Je moet wel knap blind zijn om niet opgemerkt te hebben dat er met Komt een vrouw bij de dokter weer een Nederlandse film met pretenties uit is. Reinout Oerlemans, die van Goede tijden, Danielle Overgaag en Eyeworks, ja die Reinout Oerlemans, heeft de verfilming van het gelijknamige boek van Raymond van de Klundert, alias Kluun, verfilmd. Carice van Houten deed mee, net als Barry Atsma en Anna Drijver. Bovendien had Reinout zijn baard laten staan, dus het moest goedkomen.

De Volkskrant vond echter het resultaat bijzonder matig, getuige de twee zielige sterren die de recensent de film toebedeelde. Dit zou een kwestie van l’histoire se répète kunnen zijn. Het boek werd door de serieuze pers immers ook afgedaan als plat en smakeloos, voordat heel Nederland het tot tranen toe geroerd doorspitte. Het ís ook een pittig verhaal, waarin borstkanker het liefdesleven van een feestvierende reclameyup, zijn hippe vrouw en hun schattige dochter overhoop gooit. Plat en smakeloos of niet, ook de Beschermheer, hoewel een slecht referentiepunt want een emotioneel mens, had een steen in zijn maag bij het doorlezen van de laatste hoofdstukken.

Toch maar een kaartje reserveren dus? in ieder geval eerst maar even de trailer bekijken!

Ik ken niemand die het boek niet heeft gelezen en iedereen zit ook met smacht te wachten op de verfilming.

Voor ons gaat hij morgen in premiere, maar de sterren van Nederland mochten de film

vorige week al aanschouwen. Lovende reacties waren het toen ze er weer uit kwamen. Ik hoop het.

Ik hoop dat de film net zo mooi is als het boek en dat is een hele moeilijke taak, omdat je in boeken

veel meer gevoel kan leggen. Daarom wou ook geen enkele regisseur de taak op zich nemen. Petje af voor Reinout

dat hij het wel durfde, maar dat vind ik geen reden dat hij ook zowat de ster van de film is.

Als een andere regisseur de taak op zich had genomen, een iets minder bekend persoon, dat werd er ook

niet zo heisa over gemaakt. Maar misschien heeft hij wel fantastich werk afgeleverd en hoor je mij naar

de film niet meer klagen. In ieder geval was heel Nederland zowat uitgelopen om de film te komen bekijken!

I have read the book a couple years back and I thought it was amazing! It would’ve only taken time for a movie to come out. And so it did! Although, you have to wait until the 26th of November to see it.

This is a story about Stijn, who’s living the good life in Amsterdam. He has a good job, his own company which he shares with his best friend Frenk, he has a beautiful wife, Carmen, and his daughter, Luna, who are everything to him. Partying, going on trips, but he also has sex with other women. Carmen knows his flaw, but doesn’t really make a big deal out of it. She knows he loves her. And only her.
Until Stijn comes back from his annual trip to Miami with his colleagues.
Carmen has breast cancer. The rollercoaster ride starts.

Chemotherapy and radiation, vomitting, pain and a lot of tears. He takes care of her. Every time. But Stijn gets more distant. He finally talks to Roos, who he has seen every year at the Brabantse carnaval, but always got rejected by, because she doesn’t want to have an affair with a married man.
He wants her and he gets obsessed with her. Roos is his medicine, like chemo and radiation is for Carmen. Only Roos gets to live and Carmen gets to die.

After all the commotion and the discussions, I have my own opinion. I do not find Stijn an asshole. His world fell apart and the way he handled the situation is different for everyone. And that he cheated on Carmen, before she got cancer, was something they both ‘agreed’ with.
The movie was beautiful, well-made and very good! I’ve shed a few, actually a lot of, tears. You should, and I mean I’m ordering you to, watch this movie. Reinout Oerlemans did a great job for his debut as a director.

Cast: Carice van Houten (Carmen van Diepen), Barry Atsma (Stijn van Diepen), Anna Drijver (Roos), Yfke Wegman (Luna van Diepen), Jeroen Willems (Frenk), Pierre Bokma (Docter).
Image source: BDF Film

Hier ziet u, onder het mom ‘het oog wil ook wat’ de mooiste vrouw en mooiste man van Nederland. U kent ze niet? Wel: het zijn dan ook geen bekende Nederlanders. Alhoewel, de gezichten zijn – en ik moet toegeven dat dat best mooi is gedaan – samengesteld uit kenmerken van de gezichten van een aantal BN’ers.

