Ancien champion de France en ligne 2006 et clm 2001, Florent Brard arrête après 11 ans de carrière. Spécialiste du chrono, le tourangeau aura porté successivement les couleurs de Festina, Crédit Agricole, Marlux, Chocolats Jacques, Agritubel, Caisse d’Epargne et Cofidis. Outre ses deux succès nationaux, il remporta également quelques courses comme Paris Troyes 2005, Cholet Pays de Loire et Paris Bourges en 2001. Son meilleur résultat dans une grande classique reste sa 7e place sur Paris-Roubaix acquise en 2005, lui qui avait terminé 2e du Tour de l’Avenir à ses débuts en 2001.

Het is één van mijn sterkste eigenschappen, maar tegelijkertijd ook mijn grootste zwakte. Vind ik een CD geweldig, dan draai ik hem net zo lang tot ik hem niet meer kan uitstaan. Eén snoepje, wordt een hele zak. En sinds het moment dat mijn Blog bestaat, fabriceer ik columns in recordtempo. Als ik ergens echt enthousiast over ben, ben ik niet meer te stoppen. Of zoals ik altijd tegen Arno zeg: ‘Het hek is weer van de dam’.

Het nut van deze eigenschap is dat ik me vaak compleet op iets kan storten en daarmee resultaten boek. Zwarte band karate haal je niet met één keer in de week trainen. Op m’n werk word ik naar voren geschoven als mascotte (op een groot congres, om te vertellen dat de gemeente Rotterdam een aantrekkelijke werkgever is voor jongeren: inclusief podium en microfoon, aaargh!). Het organiseren van een bruiloft in Rome vergt wel enig doorzettings- en incasseringsvermogen. En dan heb je nog ons huis, wat na een zorgvuldig planmatige aanpak (inclusief plattegronden en moodboards) volledig opgeknapt en ingericht was, twee weken na de overhandiging van de sleutel.

Het nadeel is dat ik aan bijna niets anders meer kan denken. Als anderen me bezig zouden zien, verklaren ze me voor gek. Vooral in de tijd van ons eigen bedrijfje: ik drukte rustig honderd keer op een dag op de ‘refresh-knop’ om te kijken of we weer nieuwe aanvragen hadden. Inkoop, acquisitie, personeel, website, inhoud optredens, planning, financiën: alles verliep via mij.  Ik weet niet meer hoeveel advertenties ik heb geplaatst, maar het waren er véél. (Effect had het wel.) Ik kan me dus enorm verliezen in m’n obsessie. En, hoewel ik mijn obessieve gedrag meestal wel kan verbergen, kan ik me goed voorstellen dat veel mensen mij zwaar irritant vinden. Vooral het luie en moeie soort.

Toch komt er vaak een moment dat ik zelf last krijg van de ‘overkill’. Dan heb ik er plotseling genoeg van. Het lijkt erop dat als ik eenmaal iets behaald heb, mijn aandacht verzwakt en ik een nieuw project zoek waar ik me volledig op kan storten. Een nieuwe prooi. Vaak is dat prima, soms ook wel jammer. Die overkill heeft er bijvoorbeeld voor gezorgd dat ik niet echt meer karate train, maar alleen nog les geef. Al vind ik dat ik na tien jaar trainen (waarvan vijf jaar heel intensief) op zich ook niet vreemd. Het is nu eindelijk eens tijd voor hardlopen en dansen!

Voor 2010 heb ik natuurlijk al nieuwe projecten op het oog. Met bovenaan het lijstje het Masterplan New York. So… watch out New York City: you already have a compulsive Monica, next year you will have a obsessive Chantal as well!

 Willemstad, 27 november 2009, 08:02

Je cherche 5 femmes qui voudraient apprendre à faire les yeux charbonneux avec moi lundi soir prochain, le 30 novembre. Si vous me lisez, vous savez que je suis conseillère en soins de beauté Mary Kay (pas mal pour arriver à acheter des nouveaux vêtements, ça coûte cher la perte de poids!)

