Newsletter originally published 2009.12.07

By Julien Urgenti Coach for the Bron Villeurbane Falcon Football Team

There are only four short weeks in the NFL’s regular season.

Here is my picks. Email me yours! julienurgenti@hotmail.com

AFC East:

* New England Patriots, who else?
* Miami Dolphins could clinch an other spot if Ricky Williams and Pat White keep running the wildcat with enough success.

AFC North:

* Cinci has surprised every commentator thus far. Marv Lewis’ boys have swept both Steelers and Ravens and that’s already a huge step.
* Pittsburgh could reach the playoff only if the OL could keep Big Ben away from blitzes.
* Ravens? I dunno. Joe Flacco is living the usual sophomore slump and the D is not what it was…

AFC South:

* Indianapolis Colts are still perfect and Peyton Manning looks like he could make any throw.
* Tennessee Titans. Yeah, I know they are only 4-6 but Geez have you seen Johnson run? Even Vince Young has started to play some smart football. Watch out for this team. They can make it happen.

AFC West:

* San Diego Chargers: They have a young gunslinger in Rivers, tall WRs, one of the most outstanding TE in the game and I do believe it’s the last chance for LT to earn a ring. They will be dangerous.
* Denver Broncos. No. I do not trust them, sorry guys.

NFC East:

* Dallas is probably on its way to another one-and-done playoff run.
* I pick Philly over NY Giants. And get ready for a LeShean and DeShean show in January.

NFC North:

* The Vikes could win it all this year. They got the formula: #4 + best back in football + a great D.
* I put my beloved Packers here. Who doesn’t want a third game between Green Bay and Minnesota?

NFC South:

* New Orleans, the other undefeated team with the most exiting QB and a surprising defense.
* Atlanta? I’m not big on this one.

NFC West:

* Kurt Warner has done enough. Now he has to be helped by his RBs if he wants another shot at playoffs.
* 49ers are too young and too fresh. This is year zero for Singletary’s team.

Here it is…

Now, if you wanna watch some football in Lyon. Take a look at www.les-falcons.com You see? There is some American football here too! I am the offensive coordinator of Les Falcons de Bron.  We are a division 3 team and currently 2-0. Next game is on January the 17th… We’ll be glad to meet some Americans in the stands.  You can reach me to share your picks send me an email. julienurgenti@hotmail.com

Żałoba Narodowa w USA. Po raz kolejny Druga Poprawka do Konstytucji  Stanów Zjednoczonych dała o sobie znać. W przeciągu tygodnia doszło w Stanach do kolejnych strzelanin. Jedna w Orlando na Florydzie, a druga, bardziej tragiczna, w Fort Hood w Teksasie.

Sytuacja w Orlando to poniekąd skutek kryzysu w gospodarce. 40-letni Jason Rodriguez miał 90tys. dolarów długów, a pracując w barze zarabiał 30tys. dolarów rocznie. Zdesperowany, nie widział wyjścia ze swojej stacji. Dwa lata temu sprawca pracował w biurze architektonicznym i został zwolniony, jak podaje Rodriguez, bez powodu. Chęć zemsty i desperacja pchnęły go do straszliwego czynu. Mężczyzna oddał paręnaście strzałów w swojej byłej pracowni architektonicznej; zabił jedną osobę i ranił sześć pozostałych. Po wszystkim poddał się bez walki w domu mamy. Obrońca sprawcy twierdzi, iż jego klient jest bardzo chory psychicznie i nie wiedział co czyni. A on sam policjantom w ramach wyjaśnień powiedział: „Wybaczcie mi, przechodzę bardzo trudny okres”. Dobrze, że Polacy tak nie reagują na „trudne okresy”.

Wydarzenia te bledną jednak przy informacjach o tragedii w Fort Hood, największej aktywnej bazy militarnej Stanów Zjednoczonych, w której przebywa na stałe 50tys. żołnierzy. Wojskowy psychiatra, 39-letni major Nidal Malik Hasan, zastrzelił w czwartek 13, a ranił 30 przypadkowych osób. sprawca, który jest gorliwym muzułmaninem, otworzył ogień do przypadkowych osób, które znajdowały się w tzw. Centrum Gotowości Bojowej, gdzie kieruje się żołnierzy na testy medyczne przed wysłaniem na front lub tuż po powrocie z wojny. Hasana przeniesiono w lipcu z innej bazy, gdzie jego osiągnięcia oceniano jako słabe. Motywem było podobno przygnębienie spowodowane spodziewanym wylotem do Afganistanu lub Iraku. Kongres USA uczcił ofiary minutą ciszy, a prezydent  wygłosił specjalne przemówienie i wprowadził Żałobę Narodową. Hasan może zostać skazany przez sąd wojskowy na karę śmierci. Byłby to pierwszy taki przypadek od  48 lat. Możliwy jest również wyrok dożywotniego więzienia bez możliwości warunkowego zwolnienia. Mieszkający na Zachodnim Brzegu Jordanu wuj sprawcy masakry powiedział, że jego bratanek kocha Amerykę i chce służyć swojemu krajowi. Dziwny sposób okazywania miłości…

Po pierwsze zaskakuje profesja mordercy. Psychiatra. Człowiek, który powinien mieć pojecie o psychice ludzkiej sam poddał się jej ułomnościom, czy to w formie obsesji czy też fanatyzmu. Hasan był wyznawca islamu i kontaktował się z zamachowcami z 11 września. Był ponoć ich mentorem duchowym. Dziwne, że nikt nie zauważył odstępstw od normy Hasana i jego fanatyzmu. Pod latarnia zawsze najciemniej…

Po drugie, sprawa posiadania broni w USA. Druga Poprawka do Konstytucji Stanów Zjednoczonych stanowi:

Dobrze zorganizowana milicja jest niezbędna dla bezpieczeństwa wolnego państwa;  prawo obywateli do posiadania i noszenia broni nie może być naruszone.

