bilis ng aking pagpapatakbo na hindi ko na inisip ang kanyang kalagayan at nararamdaman, andoon pa rin siya, palagi niya kong iniintindi, palagi siyang nandiyan para sa akin. Nakakapit lang siya.

Kaya ayan, lalo ko tuloy minahal.

Hmmm. Marami na rin kaming pinagdaanan, tulad ng dahil sa kanya “daw” ay bumaba ang mga grades ko kaya naging 1^st honorable lang ako, tapos, parang nagbago “daw” ang mga ugali namin, at parang pag iniisip ko, kung hindi naman kami ganito ay hindi siya mamomroblema sa buhay niya. Pero, nagpapasalamat pa rin ako, dahil andun pa rin siya..nandiyan parin siya..doon, sa tabi ko..

Kaya, ayun, lalo ko pa siya minahal.

We are the ones who mold our future. Sobra. Walang nakakaalam ng bukas dahil tayo ang gagawa noon, nasa sa atin kung paano tayo mabubuhay hanggang sa makarating sa kinabukasan.

Naalala ko iyong sinabi ng speaker naming sa commencement ceremony namin,, ito:

“kayo ay napagigitnaan ng dalawang panahon: ang naglahong nakalipas at ang walang katiyakang bukas..”

Na inspire ako sa mga salitang iyon. At noong narinig ko sa kanya ang mga katagang iyon, naiisip ko na naman ang taong mahalaga sa akin. Mananatiling mahalaga, kung hindi man umabot hanggang sa huli.

Ang tangi na lang sigurong magagawa ko sa ngayon ay mag-aral, tuparin ang mga pangarap, mga pangarap ko, mga pangarap ng magulang ko at after that, this time, siya na siguro ang susunod na pwede ko ng gawin ay ituloy na ang pinaghintay kong pag-ibig.

Haaay. maraming “sana” ang laging bumabagabag sa isip ko. Sana ganon.. sana ganyan.. sana siya na. masyado pa siguro akong bata para sa mga bagay na ganito at hindi ko pa naiintindihan ang tunay na kahulugan ng mga ito.

Walang masabi ang aking bibig, pero nais ko pa ding ibuka ito hanggang sa maintindihan ko ang pag-ibig..

Marami sigurong matatawa, lalo na ang mga mas nakakatanda na makakabasa nito at sa mga may asawa o sa mga mas may experience na. pero, ni hiya, wala akong mararamdaman, dahil ganito na siguro ang makabagong panahon? Siguro, marami pa akong isasaing na bigas at kakainin bilang kanin( panget pag marami pa akong kakaining bigas, di ba niluluto iyon?), para maintindihan ko ito pero ito lang ang mga huling salitang maiaalay ko sa mga nagbabasa at siyempre, para rin sa kanya:

Sa pagsakay ko sa aking jeepney, minsan, hindi ko namamalayan na binibilisan ko na pala, nanatili ka pa ring nakakapit, kaya naman ay gusto ko kita laging iupo sa tabi ko ,habang nagda-drive ako sa daan ng buhay ko, minsan, gusto ko namang bagalan dahil masyadong maganda ang kapaligiran, mahalimuyak ang daan at para bang tigil ang mga kamay ng orasan, minsan naman, malubak ang daan pero ako naman ay nanatiling nakakapit sa manubela ko, mahigpit at inaalala ka hanggang sa umayos na ulit ang daan.

Minsan, nadadaan naman ako sa bahay ni BRO, maraming sana ang ipinagdadasal ko noon, at lagi akong nagdadasal na sana, ikaw na lang lagi ang pasahero ko, at ihahatid kita, sa kung saan mo man gusto, ikaw ang pasaherong nagpapanatili ng pagatakbo sa gulong ng sasakyan ko, ang “goodmorning towel” na nagpapahid ng pawis ko sa tuwing nahihirapan at ang katabi ko, hanggang sa pag-uwi ko , galing sa pasada, sana, manatili kang andiyan, hanggang sa matapos ko ang ruta na aking tatahakin, diyan ka lang ha, diyan ka lang..importante ka..alam mo na ang mga susunod na katagang lagi kong pinauulit-ulit sayo. Makinig ka sa mga salitang ibinubuka ng aking bibig, lalo na ng aking nararamdaman.

Mag-iingat ka lagi, sa tuwing bababa ka at nakarating sa pupuntahan at palagi mong tandaan, nandoon ako, naghihintay sa terminal na sa waiting shed na lagi mong tinatambayan sa iyong pag-uwi..

click me..

At higit sa lahat, hindi ko hinihingi ang bayad mo sa iyong pagsakay, patuloy man ang pagmahal ng fare sa kalsada, dahil may isang bagay sa akin na nananatiling nagmamahal..^_^

Kapit ka lang. paaandarin ko na.

Matapos niyang maamoy ang halimuyak ng pagsikat ng araw, pagod man at puyat ay pinilit niya pa ring bumangon sa kadahilanang kailangan niyang pumasok pa sa eskwelahan na apat na taon din niyang binalik-balikan. At nang magkaulirat ang isip, bigla niyang naisip na ni isa mang takdang-aralin ay hindi niya nagawa dahil sa sobrang dami niyang inasikaso kahapon at ang kaya na lang gawin ng katawan niya ay magpahinga. Walang gumising sa kanya, walang naghanda ng pagkain, walang nagbigay ng baon, dahil isa lang naman ang dahilan, wala na siyang kasama sa mundo. Tanging siya lang at kung maikokonsidira ang lahat ng bagay na kasama niya, ayun, mga bagay sa bahay, ang mismong bahay at tanging aso lang niyang si Bantay ang natitirang kamag-anak na masasabi niya kung sino man ang magtanong. Walang nakakaalam kung bakit, walang nagtatanong dahil wala ng nais pang umungkat ng kwento ng kanyang buhay. Tahimik lang siya. Malungkot siya.