On a régulièrement des soirées beauté pour nos invitées, tout à fait gratuites!!! Lundi soir, on se fait une petite soirée de formation Glamour!

Vous allez apprendre vous-même à faire le maquillage des yeux charbonneux et on va parler des coiffures, accessoires et vêtements pour le temps des fêtes!

Ça se passe à Brossard, lundi le 30 novembre, à 18h45. C’est dans un resto sur le boulevard Taschereau, tout près du pont Champlain. Si ça vous intéresse, écrivez-moi et je vous donne plus de détails.

On fournit tout le maquillage, vous fournissez votre visage!

À qui la chance??!!

Écrivez-moi en répondant à ce post!

Daul kim avait 20 ans. Ce jeune mannequin Sud-coréen avait débuté sa carrière florissante de top model international en 2006 en Coré avec Vogue et était à l’apogée de celle-ci. Elle venait de défiler pour Chanel, Dries Van Noten et Alexander McQueen. Un de ses amis l’a retrouvé sans vie ce jeudi dans son appartement parisien du Xème arrondissement…

La jeune femme se serait suicidée par pendaison. Cependant, la police qui a été alertée par l’ami de la jeune défunte, continue d’enquêter sur cette tragique histoire.

Mercredi, la veille du drame, Daul avait écrit sur son blog (iliketoforkmyself.blogspot.com) : « Dis bonjour à l’éternité». En dessous de ce commentaire elle avait posté la bande son d’un titre de house avec pour légende « Meilleur morceau pour l’éternité »…

Sources : actustar.com le 22 Novembre 2009 et republicain-lorrain.fr, le 21 Novembre 2009.

Pas de fautes !

Dans la vie d’un journaliste, ou d’un apprenti journaliste, il y a toujours un moment où l’on se retrouve confronté aux clichés. Une connaissance vous interpelle et vous lâche : « Maintenant, pour être journaliste, il faut être beau, grand et musclé ». Depuis que je sais que je serai sûrement journaliste, je me soigne, je fais du sport, j’utilise Photoshop (sans la mention « retouchée ») et je joue à « Léa, passion journaliste » sur Nintendo DS.

Parce que la presse est dans une bouse pas possible, le métier de journaliste n’est plus un métier d’avenir. On l’entend à maintes reprises dans les conférences et autres séminaires pour les étudiants en journalisme. C’est la crise ! « Un journaliste ? Pourquoi ne choisirais-tu pas un pompiste chérie ? »

Dans son article “Are journalists the news actors“, le journaliste Kris Vire expose les difficultés d’embauche : « L’emploi garanti pour les journalistes deviendra l’exception pas la norme ». Selon lui le modèle de carrière du journaliste ressemblerait beaucoup au modèle de carrière des acteurs. Tout comme ces derniers, seule une fraction d’entre eux (journalistes) obtiendra des emplois stables et percevra de hauts revenus.

Alors il reste une solution pour être embauché. Faire des photos sexys (FHM pour les femmes/ Têtu ou GQ pour les hommes), gonfler ses pecs à l’écran puis s’offusquer dès qu’on vous sort que vous êtes à votre place parce que vous êtes joli(e). Ou peut-être deux solutions qui incluerait le « Personal branding ».

J’ai déjà expliqué sur ce blog ce que signifiait ce terme qui voue un certain culte à la réputation. A la différence des pompes chaque matin, le personal branding est plus axé sur ce que l’on dit et la manière de le dire. Les chantres du néologisme diront avec force que c’est en offrant du contenu que l’on se fait connaître, ce qui est tout à fait louable.

Mais ce dernier ne permet-il pas de se rapprocher un peu plus du modèle de carrière des acteurs ? Le personal branding ne serait-il pas un moyen de dire : « regardez moi je suis là » ? De montrer qu’on est hype pour ensuite être embauché ? Si c’est le cas, on risque très bientôt de trouver sur Youtube des démos de présentation de JT, ou des performances en public dans les aéroports pour tenter de capter l’attention du rédac chef de rue89, ou de Jean-Luc Hees. Pour délivrer un message, l’époque actuelle nous montre bien qu’il faut se faire refaire les dents et laisser tomber la raie dans les cheveux, grande fierté de maman et papa.