Media i politycy obwiniają właśnie to liberalne prawo do posiadania broni w USA o tę tragedię. Jakiś czas temu prawo zakazywało posiadania krótkiej broni w Washingtonie (D.C). Sąd Najwyższy zniósł zakaz twierdząc, iż jest to rażące naruszenie konstytucji. W tym samym Waszyngtonie szalał seryjny zabójca-snajper, który został dopiero co uśmiercony zastrzykiem. Niestety Ameryka nie wyniosła też dobrej nauczki z masakry na uczelni Virginia Tech z kwietnia 2007 roku. Wtedy George Bush nie zdecydował się na jakiekolwiek zaostrzenie prawa. Jest Republikaninem, a oni są przeciwni ograniczeniu dostępu do broni. Demokraci z kolei nie chcieli narażać się wyborcom i  zapowiedzieli, że nie wystąpią z propozycjami legislacyjnymi zaostrzenia przepisów w tej sprawie. Potrzebnych jest jeszcze wiele tragedii, aby zmienili swój stosunek do tego tematu. Zdaniem wielu osób nie fakt posiadania broni jest zagrożeniem, lecz brak odpowiedniego wychowania i pozytywnych wzorców w domu. A ja się zawsze zastanawiam: czy więcej w ciągu roku ginęło by ludzi, którym zabrakło by obrony koniecznej, czy może więcej jest ofiar strzelanin czy wypadków z bronią.  Odpowiedzi nie znam, lecz jestem wielce ciekaw.

Rzeczywiście, typowy Amerykanin w swoim domu może czuć się jak w zamku. Jakiś czas temu pewien chińczyk wszedł nie do tego domu , w którym zamieszkiwał (była to zapewne typowa podmiejska zabudowa – rzędy identycznych domów; takie same trawniki, dachy, chodniki, a jedyną różnicą jest nazwisko na skrzynce pocztowej), właściciel domu, będąc pewnym, że to złodziej, wyciągnął giwerę i zaczął straszyć intruza. Chińczyk niestety nie znał angielskiego, nie zrozumiał. Chciał na migi wyjaśnić sytuację i zapytać o ulicę. Niestety nie reagował na ostrzeżenia domownika i został zastrzelony. Oczywiście nikt nie winił Pana i Władcę domostwa. Wszystko było OK. Posępna ironia koloru:  żółty w czarnym worku. A Amerykanski kult broni wciąż trwa i czerwień wciąż domunuje…

Ciekawa analiza prawna amerykańskiego prawa do broni

Door Richard Green

Van binnen uit jou ontspringt er een bron van levend water!

Genesis 2:10 Er ontspringt in Eden een rivier die de tuin bevloeit. Verderop vertakt ze zich in vier grote stromen.

Openbaringen 22:1 Hij liet me een rivier zien met water dat leven geeft. De rivier was helder als kristal en ontsprong aan de troon van God en van het lam.

Lezen: Johannes 4:5-14

Je leven gaat niet alleen over je bestemming; het gaat net zo goed over de kwaliteit van hoe jij je leven leidt. Wij moeten daarbij zelf opgeworpen hindernissen verwijderen, zodat wij ons beste leven kunnen leven. De Samaritaanse vrouw had ook last van deze hindernissen, net als wij vaak:

1. Wij beperken onze toekomst door hoe wij onze geschiedenis zien. Herinneringen en manieren van doen uit het  verleden weerhouden ons vaak van de toekomst. Jezus liet zich niet weerhouden door wat “gebruikelijk” was.

2. Angst.

3. Hoe wij over onszelf denken.

4. Wij accepteren geen giften. Jezus zegt “Als je de gift van mij maar zou (er)kennen dan…”

5. Wij redeneren en beargumenteren. Ons denken staat in de weg. Te ‘veel’ kennis weerhoudt ons.

6. We hangen teveel aan materie. In plaats daarvan moeten wij een eeuwige focus krijgen.

Een Samaritaanse vrouw was volgens de Joodse religie altijd onrein. Het feit dat dat gezegd werd maakte dat de Samaritaanse vrouw zich niet waardig genoeg vond om Jezus’ aandacht te krijgen. Wij creeren vaak op dezelfde een manier een afstand. We leggen onszelf grenzen op, we ontwikkelen van daaruit concepten, gericht op anderen, die helemaal niet kloppen. Maar Jezus zag een prachtig persoon! Hoe zien wij onszelf?

Laat de manier waarop jij je over jezelf voelt Jezus niet wegduwen. Soms denken we dat we heel hard moeten werken voor onze gaven. Maar weet dat je eerst geaccepteerd bent. Dan pas hoef je aan jezelf te werken. De Samaritaanse vrouw miste een gevoel van acceptatie. Als ze zou weten dat ze al geaccepteerd WAS, had ze haar problemen makkelijker aangekund. God accepteert ons al. Voordat wij ook maar iets doen.

Als iemand zegt dat jij het niet goed genoeg bent, zeg dan tegen jezelf “de Koning gelooft in mij”! Laat het Woord je meer waard zijn dan goud of zilver. (Spreuken 8:19)

Als jij de uitdaging aangaat, zal deze bron van levend water opwellen vanuit jou! Weet dat God in je gelooft.

http://www.c3arnhem.nl

http://anneborkent.wordpress.com

Swoją przygodę z serią gier Grand Theft Auto rozpocząłem dobrych kilka lat temu. Miało to miejsce latem. Wtedy to pożyczyłem od kolegi drugą jej część. Po kilku minutach instalacji od razu odpaliłem. Moim oczom ukazał się ładnie wyglądający interfejs. Następnie wybrałem nową grę i moja postać pojawiła się na planszy. Cały świat wyglądał bardzo „mrówkowo” Wymiary budynków samochodów i ludzi były nieproporcjonalne. Mimo to grało się miło.

