Middelste heeft steeds meer verschijnselen van de Mexicaanse, maar de koorts is niet hoog genoeg. Hij heeft hoogstwaarschijnlijk wat anders, òf hij kan ‘m met gemak aan, die watje van een griep. Jongste vond die prik een lachertje. Hij ontving ‘m letterlijk lachend en hij huppelde springend en gierend van de lach weg, midden tussen de krijsende en spartelende kinderen. Als hij de betekenis van ‘je middelvinger opsteken’ al had geweten, had hij dat gedaan. Middelste begon weer over Michael Jachson en medicijnen en doodgaan. Die jongen moeten we in de gaten houden, er gaat wat om in dat bolletje.

Na de prik belt Manlief dat hij even naar het ziekenhuis moet: bij een duikoefening is zijn trommelvlies geklapt. De chaos in huize Brekebeen is compleet. Maar ook dit loopt met een sisser af: het kan uit zichzelf genezen. Enigszins gestressed ga ik naar werk.

Oudste blijft ondertussen de beste grootste broer die je je kan wensen. En wat leest hij al mooi voor met zijn AVI 7. Hij leest het als een spannend verhaal en zijn broertjes worden helemaal meegesleept.

Voor wie twijfelt, links Aaron, rechts Felix, allebei zes maanden en een half.

Geen idee waaraan het ligt, maar de jongens hebben het, elk op een ander vlak, wat moeilijk.

Aaron slaapt al een hele week slecht: hij wordt wakker rond 5u à 5u30, over zijn toeren alsof hij een nachtmerrie heeft gehad, en wil dan niet meer slapen.

Felix drinkt al een week of twee heel slecht zijn flessen. Vroeger zonder problemen twee flessen van 240ml, en nu drinkt hij met moeite de helft. We maken ons daar toch een beetje zorgen over, alhoewel het de laatste twee dagen iets beter gaat. Hopelijk zijn we terug op de goede weg.

Aaron blijft wel kwebbelen als vanouds, zo moet je “meteren” met een meter en is een tang en een schaar een “knipper”.

Voorbeeld:

Ken je de kunstzinnige reisjes nog met je middelbare school? Die naar musea waar je eigenlijk geen interesse in had? Waarbij je na 45 minuten het ganse museum had doorgerend linea recta richting de uitgang om buiten in de kroeg een pilsje te pakken, waar je eigenlijk nog wettelijk gezien net te jong voor was, maar wat veel stoerder was dan naar een suf schilderij te koekeloeren?

Ken je dan ook het gevoel dat je had als je langs de schilderijen sprintte dat je weleens een schilderij hebt gezien waarvan je dacht, “Eigenlijk best mooi, maar wat ziet die achtergrond er  nep lichtblauw uit”.

Welnu, voor mijn ouders en overige familie: zo was ik natuurlijk niet, ik drink nooit en Kunst gaat boven alles.
Voor de overige lezers; ik heb die gedachte best vaak gehad. Ook bij andere schilderijen. Ik begreep werkelijk niet dat je een schilderij zo verdomd realistisch kunt schilderen, maar dat je bij het schilderen van de achtergrond de waarheid zo verkracht. Ik heb dan ook vaak gedacht “Wat nep… Beetje jammer, als je nu net iets meer moeite had gedaan de kleuren beter te mengen… dan was het tenminste echt goed geweest”.

Nu, voor de verhaalvorming. Twee jaar geleden liep ik op een vrij zonnige ochtend (lees; middag) naar de douche. Het uitzicht van mijn huis is over verschillende Tilburgse huizen en in de verte de Dionsysiuskerk. In mijn ooghoek leek het beeld dat het uitzicht gaf net een schilderij; gelijk kreeg ik de gedachte “Goh wat is die achtergrond nep.”

Intermezzo:
Voor de mensen die nu denken, ‘ditverzintie’; nee, dit dacht ik dus echt.

Mocht je deze gedachte nog nooit hebben gehad, dan kan ik je vertellen: het is een rare gedachte voor jezelf. Ineens besef je namelijk dat jij degene bent die nog nooit duidelijk naar de lucht heeft gekeken en dat er inderdaad soms een intens lichtblauwe hemel met witte schapenwolkjes bestaat. Ergo; ik besefte dus dat ik degene was die jarenlang schilders had verguisd om het overbrengen van iets wat eigenlijk gewoon bestond.