Regardons les Hommes politiques de notre siècle. Combien ne sont pas tombés dans les méandres communicants pour délivrer un message ? Borloo et son gel, Sarko et ses talonnettes, Ségo et son jean. Qui peux ici me dire que bientôt  le personal branding ne tombera pas dans le « personal  narcissism » qui mènera au « personal branLing » ?

Etre charismatique, bouger ses sourcils, parler moins vite, perdre son accent. Le journaliste qui veut faire de son nom une marque doit intéresser. Pour cela il devra forcément passer par une ou plusieurs étapes de ces pseudos travestissements.

Sur twitter: JPhLouis

J’inaugure aujourd’hui une nouvelle rubrique nostalgie : “Retour sur…”

On s’intéressera aujourd’hui au destin malheureux d’un joueur que j’apprécie particulièrement: Steve Savidan.

Steve est né le 29 juin 1978 à Angers. Il poursuit sa formation au SCO Angers. C’est à cette époque qu’il accumule les petits boulots allant de serveur à éboueur. Il enchaîne ensuite les clubs sans percer pour autant: Chateauroux, Ajaccio ou même Beauvais ne lui apporteront pas le succés souhaité. Steve signe ensuite en 2003 à Angoulème, club non-professionnel, qui sera relégué en CFA à la suite d’une saison plutôt mauvaise. Mais Steve a marqué quelque peu les esprits en étant notamment l’auteur de 12 réalisations. C’est ainsi que Valenciennes, alors en National, le repère et le recrute. Ses débuts dan le Nord sont tonitruants: 19 buts lors de la première saison, un titre de champion de National et voila Steve en Ligue 2. Valenciennes est sacré champion et Savidan termine co-meilleur buteur avec 16 buts. Les supporters du stade Nungesser tienne leur nouvelle coqueluche.

Steve est sur un nuage et cela se confirme avec son arrivée au plus haut niveau Francais. Il est élu meilleur joueur du mois d’aoout en Ligue 1 et inscrit même un quadruplé contre Nantes dont le gardien était un certain Fabien Barthez… Il terminera deuxième meilleur buteur derrière Pauleta avec 13 buts.

Après quatre superbes saisons à Valenciennes, Steve est courtisé par des grands clubs. Marseille serait sur les rangs. Etrangement, Laurent Roussey alors entraîneur de Saint-Etienne, refuse le joueur qui lui est proposé. C’est donc en Normandie, à Caen, que Steve pose ses valises.

Une saison réussie sur un plan personnel (14 buts, son record en ligue 1) le conduira à l’Equipe de France où il réalisera un match plein de volonté. Malheuresement, Caen est relégué en Ligue 2 et Steve change une nouvelle fois de club et signe à Monaco. Il ne jouera malheuresement jamais sous les couleurs monégasques car une anomalie cardiaque d’apparition cardiaque est détecté lors de l’habituelle visite médicale. Une carrière stoppée nette et des remors inévitables.

Ce que nous retiendrons de Steve, c’est sa singularité dans un monde du football aseptisé: pas de langue de bois et franc-parler était ses mots d’ordre. Un garcon entier qui donnait tout sur le terrain.

Aujourd’hui, Steve Savidan s’occupe de son restaurant à Valenciennes, le K9. Mais on peut penser qu’avec une telle personnalité et sa connaissance du football il ne tardera pas à revétir le costume de consultant.

Opgroeiend als kind van een politieagent raakte ik al snel in de ban van de politiewereld. Niet dat mijn vader thuis zo’n propaganda maakte (in tegendeel zelfs). Ik vond de politie gewoon hartstikke stoer!