Powoli eksplorowałem teren. Odkryłem możliwość „przejmowania” napotkanych pojazdów. Były nieco nadsterowne ale jazda była przednia mimo to. Kolizje w GTA były dość niebezpieczne. Wystarczyła chwila nieuwagi by wjechać w inny pojazd bądź w budynek co skutkowało często kasacją auta. Pozwalały za to szybko się przemieszczać i dawały możliwość ucieczki przed policją. A ta zważywszy na moją profesję ganiała mnie często. W końcu byłem gangsterem i to nie byle jakim, gdyż wykonywałem przeróżne pracy dla różnych miejscowych capo. Pomagał mi w tym mój karabin, bazuka, colt oraz miotacz płomieni! A misje, które musiałem wykonać były naprawdę przeróżne, więc nie sposób było mi się nudzić…

Grand Theft Auto 2 wspominam bardzo miło. Polecam w nią zagrać, każdemu fanowi gier akcji bądź filmów gangsterskich.

love is a crime.

kiedy w grę wchodzą emocje, te najbardziej rozwinięte i pielęgnowane, wówczas zderzenie z oszustwem staje się tym bardziej drastyczne i okrutne. niektórzy posuwają się do tego ostatecznego kroku… bo miłość prowadzi czasem do zbrodni. sama miłość w sobie może się w nią nawet przeistoczyć.

w rolę nieszczęśliwej morderczyni wczuła się Ania

miłego oglądania…

i coś muzycznego

Gdyby kinoman przeprowadzał wywiad z jednym z inteligentniejszych obcych z filmu Neilla Blomkampa mógłby on wyglądać tak (drobne spoilery):

Kinoman: Jak zamierzacie wrócić na swoją planetę?

Obcy: … Nie zamierzamy.

Kinoman: Po kiego grzyba wam te martwe krowy w waszych namiotach?

Obcy: Nie interesuj się. … Przetrwanie gatunku zawsze było na pierwszym miejscu.

Kinoman: Czemu wariujecie na punkcie kociego żarcia?

Obcy: Odpowiem pytaniem: czemu co pięć kilometrów w waszych największych metropoliach macie restaurację z dużą literą M na dachu? I czemu kolejki w tych restauracjach też mają 5 km długości…

Kinoman: I najważniejsze pytanie: jakim cudem udało wam się dotrzeć aż tu i nie dysponujecie technologią aby wezwać pomoc?

Obcy: Zapytaj reżysera filmu cwaniaku…

Dystrykt 9 dzięki pomocy Petera Jacksona (był tu tylko/aż producentem) zyskał duży zastrzyk finansowy i tempo akcji godne pościgu z innego filmu tego reżysera: King Konga. Kosmici i ludzie uwijają się na ekranie niczym bohaterowie wyprawy na tajemniczą wyspę między nogami wystraszonych dinozaurów. Świetne potyczki (zwłaszcza ta między botem a zdrowo stukniętym wojskowym oraz w laboratorium z na serio fajną kamerą „z lufy”) i bardzo dynamiczne sekwencje ala Tropa de Elite robią pozytywne wrażenie. Dokumentalna stylizacja niektórych scen również jest ciekawym zabiegiem. Nie zmienia to faktu, że film jest momentami bardzo ohydny. Powiedziałbym nawet, że pierwsza połowa to definicja turpizmu w wydaniu s/f. (!SPOILER – main plot!) Widziałeś Muchę (dosyć stary horror s/f z Jeffem Goldblumem) ? Jeśli ci się spodobał, Dystrykt 9 również powinien zadowolić Twoje gusta. W moje nie trafił, a porównywanie obrazu Neilla Blomkampa do Blade Runnera to grube nieporozumienie… Końcówka sugeruje powstanie następnej części i znając zapędy Jacksona (autora między innymi ekranizacji trylogii tolkienowskiej) nie każe nam długo czekać na Dystrykt 10.

Ocena: 3,5/5 (dodatkowe pół punktu za dynamiczną realizację i “efektowne efekty”)

Rozpowszechniajcie to video wszedzie gdze sie tylko da…..

Hierboven zien jullie een gloeilamp, graag had ik daarover iets meer verteld.

Eigenlijk kan je een mens vergelijken met een gloeilamp: een lamp is gemaakt om licht te geven, maar als je hem koopt en thuis op tafel legt, dan doet die lamp niets. Het is absoluut noodzakelijk dat de gloeilamp elektrische stroom krijgt om te doen waarvoor ze gemaakt is: licht geven. Zo kunnen wij op onszelf ook niets doen waarvoor we gemaakt zijn: een beeld van God zijn. In Johannes 15:5 staat er: “Ik ben de wijnstok, gij zijt de ranken. Wie in Mij blijft, gelijk Ik in hem, die draagt veel vrucht, want zonder Mij kunt gij niets doen.” In Genesis 1:26 staat duidelijk wat Gods doel met ons is: “En God zeide: Laat Ons mensen maken naar ons beeld, als onze gelijkenis, opdat zij heersen over de vissen der zee en over het gevogelte des hemels en over het vee en over de gehele aarde en over al het kruipend gedierte, dat op de aarde kruipt.”. Wij allen hebben gezondigd en missen het doel dat God met ons heeft. (Rom. 3:23). Alleen als God in ons woont kunnen wij ook effectief datgene doen waarvoor we gemaakt zijn, dan ontvangen we onze elektriciteit en kunnen we licht geven.

Zorg ervoor dat ook jij je elektriciteit ontvangt en blijf in contact met de elektriciteitsbron, in ons geval, God. Dan zal je echt een licht kunnen zijn.

