A posłuszeństwo nie. Cnotą, jeśli w ogóle cenimy cudzą wolność i cenimy współczucie, i cenimy brak bólu, rozkosz u innych. Dlaczego? Dlatego. Zauważcie jedno – Ci ludzie nie byli obojętni wobec współczucia, wobec cierpienia, pewnie szanowali dość spory zakres wolności innych, bo na to wskazuje to, że nie byli obojętni na cierpienie i cenili sobie współczucie. Ale robili, co im kazano. To nie jest więc dowód na to, że nie jesteśmy zdolni do empatii czy libertarianizmu, rozumianego jako pogląd wyznaczający wolność człowieka jako wartość na szczycie hierarchii wartości. Tylko, że jesteśmy zdolni do posłuszeństwa dla samego posłuszeństwa, na które nie mają wpływu nasze aksjologiczne i normatywne przekonania, o ile uznajemy kogoś za autorytet deontologiczny i że to posłuszeństwo bardzo łatwo może doprowadzić do rzeczy przerażających, więc warto trenować nieposłuszeństwo. Nie tylko współczucie, nie tylko poszanowanie dla czyjejś wolności, ale samo, tępe, głupie nieposłuszeństwo. Bo nie ma granic które oddzieliłyby porządnych posłusznych od nieporządnych. Ba, u osób bardzo nieporządnych, np. psychopatów, nie da się stwierdzić posłuszeństwa, bo właśnie brak jest niezgodności pomiędzy ich wartościowaniem i gustem normatywnym, a wykonywanymi poleceniami. Kolesie odstępujący od eksperymentu, nawet Ci, którzy robili to w pierwszej jego fazie, opisywali swoje uczucia podobnie do tych, którzy dochodzili do ostatniej fazy. Jedni po prostu byli w stanie się sprzeciwić wcześniej, drudzy nie. Nie jest więc tak, że przed byciem potworem chroni umiejętność współczucia i szacunek dla ludzkiej autonomii. Potworem może nie być dopiero ten, kto potrafi się buntować. Stąd znowu Św. Max miał kurwa rację – nie tylko wolność może być ważna, ważne jest, jak się ją zdobędzie. Wolność zdobyta samemu jest bardziej wartościowa. Oczywiście, czego już Max Stirner nie napisał i może miał to w dupie, jest to ważne głównie dla ludzi kochających ludzi. Choć w sumie on pod koniec tej swojej pierdolenie dużej cegły podkreślił, że po prostu kocha ludzi, nawet takich dla niego anonimowych, i ludzkość, itd. Więc może jak najbardziej był świadomy tych zależności.

I uwaga na końcu, w formie pytania: jaka niby jest różnica między posłuszeństwem samej normie, bezkrytycznym, a posłuszeństwem wobec autorytetu?

Ps. Przy czym można być nieposłusznym, ale jednak robić to, co ktoś każe. Bez związku z tym, że każe. Nie potrzebuję Bozi, czy Tatusia, żeby nie mieć ochoty np. na znęcanie się nad staruszkami. Jeśli więc ktoś mi to nakaże, to zmarnuje troszkę tlenu, ja i tak będę robił swoje.

Der Humboldthafen am Hauptbahnhof ist derzeit schillernd bunt illuminiert.
Was ein wenig an das Festival of Lights erinnert, kommt vom “Palazzo”.
Gemeint ist hiermit nicht der aus Glas. Hans-Peter Wodarz hat sich mit seinem Eventgastronomie-”Spiegelpalast” wieder am gewohnten Ort niedergelassen
und setzt diesmal auch die Umgebung kunstvoll in Szene.

www.palazzo.org
____________________

Vorgarten.

Für unsere westlichen Augen oft mehr als einen Tick zu kitschig und bunt: Die Straßen und Shops von Chinatown, hier in San Francisco.

Wo: San Francisco, USA
Wann: September 2009
Kamera: Fuji FinePix S2000HD

Schaue hinaus,
Wärme im Haus,
ist trübes Wetter
färbt mir die Blätter.

Herbst treibt es bunt,
kalt, ungesund,
Bild nur, besehen,
Heizung aufdrehen.

Das farbenfrohe Dorf Tazacorte.

Wo: Tazacorte, La Palma
Wann: Oktober 2009
Kamera: Fuji FinePix S7000

… und schon ein neues Kleid. Ist mir aber irgendwie sympathischer.

Nicht wahr?!

Diese Bild auf Leinwand oder als Grußkarte?

Diese Bild auf Leinwand oder als Grußkarte?