Lieber Leser,

an dieser Stelle entsteht ein Bericht des wohl interessantesten Geburtstags meines Lebens.

Vorab kannst du HIER schon einmal ein paar Spackenfotos ansehen.

Ein quadratisches Schwein. Gesehen in Brüssel.

Ma chatte Cookie a disparue le jeudi 19 novembre 2009, avenue du Karreveld, 61 – 1080 Molenbeek-Saint-Jean – Bruxelles.
Cookie est une chatte stérilisée bien en chair, âgée de 6 ans, qui pèse environ 5kg.
Elle est tigré brun.
Malheureusement, elle a perdu son collier récemment et n’a aucune identification.
Je suis au rez-de-chaussée et Cookie sort régulièrement pour aller dans les jardins à l’arrière, mais ne connaît, en principe, pas la rue ni les voitures.
Si vous avez vu ou recueilli Cookie prévenez-moi s’il vous plaît.
D’avance merci beaucoup.
Contact
Sophie Ravetz
Gsm: 0479/47.87.05
Email

Leute, ich bin die Nuss.

Ich bin jetzt eine Stunde zu früh aufgestanden, hab mich zu früh fertig gemacht, bin zu früh zum Bus gegangen, bin zu früh im Büro. Keine Sau da, und ich wunder mich noch…

Dabei gab es im Rückblick so viele Indizien: 1. Ich stehe nie gleichzeitig mit der Spanierin nebenan auf. Ihr scheiss Handyklingelton weckt mich zwar immer mit, aber ich stehe nie auf! 2. Wenn ich aufstehe, ist es nicht mehr dunkel draussen!!! 3. Der Bus kam nicht um 9.36 Uhr, sondern irgendwie viertel vor.

Ich bin so eine Nuss!

Ich hätte doch jedes Stündchen Schlaf so dringend nötig gehabt nach diesem Wochenende!!!

Aber das ist eine andere Geschichte, die ich euch heute abend oder so erzähle. Von zu Hause aus. Mit nem Laptop

Janika

PS: Ich hab hier mal n bisschen aufgeräumt! Es gibt jetzt die Seite “EVS” mit einer kurzen, allgemeinen Erklärung, was überhaupt ein EVS ist und ich hab eine “Warum?”-Liste begonnen.

PPS: Da ich jetzt einen Laptop INKLUSIVE Internet zu Hause hab, weht hier bald ein ganz anderer Wind, FREUNDCHEN!

• VIEL mehr Fotos
• Mehr Gedankenblitze und Anekdoten (die ich bisher immer schon vergessen hatte, wenn ich endlich bei der Arbeit angekommen war)
• Viel tollere Blogs (weil ich nicht noch nebenbei Sachen laminieren muss oder so!)
• Endlich die versprochenen Biertests und andere kulinarische Berichte

Felix Da Housecat-Euro Millions Groove City 

Mirror

Mirror

Other sets

Mobbing und der KDA Bremen – Bremische Evangelische Kirche

Der KDA Bremen – Bremische Evangelische Kirche als engagierter Partner gegen Mobbing?

Wie wir jetzt erfahren haben, wurde der Kirchlicher Dienst in der Arbeitswelt (KDA) Bremen gebeten, den 6. Anti-Mobbing-Tag am 2. Dezember in Bremen zu unterstützen.

Aber, wie wir erfahren haben, lehnt der KDA jegliche Unterstützung ab!

Da wirbt der KDA wie folgt auf seiner Webseite: “Engagement rund um Arbeit und Erwerbslosigkeit”

Der kda als engagierter Partner

… fördert Kontakte
und den inhaltlichen Dialog zwischen Betrieben und gesellschaftlichen Institutionen der Arbeitswelt einerseits und der Kirche und ihren Gemeinden andererseits. Dazu werden Betriebsbesuche, Arbeitskreise, Gesprächsforen, Seminare und Gottesdienste veranstaltet.

… mischt sich ein
in wirtschaftliche und sozialpolitische Entwicklungen

… begleitet
Männer und Frauen mit und ohne Arbeit

… berät
Verantwortliche in Betrieben und Stadtöffentlichkeit

… engagiert sich
als Partner für Gerechtigkeit und Solidarität

Hallo, liebe Leute vom Kirchlichen Dienst in der Arbeitswelt (KDA) Bremen, allein in Deutschland gibt es laut Zahlen der Uni Frankfurt am Main 1,6 Millionen Mobbing-Opfer. Und es werden immer mehr Menschen, die an ihrem Arbeitsplatz unter systematischer Schikane durch Kollegen und Chefs leiden.
Um bedeutsamer ist es daher ein Gesellschaftliches Klima zu schaffen, in dem niemand zum Opfer herabwürdigenden Verhaltens wird, wo ist Ihre Solidarität für all die Bürger und Arbeitnehmer die von Mobbing betroffen sind?