I znow jak co roku w pieknych okolicznosciach przyrody… prawda… spotkalismy sie w Blizynie na plenerku foto. Tym razem zwiedzalismy fabryki w Suchedniowie i zaklady zbrojeniowe “Mesko” w Skarzysku Kamiennej:). Dzieki Bartus za stanik…tfu… skanik:D

Vägen Zalka i Beirut är en av de viktigaste vägarna i Libanon som har en stor förändring.

Förändringen kommer att gälla för alla de miljoner som kommer in och ut till Beirut.

Denna utveckling är ett led till att uppnå till andra utvecklade städers standard.

Charakterystyka długiego łuku

Wynalazczość dzikich i prawie bez wyjątku niepiśmiennych Walijczyków do dziś zaskakuje wielu ludzi. Stworzyli broń, której skuteczność zachwiała dominującą pozycję jazdy na polach bitew Europy.

W Walii łuk cały czas cieszył się powodzeniem nieco większym niż w Anglii lub Szkocji. Mimo swojej popularności w północnej Walii ustępował włóczni, która miotana na krótkie odległości z łatwością przebijała najlepsze kolczugi. To jednak długi łuk na długo rozsławił jednak Walijskich wojowników, stał się bronią używaną przeciwko najeźdźcom ale i w czasie wojen domowych mimo iż z początku był jedynie bronią typowo myśliwską.

Do jego wyrobu wykorzystywano gałęzie cisu śródziemnomorskiego lub w ostateczności wiązu, cechującego się giętkim i wytrzymałym drewnem. Z gałęzi cisu wybierano drewno bielu (doskonały, naturalny materiał odporny na naprężenie) oraz sąsiadującą z nim warstwę – drewno twardziel (najlepszy, naturalny materiał na ściskanie). Giętkość nadawały olej, wosk i tłuszcz zwierzęcy. Kombinację składników dobierano tak aby łuk nie wypaczał się od wilgoci lub przy dużych zmianach temperatury.

Także w przypadku łęczyska wykazano się wielkim zmysłem technicznym. Pracując nad cienkim, łagodnie zakrzywionym drewnianym profilem o długości do 1,95 m 1ustalono bezpośredni związek między długością i siłą napięcia. Im dłuższe łęczysko tym dłuższa cięciwa, zaś energia kinetyczna rośnie wraz z głębokością naciągania cięciwy. W przeciwieństwie do łuków typowych a nawet refleksyjnych gdzie strzelano naciągając cięciwę do piersi z długiego łuku mierzono ściągając cięciwę ku oku, dzięki czemu strzelec mógł obserwować swój cel patrząc wzdłuż strzały, co zwiększało znacznie precyzję strzału.2

Cięciwę stanowił zawsze splot konopny mocowany na końcach w rogowych oprawach. Strzały wykonywane prawie wyłącznie z drewna jesionowego były o wiele dłuższe niż używane wówczas tradycyjne krótkie strzały3, znacznie ustępujące im jakością, zasięgiem, celnością i energią.

Dodatkową celność zapewniał system stabilizacji strzał wykorzystujący cztery rzędy piór skośnie zamocowanych na końcówce drzewca. Tak wykończona strzała charakteryzowała się bardzo wyrównaną i stabilną trajektorią, nie stawiała zbyt dużego oporu powietrza i leciała z dużą prędkością, wydając przy tym charakterystyczny dźwięk przypominający brzęczenie pszczoły. Do różnych celów używano różnych strzał.4

Standardowo zasięg strzału długiego łuku wystrzeliwującego strzały zdolne przebić opancerzonego wroga nie był pewnie większy niż zasięg zwykłego łuku krótkiego i sięgał około 250 metrów.5

Jednak największą siłą nowej broni była jej ogromna skuteczność. Długi łuk dawał potężną energię kinetyczną a więc i ogromną siłę rażenia. Współczesne badania dowiodły, ze aby przebiła ludzką skórę, strzałę trzeba wyrzucić z energią kinetyczną 100 dżuli, zaś 200 dżuli potrzeba, aby zadać poważną ranę. XII wieczne długie łuki nadawały strzałom zdumiewającą energię 1900 dżuli.6 Strzała wystrzelona z łuku ze 100-150 metrów przebijała kolczugę a tarczę i hełm ze 100 metrów. Była to więc zabójcza broń.7

Taktyka walki walijskich łuczników

Taktyka walki łuczników posługujących się dużym łukiem w dużej mierze nie odbiegała od standardowej taktyki piechoty strzelczej średniowiecza. Bardzo ważną rzeczą było odpowiednie przygotowanie własnych pozycji. Najpierw łucznicy przygotowywali strzały wbijając je w ziemię lub zatykając za pasek, ponieważ sięganie do kołczana zabierało zbyt wiele czasu. Gdy ława szarżującej kawalerii znajdowała się w odległości 200 metrów zasypywano ją jednocześnie lawiną pocisków. W pierwszej kolejności wystrzeliwano strzały z grotami z zadziorami, które miały ranić przede wszystkim konie, przez co oszalałe z bólu zwierzęta ponosiły lub zrzucały jeźdźców. Gdy odległość od wroga się zmniejszała przechodzono na ostrzał strzałami z grotami-szpikulcami, które zdolne były przeniknąć przez oczka kolczugi. Na bliskie dystanse używano strzał z krótkim, romboidalnym grotem zdolnym przebić kolczugę a nawet tarczę.

W przypadku walki z przeciwnikiem nieosłoniętym zbroją podstawowym typem strzał były egzemplarze z tradycyjnym lancetowatym grotem, które pozwalały na znaczne zwiększenie zasięgu strzału, nawet do 350 metrów.8

Sukces ostrzału nie polegał na celowaniu, nie było ono konieczne. Wyszkolony łucznik w czasie minuty potrafił wystrzelić do 12 strzał, celowanie zmniejszało tą ilość o połowę. Wystrzeliwana na komendę chmura strzał kierowana w cel który był przecież wystarczająco duży (np. szarżujący oddział jazdy) wprost dziesiątkowała wroga. Jeśli pierwsza fala strzał nie zatrzymała przeciwnika łucznicy przygotowywali strzały na drugi strzał i wypuszczali je na rozkaz dowódcy. Taktykę powtarzano do skutku.

