Contra-capa do Notícias do Dia desse final de semana, Pedro Estrela, 15 anos, é um exemplo de atleta. Integrante da seleção brasileira de Caratê, Pedro embarca nessa segunda-feira rumo ao Marrocos para competir no Campeonato Mundial de Caratê.

Pedro concilia, além dos treinos diários de caratê e academia, as aulas do colégio e trabalho voluntário em duas instituições. Praticante da modalidade há cinco anos, é faixa preta há um e treina com adultos por falta de jovens de mesma idade e condição técnica em Florianópolis.

Apesar de experiência internacional ( já disputou o Open de Monza, na Itália) e de vários títulos no currículo, Pedro não possui patrocinadores e, quando muito, seu pai – ex-judoca e maior incentivador do pequeno atleta – é reembolsado pelos gastos com as viagens durante as competições pela prefeitura.

Olá pessoal, meu nome é Wellington e sou do blog NWB. Conversei com sensei Rodrigo que ministra aulas de Karate Kyokushin em Itajubá sobre a possibilidade de divulgar o Karate Kyokushin na Internet.

O Karate Kyokushin de Itajubá pretende divulgar a história do karate, as datas de exames de faixas, eventos do Kyokushin na região sul de Minas e muitas curiosidades. Vocês podem acompanhar tudo por RSS, Twitter ou Facebook! Fique atento as novidades!

Sensei Rodrigo: OSSU!!! Para uma maior explicação, algumas informações importantes:

Estilo: Karate Kyokushin Oyama
Fundador: “Sosai” Masutatsu Oyama 10º Dan
Atual Diretor Mundial: “Kancho” Shokei Matsui 8º Dan
Chefe da Organização Sul Americana: “Shihan” Seiji Isobe 8º Dan
Presidente da Confederação Brasileira: “Shihan” Francisco Filho 5º Dan
** Atual Campeão Mundial: “Sensei” Ewerton Teixeira 3º Dan **

Em novembro de 2007 Sensei Ewerton trouxe para o Brasil o Bi Campeonato Mundial. Até o momento foram realizados 9 campeonatos mundiais sendo 7 Campeões Japoneses e 2 Brasileiros.

Obrigado pela visita.
OSSU!

Jullie weten wel,die heel vriendelijke mensen met wie papa zo goed bevriend is geraakt?

Awel,hij heeft mij dit gegeven

Dit goudklompje weegt 5.8g

………… zo raar …………..

Na het feestmaal bij Erick voor de verjaardag van zijn mami moest ik niet veel meer ondernemen om terug een acceptabel burger te worden in ons geliefde Carate. Een puma fotograferen was al genoeg.En welk een gebeurtenis van formaat bleek dat te zijn. De zelfde avond kwam iedereen naar de bar van de Look-out om de foto’s te bekijken. Kort  daarop kreeg ik al een mail uit Canada met de discrete vraag “We’ve heard you’ve taken some special pictures?” Meer en meer zou blijken welk een uitzonderlijke gebeurtenis dit geweest was.

Ondertussen zat onze tijd in de Osa er bijna op en ik had met Jeff en Terry al wat plannen gesmeed om een afscheidsfuif te geven in de Look-out inn. Belgisch bier was aangevoerd vanuit Jimenez ( Leffe maar ook Forbidden Fruit – de Verboden Vrucht van uit onze contreien ) De maaltijd zou uiteraard door Jocksan verzorgd worden en onder meer verse krab omvatten ( met door de man uit Miami gevangen  krab uit de laguna )

Wat delicaat lag maar toch zeer belangrijk voor ons was de aanwezigheid van mijn goede vriend Glen en zijn lieve vrouw Daisy. Glen immers had in geen drie jaar contact gehad met Terry en de twee kunnen niet bepaald vrienden genoemd worden.Het fijne van dat verhaal zou ik wellicht niet te weten komen maar de reputaties van de twee mannen zijn dusdanig dat het wel water en vuur moet zijn en vuurwerk erbij als er iets gebeurt. Glen is gekend om zijn vele processen – Fidel Castro is zijn nickname. Terry van zijn kant zegt alles wat hij denkt en is gekend als Terry de Verschrikkelijke.

Dus eerst eens voorzichtig gepolst bij Daisy of dit een haalbare kaart zou zijn… en ja Daisy was erg vereerd met de uitnodiging.Glen stribbelde niet tegen – dus eerste hindernis genomen.

Dan maar medegedeeld aan Terry wie onze gasten zouden zijn – dat was niet moeilijk – uiteindelijk ligt die beslissing bij ons en de klant is koning.Toch keek Terry eerst even raar op.

De fuif zelf was een schot in de roos – ook Patrick en zijn vrouw Ruby-Ane waren er samen met een aantal Amerikaanse gasten – zelfs Lara’s vriendin Caroline was er en iedereen op zijn paasbest gekleed.Glen en Daisy werden hoogstpersoonlijk als eerste door Terry begroet : ” Welkom Burgemeester en Secretaris-Generaal “

Over Patrick moet ik nog één en ander kwijt : hij heeft in zijn leven verschillende dierentuinen gehad waaronder één grote op Hawaii – Hawaii waarvan Terry smalend zegt dat er geen dieren meer zijn : de laatste slang heeft het laatste vogelei opgegeten en de laatste roofvogel heeft dan maar die slang verorberd.Bij een grote orkaan is ook Patrick’s dierentuin weggevaagd. Gelukkig was hij goed verzekerd zodat hij ergens anders nog eens kon herbeginnen. En dat blijkt dan mogelijks op de Osa te zijn waar hij bijna 100 hectare jungle heeft met rivier en al.We zijn op zijn domein geweest – je ziet zo dat het daar gevaarlijk is. Zijn verhalen zijn ook niet mis : zijn hond en paard vorig jaar doodgebeten door een Bushlancer ( gevaarlijkste slang hier – valt aan zonder reden – dus niet wanneer ie gestoord wordt of zo Fer de Lance - op blauwe tekst klikken om meer te weten – niet voor gevoelige zielen ).Ook zijn buurvrouw moest er aan geloven – 35 jaar en doodgebeten – moeilijk te geloven maar blijkt dus allemaal waar te zijn. Als Rita aan Ruby-Ane, een verpleegster en vroeger getrouwd met een arts waarover ze constant zit te vertellen zelfs waar Patrick er bij zit,vraagt of ze daar wel op haar gemak is vertelt die bluntweg van niet natuurlijk.Zeker niet als Patrick weg is bijvoorbeeld om zijn honden in California te gaan halen.Het probleem ligt vooral in het regenseizoen waarbij het perfect mogelijk is door de hoge waterstanden dat ze gedurende dagen volledig van de bewoonde wereld zijn afgesloten.Voor hen is het dus wel goed dat er een brug komt over de diepste rivier. Wijzelf hebben daar een ander mening over maar dat komt nog. Patrick heeft zo nogal rare methodes en lijkt ons niet erg ecologisch.Hij heeft een ongelofelijke collectie opgezette dieren ( vooral insecten van ter plaatse – hij doodt die en laat ze dan van binnen uitkuisen door de mieren ). Hij is erin geslaagd na drie jaar vechten met de administraties van de VS en Costa Rica om een aantal ronduit prachtige uitheemse vogels te importeren naar de Osa waar hij ze in grote kooien houdt op zijn slangengebied in wat zijn nieuwe dierentuin zal worden. Een aantal hebben we gezien – uniek mooie papegaaien en zo – ook kraanvogels en reusachtige Australische Kingfishers. Als we daar dan meer over lezen blijken die vogels al hun soortgenoten van ter plaatse uit te roeien als ze ooit ontsnappen. En ‘t zou niet de eerste keer zijn dat zijn dieren ontsnappen ( zie Hawaii )

Zoveel over onze Californische bioloog omdat we er ook naast zaten op onze feestmaaltijd – we hadden ons namelijk een beetje mispakt door de reunie tussen Glen en Terry – die gingen namelijk met echtgenotes aan een aparte tafel gaan zitten want die hadden elkaar na al die jaren ongelofelijk veel te vertellen – jammer voor ons.