De samenstelling is tot stand gekomen naar onderzoek van Psychologie Magazine. De mooiste man van Nederland is een combinatie van Michiel Huisman, Arie Boomsma, Daniel Boissevain, Alain Clark, Ruben Nicolai en Chris Zegers. En de mooiste combineert de uiterlijke kenmerken van Doutzen Kroes, Carice van Houten, Touriya Haoud, Daphne Bunskoek, Hanna Verboom en Tara Elders.

Allemaal mooi en aardig natuurlijk, maar ik blijf er bij dat het nietszeggende plaatjes zijn. En waarom zouden de mooiste Nederlanders automatisch zijn opgebouwd uit alleen Bekende Nederlanders? Net of wij gewone stervelingen niet mooi kunnen zijn.

Al is schoonheid blijkbaar belangrijk, blijkt. Anders heb je weinig kans te overleven.

Het AD vertelt het zo:

Neem de klassieke uitstraling van Touriya Haoud en Carice van Houten, gooi er het lieve maar lekkere snoetje van Hanna Verboom bij, plak er de look van Doutzen Kroes op, met wat sensuele lippen van Tara Elders en maak het af met een vleugje boerennuchterheid van ‘girl next door’ Daphne Bunskoek.

Hussel ze in een Schots computerprogramma, en zie daar de allermooiste vrouw van Nederland.

Rachel Stein 戰前是犹太藉荷蘭歌星, 二次大戰開始就四周躲避納粹黨的追捕, 被一個自稱為地下抗爭組織的人出賣, 父母兄弟均死於納粹黨的槍下,Rachel被地下抗爭組織的人救起改名Ellis 和Hans 假扮情侶偷禁藥和發报機,在一次火車途中Ellis 為逃避納粹的搜查借德國軍官Ludwig Munze之便而脫險. 地下組織領袖的兒子被納粹捉拿, 派Ellis色誘Munze,而得情報迎救他們. 因戰爭而家破人亡的Munze和Ellis同病相憐, 兩人發生真情, Ellis發現當年殺死自己全家的軍官正為Munze工作和當年自稱為地下抗爭組織的人串通騙有錢的犹太人, 殺人之後掠奪他們的財產, Ellis誓報此仇, Munze愿瞞著上司幫Ellis殺了自稱為地下抗爭組織的人.

Ludwig Munze開始懷疑Ellis的身份, Ellis道出了其手下私殺犹太人謀財之惡行, Munze欲追究卻被其反咬一口上告其和地下抗爭組織的人談判的事而入獄被判死刑.在整救行動中遭德軍埋伏,只有Hans逃脫. Ellis被陷害是出賣者. 更被德軍捉進牢獄, Munze手下舊將和Ellis在德軍工作的朋友合作救出了Ellis和Munze, Ellis和Munze均認為律師是奸細,出賣地下抗爭組織,不料律師被殺, 死前交給Ellis一本黑色記事本. Munze被捉,被德軍處死. Hans在女牢裡救出Ellis, 告知Munze已死, Ellis傷心欲絕,全身顫抖, Hans為Ellis打針,Ellis發現是胰島素,Ellis逃脫,查看黑色記事本才發現Hans才是提供有錢的犹太人名單并出賣他們的人. Ellis告知地下抗爭組織首長還其清白,并合力殺死Hans.

Carice van Houten

¿Cuántas pelis de nazis hemos visto? Supongo que al igual que yo, han visto muchas. Pero probablemente seamos diferentes en un pequeño aspecto, yo no me canso de verlas. Si veo una esvástica en un cartel me emociono, me encanta el tema relacionado a la alemania nazi.

El director de The Black Book es el señor Paul Verhoeven, a quien muchos ya conocen por tres super famosas producciones que él mismo ha dirigido, me refiero a Basic Instinct, Hollow Man y Robocop, de las cuales sólo me basta decir que detesté la segunda.

La historia comienza con una chica judía que huye de los alemanes y debe esconderse varias veces para no ser apresada y por supuesto asesinada. Sin ánimos de contar la peli, debo decir que a raíz de su desesperación por huir, entra en contacto con un grupo de la resistencia holandesa que está en contra de los nazis. Ella luego pasa a formar parte de este grupo y debe infiltrarse entre los nazis para realizar algunas tareas de espionaje.