Klaus-Dieter May / www.mobbing-web.de

***
Anti-Mobbing-Tag in Deutschland

Weitere Informationen:
BAKI-MEINE SCHULE, Bürgerinitiative seit 1986
Erich K.H. Kalkus
Undeloher Straße 12
D-28329 Bremen
Telefon: +49-(0)421/46 25 40
http://antimobbingtag.blog.de/

Beteiligen Sie sich und wenn Sie persönlich nicht teilnehmen können, dann übersenden Sie entsprechende Gruß -und Unterstüzungsworte per Mail.

Bei der Senatorin für Arbeit, Frauen, Gesundheit, Jugend und Soziales, Frau Ingelore Rosenkötter in Bremen, wurde die Schirmherrschaft für den 6. Anti-Mobbing-Tag 2oo9, bereits am 25.September.2009 schriftlich angefragt. Eine Antwort von Frau Senatorin Ingelore Rosenkötter (SPD) in der Bremischen Bürgerschaft wird noch immer erwartet…

Statement von Dr. Westerwelle zum 5. Anti-Mobbing-Tag 2008:

Grußwort von Dr. Guido Westerwelle, MdB
Bundesvorsitzender der FDP, Vorsitzender der FDP-Bundesfraktion
zum 5. Anti-Mobbing-Tag der Bremer Aktion für Kinder BAKI am 2. Dezember 2008

…”Sehr geehrter Herr Kalkus, liebe Teilnehmerinnen und Teilnehmer,

auch wenn es mir leider nicht möglich ist, die Schirmherrschaft für den Anti-Mobbing-Tag zu übernehmen, freue ich mich sehr, Ihnen allen im Namen der Freien Demokraten und auch ganz persönlich herzliche Grüße und Glückwünsche übersenden zu dürfen.

Am liebsten wäre es mir, ich müsste dieses Grußwort nicht schreiben. Nicht, weil ich den Kampf gegen Mobbing für unwichtig halte, auch nicht, weil ich Ihre Initiative nicht unterstützen möchte, sondern weil Mobbing nie zu einem so drängenden Problem hätte werden dürfen. Doch es ist da. Deshalb danke ich Ihnen für Ihr Engagement und freue mich, Sie in Ihrer Arbeit unterstützen zu können.

Leider können Menschen fast überall von Mobbing betroffen sein. Schon in der Schule findet soziale Ausgrenzung statt: zwischen Schülern, zwischen Schülern und Lehrern, zwischen Lehrern und gegenüber oder zwischen Eltern. Jeder kann betroffen sein, als Opfer und auch als Täter. Vielleicht auch unbewusst.

Zu häufig wird Mobbing tot geschwiegen. Probleme können aber nur gelöst werden, wenn sie angesprochen und angegangen werden. Eine Ausgrenzung von vermeintlich Schwachen darf es nicht geben. Auch eine Gesellschaft, die auf Leistung und Leistungsbereitschaft angewiesen ist, darf niemand alleine lassen. Hier ist die Bürgergesellschaft gefragt. Maßnahmen von oben herab in Form von Gesetzen und Vorschriften helfen nicht weiter. Mobbing geht von Menschen aus. Bei ihnen müssen wir für Fairness werben.

Nur so wird Problembewusstsein geschaffen. Jeder ist aufgerufen, in der Öffentlichkeit gegen Mobbing einzutreten. Das verlangt Zivilcourage. Eine Bürgergesellschaft, wie sie die FDP anstrebt, ist auf den mutigen Einsatz mündiger Bürger angewiesen. Nur so kann Solidarität und Zusammenhalt entstehen. Ihr Aktionstag gibt vielen Menschen Mut, sich gegen Mobbing zu wehren, sich für andere einzusetzen und die Probleme offen anzusprechen.

Ich wünsche Ihnen einen erfolgreichen Anti-Mobbing-Tag und die Resonanz, die Ihren Anstrengungen gerecht wird.”…

Dr. Guido Westerwelle, MdB
Vorsitzender der FDP-Bundestagsfraktion
Bundesvorsitzender der FDP
Quelle: www.buerger-marktplatz.de

***
Weblinks:
www.mobbing-web.de
www.buerger-marktplatz.de
www.mobbing-rechtshilfe.de

Sven Vath 

Mirror

Mirror

Mirror

Mirror

Mirror

Mason

Mirror

Mirror

Mirror

Mirror

Bob Sinclar

Mirror

Mirror

Mirror

Mirror

Beim gestrigen Treffen der EU-Agrarminister konnte keine klare Mehrheit gegen die Zulassung der Gentechnik-Maissorte MIR604 erwirkt werden. So steht der Kommission für eine Zulassung der Maissorte aus dem Hause Syngenta zum Import und zur Verarbeitung nichts mehr im Wege. Seit vielen Jahren der Enthaltung Deutschlands sprach sich Agararministerin Aigner gestern dafür aus, ganz im Sinne der schwarz-gelben Koalitionsvereinbarungen. Ministerin Aigner will die Entscheidung beschwichtigen: “Es geht auch nicht um den Anbau, sondern um ein Futtermittel”. Bündnis90/Die Grünen wiesen sie im Vorfeld schon darauf hin, dass diese Entscheidung definitiv nicht das Interesse der Verbraucher und Landwirte vertritt. Sie bestätigt die schwarz-gelbe Politik zugunsten der Gentechnik-Konzerne. Aigner mache sich zur Steigbügelhalterin der Futtermittelindustrie. Diese hat ein großes Interesse an der Zulassung, denn die in den letzen Monaten gefundenen Verunreinigungen von Futtermitteln mit MIR604 lassen einen Import nicht zu.