Erick was er ook gelukkig wel bij ons maar zijn vrouw Vanessa was thuis gebleven – schrik voor de puma – no kidding.

Al bij al een zeer geslaagde avond vlak voor ons vertrek.

De volgende dag afscheid gaan nemen van Glen en Daisy. Glen die een grote boon heeft voor Lara heeft haar een heel bijzonder geschenk gegeven en ons een primeur bezorgd – wie meer wil weten stuurt ons een mailtje.

Compliment  van Glen voor Rita de avond ervoor ” All good things come in small packages”…

Op de sociale ladder…Na onze lauwe terugkeer uit Sirena met ontvangstcommité ( en eerste kennismaking met Terry van de Look-out ) werden we gevraagd of we kwamen voor dinner. Nee – dat ging niet, we werden elders verwacht. Immers Erick onze gids had het wel erg gewaardeerd dat we reeds de zondag terugkwamen zodat hij voor het eerst in 10 jaar thuis was voor de verjaardag van zijn moeder. Tussen haakjes, ‘t was hier moederkensdag zaterdag ll. wat aan Lara de vraag ontlokte hoeveel keer we dat dit jaar nog gingen vieren..

Van de weeromstuit had Erick ons uitgenodigd bij hem thuis voor het verjaardagsfeest van zijn Mami.Dat was wel iets speciaal en in de kleine gemeenschap die Carate is deed dat al snel de ronde.

’s Avonds ons op ons paasbest gekleed – een mooi geschenkje opgesnord uit onze voorraad kanten cadeautjes ( van op de Korenlei #1 ) en te voet naar daar. De sfeer was een beetje raar want Erick was de enige die Engels sprak maar snel werd het al beter want Rita spreekt Spaans en kwam naast Mami terecht.Erick bleek nog veel meer capaciteiten te hebben want hij was de kok van dienst – hm… was dat lekker – een nasi goreng met varkensvlees op zijn Carates met een super salade erbij. De drank was water maar geen probleem dat is fris, lekker en gezond ( daar toch – want een week later zouden we wellicht door kraantjeswater geveld worden terug in de bewoonde wereld ) De clou van de avond was echter het dessert.

Doordat Erick aan de piloot Alvaro toch wel een goeie klant bezorgd had – had Alvaro op zijn vlucht vanuit Jimenez echte ijskreem meegebracht. Die was dan koel gehouden in de Look-out ( zodat ze daar ook van onze aanwezigheid op het feest wisten ).

Voor het ijs hadden we trouwens een ongelofelijke chocoladetaart gekregen, gebakken door Jocksan – zoetekauwen zijn het.

Erick die de week daarvoor 26 geworden was had in gans zijn leven nog nooit ijs gegeten in zijn geboorteplaats Carate – dus van een exclusiviteit gesproken.Echt genoten hebben we daar en ik vond dat daar wel iets tegenover mocht staan – wat een eer voor ons om daarbij te zijn.

Ik voelde dat iedereen toch graag eens onder de familie wou kletsen en wij zaten er toch een beetje bij – zeker als het hoogtepunt op  ( of liever voorbij ) was.Ik wist ook dat Erick met veel belangstelling mijn camera had bekeken – hij kon er ook mee overweg want op onze tochten had hij verschillende foto’s gemaakt van dieren die door mij moeilijk te bereiken waren.” Erick , would you like  to have my camera for tonight? We’re leaving anyway and I don’t need it now. You can keep it till tomorrow and take some nice shots of your family”. Wow , dat was ongezien en ik moest heel sterk aandringen – maar uiteindelijk heeft hij mijn offer aanvaard.Erick had mij voordien veel verteld over zijn ervaringen met andere fotografen ( hij wist wel dat ik een ander beroep had maar ik hoorde hem dikwijls aan anderen – collega’s en zo vertellen in het Spaans dat ik fotograaf was – da’s makkellijk te begrijpen als je wat Italiaans spreekt – zelfde woord ). Meestal waren die fotografen heel defensief ten aanzien van hun gear – hij was dan ook gewoon om op tocht te gaan met de mannen van National Geographic en zo.

Kortom dit was een schot in de roos – volgende dag mijn canon ( neen gene kodak Corine ) teruggekregen zonder krasje en met een grote smile.

We’ve stayed at Casa Tortuga in Carate for 3 weeks on a home-exchange swap. The house was great and just next to the Look-out inn. Carate is at the far end of the Osa Peninsula by some called the wild West of Costa Rica ( see Tico-Times from 8/14 ).You need to look up to  Look-out, the sign says and yes indeed this special hotel is nestled high up against the mountain facing the Pacific. So some climbing needed to get there- but if you are by car ( good chance ) you can drive all the way up. Once you get up there off  go your shoes and a final walk up the staircase brings you to a wonderful place.

Sure you will be welcomed by Polly, the tame scarlet macaw. Views are incredible and depending on the weather dramatic some times.Terry, the owner was on vacation when we arrived but we were immediately and very warmly welcomed by Oso Polar.

Everybody at Look-out has a nick-name and the polar bear is Jeff. Jeff natively from Florida, is the manager ad interim while Terrific/Terrible Terry is away. He’s also a super bar-tender – a great cook ( not as good as Jocksan but close ) – a wicked story-teller – an experienced bar-gamer and riddle-teller. Jeff is in the Osa for a few months less than a year and he has done a lot of very interesting things in his life.

The hotel itself has some very special Tico-style rooms of which the monkey-room is the wildest. As it is really all-most part of the jungle itself the smells – sounds and views are of the most enchanting ,on condition you like the jungle – but who would ever come to that place anyway if he is not a Junglo-phile. There is a very nice pool that we did not use as we were not staying in the hotel but our daughter Lara (9) was immediately invited by Itzell, the daughter of the cook to get a swim there. No need to go anywhere else to see all kinds of frogs at night as there is a very well kept frog-pool as well.The gardens are just beautiful and very well kept by Erwin and the gardener who was so friendly to show us a not so easy to see animal every now and then , like an ant-eater in a tree or an iguana. Crossing the dirt-road ( one car per hour ) brings you to the ocean with special facilities for the guests ( bar at certain times – big camp -fire – huge barbecue and other specials like the special guarded shower ( by Polly the macaw ).