Nu is het niet zo dat ik ineens de schilderijen of schilders beter waardeer dan vroeger; het is eerder zo dat ik het uitzicht op de natuur veel meer waardeer en oprecht vrolijk wordt van een “nep” blauwe lucht. Tegelijkertijd besefte ik me vanaf dat moment dat vaak dingen in het echt veel mooier zijn dan dat ze verzonnen zijn.
Zo kreeg ik rond dezelfde tijd het volgende verhaal te horen, wat voor mij ook totaal vreemd was:

(Waarschuwing: nu ik dit een paar uur na posten nalees, bedenk ik me dat je eerst even adem moet halen omdat het verhaal hieronder in eerste instantie totaal uit de lucht gegrepen lijkt.) (Adem in)(Adem uit).

Twee Afghaanse broers wonen gescheiden van elkaar. De een woont in Amerika, de ander in Afghanistan. Na lange tijd besluiten ze dat het te lang geleden is dat ze elkaar weer gezien hebben en daarom spreken ze af in Kabul. Nu ben ik de exacte datum vergeten, maar laten we zeggen 1 mei (het was namelijk in het voorjaar). Op de dag dat ze elkaar zouden ontmoeten kan de “Amerikaanse” broer de ander niet vinden. Hij schakelt de autoriteiten in omdat hij bang is dat zijn broer iets is overkomen. Na een zoekactie komt de Amerikaanse ambassade erachter wat er mis is gegaan.

Ja, ze hadden inderdaad afgesproken in Kabul.

En ja, ze hadden inderdaad in het voorjaar afgesproken.

…

Ze hadden alleen niet gespecificeerd in welk jaar.

Welnu, ik ken geen Westerling dit niet even vreemd opkijkt bij dit verhaal, of niet denkt ‘dit is lulkoek bij de koffie’. En de neiging die denk ik alle Westerse lezers hebben is zeggen; “Ja maar hadden ze dan hun afspraak niet beter kunnen specificeren?”
Waarschijnlijk hadden ze dat voor hun eigen gevoel ook goed genoeg gedaan. Maar nee, wij denken voornamelijk lineair over tijd. Het merendeel van de wereld denkt echter cyclisch en daar kwam ook de miscommunicatie vandaan. De meerderheid van de wereld zal meer begrip kunnen opbrengen voor de gedachtegang van de Afghaanse broer.

Hoe dan ook, zo’n verhaal kun je niet verzinnen omdat het eigenlijk ongeloofwaardig is. Juist daarom vind ik het mooi.

Maar goed, om mijn vage hersenspinsel van de dag af te sluiten: onder het mom van: ‘sommige dingen verzin je niet in Literatuur, maar gebeuren wel in de realiteit’ nog een aantal voorbeelden:

1. Een stripfiguur uit eind jaren ‘80 komt in een Esthetisch Erotisch blad om zowel jong als oud aan het blad te binden.

2. Een Prins en Prinses laten een vakantiekasteel bouwen in een van de meest verpauperde landen ter wereld omdat ze zoveel “binding” met het continent hebben.

3. In Zeeland moet iets gedaan worden aan de zogenaamde zandhonger (door de Deltawerken worden grote hoeveelheden zand van het strand weggeslagen, maar niet meer aangevoerd). Hoe heet de ingenieur die hier iets aan gaat doen? Juist! Van Zanten.

Zelf kun je er vast nog veel meer aan vast plakken.

Links is Aaron, rechts is Felix…

Aaron loopt vandaag voor de 1ste keer zonder pamper rond en heeft al 4 keer flink pipi op zijn potje gedaan.

Felix krijgt nu 2 keer de fles op 5 voedingen maar moet daar duidelijk nog aan wennen. Hopelijk heeft hij binnenkort minder last van maag en darmen…

Het vervolg op deze en deze

Al jaren hield hij nauwlettend de tijd in de gaten. Hij keek onafgebroken hoe de wijzers over de plaat verschoven, en dat soms de hele dag. Het is dus niet vreemd dat hij de ziekenbroeder precies het tijdstip kon noemen. ‘Het was zeven over negen,’ zei hij vanaf de brancard. De ambulance schoot als een vuurpijl door de stad, stopte steeds maar kort, trok met wild geraas op. In de verte hoorde hij de sirenes. Hij zweefde op dat moment boven de wielen; het aluminium rammelde.
Op de eerste hulp waren ze heel aardig voor hem. Er werd continu gevraagd hoe hij zich voelde, of hij ergens pijn had. ‘Ik red me prima,’ zei hij en dacht aan zijn aangebrande omelet, de zwartgeblakerde kastjes en muren en de vloer die onder water stond.
Zijn broer droeg een lange jas, daaronder zijn pyjama. Hij was door de regen gekomen, hij was doorweekt.
‘Dolores,’ was het enige wat hij de eerste minuten zei. Hij herhaalde het steeds: ‘Dolores.’
Hij zei: ‘Ik zag het niet. Ik rook het niet. Allemaal niet.’