Mogło się jednak zdarzyć, że wroga jazda dopadała łuczników. Taka sytuacja kończyła się rzezią strzelców ponieważ poza łukiem praktycznie nie dysponowali oni żadną inna bronią. I na to znaleźli Walijczycy sposób. Na pole bitwy przybywali niosąc po kilka półtorametrowych pali. Po zbliżeniu się do przeciwnika na odległość 200-300 metrów natychmiast je wbijali przed szeregiem. Dopiero po takim przygotowaniu pozycji rozpoczynano ostrzał.

Taktyka walijskich łuczników miała jednak wiele słabych stron. Przed przygotowaniem pozycji byli praktycznie bezbronni. Szarża jazdy odpowiednio przeprowadzona mogła ich łatwo rozbić i zmasakrować. Podobnie było w czasie przemarszu wojsk. Strzały, paliki wbijane przed szeregiem a nawet łuki ze zdjętymi cięciwami wiezione były na wozach. Atak z zaskoczenia na maszerujących łuczników miał zatem wielkie szanse powodzenia.

Byli też władcy, tacy jak Ryszard Lwie Serce, preferujący w swoim wojsku kuszników którzy potrafili radzić sobie z taktyką walijskich łuczników. Walcząc z nimi wystawiał on kuszników którzy po dojściu na dystans 350-400 metrów (a więc poza zasięgiem ostrzału łuczników) zadawali im najpierw swym ostrzałem straty a dopiero na osłabionych i najczęściej zmuszonych do odstąpienia od palisady uderzała jazda.9

Długi łuk przenika do Anglii

Pierwsze wzmianki o długim łuku pojawiają się w kronikach dopiero w 1188 roku. Mimo to już długo przed tym Walijczycy byli znani ze swego kunsztu łuczniczego i często najmowani przez walczących ze sobą feudałów. Wszystko to zmieniła wyprawa króla Anglii Edwarda I który w roku 1282 ruszył aby podbić i spacyfikować zbuntowanych Walijczyków. To co wydawało się prostą wyprawą przeciwko źle uzbrojonym rolnikom okazało się zadaniem o wiele trudniejszym.

Pewnego dnia jeden z konnych Edwarda próbował wypłoszyć kilku buntowników z zagajnika, gdy pojawił się Walijczyk z długim łukiem. Jeździec ruszył galopem a wtedy łucznik zdjął z pleców broń, naciągnął i wystrzelił. Strzała trafiła jeźdźca w udo, przebiła wyściełaną tkaniną kolczugę, pancerz a następnie przeszyła siodło i śmiertelnie zraniła konia. Kolejna przyszpiliła obie jego nogi do siodła. Czegoś takiego nie można było się spodziewać nawet po kuszy.10 Kilka dni później jeden z żołnierzy opowiadał jak jego oddział zaatakowany został przez liczniejsze siły Walijczyków uzbrojonych w niezwykle długie łuki. Anglicy schronili się w pobliskim zamku. Ledwie zdążyli zamknąć za sobą ciężkie dębowe drzwi o grubości 15 cm, gdy z odległości 180 metrów łucznicy zaczęli do nich strzelać. Strzały wbiły się w drzwi na głębokość 10 cm.

Edward I musiał ściągać dodatkowe posiłki z Gaskonii aby poskromić buntowniczych Walijczyków którzy w następnych latach buntowali się jeszcze dwukrotnie.

Doświadczenia z kampanii 1282-1283 król Anglii wykorzystał we własnym kraju. Z królewskiej kasy rozpoczęto organizowanie oddziałów pospolitego ruszenia i szkolenie ich w sztuce wojennej. By zwerbować najlepszych łuczników w całym kraju przeprowadzano konkursy strzeleckie, których zwycięzca otrzymywał w nagrodę zawrotną jak na owe czasy kwotę 30 szylingów. Król nie szczędził pieniędzy i wysiłku na rozwój nowej broni. Odważył się nawet wystąpić przeciw autorytetom Kościelnym, zmieniając Prawo Dnia Pańskiego, które zezwalało w niedzielę tylko na udział we mszy. Edward poszerzył je o możliwość uczestniczenia w zawodach łuczniczych.11

Mimo to wyszkolenie łucznika który gotów był stanąć naprzeciw szarżującej jazdy uzbrojony jedynie w długi łuk trwało od 10 do 20 lat12. Jednak po tym czasie łucznik taki na odległość 100 metrów trafiał bezbłędnie w każdy cel tak nieruchomy jak i ruchomy. Owoce zmian wprowadzonych przez Edwarda I zebrał dopiero jego wnuk Edward III. Królewskie rozporządzenia nakazywały regularne szkolenia w strzelaniu z łuku dzieci i młodzieży, zabraniały pod karą więzienia gier, zabaw i zapasów, wyścigów lub walk kogutów, które odciągnąć mogły ludzi od ćwiczeń w strzelaniu.13

Bardzo dobrze ilustruje to poniższy tekst kazania wygłoszony przez Latimera w obecności króla Edwarda VI.