Back to the bar where Jeff serves the best Margheritas I’ve ever had with the locally found lemons – the beers are served very cold as they should and free fruit-juice and coffee made by Jocksan.The atmosphere at the bar was always top due to the nice people we met there – mostly a mixture between tourists who seem to come back there time after time and expats who like to have a drink and a story every now and than ( greetings Patrick – an determined biologist owning a huge piece of well kept forest there )

At 6/30 PM dinner is served one story higher that can be reached following the meticulously curved wooden spiral staircase.Views even more spectacular and the food was the best we ever had in Central America. Specialities are soups from fresh crab to mahi-mahi soup not to forget the special bean-soup. Mains are one choice only but always made with the best ingredients and a good diversity every other evening. The cook is also preparing great vegetables with butter-sauce and excellent salads. The price for this feast is 20 $ round.From this upper-deck restaurant there is another staircase leading up a lot higher – called Stairway to Heaven after a famous Led Zeppelin song. We tried that the next day or so and walked up 60 or more steps to a trail starting there and taking us to some very nice waterfalls. On the trail we saw several animals we thought we could only see in the Corcovado National Park ( more soon ).

Needless to say we spend lots of good times in the Look-out…but the best had yet to come.We were given excellent advise about trips to the National Park and got to know Erick Gomez who would become our guide.Erick is an independent guide but he was advised to us by the Look-out people. He was one of the reasons we always saw so many animals.We saw several tapirs, really special and big snakes, anteaters, sloths, BIG Iguana’s, lots of frogs and Jesus Christ lizzards,all the sorts of monkeys Costa Rica homes, and then the lesser gods – but also very nice , the Koattis,muttis,peckarries etc..not to forget the morphos and other beautiful butterflies by the hundreds ( not the morphos but still a lot ).Now for the best…Early August Terry came back from vacation. He’s the cream on the cake – a very direct guy – says all what he thinks, has a very free mind I suppose – a nature person but so very professional in all what he does- and you can tell he has made this place how it is – a strong brand and more.Very funny also ,so add this one to Jeff and you got bingo at the happy hour and beyond.

One day he came to our house – Casa Tortuga remember – and told me and my wife to drop everything and bring my camera. I had only my underware so to speak – forgot my glasses- no repellent on and off we went. About 1 km further Terry drove us to a place which was actually the end of the “stairway to heaven trail” and there it was – a magnificent aprox 1 year old mountain-lion ( probably male – not sure ) lying on a branch of a nearby tree. We were standing at 3/4 meter distance and the big cat staring at us but calm and steady. Not like me, this was a dream coming true – I was really shaking on my knees and afraid to blew it up. Photo-wise I mean, I got an OK camera with a pretty good lens but since I forgot my glasses and my monopod I could hardly see what I was doing. Luckily enough there was Terry who took the first shots.After a while I calmed down a bit and Rita had done a great job running after my glasses and the rest so I could take some nice pics. I was eaten alive by mosquitos and ants – but who cares in front of such a wonderful creature – who can ever think of shooting this during more than half an hour?

Thanks Terry, Jeff, Erick, Jocksan and the others

Lara volgt hier met een aantal andere Joods Amerikaans en Canadese kinderen een soort Summercamp( in hun winter hier, moet kunnen), ze vindt het heel leuk want ze leert veel bij, zegt ze zelf. Dat kamp is in de voormiddag, dus ma en pa wat alleen in huis lummelen. Na het ontbijt, ons huisje uitgeveegd en net van zin om mij neer te zetten, als Terry met zijn blinkend nieuwe 4X4 op de oprit rijdt al roepend en wild gebarend.

“Come on guys, there is a puma up in the tree not so far away from here, jump in the car, go,go,go …”

We verstonden hem aanvankelijk niet zo goed maar werden toen heel nerveus en opgewonden, vnl Peter. in zijn bloot bovenlijf, greep hij zijn camera, zonder bril, zonder monopod en weg waren we.

En inderdaad in iemands tuin hoog in de boom lag hij te slapen…en zo nu en dan van positie te veranderen, met zijn poten hangend over de tak. Zo’n mooi beest is dat. Hij leek heel gezond, een nog eerder jong beest (juvenale, zoals ze hier zeggen).

Aanvankelijk kon Peter van opwinding (hij beefde en had kippenvel) geen foto’s nemen. Nadien is het verbeterd en stuurde hij mij om zijn bril en monopod om nog betere shots te hebben.

Nu is hij ondertussen in combatkledij (want de muggen doen hier goed hun werk ook overdag) Lara gaan oppikken omdat zij hopelijk ook nog de puma zou kunnen zien, Ik heb ze echter nog niet zien passeren, dus ik hoop dat ze nog het geluk heeft om hem te zien.

Ondertussen in de gietende regen zijn vader en dochter op zoek gegaan naar de puma, maar spijtig genoeg was de wild cat al verdwenen. Laartje in tranen vindt het niet eerlijk.

Liters water heb je hier nodig en gezien we in ons leidingen bronwater vanuit de berg achter ons hebben, geen probleem dus. Om  dit wat op te smukken zijn enkele schijfjes limoen een welkome verfrissing.

Verder maken ze met het lekker fruit alle soorten fruitsappen en smoothies (mano, ananas, cocomelk en yohourt met veel ijs).. De fruitsappen worden alsvolgt gemaakt : enkele vruchten in de blender met ijs, mixen, zeven al of niet en water bijvoegen volgens smaak, hmmm. Een verse coco frio of pipa frio is ook niet te versmaden maar niet teveel hiervan want dan zit je op de pot voor een dag.

Het bier hier is lekker volgens Peter en hij verkiest Pilsen boven Imperial. Uiteraard nu en dan een cocktail met vers fruit is niet te versmaden.

De koffie is heel lekker en de melk. Wel, toen we  3 weken terug onze voorraad insloegen kochten we 2 brikken melk die na 2 dagen zuur waren. Maar ik had poedermelk gekocht, 1 zak goed voor 4 liter melk. Ja mensen, ook Nestlé doet het hier weer met poedermelk, gecondenseerde melk, etc. Peter vond dat wat overdreven van mij, maar moet nu toch toegeven dat je het verschil niet kunt proeven.

Ierdereen vertelde ons over de echte Corcovado ervaring in La Sirena.Daar kan je te voet (6h),per vliegtuig of boot naar toe. Eenmaal in het biologisch centrum valt er te kamperen. Ik was daar heel ongerust over, je weet wel, ’s nachts naar toilet moeten, uit de tent kruipen en een slang tegenkomen….. maar het viel allemaal prima mee.

Erick leende ons zijn tent, we reden naar de stad om droogvoer, betaalden de inkom, slaping en dinners en we konden vertrekken voor 3 dagen.

Gezien ons connecties alhier werd het een vliegtuigritje van 5-1O min met een CESSNA U206F om in te gaan en we zouden te voet terugkeren.