Zum vollständigen Artikel =>

Quelle: keine-gentechnik.de

TOWN TO KEEP ME MOVIN’

‘Neen, we gaan niet wéér in een restaurantje aan de rand van ‘t stad zitten, laat jij nog maar eens je kop zien in ‘t centrum!’ berispte een vriendin me eerder deze week toen ik opperde dat ik geen zin had om in de avondspits naar Brussel centrum te rijden om af te spreken. Ik zag er tegenop. ‘t Moet bijna alweer van augustus geleden zijn. En dat terwijl ik vroeger quasi élke avond bleef hangen op de terrassen en in de café’s van de Vlaamse Steenweg, Graanmarkt en Dansaertstraat. Maar toen wàs ik er, ik werkte er namelijk.

Maar goed, ze had gelijk. Nog eens wat incrowd zien, ‘t kon geen kwaad, het had me al eerdere nuttige tips opgeleverd, want hoe je het draait of keert, de sector waarin ik werk plaatst zelden of nooit advertenties, maar put enkel uit: ‘Ken jij nog iemand?’ ‘Ahja, bel die of die eens…”. Gruwelijk Netwerken.

Op de E40 zag ik het nog allemaal geweldig zitten, ik had er zin in.  T. had gelijk, het was te lang geleden. Tot ik aan de LeopoldII tunnel kwam. Vol. Zo vol als op de ochtendspits waar ik jaren ingestaan had. Vrijdagavond, richting centrum. Iedereen vertrok dan toch UIT Brussel?! Uit ervaring wist ik dus ook hoe lang je erover deed tot uitgang Sainctelette. Mijn humeur zakte met de minuut. Gelukkig was ik op tijd vertrokken. Twintig minuten later, eindelijk tunnel uit, ‘t zou nu wel snel gaan. Dat was buiten de wegenwerken gerekend waar ik niet van op de hoogte was. Naast het kanaal straat afgesloten. Iets verder, Ieperstraat, gesloten eveneens wegens werken. Er zat niets anders op dan hoofdweg langs het kanaal te volgen aan de kant van het Klein Kasteeltje. Ik zal het geweten hebben. Twintig (20!) minuten tot aan de Dansaertstraat. Geduldig eenvaksrijtje schuiven terwijl je tientallen wagens rechts van je ziet over de trambaan/sporen scheuren. Scheuren, ja echt. Foeteren, vloeken, ergeren, weten dat je veel te laat bent, een platte gsm waardoor ik niemand kan verwittigen en terwijl toch rustig en geduldig aanschuiven. En dan komt pas het ergste: parking. Alle kleine straten staan aan beide kanten vol, ook al mag je slechts aan één kant parkeren. Zelfs op elke hoek staat een wagen. Al toertjes draaien vraagt een mens zich af hoe de hulpdiensten hier ooit ever zouden doorgeraken wanneer er ergens een brand uitbreekt. Eindelijk het geluk dat er iemand wegrijdt.

Drie kwartier te laat ben ik en van buitenaf zie ik reeds een andere donderwolk aan de toog zitten. Nog alleen. “Er is nog niemand?” “Neen, en je hebt geluk, nog vijf minuten en ik was weg.” gromt ze. “Wie verwacht er nu om anderhalf uur te rijden over een kleine vijfentwintig kilometer?” Vijf minuten later stormt de derde donderwolk binnen. “Shit, fuck, kak, ik haaaaaat Brussel!! Drie kwartier over zeven kilometer!”

Het werd nog een leuke avond. In het centrum van Brussel. Ik kom mijn huis uit om in een  (in bepaalde kringen bestempeld als zeer) hippe tent te zitten waar de muziektapes uit de jaren tachtig opgenomen in mijn ouderlijke discoteek gespeeld werden, de hele avond lang. Ik heb er nog tientallen in mijn kast liggen. Ik ben bijzonder uptodate, muziekgewijs. Niets veranderd. Behalve het verkeer.

Epiloog: vandaag moest ik alweer in Brussel zijn,  omgeving Naamse Poortdeze keer en ik kwam vanuit Leuven. Het zou nu wel snel gaan, ‘t was zaterdag en het was middag. Maar toch voor alle zekerheid ruim op tijd vertrokken. Kortenbergse straat naar Shuman tot voor in de Wetstraat eivol. Voetje voor voetje aanschuiven. Een uur en vijf minuten op een traject wat je met gemak op dertig minuten kan doen. Op het nippertje net niet te laat op de afspraak. Brussel. Hel, kak, fuck, shit. Ik haat Brussel en zijn verkeer. En neen, het openbaar vervoer was geen optie.