Matapos gumising ng maaga, maaga, iyong tipong nakapaglinis na ng bahay, pinaliguan si Bantay at nakapag-ayos na ng sarili, pumasok na siya, gamit ang medyo kinakalawang na bike na kanina lang din niya binombahan dahil flat pala ang mga gulong nito. At laking pasasalamat niya, ayon, muntik lang siyang mahuli sa pagpasok.

Nagdaan ang mga araw na ganito, eskwelahan, bahay, eskwelahan..makikita sa kanya ang pagsisikap..ngunit mas pinangungunahan ng lungkot ang kanyang itsura ayon sa mga tumitingin..ramdam niya iyon, hindi lang niya alam kung bakit sila ganoon..

Pero, nakakalungkot pang isipin, may nabanggit na ba akong kaibigan niya? Wala, ni isa man lamang walang lumapit, lalo na, wala ring nagpumilit.

Isang araw, sa kanyang pag-uwi, matapos dumaan sa maalinsangan at puro basurang daan, sumuot sa mga eskinita, nausukan ng mga tambutso sa kalye at nakatapak pa ng dumi sa kanto, at muntik na mahulog sa ilalim ng tulay, ay may nakita siyang babaeng tumawid sa overpass malapit sa bahay nila. Siyempre, isa siyang adan, kaya hindi naging mahirap na umibig ang isang adan sa isang eba na iyon nga, iyong dumaan sa overpass. Makatunaw ang ginawa niyang titig ngunit hindi ito titig ng pagnanasa ngunit, titig ng kasiyahan na may halong pag-asa na sila ay maging magkaibigan man lamang kahit hindi na magkatuluyan. Sinundan niya ito, hanggang sa nakahalata na ang dalaga sa kanyang pagmamasid. Alam na rin niyang nalaman na ng dalaga ang kanyang ginagawa kaya naglakas-loob na itong lumapit ngunit ng humarap na ang babaeng iyon, ayun, kinabahan, para bang ipinako ang mga paa sa sahig at pinupukpok pa ito gamit ang martilyo ng pagkatakot. Ngunit ng papalapit na ang dalaga, nakita siya ng kanyang tita, tinawag na at dali-dali namang umuwi na kasama ito.

Nanghinayang si Con.

Pero, sa kanyang paglapit sa dating kinatatayuan ng magandang dalaga na iyon, may nahulog pala ito sa kanyang pag-alis..isang pambura..puti, di pa nagagamit, hindi pa nailalapat sa kahit ano mang sulat sa papel. At noong kanyang napagtatanto, kaklase niya pala ang dalagang iyon..napabatok sa ulo at masayang umuwi sa tirahang tanging si Bantay lang ang naghihintay na siya ay dumating..

Dumating ang takipsilim, isang takipsilim na nagpapahiwatig ng pamamaalam, dahil ito na ang huling takipsilim niya na iisipin ang buhay sa hayskul, gagradutae na siya..nagawa rin niya, natapos niya ang isa na namang yugto, at tanging ang iniisip niya ay ang kanyang mga magulang na pinatay ng hindi kilalang tao na tanging isang sulat lang ang iniwan sa kanya..

”HUWAG KANG GAGAWA NG KUNG ANO, AT PAPATAYIN KO RIN ANG NAGBABASA NITO..”

Walang bahid ng pagkatakot ang yumapos sa kanya kahit noong una pa niya itong nabasa, tanging ang sambit niya sa kanyang sarili ay

“MAY ARAW KA RIN..”

Hindi ito isang pagbabanta o paghihiganti. Ang tanging nasa isip niya ay sana dumating ang araw na umayos na ang buhay ng taong ito..sana wala na siyang mapatay ngunit sa bawat pagpatay na napapanood niya sa de palong telebisyon para lumipat ang channel, tanging iisa ang gamit sa pagpatay, lapis, at ito ang ginamit sa kanyang mga magulang..

May pagkakataong galit na galit siya, para bang gusto na rin niyang kumawala sa paghihirap at sama ng loob na parang isang tanikalang nakaikot sa leeg ni Bantay. kaya may mga araw na lumalabas na lang ng kusa ang kanayang mga luha sa lungga nito at nagpapakasayang magpadulas sa kanyang mukha.

At itong gabing ito, isa iyon sa mga araw na iyon..

Natulog na siya na nananatiling pumapatak ang mga butil ng kalungkutan mula sa kanyang mga mata.

Bukang liwayway, isang bagong umaga. Maayos na ulit ang kanyang pakiramdam.. ginawa ang paglilinis ng bahay, pagpapaligo kay bantay at pag-aayos  ng sarili dahil pupunta siya sa isang coffee shop na kinaugalian na niyang puntahan. Dahil nga sa wala ng pasok sa paaralan dahil graduation na maya-maya lamang ay pumunta muna siya doon.

At sino naman ang hindi matutuwa dahil may maituturing pala tayong kaibigan niya..ang matandang may-ari ng coffee shop na iyon at siya lang ang tanging nagseserve, ang nasa counter at ang nagtitimpla ng iba’t ibang lasa sa kapeng kanyang pinagbuhusan ng panahon mula ng tatlong taon siyang nahilig sa pagluluto..oo, tatlong taon, masasabing in-born ang talento niya pagdating sa kape..

Tumunog ang mga bell sa pinto ng shop na nagpahiwatig sa matandang dumating na si Con. At gaya ng nakagawian, naupo sa isang kahoy na silya, malapit sa counter at walang imik na naghintay dahil alam na ng matanda ang gusto niyang kainin dahil iyon palagi ang inoorder niya pag pupunta siya dito..isang mug ng kapeng may strawberry syrup at dalawang choco-honey dipped donuts na tanging ang matanda lang ang nakagawa.

Nasabi ko bang sarado na ang coffee shop na iyon? Tama ka, hindi na ito kumikita..parang naging isang bahay na lamang ito sa matanda dahil nalugi ang shop na ito dahil may umagaw sa recipe ng matanda, at sino ang umagaw? Ang kanyang anak, isang suwail pero hinihintay pa din ng matanda na magbago ang anak. Bumalik at mamuhay na lamang ng magkasama.

Tumunog na naman ang mga bell sa pintuan.

“hindi na po ito nagbubukas..” sabi ni Mang Tomas..