In La Sirena fladderden er wel honderden vlinders op het veld ( ik moest denken aan een scene uit Honderd jaar eenzaamheid van G.G.Marques) en konden we onze tent opslaan.Het was prima georganiseerd met een houten dek, propere WC en douches, kookmogelijkheden, eetzaal en slaapplaats voor de gidsen. Erick was onze trouwe gids waardoor we heel veel dieren zagen, insecten, slangen, kikkers, geneeskrachtige planten, etc. De eerste tocht was al prijs toen we een tapir de rivier zagen overzwemmen op 50 m voor ons neus. Soms waren de tochten knap lastig, soms heel aangenaam zeker toen we bezweet aan een mooie bergrivier kwamen met een natuurlijk zwembadje – oeps erin en genieten maar.

En toen kregen we een voorstel om ook UIT te vliegen, en mensen het vlees is zwak en we vlogen ook UIT. Maar dat was een vergissing want ten eerste hebben we niet de ervaring van om 4 uur ’s morgens langs het strand te stappen, rekening te houden met de getijden en ten tweede bij aankomst werden we als verraders bekeken. Ook Lara die heel opzag tegen de tocht, vindt dat we het toch hadden moeten doen. Voor ons is het een les : wanneer je een plan maakt, kom je voornemens na.

Reeds in Puerto Rico hebben we heel veel heerlijk zoet fruit gegeten. Veel zou in onze tuin hangen maar het was niet het juiste seizoen, zodus. Hier en daar nog een late rijpe mango, een soort limoen die op een citroen lijkt maar dan heel klein ,viel zo van de struiken. De bananen waren niet rijp, de papaya’s slecht 1 enkeling en de granaatappels heb ik tevergeefs in de zon gelegd om te rijpen. 

Maar hier in Costa Rica en zeker in deze streek is de grond zo vruchtbaar dat ik denk er alles zou kunnen groeien en dat doet het ook. Dus we eten hier veel ananas, bananen (we aten ook een eerder vierkante banaan op onze Corcovado tocht – volgens Peter en Lare de heerlijkste banaan ooit ), litchi’s (grote van 5 cm die op een rood of geel stekelvarkentje lijken), appeltjes ( om te maken dat we thuis niet vergeten), papaya en niet te vergeten mangoesteen ( om al onze anti-oxidanten voor een gans jaar op te doen), pipa ( fria : dat we dan krijgen met een rietje in en dat blijkt jonge onrijpe cocosnoot te zijn). Dit fruit kopen we geregeld aan stalletjes langs de weg. 

Echter op het strand ligt het vol met cocosnoten die wijzelf niet echt kunnen openenen ( met een machete werken lijkt ons toch wat te gevaarlijk) maar met een beetje hulp van ticos komt dat in orde. Lara vindt de verse cocosmelk heel lekker en de noot ook wanneer ze de pulp mag uitspuwen. Op onze wandelingen vinden we veel fruit : citroentjes, een soort citroen-pompelmoes, sterfruit en niet te vergeten nonni. Dit laatste soort fruit zou super gezond zijn voor de darmflora maar ziet er niet uit en ruikt vreselijk. Het lijkt op een witte patat met alle nootjes erin maar het is zacht en als er je toevallig op trapt gaat het zo van smashshsh… met een vies kaasgeurtje. Het zou naar gruyere kaas smaken en een heerlijke champagne afdronk hebben. Ik laat het aan de liefhebbers.

Verder eten we hier ook behoorlijk wat slaatjes met lokale spinazie ( katuk ),gember, coyote coriander en de nationale plat : rice and beans (gallo tico ). 

Als we door onze voorraad zitten en naar een supermarkt moeten dan is het 2 uur heen en 2 uur terug of bestellen en de collectivo brengt dat dan mee mooi ingepakt in een kartonnen doos voor 4 dollar, van deze laatste service maken we nu en dan gebruik.

Na een weekje acclimatiseren in Carate zijn we hier al heel wat te weten gekomen.

Carate is eigenlijk de naam van een rivier – de Rio Carate – die hier vlakbij in de oceaan uitkomt.

Aan de oostelijke kant hebben we dan de Rio Oro.

Dit was hier vijftig jaar geleden een goudzoekersnest met veel avonturiers onder de goudzoekers.Het stadje  Puerto Jimenez doet daar nog altijd aandenken en heeft veel referenties naar dat verleden – zo is er een bekende bar die in ” an old brothel ” blijkt te zitten enz..

Als we een paar dagen geleden de berg opreden door allerlei riviertjes kwamen we trouwens ( illegale ) goudzoekers tegen . Zij wonen nogal erbarmerlijk met hun honden in zelfgemaakte tenten uit zwarte plastiekzeilen. Van al dat goudzoeken zijn ze ook een beetje pekzwart geworden – ik bedoel daarmee een beetje ongewassen uitziend en zo. Als je de landloper uit onze buurt kent zie je het zo een beetje.

Van Glen van de Pulperia horen we ook dat ze wel eens een tapirtje durven stropen. Maar daar moet hij niet van weten als het op zijn land is – dan gaat hij erachteraan. En een beetje land heeft hij hierwel … 154 ha met waterlicentie en al. Hij heeft onlangs een bod afgeslaan van 12 miljoen $ van de Hiltongroep. Goed nieuws zeggen wij dan – vooral als hij er nog eens bijverteld dat hij nogal principieel is en het wel zou willen verkopen aan conservationists.Voor de rest ziet hij er niet te erg principieel uit maar hij is wel grappig en het klikt erg goed met mij. Maar best ook want hij doet iedereen die hem niet bevalt een proces aan. Hij is een ingeweken Canadees van vooraan in de zestig – in zijn vroeger leven piloot en al 17 jaar hier. Hij is dol op ( oude )auto’s en dat komt ook goed uit want eergisteren in panne gevallen met onze auto. Dat bleek ( wellicht ) te komen van te veel door die rivieren te rijden.

Op zichzelf kan dat niet zoveel kwaad maar eergisteren was het springtij en dan heb je veel zout water in de lagunes die we doormoeten. We zijn wel goed thuisgeraakt maar de volgende dag was het noppes – geen beweging meer in te krijgen. Maar daar komt Glen goed te pas – probleem opgelost..

Glen’s vrouw Daisy is een echte Costaricaanse van zeer goeden huize die zeer grappig Engels spreekt en zeer goed kan koken – heeft ze al voor ons gedaan.Dinner by candlelight in open lucht – nu das van moeten ook want zelfs bij Glen werkt de elektriek niet na zes uur ( en dat bij een miljonair ! ) Maar t’was wel superlekker en romantisch.

Eergisteren hebben we de grote stap gezet naar het echte leven hier.. Een eerste echt lange wandeltocht in de Corcovado.Redelijk vroeg uit de veren – was zeer redelijk want met dat springtij moesten we toch wachten om er te geraken.. We moeten eerst 3,5 km over het strand om de ingang te bereiken en dan moeten  we door die rivieren natuurlijk ( en nu te voet ).