(Later op de avond bij het tvkijken komt de confrontatie: Ik lijk wel een gepensioneerd typetje uit Manbijthond. “Banieje, in d’t stad, oei doar kommekik niet zenne, veel te gevoarlijk, ziedes op ‘t land hoe schuën…)

]]> http://muziekfriek.wordpress.com/2009/11/21/akronfamily-faustine-hollander-botanique-brussel-19-november-2009/ Sat, 21 Nov 2009 20:26:17 +0000 muziekfriek http://muziekfriek.wordpress.com/2009/11/21/akronfamily-faustine-hollander-botanique-brussel-19-november-2009/

Zelden gaat Akron/Family voor een doordeweekse show. Dat blijkt uit hun platen, maar nog meer uit hun optredens. De grens tussen chaos en schoonheid wordt voortdurend verkend en om elke hoek loert weer een volgend experiment. Dat houdt het spannend, zowel voor hen als voor het publiek. Of wij met veel verwachting naar dit concert toeleefden, vroeg u?

Lees hier verder.
Foto : deRob

Vreemd in eigen land. Mensen zoals jij en ik, ontzet van hun bezit; weg huis, weg papieren. We bevinden ons in Brussel, de meest multiculturele plek in ons Belgenlandje. Een plaats waar de grens tussen armoede en rijkdom letterlijk op elkaar ligt. Hoge Pieten gekleed in peperdure kostuums lopen er tussen daklozen die zich amper in leven kunnen houden. En nu staat de winter voor de deur. De vrieskou kent geen genade. Amnesty International wel. Gewapend tegen de kou, gaan ze de strijd aan, hopend op een overwinning. Tenten, dekens, hygiëne en vooral voedsel zijn hun wapens. Hun zwakte: macht. Onze Belgische  regering, die steeds meer evolueert naar een rechtse bedoening, ontnam talloze mensen het recht in België te leven. Ze worden uitgewezen. Volgens de regering een stap in de goede richting, voor de vreemdelingen een stap dichter bij de dood. De vrieskou kent geen genade.

Hoe is het mogelijk dat een geëvolueerde samenleving, zoals we die vandaag de dag kennen, nog steeds armoede kent? Er is genoeg voor iedereen. Enkel zijn mensen egoïstisch, net als onze maatschappij. ‘Ikke, ikke, ikke en de rest kan stikken!’ Ofwel de slagzin van het nationalisme, tot fascisme. Rood bloedt, geel schittert. En zo vinden deze mensen, hun enige bezit dragend in plastic zakken, zich in de slagschaduw van de ’schitterende’ zon. De hedendaagse versie van de vergeetput.

Wordt het niet eens tijd voor een ommezwaai? Van die schitterende zon vol grootheidswaanzin, naar een wassende maan? Een maan kent geen schaduw. Iedereen is gelijk voor de wet, met evenveel kansen. Vreemdeling of niet. We moeten evolueren naar een samenleving zonder landsgrenzen. Al heb je een andere huidskleur, spreek je een andere taal. Een mens blijft een mens en dient niet onmenselijk behandelt te worden. Alsjeblieft regering, ik smeek je. Doe er wat aan voor het (weer) te laat is!

En dit schreef ik in Brussel-Noord, ergens in een klein cafeetje, waar tien meter verderop drie daklozen smeken voor een duit. Niets krijgend van de egoïst.

• Friday, January 1^st 2010
• Friday, February 5^th
• Friday, March 5^th
• Sunday, April 4^th
• Friday, April 30^th
• Sunday, May 23rd
• Friday, June 18th
• Friday, July 16th
• Friday, August 13th
• Friday, September 24th
• Sunday, October 31st
• Friday, November 26th
• Saturday, January 1st 2011

Le Soir

Herman Van Rompuy, premier Président de l'Union Européenne

Au 1er janvier 2010, Herman Van Rompuy entrera en fonction en tant que premier président de l’Union européenne. La Britannique Catherine Ashton, elle, a été nommée Haut représentant de l’UE aux Affaires étrangères. Ceci dit, qui Obama pourrait-il appeler en cas de besoin pour joindre l’UE ? Les dirigeants européens ne savent pas très bien… La Maison Blanche, elle, a déclaré que le partenariat avec les Etats-Unis sera renforcé par ces deux nominations.

Par Jurek Kuczkiewicz

Herman Van Rompuy, inconnu sur la scène européenne il y a un an encore, a été choisi à l’unanimité par les 27 chefs d’Etats ou de gouvernement pour devenir le premier président permanent du Conseil européen, une des deux nouvelles fonctions créées par le Traité de Lisbonne qui entrera en vigueur le 1er décembre prochain.

Il assumera ses nouvelles fonctions à partir du 1er janvier 2010, ouvrant ainsi l’épineuse question de sa succession au Seize rue de la Loi. Avec une présidence stable pour un mandat de deux ans et demi renouvelable une fois, le système actuel de présidence tournante tous les six mois est remplacé. Le Premier ministre quitte le 16 rue de la Loi pour le nº 175, au Juste Lipse, siège du Conseil de l’UE.