“ah, hindi na po ba? Makiki-CR lang po ako, hindi ko na po makayanan ang dinadala ko..XD” sabay bigay ng matamis na ngiti at dumeretso na sa CR na tinuro ng matanda..

“siya po iyon, hindi ko po malaman kung paano ko siya lalapitan..torpe po kasi ako eh..pero at least nakita ko ulit siya..salamat sa kape Tito Tom, alis na po ako..” sabay alis nito at hindi malaman kung saan pupunta.

Tumunog ang mga bell sa pintuan.

“ai, salamat po ha..uhm, nasaan na po iyong binatang kausap niyo kanina?” sabi ni Leslie.

“ah, umalis na siya eh, marami pa kasing gagawin..”

Sabay buhos ng malakas na ulan..

“hala, paano iyan, paano ko makakauwi nito?” sabay tingin sa madilim na kalangitan. “may payong po ba kayo? Tsk, lagot ako nito..”

“ayun, iniwan niya iyong payong niya para sa iyo..”

“huh?”

“iyong batang iyon, alam niya kung kailan uulan o hindi, iniwan niya iyon para hindi ka mabasa..kung gusto mo siyang makita marahil hindi pa iyon nakakalayo, sumilong iyon..”

“ah sige po, ibabalik ko na lang po iyong payong niya pag nagkita kami, maraming salamat po ulit uhm?”

“Tomas, Tomas ang pangalan ko iha..”

“Ah, Tito Tom, sige po..”

Lalong lumakas ang pagpatak ng mga butil ng kalangitan at wala ni isa mang tao sa daan, tanging maririnig lang ay ang sunud-sunod na pagpatak ng ulan na iyon kasabay ng mga palakang humihiyaw sa maliit na sapa malapit sa isang simbahan..

At nandoon siya..nakaupo sa pinto ng simbahan, nakatingin sa langit..

“umiiyak na naman ang kalangitan..nakikiramay ka ba sa akin? Maraming salamat..”

Sabay higa, malapit sa puntod ng kanyang mga magulang..nagkataong dating sementeryo ang kinatatayuan ng simbahan, maraming natabunang puntod ngunit sa hindi inaasahanag pagkakataon, nasa harap ng pinto ng simbahan ang puntod ng kanyang mga magulang..hindi man makita ang mismong nitso dahil nasa ilalim na ito ng sementong pinantayo sa simbahan, tanda niya pa rin ang pwesto ng mga iyon na lagi niyang nililinis tuwing dadaan siya doon..

“mukhang di tuloy ang graduation ah..”

Nagulantang si Con, sabay ramdam na nawala ang mga patak ng ulan dahil may payong na humarang para abutin nito ang mukha niya..

“ay, buti ginamit mo ang payong ko, ah eh, nahulog mo pala ito oh, pambura mo..alam ko mababaw lang ang halaga nito pero turo kasi ng nanay na ibabalik ang mga bagay na di iyo..”

“Ah, hehe, salamat, hinahanap ko nga iyan eh, hindi tuloy ako makapagdrawing dahil hindi ako sigurado, baka bigla magkamali, ayun, ulit na naman sa umpisa..” sabay ngiti at tumabi sa kinauupuan ni Con..

“uhm, ako po pala si Con, uhm, Leslie?”

“paano mo nalaman ang pangalan ko?” ang pagtataka ng dalaga..

“nakita ko po sa name plate mo oh..ang laki parang lapida..hehe..”

Sabay nagkaroon ng parehong pag-iisip ang dalawa na maghabulan..hindi inintindi kung mababasa ba sila o hindi, basta walang tigil na nagtakbuhan na dati ng naramdaman ni Con noong bata pa siya, kasama ng kanyang ina..

Hanggang sa napagod at hindi malaman kung pawis ba ito o tubig ng kalangitan ang nararamdamn nila sa kanilang katawan, naupo ulit sa pinto ng simbahan at sabay sabi ni Con,

“kaibigan na kita ha? Pwede ba iyon? Ang ganda mo pala pag malayo..”

“ok, friend na din kita..pag malayo, panget ako pag malapit? Ha? Panget ba ako?” sabay lapit ng mukha nito sa mukha ni Con..

“hindi po, noong nakita kita sa overpass, ang ganda mo, wala naman akong sinasabi na panget ka pag malapit eh..hmm, ang ganda mo din lalo na pag malapitan..” sabay titig sa mata ni Leslie..

Hanggang sa biglang nagulat ang dalawa, nagka-alisan ng titig, namula, nagkatinginan muli, at nagtawanan..

“sayang, kung naging magkaibigan tayo mula pa noong grade 1, para maraming memories, palagi kasi akong nag-iisa eh..” sabay nagpaawa ng itsura si Con..

“ganon? Grade 1, grabe ka naman, wala pa kong muwang noon, pero sana mas matagal noh..ba’t naman kasi ngayon ka lang dumating at nakipagkaibigan? Tingnan mo, graduation na, wrong timing ka talaga..hmp..” nagtatampong sabi ni Leslie.

“hmm, pero sana, hindi man tayo naging magkakilala ng matagal, maging matagal ang pagkakaibigan na ito..maraming salamat ha..buti, kahit papaano, sa valedictory speech ko mamaya, may kilala ako, may pagsasabihan..titingin ako sayo mamaya ha..”

“ok, wag mo lang akong paiiyakin, kaw naman kasi, pag nagsasalita ka dati o kaya pagkakanta, nakakaiyak ka..mukha mo kasi..”

“sige, ittry ko, pero baka ako ang umiyak, nakakapanghinayang kaya pero ang sarap din ng feeling na maging kaibigan ka..”

“medyo malapit na pa la ang oras, uwi na tayo, magpapaganda pa ko para sa yo..” sabay tayo at hinila si Con paitaas..

Ngunit ng hinawakan ni Leslie ang kamay ni Con, hinila din ito ni Con pababa.

“sandali lang muna, dito ka muna sa tabi ko..kahit mga labinlimang minuto na lang..gusto ko lang makatabi ka..baka hindi na maulit..”