Onze gids hadden we al wat vroeger leren kennen – Erick – 25 jaar – een beer van een gast – super sympathiek en sinds een jaar of zo van de drank af. We kregen nog het gezelschap van een zwijgzame Califoniër ( tegen mijn gewoonte in ben ik nooit zijn naam te weten gekomen  maar hij was muziekleraar in San Diego en de vader van Jack – zie verder ) . De Californiër keek in het begin nogal vies want twee soorten mensen vertragen onder andere wellicht lange voettochten : kinderen en mensen met spiegelreflexcamera’s

Goede start dus – maar op het einde was het wel hij die niet meer meekon.

Man,man – was dat een tocht – bleek dat we zo maar eventjes 9 uur hebben gestapt met zeer weinig en zeer korte stops. Die stops waren dan nog dikwijls om van schoeisel te veranderen.

Maar was dat eventjes de moeite! Van wat we allemaal hebben gezien vinden jullie een kleine bloemlezing onder de noemer snap-shots hierbij.

En Erick bleef maar doorgaan… nog een extra inhammetje hier – nog eens twee kilometer erbij daar.. ik had het in de mot… hij moest de tocht afsluiten met iets spectaculair anders was het geen succes voor ons en voor hem. Dat noem ik nu een goede gids – gans op het einde lopen we toch wel een grote mannetjestapir tegen het lijf zeker. wat een kanjer en als je goed op de foto’s kijkt zie je misschien dat hij wellicht een gevecht met een puma of een jaguar heeft overleeft.

Schijnen nogal gevaarlijke beesten te zijn – die tapirs maar we waren in goed gezelschap met Erick.

Die puma’s trouwens ook – volgens Glen althans.

Glen maakt er een dagelijkse gewoonte van Rita en Lara de stuipen op het lijf te jagen met zijn verhalen – zo had hij daags voor onze grote tocht verteld dat een puma in Californië onlangs in een school  was binnengevallen en twee teenagers had gedood.

Dan moet je weten dat wij hier al dagen rond 4 uur s’morgens wakker komen van een gebrul dat ons erg aan een poema-gebrul deed denken.. en elke dag kwam dat dichter .

Ik was er al 100% zeker van – dat was een Puma op zoek naar een partner en Glen natuurlijk van ja zeggen want hij had er hier zeer onlangs één vlak naast ons deur gezien ( dat laatste zal wel kloppen want werd bevestigd door Daisy )

Hoe dan ook mijn illusies werden op onze tocht doorprikt toen Erick ons de brulapen ( howler monkeys ) liet zien, hoog in de bomen. Hij kon die zo goed in hun gebrul naäpen dat we een ongelofelijk luid concert kregen. Ik was erg ontgoocheld moet ik zeggen want daar ging mijn hoop om hier snel een grote kat te zien..

Behalve die brullers nog 3 andere soorten apen gezien – de white -faced of capucinno’s – de spidermonkeys en dan de leukste en kleinste : de eekhoornaapjes.

Volgens Daisy zijn die laatste ( die heel mooi en grappig zijn ) ook nog ongelofelijk intelligent en kapoenen – direct Lara haar lievelingssoort..

Wat ik het mooiste vond waren de miereneters – wat een mooie dieren zijn me dat en die kruipen ook heel hoog in de bomen op zoek naar termieten waarvan er hier vier soorten bestaan.

Erick is specialist in het opgeven van hoeveel soorten er hier van bepaalde dingen bestaan – 150 soorten strelizia’s – 4 soorten gewone bananen ( geraak daar maar aan uit – wat zijn de ongewone dan )

Ik wou hem eens naar de kroon stoten toen hij ons een wilde begonia aanwees – de bladeren werden ons aangeboden om eens van te proeven – zeer voedzaam en lekker. Zie ons al eens bij een bloemist de begonia’s keuren door overal een blaadjs af te scheuren en op te eten… de rooie zijn lekker vandaag – doe ons maar een half kilootje.

Je raadt het al ik heb hem een bloemlezing gegeven over Lochristi enzo en hoeveel soorten begonia’s – ben net niet over de Floraliën begonnen – maar hij keek me zo ongelovig aan dat ik maar gestopt ben.

Wat we nog gezien hebben zijn ganse groepjes Koatis – zie foto – een gezellig familiebeest – kruipt ook overal in en op – nog één van Lara’s favorieten.

De vogels zijn niet zo makkellijk te fotograferen en daar zijn er ook zoveel van – ik vroeg me af of ik er wel zou aan beginnen…

Op de foto’s zie je ook nog een heel fotogeniek scheepswrak – daar zou ik nog eens terug naar toe willen om mijn camera obscura techniek op toe te passen…

Maar t’ is o zo ver ….- toch voor een paar foto’s te nemen

25 km hadden we er volgens Erick opzitten. Lara was supermoe maar heeft zich heel flink gehouden vooral met haar handje in de grote knuist van Erick. Rita moest ook haar mannetje staan maar beet er zich goed door.  Alleen onze Californiër zat er echt door.

Ikzelf voelde me zeer goed in mijn vel en stelde voor er de versnelde pas in te zetten om de auto te gaan halen zodat ik het laatste stuk kon inkorten voor iedereen .

Kom daar toe en dat spel weigert dan toch wel te starten zeker – paf terug de ander kant om het slechte niews te melden.

Niemand van ons had blisters wat erop wijst dat de bonnen die Rita kreeg van haar dienst in de As-Adventure goed besteed zijn aan schoeisel.

Rita nog maar pas thuis en nog niet onder de douche geraakt – of de Californiër staat aan ons deur : “You must come to see my son ! He has problems breathing. ” Er was daar geen doen aan en ‘t was dan nog mijn schuld – ik had hem gezegd dat Rita paediatrician was.

Allez… Rita heeft daar haar naam als charity doctor al gemaakt – nen valse kroep.

Ze gingen al in allerijl vertrekken naar Jimenez om een dokter te zien.

Een puffer uitgeleend en twee uur later zat den Jack al aan den bar in the Look-out inn ( wat Rita niet graag zag , maar ja, ‘t was de verjaardag van zijn ma )

Een kleine tractatie was echter zelfs niet aan ons besteed dus Rita heeft vanaf nu beslist alleen nog locals te helpen

Olá pessoal! Tudo bom? =) Hoje vou apresentar o Especial NWB Karatê! =D Talvez, eu precise fazer ele em partes para não ficar muito grande! ^^ Então vamos nessa, espero que gostem! X)

O sensei de karatê, Rodrigo, precisa encontrar um lugar no sul de Minas Gerais para comprar uma bokken! Alguem sabe onde? Se não sabe o que é bokken eu explico! =D

Uma bokken (木剣) do japonês boku (ぼ) “madeira” e ken (けん) espada, é uma espada de madeira japonesa, normalmente do tamanho de uma Katana, usada para treinamentos em Kenjutsu. =P

Também é conhecida como Bokuto com mesmo sentido só que um outro termo muito comum no Japão. =)

Uma espada de madeira é uma arma de treino que substitui nas fases de aprendizagem do manejo as armas equivalentes de metal. O uso de madeira torna mais economica e segura a prática para os aprendizes de esgrima, no treino militar ou em outras artes e desportos de manejo de armas. Ao passo que, também são usadas nas artes marciais orientais, nas fases de treino. =D