Stiekem ambieerde ik een baan bij de politie. Tijdens en na enkele bezoekjes aan mijn vaders politiebureau zag ik mezelf al helemaal in het blauw. Dromend van wilde achtervolgingen, heldhaftige vechtpartijen en brutale schorriemorrie de les lezen. Het kan eigenlijk ook bijna geen toeval zijn dat ik met een politieagent getrouwd ben. Arno is heel anders dan mijn vader, maar als je goed kijkt zie je wel degelijk gelijkenissen. Onbevreesd, recht voor z’n raap, betrouwbaar en natuurlijk niet vies van gekke praatjes.

Op de middelbare school ontdekte ik andere professies die me aanspraken, waaronder communicatie. Heel andere koek, maar na jaren van studeren en inmiddels alweer een paar jaar werken, zou ik niet anders willen. Dit is wat ik leuk vind, dit is wat ik kan en ik ben er nog lang niet klaar mee!

Toch sluimert af en toe nog de gedachte van het werken bij de politie door mijn hoofd. Vooral als Arno weer met spannende verhalen thuis komt. Over die grove winkelovervallers die hij opgepakt heeft. Over het redden van een collega uit een benarde situatie. Over levensechte crisisoefeningen. Maar vooral die leuke verhalen over zijn ‘ploeg’: een groep ontzettend geschikte en betrokken collega’s, met ieder een eigen specialisme. Zo heb je de bizar snelle renner, de brute deuren-rammer, de sociale ruzie-susser. En Arno is natuurlijk de stoere martial arts expert!

Dat je elke dag met zo’n tevreden gevoel naar huis kan gaan. Een gevoel van ‘ík heb vandaag iets kunnen betekenen voor iemand’. En dan niet door mee te schrijven aan een beleidsstuk, beslissingen te maken in een vergaderzaal of de burgers te informeren voor de camera. Nee, echt in de praktijk, waar je het resultaat kunt zien. Door jou durft dat omaatje op de hoek weer te slapen, want haar agressieve buurman overnacht in de cel. Door jou krijgen twintig mensen hun geld, omdat je dat auto-krassende-tuig op heterdaad hebt gepakt. En door jou is die arme verdwaalde herdershond weer terug bij zijn baasje. Fantastisch lijkt me dat.

Gelukkig maar dat ik werk voor de gemeente Rotterdam. Zo ben ik toch betrokken bij veel verschillende aspecten in de samenleving en zie ik ook wat er achter de schermen gebeurd om criminaliteit te bestrijden. Als Jong’R voorzitter (jongerennetwerk gemeente Rotterdam) heb ik binnenkort een afspraak met Jong Blauw (jongerennetwerk Politie Rotterdam-Rijnmond). Of we samen een leuke activiteit kunnen organiseren? Natuurlijk, dat hoef je mij geen tweede keer te vragen…

Willemstad, 6 november 2009, 16:08

Mensen houden van groepjes, we zijn kuddedieren. Je hoort het en ziet het overal. Het begon mij pas echt op te vallen op de middelbare school…

In de klas zag je verschillende groepen ontstaan. De grootste groep bestond uit meisjes. Knappe meisjes, met Eastpacks, Nokia’s en kleding van de Sting. Ik was niet één van hen. Ik had één beste vriendin en nog een paar andere vrienden (vooral jongens) met wie ik omging. We waren geen groep, want eigenlijk ging een ieder van hen meer met mij om dan met elkaar. Klasgenootjes gingen voetballen, hockeyen of volleyballen. Ik zat op karate. En karate train je alleen, of soms met een partner, maar niet met een groep.

Op kamers gaan was geweldig! Eindelijk op mezelf. Ik kwam in een studentenhuis terecht, met vier verdiepingen, met op elke verdieping vier kamers. Vijftien huisgenootjes dus. Elk van mijn huisgenootje zat op een studentenvereniging. Ik niet. Het hele studentenhuis was eigenlijk ook een groep. En hoe leuk ik iedereen ook vond, door mijn drukke karate-werk-school-vriendje-schema, werd ik nooit echt onderdeel van de groep.