« L’Europe est une union de valeurs et elle a la responsabilité de jouer un rôle important dans le monde », a déclaré le nouveau président de l’Union. Il a toutefois dit vouloir se contenter, dans sa fonction de président du Conseil, d’un rôle de facilitateur de compromis entre les pays de l’UE. Il a affirmé vouloir rester « discret » et ne pas se répandre en interviews dans les médias.

M. Van Rompuy s’est dit par ailleurs favorable à ce que « l’Union européenne continue à s’élargir pour inclure d’autre pays » dans les années à venir, « à condition qu’ils remplissent les critères » demandés. Une manière de répondre à ceux qui l’accusent d’être un opposant à l’entrée de la Turquie dans l’UE.

Une femme vice-présidente de la Commission

La Britannique Catherine Ashton a été désignée Haut représentant de l’UE aux Affaires étrangères. Elle va prendre la succession de l’Espagnol Javier Solana, mais avec un portefeuille aux pouvoirs nettement élargis. Elle sera en même temps vice-présidente de la Commission européenne.

En la désignant en début de soirée chef de la diplomatie, les huit chefs de gouvernement socialistes ont levé le dernier obstacle majeur : l’obstination de Gordon Brown à maintenir sur la table la candidature de Tony Blair à la présidence du Conseil européen. L’adhésion du Premier ministre britannique a ouvert la voie royale à Herman Van Rompuy pour le poste de Conseil européen, soutenu par le duo Merkel-Sarkozy.

La baronne Catherine Ashton de Upholland, actuelle commissaire européenne au Commerce – elle y a remplacé il y a un an son compatriote Peter Mandelson –, est tout sauf un grand format diplomatique. Cette spécialiste des questions d’éducation de 53 ans n’a d’expérience ni diplomatique ni à un quelconque haut poste politique, en dehors des 12 derniers mois où elle n’a pas beaucoup fait parler d’elle.

Mais elle a été nommée par la grâce de qualités de circonstance : le poste devait revenir à un socialiste, puisque celui de président doit échoir à un dirigeant de centre-droit ; elle répond au souhait, largement médiatisé ces deniers jours, qu’une femme figure dans le top des fonctions européennes ; et enfin, elle est britannique, ce qui permettra à Gordon Brown de revenir à Londres en ayant arraché une victoire pour son pays.

C’est donc un trio Barroso – Van Rompuy – Ashton qui représentera l’Union européenne pendant les deux années et demi à venir. La Belgique aura de quoi pavoiser. Mais il faut bien constater que l’UE a adjoint au premier, deux parfaits inconnus dans le monde, sans aucun passé diplomatique, pour incarner l’Europe sur la scène internationale.

 Het Schumanplein vandaag. Een dag als een ander, want je kan er vrij bewegen. Maar dat is niet elke dag zo. Op maandag 5 oktober 2009 waren er ruim 2.300 boze Europese boeren die protesteerden tegen de lage melkprijzen. Gevolg: de buurt werd uit veiligheidsoverwegingen afgezet door de politie, die massaal aanwezig was.. Hetzelfde scenario een maand eerder, op maandag 7 september 2009. Toen kwamen een duizendtal Belgische boeren betogen voor een duurzame toekomst in hun sector. Wat vinden de handelaars rond het Schumanplein van de huidige situatie?

“Media blazen betogingen op”

In een straat naast het Europees Parlement vinden we de apotheek van Zineb Mourid. Zineb heeft haar buik vol van de betogingen. Vooral het lawaai die sommige betogingen met zich meebrengen, stoort haar. “Wanneer er grote betogingen of een Europese Top plaatsvinden, moet ik de apotheek sluiten.”, zegt de apothekeres. Op zulke dagen ziet zij haar omzet dalen. “De mensen worden verwittigd via de media dat er een betoging plaatsvindt op het Schumanplein en blijven daarom ook weg.”, vertelt Zineb lichtjes geïrriteerd.”Maar vaak gaat het om kleine betogingen en kunnen de klanten zonder enig problemen tot bij ons komen. Maar ze blijven dan toch weg omdat de media sommige betogingen opblazen.” Zineb wordt, net als andere handelaars in de buurt van de Europese Commissie altijd goed geïnformeerd op voorhand wanneer er een manifestatie of top plaatsvindt. Toch ziet zij niet onmiddellijk een oplossing voor het probleem. Ze vindt het vooral erg dat sommige betogers (bijvoorbeeld de boeren) meerdere keren moeten komen om hun eisen kracht bij te stellen. “Veel van onze klanten werken bij de Europese instellingen. Het is dus een kwestie van geven en nemen.”, sluit Zineb af.