Por favor, quem solber por favor responda no Fórum NWB!!! Pode ser aqui no blog também, porém por lá pode rolar uma discução melhor sobre lojas, bokuto, modelos e preços! Arigatoo pessoal! =D

Para acessar o Fórum NWB click no banner no fim desta postagem! =)

Eu fico muito feliz quando faço um Especial NWB porque são realmente especiais, uma vez que uso da experiência da 5 anos de NWB para oferecer a melhor postagem possível sobre o oriente de um jeito bem convidativo! =)

Vamos nessa então! =) Originalmente a palavra karatê era escrita com os ideogramas 空手 (“mãos vazias”) se referindo à dinastia chinesa Tang ou, por extensão, a mão chinesa, refletindo a influência chinesa nesse estilo de luta. =O

O karatê é provavelmente uma mistura de uma arte de luta chinesa levada a Okinawa por mercadores e marinheiros da província de Fujian com uma arte própria de Okinawa. Os nativos de Okinawa chamam este estilo de Okinawa-te (“mão de Okinawa”). Os estilos de karatê de Okinawa mais antigos são o Shuri-te, o Naha-te e o Tomari-te, assim chamados de acordo com os nomes das três cidades em que eles foram criados. =)

Em 1820 Sokon Matsumura fundiu os três estilos e criou o estilo shorin (pronuncia japonesa para a palavra chinesa shaolin), que é também a pronúncia dos ideogramas 少林 (“pequeno” e “bosque”). O nome shorin foi dado posteriormente, por Choshin Chibana, ao estilo idealizado pelo mestre Mastumura. Entretanto os próprios estudantes de Matsumura criaram novos estilos adicionando ou subtraindo técnicas ao estilo original. Gichin Funakoshi, um estudante de um dos discípulos de Matsumura, chamado Anko Itosu, foi a pessoa que introduziu e popularizou o karatê nas ilhas principais do arquipélago japonês.

O karatê de Funakoshi teve origem na versão de Itosu do estilo shorin-ryu de Matsumura que é comumente chamado de shorei-ryu. Posteriormente o estilo de Funakoshi foi chamado por outros de shotokan por seu apelido shoto; o kanji kan (館) significa prédio ou construção, e portanto shotokan significa “Prédio de Shoto”. O estilo shotokan foi popularizado no Japão e introduzido nas escolas secundárias antes da Segunda Guerra Mundial.

Como muitas das artes marciais praticadas no Japão, o karatê fez a sua transição para o karate-do no início do século XX. O do em karatê-do significa caminho, palavra que é análoga ao familiar conceito de tao. Como foi adotado na moderna cultura japonesa, o karatê está imbuído de certos elementos do zen budismo, sendo que a prática do karatê algumas vezes é chamada de “zen em movimento”. As aulas frequentemente começam e terminam com curtos períodos de meditação. Também a repetição de movimentos, como a executada no kata, é consistente com a meditação zen pretendendo maximizar o autocontrole, a atenção, a força e velocidade, mesmo em condições adversas. A influência do zen nesta arte marcial depende muito da interpretação de cada instrutor. =P

A modernização e sistematização do karatê no Japão também incluiu a adoção do uniforme branco (quimono ou karategi) e de faixas coloridas indicadoras do estágio alcançado pelo aluno, ambos criados e popularizados por Jigoro Kano, fundador do judô. Fotos de antigos praticantes de karatê de Okinawa mostram os mestres em roupas do dia-a-dia. =D

Durante a Segunda Guerra mundial, o karatê tornou-se popular na Coréia do Sul sob os nomes tangsudo ou kongsudo quando a pratica do taekwondo foi proibida pelos japoneses apos sua invasão. X)

Vamos terminar com clipe das Brown Eyed Girls, música coreana! Muito boa, tocando demais no Japão!!! =) Adoro esse clipe! X)

Arigatoo pessoal! =)
ありがとうございました!
ラモスウェリントン

Toen ik gisteren opstond voelde ik het al.Mijn benen!We gingen naar het national park.Dus opstaan om 6u30.Normaal duurde de tocht zeven uur maar voor ons was het negen uur.Ook omdat we een tapir en een miereneter en een familie white nosed koatties(ik weet niet of het juist geschreven is)en de vier soorten aapjes die hier zijn hebben gezien.Het was een eeuwenlange tocht maar het was de moeite waard.Het was de langste tocht van mijn hele leven.

Olá pessoal! Tudo bom? Fiquei surpreso com os ótimos comentários da postagem passada! Yui realmente é linda e talentosa! Arigatoo a todos que deixaram comentários! =) Sugoiiii!!! XD

Deu pra notar que to levando o assunto a sério né? Hihihi..! =)

Devido a popularidade global do karate como esporte, a formação de uma federação internacional de karate tornou-se necessária. Em 1970, a União Mundial das Organizações de Karate (WUKO) foi criada. Desde então, todos os esforços têm sido feitos para incluir o karate nos Jogos Olímpicos – o maior símbolo das realizações do homem no campo desportivo. No dia 06 de junho de 1985, a WUKO foi oficialmente reconhecida pelo Comitê Olímpico Internacional (COI).

Em 1993, na Argélia, para adaptar-se às regras do Comitê Olímpico Internacional, a Federation Mondiale de Karate (FMK), também conhecida como World Karate Federation (WKF), absorveu a antiga WUKO, fato este que trouxe um desenvolvimento direcionado à promoção do karate mundial. No dia 18 de Março de 1999 o COI em sua 109º sessão (Seul) certificado do COI confirmou o reconhecimento em caráter definitivo da FMK/WKF, de acordo com o artigo 29 da carta Olímpica, como a federação mundial dirigente da modalidade karate. =)

Além da intenção de incluir o karate nos Jogos Olímpicos, o objetivo da WKF é de unificar todas as organizações que pratiquem karate, como esporte ou como uma arte tradicional, além de lutar também para promover ligações dentro de um espírito de amizade entre os karatecas do mundo.

A WKF representa o karate mundial e coordena todas as atividades de karate ao redor do mundo, estabelece regras técnicas e operacionais, organiza e controla reuniões internacionais e toma as decisões sobre vários assuntos que possam surgir entre os membros.