El papel de la hermosa chica es interpretado por una holandesa de nombre Carice van Houten. El repertorio cuenta con la super actuación de Sebastian Koch, a quien ya he tenido el honor de verlo actuar el Der Tunnel, Das Leben der Anderen (La vida de los otros) y la super pelicula llamada Stauffenberg.

Como dato curioso debo señalar que en la pelicula Stauffenberg, Sebastian Koch desempeñaba el papel del propio general Stauffenberg que estuvo encargado de perpretar el atentado contra Hitler, operación que se conoció como Valkiria. En The Black Book éste actua con Carive van Houten, juntos por primera vez. Todo el que vio Valkyrie notó la actuación de Carice van Houten como Sra. Stauffenberg.

Vínculo iMDB: http://www.imdb.com/title/tt0389557/

Carice van Houten and Michel Huisman get bombed.

(Sony Classics) Carice van Houten, Sebastian Koch, Thom Hoffman, Halina Reijn, Waldemar Kobus, Derek de Lint, Christian Berkel, Dolf de Vries. Directed by Paul Verhoeven.

While war itself is an absolute evil, often life in wartime is characterized by varying shades of grey. Those caught up in it must often differentiate between these shades, trying to find the one that is least black. In the process, they often have to become something terrible in order to avoid becoming a corpse.

Rachel Stein (van Houten) is a Dutch Jew hiding in the countryside during the waning days of World War II, hoping to survive until the Germans are defeated. When her hiding place is obliterated, she is taken to see a sympathetic notary (de Vries) who helps reunite her with her family with the purpose of getting them across the border to Allied territory. During the river crossing, the boat full of Jewish refugees is ambushed by the Nazis and gunned down. Rachel is the only survivor.

She is rescued by Gerben Kuipers (de Lint), a Dutch resistance leader who offers her shelter. Instead, the vengeful Rachel joins the resistance as a spy and changes her name to the less ethnic Ellis de Vries. During a mission with Hans Akkerman (Hoffman), she meets Ludwig Muntze (Koch), the head of the Dutch SD. She makes an impression on him, but thinks nothing further of it.

After Kuipers’ son is captured she is enlisted to seduce Muntze and obtain the release of the captives. She is hired as his assistant and soon befriends Ronnie (Reijn), a Dutch woman who is using whatever means necessary to survive, including sleeping with Frankel (Kobus), a ruthless sub commander who was responsible for the death of her parents. Ellis/Rachel manages to bug Frankel’s office, giving the resistance much useful information. She also finds that Muntze’s duties are being suborned by his conscience, and that he is an incredibly decent man. She begins to fall in love with him.

After several missions go horribly wrong it soon becomes clear that the resistance has an informant in its midst. Suspicion falls on Ellis/Rachel after Frankel frames her. Now, she finds that post-war Holland is in many respects more dangerous for her than the Nazi occupation was as she tries to discover who the true traitor is before she is captured by those she worked so hard to assist.

Verhoeven, whose career was established based on his Dutch war masterpiece Soldier of Orange has been making Hollywood blockbusters such as Total Recall, RoboCop, Starship Troopers and Basic Instinct. This is his first Dutch film since 1983’s The 4^th Man. Black Book holds the distinction of being the most expensive film ever made in Holland at the time it was released, and also the most commercially successful film to come from the Netherlands ever.

The movie has a very slick look to it, and cinematographer Karl Walter Lindenlaub does a fine job of making it look good. Verhoeven has done an excellent job of bringing wartime Holland to life. He has also co-written a script that has ample twists and turns as Ellis/Rachel navigates – often painfully – through the politics not only of the Nazi occupation but of the Dutch resistance as well. It works pretty nicely as a thriller.

The big problem with the writing, if it has any, is that there are too many twists and turns. As Ellis/Rachel wails near the end of the film, “When will it all stop!” and we, the audience agree – the movie is about 20 minutes too long. However, that really is where the bellyaching from this critic begins and ends.

Van Houten is a spectacular-looking woman, and not a bad actress to boot. She has to carry the movie nearly entirely on her shoulders and she does a good job of it. She gets support from Koch, who reminds me of the Dutch actor Jeroen Krabbe, and from Hoffman, who reminds me a bit of Andrew McCarthy.