“bakit Con?”

“pag graduate ko kasi, balak kong pumunta ng ibang bansa, doon ako mag-aaral..”

“huh? San ka kumuha ng pera?”

“edi iyong nagpapaaral sa kin ngayon..”

“ah, hmm, cge, tabi muna tayo..” sabay ngiti sa binata..

Naghari ang katahimikan, tanging patak pa din ng ulan ang maririnig kasabay ng mga sigaw ng palaka sa maliit na sapa malapit sa simbahan na iyon..

“Les, may tanong ako..”

“ano yun?”

“bakit nakakabura ang pambura?”

“ano ba namang tanong iyan, siyempre para maitama ang mali? Para maituwid ang hindi? Kasi, pinapaalala lang niyan na bukas ang lahat ng bagay sa pagbabago..alam mo iyon kaya kung ano mang mali ang nagawa natin o ng kahit na sino, basta, kay God may kwarto pa rin para puntahan at baguhin ang sarili..sa puso niya di ba?”

“oo, tama ka diyan..pero may isa pang dahilan..”

“at ano naman yon aber?”

“ang pambura ay nananatili pa ring isang bagay na nakakabura di ba? Pero may isang bagay na hindi niya mabubura..

“nyek, ano?”

“edi ang sarili niya, kelan ka pa nakakita ng pamburang ibinubura sa pambura?”

“nu kaya iyon, siyempre hindi pa noh..”

“at alam mo kung ano ibig sabihin noon? Hmm.. oo, ang pambura ay nagpapaalala na may oras, may panahon at may lugar para sa pagbabago patungo sa kabutihan pero may mga bagay na hindi mo na mabubura kung maihahalintulad ko ang sarili ko sa pambura na iyon..”

“Ano naman iyon?”

“pag-ibig..”

“nyek, anong konek?”

“Leslie, alam mo bang may pagtingin ako sayo, dati pa lang? ano kaya ikaw? Kung pareho man tayo ng nararamdaman, ibig sabihin, parang iisang bagay lang tayo diba? At kung gagawin nating kunwari, pambura tayong dalawa, edi hindi natin mabubura ang sarili natin maging ang isa’t isa dahil pareho tayo..at kagaya yan ng pag-ibig ko sayo..maniwala ka man o hindi, hindi kita mabura sa isip ko kahit kaylan ko man gustuhin..”

“ramdam ko iyon..pero, sa sitwasyon natin, natatakot ako dahil baka sa isang iglap, maubos na pala ang isa sa atin sa pagbura sa iba..alam mo yun..”

“hmm, siguro, isa na naman itong pagsubok ni BRO, na siyang lapis para sa atin, iginuhit niya ang mundo, ang mga pangyayari ngunit tayo ang nakakaalam kung ano ang tama at mali na siyang buburahin natin o hindi..”

“hmm, sana ikaw na..”

“oo nga eh, pero basta, sa pag-alis ko, sampung taon man o mahigit pa ang abutin, basta, magkikita pa tayo pag wala nang jeep na dumadaan sa highway..”

“nyek, ang korni mo talaga..lika na nga, alis na tayo, malapit na oh, malate pa tayo..” sabay halik sa noo ni Con..

“Sige, kitakits ha..” at nagpaalam na ang dalawa..

natapos ang graduation ngunit hindi na dumating si Con sa program na iyon, umalis na pala siya, noong hapon ding iyon..

tumakbo si Leslie sa bahay nila, binuksan ang bahay, gamit ang susing inihulog ni Con sa kanyang bulsa noong hinalikan niya ito sa noo..

at sa kanyang pagpunta sa kwarto, nandoon ang iniwan ni Con sa kanya..

isang payong, isang bato na galing sa simbahan at isang sobre.. sobreng naglalaman ng mga kataga..

isang tula..

papaiyak na sana si Leslie ngunit nakita niya ang isang pambura sa loob ng sobre na sinulatan ni Con ng kanilang pangalan..

ang sulat ay nagtapos sa isang ps..

“oh ayan, try mo burahin gamit lang ang pamburang iyan..bawal ikuskos dahil gumamit ka na ng ibang bagay pag ganoon..”

at siya nga pala, tingnan mo iyong highway mula diyan..

nakita niya ang traffic pero hanggang sa lumalalim ang gabi, unti-unting nawawala ang mga jeep sa highway at napansin niyang may jeep na hindi umalis sa kinalalagyan nito..

hating gabi na noon..

pinuntahan niya ang jeep at pagpasok dito ay may papel na nakasulat..

“hanggang sa muli nating pagkikita..”

Lumipas ang sampung taon, habang natutulog si Leslie sa bahay ni Con na binili na niya pag-alis nito, may kumatok sa pinto..matapos kusotin ang mapupungay na mata ay binuksan niya ang pintong iyon..pamilyar ang lalaking nagmagandang araw..

Mahalimuyak ang umagang iyon, mahimbing na natutulog ang sampung taon na si Bantay, at tahimik ang daan, walang dumadaan, nagkaroon kasi ng strike noong mga oras na iyon..^_^

mona lisa smile..

masyadong masalimuot ang mga pangyayari, to the point na ngayon lang ulit ako nakapagsulat at medyo nawalan ng ginagawa..

at dahil nga sa very haggard at strenuous ang mga pinaggagagawa ko in the past few days,( ai, maraming few un..haha..), pabayaan niyo naman ulit akong kumanta sa harap niyo..

oh? bakit? hindi po ako sintonado..actually, parang lamang ako ng kaunting hasa sa isang lata..hehe..biro lang..kung alam niyo..sabaya na lang sa agos ha?

game..

(hmmm..medyo singit-singit po ng mga story ha..para feel..^_^ hmmm..)