No Brasil a entidade nacional de administração da modalidade karate é a Confederação Brasileira de Karate (CBK) (representante de 26 Federações estaduais), que está filiada a WKF e vinculada ao Comitê Olímpico Brasileiro (COB) certificado do COB, além de reconhecida através da Portaria nº 551 do Ministério da Educação (10/11/1987), portaria do MEC como entidade de direção nacional da modalidade, com competência na área do desporto de sua própria denominação. =O

Concebe-se como praticante de Karate no território nacional todo aquele que tiver uma graduação mínima de 6° Kyu  (faixa amarela, vem depois da branca de iniciante) dentro do sistema representado pela CBK. =D

A estruturação das Normas Gerais de Formação e Habilitação em Karate da CBK representa um resultado do processo de reforma por que passa o Brasil no âmbito da educação e do desporto. Este processo evidencia a necessidade de mudanças de paradigmas no que tange às condições de formação e habilitação dos instrutores de artes marciais, pois se entende que apenas o conhecimento técnico específico de uma determinada arte marcial não é o suficiente para capacitar o praticante para a função de educador. =)

Arigatoo pessoal! =)
ありがとうございました!
ラモスウェリントン

Começando com a nova temporada NWB de postagens sobre o Japão, falarei hoje sobre Karatê! Um esporte muito saudável, divertido e que passarei a praticar mês que vem! =P Espero que gostem! =)

O karatê (em japonês 空手, karate, ou 空手道, karate-dō, “caminho da mão vazia”) é uma arte marcial japonesa, desenvolvida a partir do kenpō chinês (em particular o kung fu da China meridional) e de métodos autóctones de lutas das ilhas Ryūkyū. O caratê é predominantemente uma arte de golpes, como pontapés (chutes), socos, joelhadas e cotoveladas e golpes com a palma da mão aberta. Bloqueios de articulações, lançamentos e golpes em áreas vitais também são ensinados, dependendo do estilo. Um praticante de karatê é denominado “carateca” ou “karate-ka”.

O karatê é uma forma de budo (武道, caminho marcial), enfatizando as técnicas de percussão atemi waza (como defesas, socos e chutes) ao invés das técnicas de projeções e imobilizações. O treino de karatê pode ser dividido em três partes principais: Kihon, Kata e Kumite.

• Kihon (基本, “fundamentos”) é o estudo dos movimentos básicos.
• Kata (型, “forma”, “padrão”) é uma espécie de luta contra um inimigo imaginário expressa em seqüências fixas de movimentos.
• Kumite (組手, “encontro de mãos”) é a luta propriamente dita. Em sua forma mais básica é combinada (com movimentos predeterminados) entre os lutadores para, posteriormente, alcançar o jyu kumite (combate livre ou sem regras). A forma desportiva, ou combate com regras, é conhecida como Shiai-kumite.

Entende-se como Karate-Do a prática complementar de formação cultural e desportiva baseada no desenvolvimento peculiar dos sistemas de defesa pessoal e evolução interior característicos de Okinawa em seus primórdios (século XVIII) e do Japão a partir do início do século XX.

Karate é uma palavra japonesa que significa “mãos vazias”. É uma arte altamente científica, fazendo o mais eficaz uso de todas as partes do corpo para fins de auto-defesa. O maior objetivo do karate é a perfeição do caráter, através de árduo treinamento e rigorosa disciplina da mente e do corpo. O karate-ka (cultor de karate-do) utiliza como armas as mãos, os braços, as pernas, os pés, enfim, qualquer parte do corpo.

Além de ser um excelente meio de auto-defesa, o karate também é um meio ideal de exercício. Ele desenvolve a força, a velocidade, a coordenação motora,o condicionamento físico e é reconhecido também por seus valores terapêuticos.

O combate desarmado nasceu antes da história escrita, mas as origens mais remotas são obscuras, muitas vezes encobertas pelo folclore de uma variedade de culturas do mundo.

Várias formas de combate desarmado eram praticadas na Índia, na China, em Formosa e em Okinawa, uma ilha ao sul do Japão. Em Okinawa, as lutas desarmadas foram desenvolvidas em segredo durante muito tempo, devido à influência dos fidalgos japoneses que conquistaram a ilha, proibindo os seus súditos de carregarem armas. Esta proibição de andarem armados obrigou muitas pessoas a praticar formas de combate sem armas, em segredo.

O karate moderno nasceu na época em que o finado Mestre Gichin Funakoshi (1868-1957), então líder da Sociedade Okinawa de Artes Marciais, foi solicitado pelo Ministério da Educação do Japão, em maio de 1922 a conduzir apresentações de karate em Tóquio. A nova arte foi recebida entusiasticamente e foi introduzida em várias universidades, onde criou raízes e começou a florescer.

Arigatoo pessoal! =)
ありがとうございました!
ラモスウェリントン

De rit naar Carate viel al bij al goed mee. De over te steken rivieren waren behoorlijk aan de droge kant gezien het echte regenseizoen nog moet beginnen. Dan regent het dagen aan een stuk, nu is het dagelijks een dikke dikke regenvlaag en soms ook de ganse nacht door…Het landschap dat we doorkruisten deed ons regelmatig denken aan Jurassic Park. Na een 2tal uren rijden werden we verwelkomd door een bontgekleurde macau die ons voorvloog naar ons huisje op 100 m van het strand. De  sleutel werd opgepikt bij Finca Exotica maar het koppel dat ons wegwijs zou maken in het huisje was in de stad en keerde pas maandag terug.  Het huisje is prima, primitief maar met zicht op de oceaan, natuurlijke airco ( dus zonder glazen ramen, alles open gelukkig met muggennetten), drinkbaar bronwater en … een nauwelijks tot niet werkende frigo (daarom om dus dat ijs…..) Diezelfde avond gingen we verder op verkenning bij de buren “Lookout Inn”, dronken een glas en kregen wijze raad : altijd onder je bed kijken voor het slapen gaan ( ooit was er een boa onder iemands bed), niet in het donker wandelen ( je weet maar nooit wat je tegenkomt : slangen, puma), opgelet in de oceaan (altijd vaste grond voelen en enkele bij laagtij, want er zijn stromingen die je meenemen maar geen paniek je wordt altijd terug naar het strand gebracht).

We gingen slapen met het geluid van de bulderende golven en werden gewekt met het gekrijs van de macaus ( nerveuse luidruchtige vogels) en brulapen.

Gisteren werd onze frigo gemaakt. De elekriticien Jorge leerde ons ook met een machete een cocosnoot openen en gaf ons een tip voor de lokale delicatesse : verse rauwe zeeschildpaddeneieren met een beetje zout, peper en salsa ( buen por la salud). Heel erg eco onvriendelijk en geen spek voor ons bek, maar gelukkig voor de schildpaden laten ze de helft van het nest liggen..

Ondertussen kwamen Chris en Martine over om de praktische zaken te regelen: de enige bron van energie is een klein zonnepaneeltje, dus bewust omgaan met energie is de boodschap. We vinden hier onze draai al wat , vegen dagelijks ons huisje proper om ongedierte en mieren uit het huis te houden en doen stante pede de afwas om dezelfde redenen.

Maar de natuur is hier prachtig divers : secundair regenwoud (tot de jaren zestig was het hier landbouw- en goudmijngebied en nu neemt het regenwoud alles terug over maar er blijven bananen, fruitbomen, notenbomen ertussen groeien tot groot plezier van de apen) dat naarmate je dieper erin doordringt, je meer en meer nat wordt van het zweet zo donker en vochtig is het en dan is een watervalletje ter verfrissing nu en dan meer dan welkom.

Lara is al vriendin geworden met Audrey, het dochtertje van de dienster en Itzel, het dochtertje van de kok van de Lookout Inn en krijgt hierdoor wat privileges zoals plonsen in het zwembadje. Het personeel van het hotel woont blijkbaar in het hotel, kinderen incluis (ook hier is het vakantie).