Overall, this is very well-made and does keep you on the edge of your seat. Although this is a work of fiction, many of the events depicted here actually happened. Verhoeven, when at the top of his game, is a world class director, and he’s at the top of his game here. With just a bit of tweaking, this might have been his best work ever. Instead, it’s a very enjoyable, entertaining two hours well worth spending.

WHY RENT THIS: This is an edge-of-your-seat thriller that is as well-made as any coming out of Hollywood. Van Houten is an absolutely spectacular looking woman. World War II-set movies are big these days.

WHY RENT SOMETHING ELSE: Movie goes on a bit too long with one two many twists. Dialogue is mostly in Dutch and German, so those who abhor subtitles will be annoyed.

FAMILY VALUES: Many Nazi atrocities are depicted in unflinching detail. There is also a fair amount of female nudity, as well as extremely sexual situations.

TRIVIAL PURSUITS: The genesis of the film came when director Verhoeven was researching true stories from the Second World War in the Netherlands back in 1977 when he was making Soldier of Orange.

NOTABLE DVD EXTRAS: None listed.

FINAL RATING: 7/10

TOMORROW: Capitalism: A Love Story

Niet Oorlogswinter, Bride Flight, De Storm of Wit Licht was gisteren de grote winnaar tijdens de uitreiking van de Gouden Kalveren. De vooral op arthouse films gerichte jury riep namelijk het relatief onbekende Nothing Personal van regisseur Urszula Antoniak tot de verassende winnaar uit. De film won daarnaast ook nog het op één na belangrijkste kalf, dat voor beste regie.

De grote verliezer van deze maand is na de uitreiking van gisteravond overduidelijk Martin Koolhovens Oorlogswinter. Het oorlogsdrama greep als grote favoriet naast de hoofprijs bij de gouden kalveren en leed daarnaast vorige maand een gevoelige nederlaag toen de film niet werd genomineerd als Nederlandse inzending voor de Oscars. Gelukkig voor Koolhoven kon Oorlogswinter nog wel een klein succesje bijschrijven gisteravond. De regisseur bleek zijn oog voor talent namelijk nog niet verloren. Want nadat hij eerst Carice van Houten ontdekte was het nu Martijn Lakemeier die met zijn zestien jaar de jongste winnaar ooit van het Gouden Kalf voor beste acteur werd.

Auf der Produktionsseite von Egoli Tossell Film sind einige neue Produktionsfotos von BLACK DEATH zu sehen, u.a. jenes links abgebildete von Carice van Houten. Der Film befindet sich momentan in der post production. Neben Carice van Houten agieren Sean Bean und Eddie Redmayne in den Hauptrollen um ein mysteriöses Dorf, welches im europäischen 14. Jahrhundert von einer Pestepidemie auf wundersame Weise verschont bleibt. Wirkt doch auf den Bildern alles nach solider Standardkost, wenn es um mittelalterliche Fantasy geht. Ich weiß allerdings noch nicht, was ich von Carice van Houtens Look halten soll…

Bildquelle

Dorothy Mills. El exorcismo

Dorothy Mills. El exorcismo. Dorothy Mills. Irlanda, Francia ( 2008)

• Dir: Agnès Merlet
• Reparto: Carice van Houten, Jenn Murray, David Wilmot, Gary Lewis

Calificación: 2 estrellas

Lo primero que hay que decir, es que la promoción de esta película comete el grave error de venderla como una cosa que no es. Ni es terrorífica, no es lo nunca visto o contado y lo peor de todo: ¡No hay en toda la película una sola escena de algo, ni remotamente lejano a un exorcismo!

Me acusarán de hacer spoilers, pero es importante denunciar la publicidad engañosa. Dicho la cual, la premisa de la cual parte la película puede parecer interesante: Una pequeña niñera adolescente es acusada de maltratar al bebé que estaba cuidando. El caso sucede en la provincia de Donegal, en Irlanda, en una isla remota de la Costa Atlántica.

Para evaluar la salud mental de la niña, el caso se asigna a una sicóloga experta en adolescentes. Para hacer su trabajo, se traslada a la comunidad donde desde su llegada empiezan a pasar cosas extrañas.