Za moich czasów mój ojciec nie mniej pilnie uczył mnie strzelania niż wszelkich innych rzeczy i myślę, że i inni tak postępowali ze swymi dziećmi. Uczył mnie jak naciągać, jak składać ciało do łuku i nie naciągać siłą ramion, jak to czynią inne nacje, ale siłą całego ciała. Kupowano dla mnie łuki odpowiednie do mojego wieku i siły; w miarę jak rosłem, moje łuki stawały się coraz większe, bo człowiek nigdy nie będzie dobrze strzelał, jeśli nie zostanie do tego wdrożony. Zacna to sztuka, zdrowe ćwiczenie, bardzo zalecane przez medycynę…zwalczają rozmaite dolegliwości. Ku chwale Bożej niechaj więc będą uprawiane nadal. Niechaj zostanie wydana proklamacja zobowiązująca sędziów pokoju, aby pilnowali przestrzegania wszystkich ustaw i statutów, jakie w tym celu zostały ustanowione.14

Jak widać trzeba było wiele czasu, trudu i pieniędzy by stworzyć armię której żadna siła nie potrafiła stawić czoła. Wykorzystanie łuczników uzbrojonych w długi łuk na polu walki testowano przez długi czas na polach bitew Szkocji, by w wojnie stuletniej osiągnąć apogeum swojej potęgi. Długi łuk na ponad półtora wieku dał Anglii dominującą pozycję na polach bitew Europy. Później stało się to co nieuniknione – pojawiła się nowa lepsza broń.

Epilog

Późnym popołudniem roku 1450 w pobliżu wioski Montigny w północnej Francji kolejny raz stanęły naprzeciw sobie wojska francuskie i angielskie. Anglicy jak zwykle wysunęli na czoło wojsk łuczników uzbrojonych w długie łuki. Jednak Francuzi nie zaatakowali, zatrzymali się około 90 metrów od angielskich pozycji i ustawili jakby wielkie, żelazne naczynia, napełnione prochem i kamieniami. Mieszaninę tą podpalono za pomocą pochodni. Nastąpiła ogłuszająca eksplozja, po której dał się słyszeć ostry świst i setki kamieni z ogromna prędkością poleciały w kierunku angielskich pozycji. W przeciągu kilku minut 3774 z 4500 łuczników leżało martwych, nie wystrzeliwszy nawet jednej strzały. Kończyło się panowanie długiego łuku.15

– 

Bibliografia:

1. Ernest Volkman “Nauka idzie na wojnę” Wydawnictwo Amber 2002
2. Andrzej Michałek “Wyprawy Krzyżowe. Normanowie” Dom Wydawniczy Bellona Warszawa 2002
3. Nicholas Hooper, Matthew Bennett “Atalas sztuki wojennej w średniowieczu 768-1487″ Wydawnictwo Marabut Warszawa-Gdańsk 2004
4. Edward Potkowski “Crecy – Orlean 1346-1429″ Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej Warszawa 1986
5. R. Ernest Dupuy, Trevor N. Dupuy “Historia wojskowości. Starożytność – Średniowiecze” Dom Wydawniczy Bellona Warszawa 1999
6. Encyklopedia Bronii pod redakcją Davida Hardinga Wydawnictwo Penta Warszawa 1995
7. Jan Wimmer “Historia piechoty polskiej” Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej Warszawa 1978

–

Przypisy:

1. wysokość łuku w dużym stopniu zależała od wysokości samego łucznika
2. Ernest Volkman “Nauka idzie na wojnę” Wydawnictwo Amber 2002, str. 43
3. ich długość była w przybliżeniu równa połowie długości łuku
4. stąd prawdopodobnie wynikają różnice występujące w literaturze źródłowej przy określaniu zasięgu strzału
5. Andrzej Michałek “Wyprawy Krzyżowe. Normanowie” Dom Wydawniczy Bellona Warszawa 2002, str. 79
6. Ernest Volkman “Nauka idzie na wojnę” Wydawnictwo Amber 2002, str. 44
7. Polecam tutaj Discovery Civilization, na którym co jakiś czas powtarzany jest program o długim łuku i jego sile rażenia. Tamże współcześni łucznicy eksperymentalnie pokazują możliwości jakie posiadał długi łuk
8. Andrzej Michałek “Wyprawy Krzyżowe. Normanowie” Dom Wydawniczy Bellona Warszawa 2002, str. 79-80
9. tamże, str. 79-80
10. Nicholas Hooper, Matthew Bennett “Atlas sztuki wojennej w średniowieczu 768-1487 Wydawnictwo Marabut Warszawa-Gdańsk 2004, str. 76 – relacja Barona z marchii, Williama de Braose
11. Ernest Volkman “Nauka idzie na wojnę” Wydawnictwo Amber 2002, str. 46
12. chodzi tu prawdopodobnie o czas jaki potrzebował niezmobilizowany chłop ćwiczony w czasie wolnym od dzieciństwa
13. Edward Potkowski “Crecy – Orlean 13461429″ Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej Warszawa 1986, str. 46
14. G.G. Coulton “Panorama średniowiecznej Anglii” Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1976, str. 592-593
15. Ernest Volkman “Nauka idzie na wojnę” Wydawnictwo Amber 2002, str. 58-59

Één van de dingen die je wel eens tegenkomt wanneer je met mensen praat is; “Ja, maar dat was Jezus.”

We hebben al een beetje begrepen wat geloof is. Het is simpelweg ‘weten’ en ernaar leven. Je moet leven naar datgeen dat je weet wanneer je iets wil ontvangen. Wanneer je weet dat je bij de bakker moet zijn om een brood te kopen, dan zal je niet veel vinden wanneer je naar de beenhouwer gaat. Heb je een brood nodig? Ga dan naar de bakker. Je weet dat je het daar kan krijgen.

Natuurlijk is Jezus de bron van onze genezing. Niet de mensen rondom ons, maar blijkbaar is het niet van Hem alleen afhankelijk of we genezing ontvangen of… toch? HuH???

Lees eens wat er staat geschreven in Matteüs 8. Een hoofdman komt bij Jezus en bidt Hem om genezing voor een knecht. De man is er zo van overtuigd dat Jezus daartoe in staat is dat hij zelfs zegt; “Nee, nee, niet naar mijn huis komen. Ik ben dat niet waard. Maar spreek een woord en mijn knecht zal genezen zijn.”