Pasje nodig

“Als de straat is afgezet, is het niet meer leuk.”, zegt travelagent Annick Delgo van het reisbureau Archimede. “Maar sluiten doen we niet tijdens betogingen.” Toch zijn het aantal grote betogingen volgens haar beperkt. “Ik denk dat er maar twee à drie grote betogingen zijn per jaar.”, vertelt Annick ons.”Neem de betogingen van de boeren van enkele weken geleden. Dat was een grote betoging.” Het reisbureau heeft nog geen last gehad van materiële schade, maar van geluidsoverlast hebben ze wel geregeld last. “Vorig jaar stonden hier Libanezen weken aan een stuk met dezelfde muziek. Dat was wel storend.”, zegt Annick ons. Over het omzetverlies wil ze niet veel kwijt, maar volgens haar is dat heel beperkt. Toch heeft Annick problemen met de manier waarop de politie de organisatie aanpakt. “Wanneer er een Europese top is, heb je een pasje nodig. Maar wanneer er grote betogingen zijn, zet de politie de straten af en geraak je er als voetganger gewoon niet door”, vertelt Annick. “Ik geraak bijgevolg dus ook niet op mijn werk.” Ondanks de ongemakjes van de betogingen, heeft ze geen problemen met de betogingen. “Ze moeten toch ergens naartoe, nietwaar? Toch worden wij in de media afgeschilderd als de grote tegenstanders van betogingen, maar dat is niet waar. De meeste betogingen kunnen op onze steun rekenen.”

 Omzetcijfer stijgt

 Ho.Re.Ca Brussel, de overkoepelende organisatie van de horecazaken in Brussel, merkt op “dat het voor Ho.Re.Ca. Brussel onmogelijk is om het eventueel verlies te berekenen van horecazaken die sluiten omwille van een betoging. Het doel van de vzw is immers niet de statistieken bij te houden over wie al dan niet sluit”, aldus woordvoerster Christine Delpature. Bovendien wil Delpature de aandacht vestigen op het feit “dat bepaalde betogingen het omzetcijfer van sommige horecazaken juist aanzienlijk doet stijgen.

Igal korralikul linnal peab ikka oma basiilika olema, Brüsselis on Basilique du Sacré-Coeur ehk Püha Südame basiilika (as in Jeesuse püha süda). Igatahes ma vaatasin selle täna üle.  See asub kesklinnast umbes 20-minutise metroosõidu kaugusel (liin 2 või 6, suund Simonis). Kirikuni viib linna poolt tulles Elisabethi park-allee, hoone ise  paikneb kenasti turistisõbralikult künka otsas, et saaks ikka korralikult pilti teha. Samas on asukoht piisavalt kaugel (linnaosas nimega Koekelberg, mida aadressis tähistab indeks 1081), nii et seal on vaikne ja rahulik nagu pühakojale kohane. Üleval rõdul pani lisaks linnavaatele mind naeratama kuuldud ungari keel ja hiljem jutlesin sõbraliku härrasmehega Süüriast või Liibanonist (endal on ka ignorantsuse pärast piinlik, aga tõesti ei mäleta). Ei mingeid tunglevaid rahvamasse.

Sacré-Coeur on suuruselt 5. kirik maailmas (kuigi ma ei tea, kust need andmed pärit on) ja suurim art deco ehitis üldse. No ma ei tea, oli küll suur, aga mitte eriti ilus, ei rõdudele viivad sinissest kivist trepid (kui keegi teab, mis see blue stone täpsemalt on, siis viidagi mind ka kurssi, palun), ei telliskivimüürid, ei glasuuritud terrakotast samabd ja piirded, isegi oonüksist altar ega vitraažaknad polnud midagi erakordset. Üldmulje oli kuidagi pruun ja rõhuv. Võib olla on asi selles, et ta on suhteliselt uus (praeguse kuju sai hoone peale II ms), aga teda hakati ehitama mingis neostiilis. Tegelikult on see ehitamise lugu isegi huvitavam.

Oli aasta 1880 ja kuna oli vaja tähistada iseseisva Belgia 50. sünnipäeva, siis arvas parasjagu troonil olev kuningas Leopold II heaks muuta Koekelberg kuninglikuks piirkonnaks ja sinna ühtlasi üks pühakoda püstitada. Talle meeldis hirmsasti Pariis, niisiis võeti eeskujuks Montmartre’i Sacré Coeur, kirik pandi künka otsa, et selle juurde saaks kiirtena suunduda avenüüd nagu Pariisis Champs Elysées Triumfikaare juurde. Nurgakivi asetati paigale juba 25 aastat hiljem ehk kuningriigi 75. iseseisvusaasta puhuks. Esialgne projekt nägi ette neogooti stiili, I ms ajas plaanid lörri, neogootika läks moest ja võeti suund hoopis juugendile. Loomulikult jõudsid nii Leopold kui arhitekt Albert van Huffel vahepeal parematele jahimaadele siirduda, aga sellest polnud lugu, troonile tuli Albert I ja ehitustööd jätkas Paul Rome. Hoone pühitseti sisse 1951. a ja kuppel valmis 1969. a (kuigi välisrõdule viivate treppide järgi võiks arvata, et ehitustööd ikka veel käivad). Nii kaua tehtud ehitise kohta mitte just eriti kaunikene.

Kui kedagi numbrid huvitavad, siis basiilika pikilööv on 164 m pikk, transept 107 m,kuppel nelitise kohal on 90 m kõrge. Basiilika mahutab 2000 inimest. Kuplit ümbritseb välisrõdu, millelt saab linna imetleda. Brüsselis on ikka väga palju maju. Kummaline asi – kiriku all lõunapoolses küljes on restoran, huvitav, kas seal pakutakse Kristuse ihu ja verd?