La hisotria trata de conjuntar el elemento sobrenatural con el siquiátrico alrededor de una sola figura: la de Dorothy, una perturbada niña que sufre personalidad múltiple y además es una especie de medium que se comunica con los muertos. Este asunto es quizás lo que hace que la historia se vuelva compleja, díficil de entender. Intrigante tal vez, pero nunca atemorizante.Y es que pensándolo por un segundo, una elección a tiempo hubiera salvado la cinta. Es decir, si todo queda en que la chamaca es medium y habla con los muertos hubiera funcionado bien, al estilo de El Sexto Sentido. Si sufre personalidad múltiple, igual hubiera resultado al estilo Demente. Pero al combinar las dos, se confunden ambas condiciones y el resultado es terriblemente flojo.

Si acaso, lo más interesante es que el pequeño pueblo se ve confrontado con sus propias faltas. Y es que por más que un secreto se guarde, la verdad siempre, de algún modo busca salir y ver la luz.

Para acabar pronto: una película disque de terror que no te asusta para nada… simplemente, no sirve. Véala bajo su propio riesgo.

Lo mejor:

• La niña, Jenn Murray hace un gran esfuerzo para transformarse de una personalidad a otra. Un gran actriz en potencia, sin duda.
• Todo el ambiente es oscuro y ácido. Ayuda bastante a crear un atmósfera siniestra.
• Al final lo que vemos es la confrontación con las culpas y las atormentadas almas de los vivos y los muertos. Y eso, de verdad que es el infierno mismo aquí en la tierra.

Lo peor:

• Lo voy a repetir… ( es que no me repongo, ustedes disculpen) ¡No hay en toda la película una sola escena de algo, ni remotamente lejano a un exorcismo!
• El ritmo es lento. Y uno está esperando que de verdad lo asusten. La expectativa baja y ya nada más volteas a ver el reloj para saber a qué hora se acaba ésto.
• No entendí si la niña deveras se transforma, si la vemos como quiere la veamos o qué…
• El final… no entendí. ¿O será que perdí el interés por ahí de la mitad?

Carice van Houten

Just because our well known Dutch top-actrice Carice van Houten decided to do this funny commercial for the Dutch Film Festival.

Sterrenactivisme, rockdiplomatie, celebrity diplomacy, het zijn inmiddels gevleugelde begrippen voor de inzet die BN-ers (Bekende Nederlanders) en BM-ers (Bekende Mensen) leveren aan het goede doel. De VIP onder de sterrenactivisten is Angelina Jolie. Maar onze eigen sterren doen volop mee. Actrice Carice van Houten, bekend van onder andere Zwartboek, Alles is Liefde en Valkyrie, is ambassadeur van het Wereld Natuur Fonds (WNF). Carice verbindt haar naam aan het WNF, om aandacht en steun te vragen voor het werk van de natuurbeschermingsorganisatie. Zo roept ze bezoekers van haar eigen website (www.caricevanhouten.nl) onder meer op om donateur van het WNF te worden.

Carice van Houten over haar motivatie om te kiezen voor het Wereld Natuur Fonds: ‘De natuur kan zich niet verdedigen tegen wat mensen aanrichten. En op dit moment maken we gewoon dingen kapot die van levensbelang zijn. Voor dieren en planten, maar ook voor ons. Er verdwijnen nu elke minuut zes voetbalvelden aan regenwoud door ontbossing. Waarom? Omdat wij – mensen – die grond nodig hebben voor onze consumptie. Voor hout, maar ook voor soja bijvoorbeeld. Dat zit dan weer in veevoer. Of voor palmolie. Dat zit in enorm veel produkten die je bij de supermarkt koopt. Als consument weet je dat nauwelijks. Het Wereld Natuur Fonds werkt aan twee kanten om de natuur te beschermen. Dáár, in het leefgebied van dieren zelf, maar ook hier, door consumenten een keuze te bieden. Voor verantwoorde vis bijvoorbeeld, of verantwoord hout. Dat spreekt mij aan: het is één geheel, een keten waar mensen deel van uitmaken. Het is een cirkel, en die moet je niet verbreken.’
Hilde Roothart

Carice van Houten in zomergasten, het beloofde toen ik alle namen op een rijtje zag de meest boeiende uitzending van het seizoen te worden. Boeiend was het zeker maar de beste van het seizoen niet. Daarvoor liet Carice vooral dankzij Margriet van der Linden net te weinig los en speelde ze teveel op safe.