Op de Hogeschool werden we continue in groepjes ingedeeld voor opdrachten. Ik deed zo hard mijn best. Ik heb alles geprobeerd: ‘leider’, ‘bedrijfsman’, ‘overtuiger’, ‘plant’. Steeds weer zat ik in een groepje met Koos Initiatiefloos, Moos Ambitieloos en Toos Wannabe-werkeloos. Verschrikkelijk!!

En eerlijk is eerlijk. Ik heb nooit behoefte gehad om bij een groep te horen. Vooral niet bij een studentenvereniging. Het idee alleen al om je te laten ‘ontgroenen’ om ergens bij te mogen horen… Yugh, mij niet gezien. De waarheid is eigenlijk: ik erger me snel aan mensen. En in groepen kom je er niet onderuit om met mensen om te gaan die je eigenlijk niet uit kan staan. In plaats daarvan kies ik zelf mensen uit. Lieve mensen, grappige mensen, mensen met wél een eigen mening, die met me omgaan om wie ík ben en niet wie ik ken in de groep.

Nu, na al dit groepjes-gepraat, heb ik een schokkende mededeling: Sinds enkele weken mag ik mezelf voorzitter van Jong’R noemen, hét netwerk voor alle jonge ambtenaren van de Gemeente Rotterdam. Dit is niet zomaar een groep. Nee, dit zijn 750 – over het algemeen hoogopgeleide- collega’s die zich hier speciaal voor hebben aangemeld, betrokken zijn en andere jonge collega’s willen ontmoeten.

Ik? Anti-groepjes-mens, voorzitter van Jong’R? Ik moet zeggen, eerst was ik ook wel wat verbaasd (misschien niet zo erg als jullie, want ik was al 1,5 jaar bestuurslid), maar ik vind het echt fantastisch. In de eerste plaats alleen al de andere bestuursleden. We zijn met z’n zessen en geen van ons is een ‘typisch bestuurslid’. Stuk voor stuk, stoere, grappige, leuke, verschillende en échte mensen.

Daarnaast krijgen we van alles voor elkaar. Met z’n allen bodyboarden in de zee, een dagje meelopen met wethouders en topdirecteuren, gratis borrelen op het dakterras van Engels, coaching van raadsleden, volgend jaar een reis naar een héle gave zusterstad in het buitenland (locatie houden we nog even geheim) en ga zo maar door!

Kortom, Jong’R is gewoon tof. Ook het misselijkmakende groepjesgevoel ervaar ik helemaal niet bij Jong’R. Misschien ligt het aan alle leuke mensen die ik tegenkom, de setting, geen geneuzel en de ambities die ik bij iedereen zie (zonder dat het brallerig is, want ‘hee, solliciteer dan maar bij 020, in Rotterdam houden we daar niet van.’).

En natuurlijk leer ik ontzettend veel van Jong’R. Bedenk maar even een jaarplan, activiteiten en missies (hoe zetten we ons op de kaart bij de rest van de organisatie, hoe kunnen we samenwerken met andere grote steden, hoe profileren we de gemeente Rotterdam nóg meer als aantrekkelijke/jonge werkgever…). Gelukkig heb ik hele leuk bestuursleden om me heen (heb ik dat al gezegd?) die me daarbij helpen!

Willemstad, 9 oktober 2009, 22:19

In het buitenland wonen. Een fascinerende gedachte die ik maar niet los kan laten. Toen ik negentien was twijfelde ik of ik mijn stage in Londen zou lopen, op mijn eenentwintigste fantaseerde ik om (ooit) naar Italië te emigreren, maar nu weet ik het zeker. Volgend jaar ga ik naar New York!

Op een regenachtige dag, eind april, werd ik wakker. Zoals altijd ging ik eerst even rechtop zitten in bed. En toen wist ik het. Met een grote glimlach liep ik naar mijn werk. Een collega vroeg me nog waar ik zo vrolijk over was. ‘Ehmm, nieuwe plannen.’ Nog werkelijk geen idee hoe ik dit aan zou pakken, maar het gaat gebeuren.