De volgende dag mocht hij naar huis. Op een brandwond op zijn borst na, kon hij zich gelukkig prijzen, het ging hem goed. Met een beetje bedrust zou het hem nog veel beter gaan zeiden de artsen.
Zijn broer had geen moment getwijfeld, hij riep tegen de arts: ‘Ik wil dat hij zolang bij mij blijft. Broers horen bij elkaar!’
Hij mocht in de huiskamer slapen, met zijn hoofd in het raam. Als hij zich omdraaide kon hij de vogels in de lucht zien, maar omdraaien mocht hij zich niet. Vele malen per dag stond zijn broer aan zijn bed. Soms hoorde hij hoe hij een stoel over het tapijt duwde en naast zijn bed ging zitten. Soms las hij een krant of at een kop soep en vaak voelde hij zijn broers hand op zijn voorhoofd, om te controleren of hij koorts had.

‘Ik wil zo graag een klok.’
‘Ik heb geen klok,’ zei zijn broer.
Zo ging zijn broer op een middag een klok kopen in de stad en kwam met een keukenwekker thuis. Hij hield het ding in zijn handen en zei: ‘Dank je, Augusto.’
Elk moment luisterde hij naar de wekker. Het afstervende getik als de tijd op was. Dan het belletje waar zijn broer maar niets van snapte. ‘Wat een rare wekker, waarom gaat hij zo vaak?’
‘Geen idee, dat is modern denk ik,’ zei hij.
Elke dertig minuten, elke vijftien, elke tien, elke vijf minuten, dacht Dolores.

De dagen daarna mocht hij rechtop zitten van de dokter. Dat gaf verlichting, want hij zag steeds niet meer dan het plafond, de lamp en de gordijnrails.
De woningbouw vereniging had een tijdelijk huis voor hem gevonden, maar Augusto zei dat hij beter nog even kon blijven. Hij kookte elke dag wat anders en draaide oude, krakerige tango’s waar ze soms beiden van in een deuk lagen of zachtjes om huilden.
Toen zijn broer hem kip met aardappels voerde, een theedoek rond zijn nek gebonden, zei hij: ‘Morgen kook ik voor jou.’
Zijn broer glimlachte en sneed de kip in kleine stukjes.

‘Waarom een omelet?’
‘Omdat ik die wilde eten en hij daarboven mij geen omelet gunde.’ Hij wees naar het plafond.
Hij stond in de badjas van zijn broer voor het fornuis. Zijn handen trilden toen hij de eieren brak.
‘Ik had het niet door, ik zag de vlammen niet. Ik heb het niet geroken ook. Waarom gaan die dingen zo? Vroeger roken we en zagen we toch alles?’
Zijn broer zei niets en zat aan de keukentafel en schilde een appel.
Dolores zette de pan op het vuur en smolt de boter.
‘Het is een schande wat hij met ons uithaalt. Een schande,’ zei Dolores.
‘Wie?’
‘God. We zouden jong moeten zijn, nooit oud moeten worden. Het zou overgeslagen moeten worden. Toen het huis in de fik vloog keek ik naar de tijd, ik zag hoe langzaam de tijd ging Augusto, en toch… zo snel. Toen ik de vlammen eindelijk zag dacht ik aan de tijd. Ik denk al steeds vaker: waarom toch zoveel strijd met alles? Waarom kunnen we niet gewoon oud zijn en daarmee uit, waarom verdwijnt de herinnering aan de jeugd niet gewoon als je een bepaalde leeftijd bereikt? Ik kijk naar mijn lichaam en denk: zijn dit mijn armen is dit mijn haar?’
‘Ja,’ zei zijn broer, ‘de rimpelloosheid van vroeger.’
Dolores liep naar de woonkamer, zijn broer kwam stapvoets achter hem aan. Daar kamde zijn haar naar achteren, bekeek zijn gezicht in de spiegel en ging toen in het midden van de kamer staan. ‘Doe maar,’ zei hij.
En toen vulde de kamer zich langzaam. Eerst waren er twee violen, toen een contrabas, een bandoneon en uiteindelijk een piano. Stap voor stap ging het. ‘Honderdvijfentwintig slagen per minuut,’ zei Dolores. Augusto knikte en ze keken elkaar vol spanning aan.
In de keuken ging de kookwekker, onder de dekens in zijn bed ook, maar ze hoorden het niet, want ze zetten hun hakken op de vloer, toen hun tenen en alles ging vanzelf.