Kuningas Leopold oli aga igavene kaabakas, õhkas Pariisi poole, ise rõhus samal ajal Kongo rahvast ja korraldas seal genotsiidi. Kuigi ta omal ajal eriti populaarne polevat olnud, ei pidavat belglased ajaloost rääkides neid Kongoga seotud seiku hea meelega mainima (võimalik, et see kehtib ainult ametliku versiooni kohta. Nimelt on Belgia ajalugu tutvustavas BELvue muuseumis Leopoldi Kongo perioodi kohta ainult üks ajaleheväljalõige).

Üldiselt pole ma Belgia ajaloost veel eriti sotti saanud, tänapäevase Belgia alad on näinud rohkem erinevatest suguvõsadest siniverelisi, kunne, krahve ja muid tegelasi kui Eesti oma tuhandeaastase orjapõlve jooksul okupante. Mul on Belgia koolilastest kohe päris kahju, et nad peavad õppima, kes millal millise jupi päranduseks või kaasavaraks sai ja kelle oma see maa parasjagu oli ja ärme üldse hakkame rääkima sellest kanast, mida Flandria ja Vallonnia kuidagi kitkutud ei saa. Mul mingil hetkel tekkis kerge adumus, milles asi, aga see kadus kibekiiresti. Katsun end harida ja BELvues ka ära käia.

Misschien begeef ik mij in de verkeerde kringen, maar ik hoor wel vaker verhalen over de grote, vieze en vooral veel ratten in Brussel. Spookverhalen of de harde waarheid? Ik besloot het eens tot op de bodem uit te zoeken. Letterlijk, deze keer.

Dé plaats om meer te weten te komen over de Brusselse ratten, is de dienst Ongediertebeheersing. Ongediertebestrijding zeggen we tegenwoordig niet meer. Dat klinkt wel heel rigoureus en niet bepaald diervriendelijk. Hoofd van de dienst is Erny de Winne. 32 jaar geleden richtte hij de Brusselse cel op die verantwoordelijk is voor het bestrijden van ongewenste gasten als kakkerlakken, muizen, motten en dus ook bruine ratten. Is het nog steeds leuk? ‘Ik ben hier nog steeds, dat zegt genoeg!’

Het is vroeg (Ze zeiden de voormiddag. Voor een ongediertebeheerser is dat 8 uur ’s ochtends…) en ik ga mee de Brusselse riolen in. ‘Ratten zijn schuchtere dieren die altijd water nodig hebben. De riolen zijn voor hun dus een ideale leefomgeving. Als er ratten die op straat lopen, is er meestal een werf in de omgeving. Ze breken de riolen daar open en die mannen laten eten slingeren. Ze creëren zelf een restaurant voor die beesten. Hetzelfde geldt voor zwerfvuil. In een propere stad waar er weinig vuil is, zul je minder ratten zien. Helaas is Brussel niet zo clean.’

Rattenstad?

Dat Brussel het twijfelachtige imago van ‘rattenstad’ heeft, vindt De Winne onzin. Helemaal omdat Brussel de enige stad is die het ongedierte op een speciale en zeer intensieve manier aanpakt. ‘In andere steden spuiten ze gif in de riolen. Hier zet er in de herfst en de lente een team van een speciale firma lokazen uit in de riolen. De rest van het jaar controleren wij alles systematisch. Misschien hoor je juist meer over de Brusselse ratten omdat wij het zo goed opvolgen?’

Het is een opluchting dat ik zelf geen ratten van het leven moet gaan beroven. Mijn outfit is een pak minder geruststellend. Ik krijg een hagelwitte overall, veel te grote lieslaarzen en een paar handschoenen. Een witte overall in het riool lijkt me niet het beste idee ooit, maar gelukkig hebben mijn collega’s-voor-een-ochtend nog een plastic gele jas met bijpassende helm voor me. Ik voel mij uiteraard zeer charmant.

Het team bestaat uit 4 mannen. Johan en Edwin gaan het riool in, terwijl Antonio en Frank de straat afzetten. Je wilt namelijk niet dat er een auto over je kop rijdt als je uit het riool kruipt. Antonio de gasmeter nog moest halen, dus we vertrekken iets later. Zo’n meter is nodig omdat mensen vaak die allerlei giftige troep door hun toilet spoelen. Rioolwerker is dan ook een risicoberoep. Wel spannend, en zeker niet saai. Edwin werkt er al 28 jaar en amuseert zich nog steeds. Antonio vindt het vooral afwisselend: ‘We bestrijden niet enkel ratten. Ook muizen, kakkerlakken, vliegen, duiven, katten, motten… dat is elke keer weer anders.’