“You’re my piece of mind, in this crazy world

You’re everything I’ve tried to find, your love is a pearl…”

hmmm..siya lang at walang iba..marami akong pinagdaanan, marami rin akong nakilala..at sa dami kong naranasan, siguro, masasabi kong siya pa lang ang mismong mismong bonggang-bonggang true love ko..(yes, exaggerated dapat..)..hmmm..bakit? kung ating bubuksan ang mahiwagang baul ng aking pagkabata, first crush? first love interest? first love? hmm, magandang tanong iyan..isa lang masasabi ko, it’s just a very puppy love..so di ko icoconsider na first love ang mga iyon..at sa mga sumunod, naglaro po ako..magalit na ang mga babae na nagbabasa nito pero, just here my reason: naglaro to the point na hindi ko alam ang dapat gawin..nagkakagusto, nagkakacrush..naaattract kung kani-kanino, may mga times pa na bumabalik na ang karma..haaay..siguro, dadating din ang time na ako naman angdadalihin noong bagay na iyon pero di ako takot na harapin dahil kung hindi talaga ako matututo sa mga bagay na pinagdadaanan ko, baka paglaki ko ay isa na akong blogerong masama..at puro katarantaduhan ang ituturo ko sa inyo..anyway, back to the topic.,.ang aking pag-ibig..sabi sa linya ng kanta, ayan din ang masasabi ko sa inyo..haaay..tuwing nakikita ko siya, para bang katulad ako ni jericho sa commercial ng shampoo noong bumagsak siya sa sofa..^_^..at sa pangalawang linya naman? hmm, matagal ko ding hinintay ang pagkakataong ito na makita’t makilala ko siya kahit hindi ko pa sigurado ay “i grabbed the opportunity” dahil, malay natin, siya na talaga..sa tuwing naiisip ko siya, parang kinikiliti ang mga daliri ko sa paa ng mga buhok ko sa ulo..ganon ako kiligin..^_^

“You’re my Mona Lisa…”

i just wanna emphasize this thing..hindi naman halata..haha..hmm..pag sinabing mona lisa sa lugar ni leonardo da vinci, siyempre ibig sabihin ay maganda at kialala sa kanila..gawa niya iyon eh..at isa ang kagandahan ng isang babae na pinahahalagahan at pinepreserve nila dahil tradisyon na nila iyon..isama mo na din ang mga sculptor na si Michaelangelo, Raphael at Donatello..oh ayan, mat ninja turtles ka na..hehe..hey, it’s a trivia, doon po kinuha ang mga name nila..^_^..ai, ano ba itong kuinukwento ko, balik ulit sa tpoci ko..ang aking pag-ibig..basta, siya ang MONA LISA ko, siya lang at walang iba..at kahit maubos ang kilay niya dahil sa kakacompare ko kay mona lisa sa mukha niya, siya pa din at walang iba..^_^

“You’re my rainbow skies

And my only prayer is that you realize

You’ll always be beautiful in my eyes…”

hmmm..at pag maghahanap ako ng silay sa aking pagpasok sa umaga, lalo na pag umuulan, hindi ko na kailangang maghanap ng bahaghari, andun na siya eh..hmm..maraming problema, katulad ng mga naisulat ko na dito, expectations, failures at kung anu-ano pang hardships ang napagdaan ko, at maniwala man si pres. barack HUSSEIN obama o sa hindi, palagi ko siyang pinagdadasal..na sana, siya na nga..palagi akong lumalapit kay BRO, kahit wala si santino, dahil lahat naman tayo ay libreng tumwag sa kanya noh, kahit nakared mobile ka man o hindi, andiyan pa rin siya, naghihintay lang ng tawag mo..pinagdadasal ko sa kanya na sana, mapanatili ko ang nararamdaman ko, ang pag-ibig ko..sa kanya ko naramdaman ang mga bagay na hindi pa abot ng aking pang-unawa..at sino makakapagsabi sa aking pag nasa gitan niyo si BRO, ay hindi kayo magtatagal? ^_^

“The world will turn

And the seasons will change

And all the lessons we will learn

Will be beautiful and strange…”

ang isa sa pinakiinis kong bagay ay ang oras, una, dahil palagi akong nalalate na ayaw kong mangyari, pangalawa, hindi ko na mababalik ang mga oras na nasayang..kung ako na lang sana si superman edi inikutan ko na ang earth at pinaikot pabalik pero hindi eh, im just simply eagleman..^_^..at bakit gusto kong ibalik ang oras na nasayang? marami akong regrets ngayon..bago ako nagsulat ay umiiyak ako..hindi ko mapigilan..sobrang depressed ako dahil sa mga bagay na sana ay makakamit ko na nagyon..ang mga teachers at mga magulang ko, disappointed, pero tanong ko lang, ang pagiging valedictorian ba ay sign ng pagiging magaling at matalinong tao? hindi, hinding-hindi, dahil ito lang ay isang karangalan..at ang nabuo sa isipan ko ay isa lang..ang karangalan na magkaroon ng isang natatanging pag-ibig at galing pa sa BRO ko..tingnan mo, pinarangalan niya ko sa mga bagay na ginawa kong mabuti..isipin mo na lang , palagi ka niyang sinasagot, minasn lang ay sinasagot ka lang niya ng”NO COMMENT” o “NO” dahil hindi pa time at may mas maganda pang bagay na matatamo mo..at iyon nga, sa dami ng pinagdaaanang prioblema ko, hanggang ngayon, nakakapit pa rin ako sa kaisa-isa kong pag-ibig..ayan, natututo kami ng mga bagay na magpapatatag sa amin..at ang mga bagay na iyon? beautiful dahil mas marami kang matututunan kung ano talaga ang buhay at masasabi mong, mas nagiging tao ka..wala akong sinasabing hayop ka dati..at strange? dahil ibang kaalamn iyon, bago..especially sa mga batang katulad namin..experiences aren’t big things..but, they are millions of little things..^_^