Margriet van der Linden deed er nochtans alles aan om door Van Houten’s pantsertje heen te breken. Ze confronteerde haar meermaals met haar trucjes om alles te relativeren en afstand te houden maar Carice nam het voor kennisgeving aan om hetzelfde vervolgens een fragment later gewoon weer te doen. Daarbij moet ook gezegd worden dat Van der Linden’s oppervlakkige vraagstelling nu ook niet echt uitnodigde tot meer dan wat voetnoten bij de fragmenten. De uitzending die de zomergast zelf vooraf omschreef als een aflevering met een lach en een traan werd er daardoor uiteindelijk vooral één die het van de lach moest hebben.

Gelukkig waren de fragmenten en Carice zelf meer dan voldoende om die vrolijkheid ook over te brengen. Het begon al met de totaal mislukte maar bijzonder grappige presentatie van de eggxactly uit de Britse Dragons’ Den. Vervolgens was het de beurt aan het geniale duo Laurel en Hardy waarbij de anekdote over de vader van Carice, die in de keuken al luid lachte voordat de grap gemaakt was, het fragment nog een leuk persoonlijk tintje meegaf. Het was echter held sinds The Office, Ricky Gervais die voor de grootste lach van de avond zorgde. Het fragment met Sir Ian McKellen, waarin hij uitlegt hoe hij Gandalf speelde, zorgde er in ieder geval voor dat ik de serie extras zo snel mogelijk zal aanschaffen.

Maar niet alleen de beelden maakten dat gisteravond een avond was om vrolijk van te worden. Carice van Houten zelf droeg daar ook zeer nadrukkelijk aan bij. Haar uitdagende houding bijna op het plagerige af en dat ondeugende lachje terwijl ze wat met de pen in haar mond speelt maakte dat het intrigerend bleef om naar te kijken en dat je meermaals twijfelde of ze niet ook gisteravond een beetje acteerde.

Het gesprek stokte echter steevast op de momenten dat Van der Linden de diepte in wilde en Carice daar niet al te ver in mee wou gaan. Of dat echter alleen aan Van Houten lag waag ik te betwijfelen. We kwamen gisteravond toch achtereenvolgens te weten dat haar relatie ten einde is, haar vader zijn kinderen al vroeg probeerde smaak bij te brengen, muziek een grotere passie voor haar is dan film, ze als puber erotische dromen over Paul de Leeuw had en ze in haar eerste jaar in Amsterdam vooral door de straten zwierf. Echte onwil om iets persoonlijks te vertellen was er dus ook weer niet.

Het probleem zat hem dan ook vooral in de interpretatie van de fragmenten. Voor Van Houten leken de fragmenten eerder ijkpunten uit haar leven, die stonden voor een bepaalde periode uit datzelfde leven. Van der Linden nam de fragmenten op zichzelf als inspiratiebron waardoor het regelmatig een gesprek werd waarbij de gesprekspartners niet helemaal op dezelfde golflengte zaten.

Gelukkig was er gisteravond zoals het een actrice betaamt ook veel film te aanschouwen. Carice getuigde over een uitstekende filmsmaak te beschikken met fragmenten uit Das Leben der Anderen, Adaptation en vooral het meesterwerk Magnolia. Jammer alleen dat bij die laatste film niet werd gekozen voor de scéne waarin de volledige cast Wise Up van Aimee Mann zingt. Het had de avond nog net wat mooier gemaakt.

Het was gisteravond echter ook zonder dat fragment een mooie avond en een boeiende uitzending die niet, om maar eens een understatement te gebruiken, de annalen in zal gaan als de meest onthullende aflevering aller tijden. Wel was het een luchtige en vrolijke aflevering die regelmatig een lach op mijn gezicht heeft getoverd en die bovendien afsloot met een prachtig nummer van Antony and the Johnsons. Het kon voorwaar vele malen slechter.

Por Bruno Pongas

Fazendo a conta para dados recentes, a partir de A Lista de Schindler diversos filmes com a temática Segunda Guerra Mundial/Nazismo foram jogados no mercado. Alguns de ótima qualidade, outros nem tanto. O assunto sofre de tal desgaste que recentemente o cineasta Bryan Singer também resolveu fazer seu longa ambientado na época, só que com um porém: falado em ingês. Alguém deve estar se perguntando: ué, mas como um filme que fala de nazismo e é ambientado dentro dos quartéis da SS pode ser falado em inglês? Pois bem, essa dúvida ninguém sabe ao certo responder, mas é fato que o resultado até que ficou razoável.