Jezus is verwonderd over deze man. Kun je jezelf dat voorstellen dat Jezus verwonderd is? Hij draait Zich om naar alle mensen rondom Zich en zegt; “Ik heb zelfs in heel Israël nog niet zo’n geloof gevonden.” Dan richt Jezus zich terug naar de hoofdman en zegt hem; “Ga nu en er zal gebeuren gelijk ge geloofd hebt.”

De knecht van de hoofdman was op dat moment genezen.

Merk je dat die hoofdman niet twijfelt aan de genezing van zijn knecht? Hij denkt niet dat het misschien niet zal gebeuren. Hij zegt; “Spreek een woord en mijn knecht ZAL genezen zijn;”  Jezus is verwonderd over het vertrouwen van die man.

Dat is niet het enige verhaal. Een hoofdstuk verder kom je het verhaal tegen van een vrouw die bloedvloeiingen heeft. Ze heeft die al voor twaalf jaar lang en de dokters konden er niets meer aan doen. Wanneer je in die tijd maandstonden had dan was je onrein. Alles wat je dan aanraakte was ook onrein. Deze vrouw was dus al twaalf jaar onrein vanwege die maandstonden. Het moet een vernedering geweest zijn voor die vrouw. Maar ze had gehoord van die Jezus.

“Als ik alleen nog maar de zoom van zijn kleed aanraak, zal ik genezen zijn.” Ze ging door het volk heen op haar doel af, de zoom van het kleed van Jezus, de zoom van Zijn kleed, “Als ik maar de zoom van Zijn kleed zou kunnen aanraken, alleen dat, ik zal genezen zijn.”

Op een bepaald moment is ze zo dichtbij dat ze Zijn kleed aanraakt. Jezus had iets gevoeld. Hij voelde een kracht wegvloeien en vroeg wie er Hem had aangeraakt. De discipelen zeiden, “Maar kijk al die mensen rondom U. Ze duwen en trekken, natuurlijk dat iemand u heeft aangeraakt.” Maar dat was niet het antwoord dat Jezus zocht. Hij wist dat er iemand Hem heel specifiek had aangeraakt. De vrouw maakte zichzelf dan bekend. “Ik,… ik heb u aangeraakt.” Jezus bemoedigde haar en zei, “Wees blij, uw geloof heeft u behouden.(verlost, genezen).

Jezus verwijst hier niet naar wat God doet. Natuurlijk is God de bron van genezing, maar Hij verwijst naar haar geloof. Net zoals hij bij die hoofdman deed. Het komt dus niet alleen van Jezus? Nee, het komt door vertrouwen. Je weet wat kan en je gaat ernaar leven. Je geeft je leven ervoor want je weet wat de waarheid is.

Stel dat het alleen maar van Jezus Zijn kant zou komen, waarom zouden dan hetvolgende lezen?

In Marcus hoofdstuk 6 bijvoorbeeld vind je een verhaal waar Jezus naar Zijn eigen stad gaat. En wanneer ze Hem daar ontmoeten, ergeren ze zich aan Hem. “Is da ni de timmerman, de zoon van Maria? Zijn broers zijn toch Jakobus, Joses, Juda en Simon? En zijn zussen zijn hier bij ons.”

Ze ontvingen Jezus niet als een profeet, een man van God of Zoon van God. Ze zagen Hem als die zoon van een timmerman. Niets te betekenen. Ze keken op datgene dat ze dachten te weten van Hem.

En verder staat er dat Hij verbaasd was over hun ongeloof en dat Hij daardoor geen grote tekenen en wonderen kon doen, behalve kleine kwaaltjes genezen.

Waar ligt dan het ontvangen van genezing? J Ja, toch wel God is de bron. Hij is de genezer, maar het ontvangen van genezing is een andere zaak. Je kan bijvoorbeeld naar de dokter gaan wanneer je ziek bent. Maar als je het medicijn niet neemt dat de dokter heeft voorgeschreven, dan moet je achteraf ook niet de vinger wijzen naar de dokter dat die zijn werk niet goed heeft gedaan. Neen, je moet naar de dokter luisteren dan.

Wanneer je bijvoorbeeld naar school gaat en de leraar leert je dat 4×4 gelijk is aan 16. Maar verder in je leven denk je van. “Tja, die leraar is ook maar een mens en die zal het misschien ook wel eens verkeerd doen.” Je maakt dan van 4×4, 28. Dan moet je ook niet gaan zeggen dat de leraar of leraares niet de juiste formule heeft gegeven wanneer alles fout loopt.

“Maar misschien had mijn moeder daar ook problemen mee? Of misschien zal ik er een extra cursus moeten voor volgen? Misschien kan ik…”. Neen, neen, neen, neem heel gewoon die formule dat 4×4 gelijk is aan 16. Misschien gaat het niet altijd zoals je verwacht had dat het zal gaan, maar het zal wel zijn vruchten afwerpen.

Bij God is het net hetzelfde. Het gaat er niet om dat je twintig keer per dag bidt, elke week tevoet gaat naar de kerk of dat je veel geld uitgeeft aan armen. Bij God hoef je echt niets te doen, behalve dan… J toch één ding. Dat is vertrouwen (geloven) wat Hij zegt, ongeacht je situatie. Zijn formule klopt altijd.

Wanneer God zegt dat als je doet wat Hij zegt en dat genezing dan zal volgen, dan moet je dat gewoon doen. Zo simpel. Zijn woord moet de motor zijn van je leven. Hij stelt je niet teleur.

Paulus schrijft in zijn brief naar de Romeinen dat, geloof komt door het horen en het horen van het Woord van God. Wanneer je veel luistert en bezig bent met het Woord van God dan zal dat ook in je leven gaan groeien en vestigen. Het zal zich vastzetten in je hart en je verstand. Je zal op een bepaald moment ook niets anders meer verwachten dan alleen wat het woord van God zegt.