“We’ll have our fell of tears

Our share of sight

My only prayer is that you realize

You’ll always be beautiful in my eyes…”

iyong dalawang line na lang ang ihahambing ko sa buhay ni kurikong, ay ni sarimau pala..iyon oh, may tears..lalo akong naiiyak sa mga line sna iyan..pero, kanina iyon..ang mag lalaki ay hindi pwedeng umiyak? hindi po totoo iyon..wag kayong makikinig sa mga hearsay..talaga lang may pakpak ang balita at may tainga ang lupa..pero, ang mga lalaki, dahil sa kinikimkim nila ang galit at lungkot sa dibdib nila ay mas maaga silang namamatay..siyempre, stressed ang katawan, puso, isip at pati utak mo..total destruction ng iyong bodily parts..sabog ang ulirat mo..pero, pag natuto kayong yumiyak kahit minsan, huwag lang sa babae, basta sa mga problema, mas magiging magaan ang pakiramdam niyo..bading? hindi, may rule ba ang mga bading na kapag ang mga lalaki ay bading na? sa kanila mo tanungin, ok lang iyon..we are just equal..at kahit ano pa mang kasarian, kahit sino, pwedeng gawin ang mga bagay na gusto niya..remember: we have our own rights and privileges..medyo nalalayo, haha..basta, ang masasabi ko lang, sa tuwing kasam ko siya at mabigat ang pakiramdam ko, i want to cry in front of her..di lang talaga lumalabas dahil sa pagiging wrong timing pero i crave to do that..at, isa pa, isa sa pinaka-kilig moments ay ang mga mata niya..para bang masasabi ko ang kataga ni badoodles na “see the world through my eyes..” but in this case, in her eyes..^_^

“You will always be beautiful in my eyes
And the passing years will show
That you will always grow
Ever more beautiful in my eyes…”

ehem..ehem..just feel the song muna, mahirap kumanta habang nagkukwento noh..^_^..

“And there are lines upon my face
From a life time of smiles
When the time comes to embrace
For one long last wine…”

haaay..lumulungkot lalo ang lyrics ah..haaay..yes, ther are line upon my face, and this are tears again..may mga oras na nasasaktan din ko, hindi ko alam kung bakit..may mag bagay na hindi ko matake..bukod sa mga selos na nararamdaman ng mga kabataan, basta, walang kulay ang nararamdaman mo kapag hindi mo ito nararamdaman..just think of it as a painting..makulay ang pag-ibig mo pero, kung hindi mo siya hahaluan ng kaunting tubig para magawa ang mga desired na kulay na gusto mo, never mong magagawa ang masterpiece na iyon..tulad ng lapis, may pambura..may ups and downs tulad ng gulong, basta may pros and cons, it is just the reality of life..^_^..long time of smiles..hmm..sobrang dami ng memories na kapag pinagdugtung-dugtong mo ang mga oras at panahon na nakangiti kami at nakatingin sa isa’t isa, hmm, baka mangalay na ang aming mga panga at magaya sa nangyari sa babae sa pelikulang MIRRORS..XD..embrace? that’s my yamashita..oh kaya naman national ko din iyon..yamashita and national treasure..(para wala ng makalampas sa kahalagahan..^_^)..wine? sarap noon..^_^

“We can laugh about how time really flies

We won’t say goodbye…”

sobrang kaunti na lang ang oras ng aming “pagsasama” talaga..siyempre, college life ang next stage ni mario ngayon..pero gaya ni mario, hindi ako titigil hanggang makarating ako sa huli at masave ang prinsesa ko..(mukhang palaka nga lang..)..my frog princess..hehe..at gaya ni mario, it’s just a matter of 1ups..alam niyo iyon? iyong puso? sa akin, it means love..mas maraming love sa iisang tao, o, mas mamahalin ko pa, mas titibay ang pag-ibig na pinanghahawakan sa buhay..oo, kasama ko din ang mga kaibigang nagaala-luigi at yoshi at isama pa iyong mukang mushroom..magagawa ko ito , sa tulong nila..wait for mr, my princess..^_^..we won’t say goodbye..we will not say die..you will always be my apple pie..^_^

“Cause true love never dies

You’ll always be beautiful in my eyes…”

waaaah..sasapakin ko ang hindi um-agree dito..tsitsinelasin ko kaya ng aking sapataos..ay, sasapatusin ko pala kayo ng tsinelas, wala akong pambili ng sapataos noh, tsinelas na lang..true love..uhm ,can you please define it for me? WALANG MAKAPAGSASABI SA KIN NIYAN KUNG HINDI SI BRO..kaya basta kung feel mo, iyon iyon..basta tanong mo lang kay BRO..ako, kay BRO kasi siya nanggaling eh..kaya, im confodent..^_^..basta, mahal ko siya..tapos..^_^

“You will always be beautiful in my eyes

And The passing years will show

That you will always grow

Ever more beautiful in my eyes…”

mas minamahal ko pa siya sa tagal ng panahon..parang tanduay, habang tumatagal, lalong sumasarap..basta, mahirap ipaliwanag ang mga nararamdaman ng isang tao pag umiibig..just think of the quotes: “love conquers all..”,”love is undefined..”, at para sa akin? ” love is..siya..”

“The passing years will show

That you will always grow

Ever more beautiful in my eyes…”

basta, patuloy kitang mamahalin hanggang bukas..hindi forver and appropriate dahil hindi natutupad eh..bukas, bakit? natatapos ba ang bukas? basta, mamahalin ko ang mansanas na iyon hanggang sa mahinog , mabulok o malunok na nga taong kakain..^_^

“ayan, repeat chorus na lang at ang last three lines..”

haaay..natpos na ang kanta..pero, kailan man, ang mga himig ng pag-big na inilagay sa kanta ng aking pagmamahal ay mahirap mabura dahil nasa puso na ng kumakanta..

maraming salamat sa maga nakinig at nagbasa ito..

at sa pinakahuling mensahe, ay iaalay ko sa walang iba kundi kay gellie nadua..

“hmm..maraming salamat sa lahat, sa lahat-lahat..sa mga oras na wala ako, hayaan mo’t magdo-double time ako sa duty ko sayo..sa oras na balewala ka, hmm, babaguhin ko ang word na iyon, gagawin kong balemeron..^_^..at, seryoso na, sa mga oras na magkasam tayo, masaya man, malungkot, malikot, madilim, maliwanag, mainit, malamig, corny, boring, baduy, jologs, maganda ka pa rin sa mga mata ko..”

“

you will always be beautiful in my eyes..

Mabuhay!