De inspectie

We gaan eerst naar de Grote Markt. Iemand heeft er ratten gezien. Wanneer er bij de dienst een klacht binnenkomt, probeert het team nog diezelfde dag ter plaatse te zijn. Het ongedierte wordt bestreden en er worden saneringswerken voorgeschreven. Dat allemaal gratis en voor niets. Geen wonder dat ongediertebeheersing een grote kostenpost voor de stad is.
Samen met Johan en Edwin ga ik het riool in om de eerdergenoemde lokazen te controleren. Van de meesten is gegeten. Een goed teken, want alle ratten in de buurt zul ondertussen wel dood zijn. Of gaan. Johan:‘De azen zijn gemaakt van graan. Ratten zijn niet kieskeurig, die eten alles. In het aas zit een anti-coagulatiemiddel. Dit veroorzaakt inwendige bloeduitstortingen en zorgt ervoor dat het bloed niet kan stollen. De lichaamsfuncties vallen langzaam uit. Ze gaan een paar dagen na het eten van het spul dood. Zo leggen ze de link tussen het lokaas en het slechte gevoel niet.’ Zeer belangrijk, anders wordt de informatie over gevaarlijk voedsel doorgegeven aan de volgende generatie en dan eten ze niet meer van zo’n lokaas. Johan maakt tijdens de inspectie foto’s. Die gaan in het archief en worden later geanalyseerd.

Ratten zien we niet en we gaan weer terug naar boven. Ik krijg slimme tips als ‘ga niet recht onder de ladder staan als iemand naar boven klimt want dan vallen er dingen op je hoofd. Dat wil je niet.’ Brrr. Zoals verwacht is het ondergronds ook vrij ranzig. De tampons die voorbij komen drijven, zorgen niet bepaald voor een hoera-gevoel. Op naar het tweede controlepunt!

De riolen onder de Anderlechtsesteenweg zijn nog een pak minder fris. Minder fris betekent blijkbaar meer ratten. We stuiten meteen al op een dik, dood prachtexemplaar. In vergaande staat van ontbinding, dus de foto zal ik voor mijn privécollectie houden. ‘Moeten we die rat niet meenemen?’ ‘Nee, die spoelt vanzelf wel weg. Daar is al snel niks meer van over.’ Praktische tip nummer 2: ga niet voor een van de gaten in de wand te gaan staan. Dat zijn namelijk afvoerbuizen. ‘Laatst stond Frank voor zo’n ding, iemand trok door en hij kreeg de volle lading in zijn nek.’ Lekker. Voor de rest valt er hier weinig te zien. De meeste ratten zitten in Laken, maar dat staat vandaag niet op het programma. In plaats daarvan gaan we naar de Marollen.

Ziektes en andere onsmakelijke dingen

Daar spot ik meteen al een dode muis. Volgens experts Johan en Edwin zie je aan de staart echter dat het een jonge rat is. Of beter: was. De lokazen die hier hangen zijn beschimmeld. Niet erg; ze werken nog even goed en de ratten proeven geen verschil. Even verder vinden we ook een beschimmelde rat. Een andere is zeer symbolisch naast de lokazen gestorven. In een zijgang zitten twee ratten op hun gemak te eten van een berg badschuim. Ze blijven gewoon zitten als wij in de buurt komen. Dat is toch raar? ‘Ja,’ antwoordt Edwin, ‘maar die hebben al van de azen gegeten.’ Een van de ratten is nog net rat genoeg om een afvoerbuis in te glippen. Dat ze soms door een wc naar boven kruipen, is volgens Erny de Winne een spookverhaal. ‘Dat heb ik in die 32 jaar nog nooit meegemaakt. ‘

(Dit is dus een rat. Sorry, onsmakelijk)

Ik doe nog een fotoshoot met Johan, Edwin en een dode rat en dan zit de rattenzoektocht erop. We hebben nu een aantal ratten gezien, maar hoeveel er zijn in Brussel, weet eigenlijk niemand. ‘Het is ook zeker niet de bedoeling om alle ratten uit te roeien. We proberen het aantal gewoon te beperken, zodat niemand er last van heeft. Mensen vinden ratten over het algemeen vies. Ze werden altijd geassocieerd werden met de pest, tegenwoordig kunnen ze hier enkel nog de Ziekte van Weil overbrengen. Die kun je oplopen als je in contact komt met de urine van bruine ratten.’ Ratten hebben geen sluitspieren zoals wij mensen, ze laten alles gewoon lopen. Als je ratten in huis hebt, is er een grote kans dat je met hun urine in contact komt. De Ziekte van Weil is lang niet zo erg als de pest, maar kan in het ergste geval dodelijk zijn. ‘In de natuur zijn ratten opruimers, maar in de stad zijn ze niet echt nuttig. Zolang als er ergens mensen wonen, zullen de ratten zich daar vestigen. Het zijn immers cultuurvolgers. ‘

Zoals de mij voorheen totaal onbekende Amerikaans poëet Ralph Waldo Emerson eens zei: ‘Evermore in the world is this marvelous balance of beauty and disgust, magnificence and rats.’ Een stad als Brussel heeft veel mooie, maar ook vieze kanten. Die laatste trekken ratten aan. Tenzij je de dag doorbrengt in de riolen, heb je er weinig last van. Daar zorgt de Ongediertebeheersing wel voor. En och, de pest gaan we er niet meer van krijgen.