Een andere bril van succes?

Er wordt vaak gesproken van ‘je moet succesvol zijn’, want anders ben je toch niet veel waard. Maar wat is nu ‘succesvol zijn’? Verstaan we daar allemaal hetzelfde onder? En is succes wérkelijk noodzakelijk om een geslaagd leven te hebben? En wat is een geslaagd leven? Tja, weer veel te veel vragen. Hoeft het allemaal zo moeilijk te zijn?

Vooraleer we ingaan op ‘succesvol’ en ‘geslaagd’, geef ik eerst een aantal citaten mee.

“De Amerikaanse filosoof en psycholoog William James wees op de relatie tussen geluk en verwachtingen. Volgens hem worden we niet vernederd doordat we falen. Dat gebeurt pas wanneer we onze trots en eigenwaarde leggen in een te bereiken resultaat, en dat resultaat vervolgens niet halen. Onze doelen bepalen wat wij interpreteren als succes en wat we moeten zien als falen. Onze eigenwaarde in deze wereld hangt dus volledig af van datgene wat we onszelf opleggen om te zijn en te doen. Als het zo moeilijk is om gelukkig te zijn met je werk, komt dat doordat onze verwachtingen de werkelijkheid vele malen te boven gaan.” (Bron: nieuwsbrief Simplify Life, mei 2009)

“Begin met het ‘werkelijke’ leven. Elke dag een klein eindje, maar regelmatig: leer jezelf elke dag een stukje verder vinden. Ontplooi … al wat in je aanwezig is.” (p. 20, “De kunst om uw leven te beheersen”)

“Alleen jij weet wat voor jou belangrijk is en wat niet. Begin over jezelf na te denken en probeer uit te vinden wat voor jou werkelijk van belang is. Zoek je weg bij jezelf en richt je niet dadelijk en steeds maar weer naar ‘wat de anderen er van vinden’.” (p. 21, idem)

De geslaagde jij

Wat succes is voor jou: dát is belangrijk! Dit gaat niet persé over de ‘geslaagde zakenman’ (m/v), wel over de ‘geslaagde mens’. En nog beter: over de ‘geslaagde jij’. En jij en alleen jij weet wat dit betekent. Niet ik, niet een ander in je omgeving, niet de overheid, niet ‘de maatschappij’ … Ja inderdaad, je krijgt hier weer eens geen antwoord. Je wordt weer eens op jezelf teruggegooid. Tja, misschien wordt het duidelijk … dat het aan jou is

Weet je niet wat een ‘geslaagde jij’ betekent? Dat hoeft geen probleem te zijn. Gun jezelf de tijd hiervoor. Ga ernaar op zoek vol geduld en moed. De gouden weg ernaartoe is reeds in één van de citaten gegeven: elke dag een klein eindje én (!) regelmatig. En natuurlijk ook daadwerkelijk. Je begint er ook effectief aan. Zo vind je jezelf elke dag een stukje verder, maar het kan ook een stukje dichter zijn .

Jezelf verwezenlijken

Hoe verwezenlijk jij jezelf? Ik vind het een mooie vraag. Waarom? Omdat het antwoord des te mooier is! Gemakkelijk is iets anders, vooral omdat we niet meer gewoon zijn deze vraag te stellen. Nochtans een vraag die volgens mij de moeite waard is van het stellen. Het antwoord verkrijgen vraagt geduld. Eindeloos geduld, waardoor het zelfs niet altijd lang hoeft te duren.

De zoektocht naar jóuw succes

En ja, zoals al zo vaak hier naar voren gekomen is: zoek het allemaal niet te ver. Zoek het heel dichtbij. Dichter kan niet: in jezelf. Betrek je diepere zelf erbij. Daar zit die bron. Die bron van wijsheid, jouw wijsheid. Luister je in de stilte van jezelf, dan kun je veel te weten komen. Een gouden tip: laat het spontaan naar boven komen. Komt er niets, dan komt er niets en dan is dat oké. Komt er iets en het lijkt belachelijk, noteer het toch. Wie weet kun je er later iets mee of is het de aanzet naar iets anders dat zonder dat ‘belachelijk idee/element’ niet kon komen. Ook dat is oké.

We zien hier dus vier belangrijke elementen in deze zoektocht naar wat voor jou succes is:

• exploreer jezelf elke dag een klein eindje
• met regelmaat 
• én daadwerkelijk
• laat het spontaan komen, zelfs (en nog beter) meerdere keren

Elke dag een klein eindje maakt aan het einde van het jaar een groot stuk. Kijk dan eens terug en je merkt het verschil. Dan kun én mag je trots zijn. Je bent gegroeid en je hebt het eerst niet eens gemerkt. Wel, dan kun je zeker zijn dat je gegroeid bent. Een vorige tip van de week verwoordde het al: ‘Geen pijn’.

En ik kan het natuurlijk niet laten. Een coach kan je hierbij ondersteunen Weet dat  je niet alles alleen hoeft te kunnen, toch niet van de eerste keer.

*

Graag hoor ik je reactie op dit artikel! Klik hiervoor op “reacties”.

Als je dit artikel waardeert, kun je je ook abonneren op deze blog. Je krijgt dan iedere keer bericht als ik weer iets nieuws op de blog geplaatst heb. Ga aan de rechterkant naar “Aboneer je …” en klik op de lijn eronder. Alles wijst dan zichzelf uit.

Wens je ondersteuning bij het aan de slag gaan met bepaalde inzichten van dit artikel, klop dan gerust aan bij Zebedelia voor een eerste vrijblijvend gesprek. Of neem de uitdaging aan en ga meteen voor persoonlijke coaching, e-mailcoaching, telefooncoaching of een van de workshops: contact.

Bedankt voor je bezoek!