I have long created this blog, and for years I wanted to have one which I could call my online “diary”, but I rarely had the free time to do so. There were times when I had the time but didn’t know what to write about [or perhaps just  scared to write for whatever I feel right at that moment ].

Now that I finally have the courage to do so, I would want my entry to be a positive one. And since Christmas is just a few weeks from now, 37 days to be exact, I am sharing through my blog ABS-CBN Kapamilya’s Christmas 2009 Station ID. Ay lav eeeet to the highest!

How about you?

Marshall: Tell me about it! That cake. Best cake I ever had. Seriously, my stomach was like “Hey bro, I don’t know what you’re eating cause I don’t have any eyes but it’s basically awesome so keep sending it down Gullet Alley.”
Lily: Yeah, I know, my stomach was like “Girlfriend, we don’t always get along but that cake…”

(How I Met Your Mother)

Magiisang taon na ng ang rest day ko eh thu and fri. Akala ko masaya pag ganun ang rest days kasi pag Sat and Sun eh sobrang petiks ako sa office kasi wala talaga calls pero nanawa narin ako kaya humiling ako ng sat sun na RD. Un nga, nagrant naman ni Bro. Salamat Bro!!! At dahil dun, naexperience ko na ulit ang mag hang-out with my beloved teammates  ngayong weekend. Ang saya nila kasama. Kung pwede lang silang makasama habambuhay as teammates eh mas gugustuhin ko. Kasi kapag nakalipat nako sa work na gustong gusto ko tapos sila pa din ang kasama ko, WOWOWOWOWOW sobrang jackpot nako. Haaaay, but in our industry, people come and go.. Iyon ang totoong nakakalungkot.

———

Nanalo nanaman c Pacquiao. Abaabaaba, nakakapito na iyon ah. Pano kaya nagagawa ni Manny iyon noh? Umakyat kaya si Manny sa weight ko tapos maglaban kami, tapos matalo ko siya, malamang nasa books na din ako. Nyahaha. Naalala ko pa iyong kumalat na text message dati kung bakit nananalo daw lagi si Pacquiao eh dahil ibinenta na niya iyong kaluluwa niya sa demonyo dahil dun sa way ng kanyang pagsisign of the cross. LOL! Ang kurneeh…

———

Mga ilang araw na din ang nakalilipas ng magsimulang maramdaman ko itong kalungkutan. Hindi ko alam kung bakit pero may mga alam akong maaaring factors gaya ng:

>siguro naghahanap lang ako ng syota na gusto ko pero iyong hindi muna pangsimbahan ha
>naghahanap ako ng trabahong gusto ko na hindi iniiwan iyong mga teammates ko
>naghahanap ako ng business or sideline na magbibigay saken ng financial stability
>at iyong iba hindi ko na maipaliwanag…

HAAAAAAAAY! BAHALA NA NGA SI B@TM@N!

Engel & Bengel – Schönes fürs Baby, Kind, Kinderzimmer und Sie

In dem Onlineshop können Sie sowohl Kindermöbel, als auch schöne Babyartikel und Kinderaccessoires bestellen. Sie führen Lexington, Théophile & Patachou, Renata Köllgen, Room Seven, Green Gate, Cath Kidston, TajWood & Scherer, Oliver Furniture, Théophile & Patachou, imps&elfs, Petit Bateau, Converse, Balbina, BellyButton, The Laundress, Anna & Paul. Neben Kindertapeten, origineller Wandgestaltung für das Kinderzimmer und traumhaften Kinderlampen finden Sie bei uns noch jede Menge andere ausgefallene Produkte für das Kinderzimmer.

I love this year’s ABS-CBN Christmas Station ID!

Salamat sa liwanag Mo, muling magkaka-kulay ang Pasko…

Di sa lahat ng oras kailangan mong ipakita na naiinis ka, na-down ka, o nanghihina ka.. Minsan mas masarap pa nga sa pakiramdam yung pagngiti mo sa lahat ng problemang dumamaan sa’yo.. Ito na ata ang isang bagay na masasabi kong bihasa ako, ang pagngiti kahit na sobrang dami na ng pressure.. ngumiti kahit na lahat na sila nagsusungit. Di ako plastik.. Ganito ko lang dalin ang problema.. Meron pa nga akong narinig, di daw kami napepressure sa work namin. Sabi ko naman kanya- kanya lang yan ng pagdala. Di lang halata minsan na stressed na ako. Sabi nga ng isa kong kasamahan sa trabaho “Junice! namomroblema ka ba?? buti nakakangiti ka pa..” lalo lang ako nangiti sa sinabi nya. Sa isip isip ko, stressed na nga ako sa trabaho sisibangutan ko pa ba ito!? hehe.. Sabi nga ni Boss “Think Positive!” hahaha akalain mu yun may tumatak sa isip ko! haha!!(sarcastic).

Ayun lang… hehe.. Di ko naman hawak ang lahat ng problema sa mundo. At alam ko kung ano man ang problemang dumating e para sa akin talaga yun at malalampasan ko rin yun! Naniniwala kasi ako sa Kanya!

Thank you Bro!

…anyways., a thought just occurred.. here it goess.: mananasdmdmwowndiewelwwwoeowwerwedsaccscccccccc. again. over and over a banker walks into a library and picks book of the shelf titled how to maximize profits in the wake of the apocalypse. these and other titles seem to just roll off the tongue at quite importune moments. why couldn’t i have read that book yesterday he thinks to himself.. but still he starts reading.. the books starts off like this:

hey, who the f**k do you think i am.. who the f**k do you think you are? why read on? freedom.. clowning* around.. laddeee daaa daaaa. hey kid, you look like a real go getter type of guys. you wouldn’t believe what happened last night.. garbleeededddldv the bartender the bartender , she follows him out of the room. yelling “you sick f**k!” so i got he hell out of there.. i didnt even take the time to ask what was going on… he really is a sick f**k tho. i wasn’t surprised. i love it. keeps things exciting. you know what he did? damn i wish i knew.. but i dont really know the guy well enough to ask him what he did. last time i asked him what he did he killed me. i was dead. really i died of laughter and swam in the eeether staring back at us as we really were.. was i in the future..? i guess so.. it all looks the same. katmandu man.. it was some crazy s**t i saw.. those aliens man. they know what’s up.. i got a glimpse.. really? yeah they put that f***ing probe in everyone who they picked up.. that thing has seen some sick s**t. .. brah. like my new tribal tattoo? hell yeah, i’m jealous man.. thankfully i just got a raised truck, so im still a sick brah too.. see i’m the kinda guy you wish you could be friends with.. they’d all be fucking fascinated with every damn thing you’d have to say.. and those f**king hippees … tooo. i love hippies.. i wish i was a hippie.. i’d stop wars man.. people would see me walking around at street markets and be like dude that’s the magical hippie that stops wars. don’t get in that dude’s way.. he’s gotta get to that next war and stop that shit with his hummus and awesome youtube video links.