 Segue abaixo a minha coluna desta sexta-feira, dia 24 de abril, para o site ItajaíNEWS.

SERÁ QUE AGORAI VAI?

 A diretoria marcilista esperar fechar uma parceria até o fim da tarde desta sexta-feira. Não foi divulgado quem seria este parceiro e nem quais as vantagens que essa parceria traria ao clube itajaiense. Fechando essa parceria, as atenções do Marinheiro se voltarão para a disputa do Campeonato Brasileiro da série C, competição que aparentemente está sendo esquecida pelo Marcílio. Dos cinco clubes participantes do grupo D da série C, o Marília é o que está mais avançado em termos de preparação, só nesta semana, o clube paulista apresentou seis reforços e anunciou a contratação de mais um.

VAI COMEÇAR A DECISÃO

Vai começar neste domingo, às 16 horas, no estádio Índio Condá, em Chapecó, a decisão do Campeonato Catarinense. O campeão do returno, Avaí, enfrenta os donos da casa. O artilheiro da competição, Bruno Cazarine, está confirmado e é a grande esperança da Chapecoense. Vou arriscar meu palpite, a Chapecoense vence no domingo, mas na Ilha, o Avaí vence por diferença de gols maior e fica com o título.

TIGRE TAMBÉM FORA

 Como o Figueirense, o Criciúma também foi eliminado da Copa do Brasil. Depois do empate em dois a dois em casa, o Tigre foi para cima e saiu na frente no placar, o Náutico empatou no fim do primeiro tempo. Na segunda etapa Kempes marcou o segundo dele na partida, gol que dava a classificação para a equipe catarinense. Mas o Criciúma pipocou. Com gols de Gilmar, aos 37 minutos, e Juliano, aos 40, o time pernambucano conseguiu a virada e garantiu a classificação para as oitavas de finais da competição. Para o Tigre, resta concentrar forçar para a disputa da série C.

VAGA NA SÉRIE D É DO BRUSQUE

 Para quem ainda não se conformou com isso, a vaga na série D do Campeonato Brasileiro é do Brusque, ganha dentro de campo com o título da Copa Santa Catarina 2008. Digo isso, porque nessa semana, espalharam um boato de que o time do Vale poderia desistir de disputar a competição por dificuldades financeiras. Com a desistência do Brusque, a vaga ficaria com o Joinville, que perdeu a Copa SC para o Bruscão e no Campeonato Catarinense perdeu a vaga por terminar atrás da Chapecoense. Não é a primeira vez que isso acontece. Ano passado surgiram os mesmo boatos, só que com o Marcílio Dias. Diziam que o time itajaiense não conseguiria participar da série C daquele ano e desistiria da competição, ficando a vaga com o Joinville. Não aconteceu ano passado e nem vai acontecer esse ano, o Brusque está confirmado na competição.

AINDA HÁ ESPERANÇA

 Ainda restam esperanças para o AD Brusque e o vôlei brusquense. Houve uma reunião na tarde desta quinta-feira entre o prefeito Paulo Eccel, Rubens Fachini, presidente da AD Brusque e Renan Dalzotto, gerente de esportes da Cimed. Segundo informações do jornalista Rodrigo Santos, a Cimed estaria disposta a ser uma das parceiras da equipes, mas diferentemente do que acontece com o time de Florianópolis, a empresa não seria o patrocinador máster. Ainda segundo o jornalista, Renan Fachini buscaria uma empresa maior para ser a patrocinadora máster da equipe e se reuniria no próximo dia 15 com um grupo de empresários da cidade, reunidos pelo prefeito. Com a excelente campanha que as meninas fizeram nessa última Superliga, levando o nome da cidade de Brusque para todo o Brasil, acredito que haverá interesse das empresas da cidade em ajudar a manter a equipe.

NBB: JOINVILLE EM QUADRA

 A sequência de partidas da Ciser/Araldite/Univille/Joinville em casa continua nesta sexta-feira. O adversário desta vez é a Lupo/Araraquara, décima colocada no Novo Basquete Brasileiro. A partida é válida pela décima rodada do returno. Já classificado para os playoffs, o time joinvilense busca se manter entre os quatro primeiros colocados da competição. Para a partida desta sexta-feira, o técnico Bial, não poderá contar com o pivô e capitão, Shilton, que por causa de uma contusão na coxa, deve desfalcar a equipe por 15 dias.

LIGA FUTSAL

 Apenas umas das quatro equipes catarinenses entram em quadra neste fim de semana pela Liga Futsal. O Seguridade/Unisul/Penalty enfrenta o Poker/PEC/Ikinha, às 20h15min de sábado, em Tubarão. A Unisul é a décima quarta colocada e tem quatro pontos em cinco partidas disputadas. Já o Petrópolis é o 17° colocado, com três pontos em quatro jogos.

TAÇA BRASIL

 A UnoChapecó/NTozzo/Female segue atropelando na fase decisiva da Taça Brasil de Futsal Feminino. Nesta quinta-feira a equipe catarinense goleou o Teixeira de Freitas, da Bahia, por seis a zero. Nesta sexta-feira, a equipe de Chapecó enfrenta o Hidráulica Brasil – GO. O time catarinense lidera o grupo B com seis pontos, três a mais que o time goiano e o Clube dos Trinta – TO. As semifinais da competição acontecem no sábado e a grande final no domingo.

CARATÊ ITAJAIENSE

 A Equipe Itajaiense de Karate/Studio Global disputa neste sábado em Piracicaba – SP, o Campeonato Brasileiro Universitário de Lutas. A equipe itajaiense levou nove atletas para a disputa. A competição envolve o judô, o caratê e o taekwondo. A equipe de Itajaí é a única representante catarinense na categoria.

MUNDIAL DE BODYBOARDING

 Nesta quinta-feira tivemos as duas primeiras notas dez do Mundial de Bodyboarding, Katherine Melo Bodyboarding Pro 2009, em Balneário Camboriú. As notas foram para os cearenses José Kelson e Isabela Souza. A estréia da categoria feminina foi nesta quinta. A competição segue até domingo na Praia do Estaleirinho.

TOUR SC 2008

 O paraibano Kleber Ramos venceu a segunda etapa do 22° Tour de Santa Catarina, o “Tour da Reconstrução”. Essa segunda começou em Timbó e terminou em Lontras. A primeira etapa do tour, que largou em Joinville e teve a chegada em Timbó, foi vencida pelo argentino Edgardo Simon. A terceira etapa será nesta sexta-feira com largada em Rio do Sul e chegada em Urubici. No sábado os ciclistas saem de Urubici e seguem até Bom Jardim da Serra. A última etapa acontece no domingo, com largada em Urussanga e chegada no Alto da Serra.

ESTADUAL DE BOXE

 Estão abertas as inscrições para a 2ª Etapa do Estadual de Boxe Olímpico 2009, que vai acontecer no dia nove de maio, em Rio do Sul. As inscrições podem ser feitas através do e-mail: fecaboxe@ig.com.br.