Korte update van onze “avonturen”:

• Felix slaapt nog altijd niet echt door, alhoewel hij af en toe wel eens slaapt van 23u tot 6u.
• Felix slaapt weinig overdag, tenzij op de arm, en dan nog alleen op mama’s arm. Die van papa werkt niet. Mama kan intussen een waaier van huishoudelijke taken uitvoeren met één arm.
• Aaron doet af en toe eens pipi op het potje, onder luid gejuich en geklap van zijn ouders.
• Aaron is helemaal niet jaloers meer op zijn jongere broer, maar gaat hem geregeld zijn tuutje geven en hem vanalles vertellen.
• Aaron is een ware spraakwaterval: de batterijen zijn in plas (de batterijen zijn plat), noekienoekie (pinocchio), maar ook heel wat grammaticaal perfecte volzinnen.

Aaron, 10 weken oud:

Felix, 10 weken oud:

Aaron apprecieert zijn broertje alsmaar meer, hier had hij zélf gevraagd om hem te mogen vasthouden:

Aaron vond het wel een goed idee dat Felix spook speelde:

Voor de administratie: bij Kind&Gezin werd vastgesteld dat Aaron 12,180 kg weegt en 88,5 cm lang is, wat hem tot de kleinste en lichtste 25% van de mannelijke kinderpopulatie doet behoren. Felix weegt 5,610 kg en meet 59,5 cm, en daardoor hoort hij tot de grootste en zwaarste 25%. Laurel en Hardy dus !

Aaron speelt gitaar voor zijn broer…

En, lijken ze op elkaar ?

Aaron, 6 weken oud:

Felix, 6 weken oud:

Aaron wou mij even duidelijk maken dat wat Felix kan, hij ook kan! Terwijl Aaron als baby nooit een fopspeen gewild heeft…

Aaron; 11/01/07; 4,065kg; 52 cm

Felix; 29/04/09; 4,160kg; 54 cm

Hell Yeah!

Twee van mijn broers die (zij het dik tegen hun natuur -én zin- in) toch een tijdje moesten stilzitten.

Rechts in beeld mijn vinger, die ik er bewust niet heb afgecropt om te tonen dat ik de mate van breedhoek van deze gaatjescamera toch enorm onderschat heb (mijn vingers staan er op verschillende beelden bij op! haha).

Marineman Willem Brasser (1898) uit Westkapelle overleefde tijdens de Tweede Wereldoorlog op miraculeuze wijze een vliegtuigongeval boven New York. En dat ongeval herenigde hem met een broer die hij al in geen 33 jaar had gezien. Brasser is de grootvader van Wil Hoendervanger-Brasser uit Oostkapelle, een van de vele lezers die hebben gereageerd op de oproep in de PZC van afgelopen maandag Zeeuwen gezocht in Amerika.

“Mijn grootvader was in Engeland gelegerd en werd getransporteerd met een militair vliegtuig naar New York”, schrijft Wil. “Mijn grootvader verliet het vliegtuig met een parachute, kwam tegen de schoorsteen van een fabriek en schuurde in een vrije val naar beneden. Parachute, kleding en huid waren vernietigd en het zag er buitengewoon slecht voor hem uit. Artsen gaven hem weinig kans op genezing.”

Het ongeval haalde de kolommen van dagblad The New York Times en het artikel met foto van Willem Brasser trok de aandacht van diens broer in Rochester, die begin vorige eeuw naar de Verenigde Staten was geëmigreerd. Willem werd in zijn broers gezin opgenomen om te revalideren. “Opa vertelde over tv en andere zaken die voor ons toen, begin jaren vijftig, onbekend waren”, aldus Wil.

De familielijn Brasser moet nog zeker rond Rochester te vinden zijn. Zo ook de naam Williams, eigenlijk een verbastering van Willemsen uit Hoofdplaat, meldt Mieke ten Broeke uit Schoondijke. En ook haar moeders lijn Wispelaere is die kant opgegaan. “De meeste familieleden komen uit Marion”, schrijft ze. Waardevolle informatie, want de plaatsen Rochester, Clymer en Marion in het noorden van de staat New York zijn de ‘vergeten Zeeuwse belt’ in Amerika.

PZC, maandag 26 januari 2009

Ik zei nog, je stok komt tussen de wielen.

I said, your stick gets between the wheels.