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: alright, peace.

So we finished our snack unit in Home Ec class. We had lots of yummy snacks including nachos, spam sushi (which I didn’t care for), mini pizzas, onion rings, caramel apple witches, bruchetta (my favorite!) and balsamic strawberry sorbet. That one sounds weird but tastes really good. Our new unit is Thanksgiving/seasonal dishes. Everyone finds a recipe that fits the theme and contains a whole grain, fruit, and/or vegetable. Then they type it up and we all vote on 5-7 recipes. My recipe was Spicy Sweet Potato Wedges. It’s really simple-it’s just sweet potato wedges tossed with sugar, salt, red pepper and black pepper, and then you bake it @ 500 degrees.

Oh man, it was SO hard to get out of bed this morning! Speaking of which, we got a bunkbed! yay! I’m on the bottom and Andrew (lil bro) is on the top. It feels like we’re sleeping in a cabin or someone else’s room.  But very cozy!

Ibby out.

Michael Steele, it’s time to relinquish your membership. No, not from the Republican Party, but from the black race.  As of this moment, you are no longer black. Please refrain from referring to yourself as black, african-american, afr0-american, or person of african descent.  You are hereby barred from using terms such as brother, bro, homey, dog or any such terms that might cause someone to mistake you for a brother.  Nor are you to use any handshakes, gestures, signs, body language, or swagger that are the unique signature of  black men. Although extremely unlikely, if by chance you are a member of any black-oriented clubs, fraternities, lodges, or leagues, you will be expelled. “Sageants-at-arms, please bar the doors.” 

No, it’s not your politics. Everyone has a right to what he or she believes and has a right to express those beliefs. The fact that you are a Republican and a conservative is not the problem. Truthfully, when you won the chairmanship of the Republican party many african-americans, myself included,  felt some measure of pride.  But that pride turned quickly into embarrassment. Your phony embrace of hip hop culture on the shallowest of levels in a misguided belief that you could compete with Barack Obama if  you were “cool”,  revealed such a cynical,  lack of understanding of hip hop  that you could not possibly be black.  But that was not the worst of it, by half.  The day when you apologized to Rush Limbaugh was the beginning of the end.  Before that we considered you silly and misguided.  But after that, your ”blackness” was seriously brought into question. We asked ourselves, “what real black man would ever let  himself  be called out like that by the likes of a Rush Limbaugh and respond with an apology?  None, was the answer. 

Our feelings were only reinforced when you scoffed at President Obama’s winning of the Nobel Peace Prize saying that he won the award for “awesomeness.”  And let’s not forget your all day rounds of the talk shows the day after Republicans won the Virginia and New Jersey governor’s races and “assumed the Heisman position.”

It has become quite evident that you have no idea who or what you are representing.  So, as of now, you do not represent us. You do not represent those african-americans who were held in the cruelest form of slavery known to man. You do not represent Frederick Douglass, Harriett Tubman or Sojuerner Truth. You do not represent Fannie Lou Hamer or John Lewis. You do not represent W.E.B. Dubois, Langston Hughes,  James Baldwin or Maya Angelou. You do not represent Billie Holiday, Aretha Franklin,  Beyonce,  Biggie or Tupac. You do not represent Jackie Robinson, Michael Jordan or Muhammad Ali. You are hereby cut off from all of our past and our future,  from all of our pains and our joys. You apparenlty have no understanding of them.  Therfore, you have been ex-communicated.  You are expelled. You can turn in your membership card at the White House.

angeladetroit

Let me introduce a nice little collection of old school graffitipictures from Harstad, Norway. From the nineties. For this time it’s only pieces from the LOWLIFE crew. Old school or not? I think so.
Thanks for the pictures “youknowwhoyouare”. Enjoy!

Ok, first I shall explain why there isn’t any post yesterday. First, is because got yesterday got no need go sch!!woots!cuz of BCE – some trial to prepare for some outbreak, in other words, it’s e-learning. So, after spending the whole day nua-ing around, who would have mood to do anything else right. hahas. So ya loh, that explains it. And oh, I watched “whatever works” again last afternoon. I dl-ed it. If anyone want pls email me.

Ok, today, 06/11/09 shall be nominated for the “best day of ‘09″ award. But, 06/11/09 won’t win. I shall explain that later. Ok, it’s nominated because of a few reasons.

1. It’s the first day i’m using my NEW PHONE!! The Samsung JET. It’s kinda a present from my bro. He got some vouchers from starhub and bam, I got a phone. Muahahas!! THANKS LOADS MAN!!

2. Class today was like the shortest and most awesome EVER! So, it’s a friday. Which means photoshop day! And I tell you. Our lecturer is a freak la. I mean he’s a “black rim specs” away from a total tech geek whiz la.

3. All these things happen to be occur on my favourite day. FRIDAY!!! and the fact that I have a few plans for the weekends help too.

4. Dinner was really great too! =]

Why this day won’t win, is because my friends wasn’t involved in this wonderful day. Except for sister sam. We had a pretty interesting sms conversation today. Hahas. Ok la, shall end here. Picturetime! Have a nice weekend people!

FRIDAY!, My Journey to Becoming a Tech Geek & Dinner.

No time to watch TV shows. So no more lines for now. =X