Paul Verhoeven é holandês, experiente e com uma série de sucessos de mercado no currículo. Entre eles, o famoso Robocop e Instinto Selvagem, com a sensual Sharon Stone. O cineasta, que nos últimos anos se tornou figurinha carimbada em hollywood, já dirigiu bons filmes em sua fase holandesa – um grande exemplo é o polêmico Sem Controle. No entanto, depois de tantos anos fora do mercado europeu, poucos acreditavam que ele poderia produzir novamente um excelente filme cult. Longe de ter a capacidade de um A Vida dos Outros, por exemplo, mas ainda assim muito bonito, bem feito e com umas sacadas bastante inteligentes (a do chocolate com a insulina, por exemplo).

O diretor volta à sua terra natal e conta a história de Rachel (Carice van Houten) , uma judia holandesa que vê sua família morrer pelos nazistas quando tentavam fugir para a Bélgica. Depois do trágico ocorrido, ela se junta à resistência holandesa contra os germânicos. O enredo ganha novos contornos quando um abastecimento de armas que chegaria para a resistência é descoberto; com isso, os membros que faziam parte do carregamento ficam sob custódia no quartel general nazista. É aí que entra a personagem de Rachel, que recebe nova identidade (Ellis de Vries) e se infiltra entre os germânicos com objetivo de seduzir o oficial maior Ludwig Müntze (Sebastian Koch).

Ao mesmo tempo em que conta uma bela história, Paul Verhoeven jamais deixa de lado sua veia hollywoodiana. O cineasta dirige suas cenas com um estilo próprio: faz um retrato de forma agitada, cheio de reviravoltas, cenas eletrizantes, fugas, tiros – tudo aquilo que as grandes massas adoram. Ainda assim, foi capaz de criar um drama competente, que se foca no sofrimento de sua personagem principal – sem nada na vida, traída, enganada… desta maneira, Verhoeven agrada a todos: aos partidários do estilo Duro de Matar e aos que gostam de um drama bem contado e inteligente. Além disso, faz uso da música - no melhor estilo hitchcockiano - para criar um ótimo suspense em cima do destino das personagens e dos acontecimentos subsequêntes.

Falando neles, quem rouba o longa para si é a ainda jovem holandesa Carice van Houten. A atriz tem um desempenho pungente e literalmente enche os olhos em cena. Carice aproveita a profundidade de sua personagem para executar um ótimo papel, ora transparecendo o drama de uma menina que sofre muito com a Segunda Guerra Mundial, ora sabendo usar todo o seu charme para seduzir o principal oficial nazista. A jovem ainda é bem sucedida em demonstrar seus conflitos internos, desde a perda de seus pais, até participar da resistência e se apaixonar por um inimigo.

A ausência de marketing em cima da trama fez com que ela ficasse pouco tempo em cartaz nos cinemas por aqui – uma pena. O filme se insere dentro de um gênero saturado, mas mesmo assim consegue se destacar por ter uma história muito bem contada. Talvez pudessem ter cortado um pouco do final, já que ele se estende sem muito propósito. É bem verdade que a maior parte das reviravoltas ficam para os minutos derradeiros, mas creio que elas poderiam ter sido condensadas em menos tempo. Há também alguns erros históricos por parte de Paul Verhoeven, que parece ter tomado pouco cuidado nesse quesito. Um deles, por exemplo, acontece logo após o término da guerra, quando nos é mostrado os QG’s nazistas ocupados pelos aliados – uma inverdade. Errinhos à parte, A Espiã é mais um belo trabalho vindo do cinema europeu. Me impressiona a regularidade vinda dos filmes de lá…

Minha Nota: 8.5

Direção: Paul Verhoeven
Gênero: Drama/Guerra/Suspense
Duração: 135 minutos
Elenco: Carice van Houten, Sebastian Koch, Thom Hoffman, Halina Reijn, Waldemar Kobus, Derek de Lint, Christian Berkel, Peter Blok, Michiel Huisman e Ronald Armbrust.

Siga as principais novidades do Movie For Dummies também no twitter. Clique aqui!