Het balletje is inmiddels aan het rollen. Volgend jaar (september 2010) verruil ik voor een half jaar het pittoreske Willemstad en het stoere Rotterdam voor magisch New York. Een heel goed gesprek gehad met mijn leidinggevende: na die periode kan ik gewoon weer de draad oppakken in het stadhuis. Ondertussen wat lijntjes uitgezet bij verschillende contacten in the Big Apple, CV opgepimpt in het Engels, banensites in de gaten aan het houden, een goede cursus Engels aan het zoeken en me alvast een beetje druk maken over een visum en een appartement.

En dan de hamvraag, ‘what about Arno?’ Natuurlijk what about Arno!! Hij vindt het fantastisch voor me! In het begin twijfelde hij of hij mee zou gaan. Uiteindelijk besloten om ook een carrièremove te maken: in Nederland. Dat wordt dus even afzien, die zes maanden. Niet helemaal, want met kerst staan we gewoon samen hand in hand in het Rockefeller Center een bizar grote kerstboom te bewonderen. Laatst had hij het ook al over weekendjes tussendoor heen en weer vliegen (wat nou weer een beetje sparen na de bruiloft ), dus zien zullen we elkaar nog wel!

Vraag me nu niet gelijk het hemd van m’n lijf. Veel, nee, héél veel moet ik nog uitzoeken. Maar m’n besluit staat vast, het gaat er eindelijk van komen. En voor al die mieperds die niet kunnen begrijpen hoe ik m’n man (jawel, man!) een half jaar in de steek kan laten: doe alsjeblieft niet zo tuttig of jaloers. Natuurlijk, ga ik Arno hartstikke missen en zal het allemaal vast niet even gemakkelijk gaan. Maar het is ‘maar’ voor een half jaar. En wees gerust, tussen de bezoekjes door zullen we gewoon extreem veel mailen, bellen en skypen .

Het duurt allemaal nog even. Gelukkig maar, want eerst: 5 september tweeduizendNEGEN !

Willemstad, 28 juli 2009, 01:34

Ik haatte hem. De man die vandaag bij mij in de trein zat. Met zijn gladgestreken pak zette hij zich vlak voor mij. Hij gunde mij geen blik. Ik was niets, hij was alles. Uit zijn dure aktetas haalde hij allerlei documenten. “Zeer belangrijk” zag ik hem denken. Hij snoof wat lucht op. Denkend dat hij zo slimmer en belangrijker zou overkomen. Aan zijn manier van doen, leek hij wel een belangrijke functie te hebben. Directeur van een bende idioten. Mijn gedachten dwaalden af en ik stelde hem voor als vader en opa. Hij zou het kunnen zijn want hij had de perfecte leeftijd. Zou hij dan ook zo stijf zijn? Zou hij ook iedereen aankijken alsof ze allemaal minderwaardig zijn? Zou hij ook zo’n eikel zijn?

Het was ondertussen donker aan het worden en ik keek naar buiten. Ik zag enkel mijn reflectie in het raam én hem. De pretentieuze eikel. Wat moet het toch heerlijk zijn om je belangrijk te kunnen voelen en in feite niets voor te stellen? Want wat heeft die man meer dan mij, buiten geld? Niets. Iedereen is vervangbaar, zelfs hij. En dus lachte ik op mezelf in de reflectie. Ik besloot om het roer om te gooien en mijn droom als carrièrevrouw weer uit de kast te halen. Mijn mantelpakjes heb ik al, nu nog mijn arrogantie. Want slim zijn is voor deze job niet nodig.

Nee. Enkel arrogantie. En een hart van steen.

Salut chers fans,
Je suis présentement dans un concours à Sherbrooke qui me permettrait de faire la première partie de Cathy Gauthier (l’humoriste là, pas la femme qui tue ses enfants). Vous pouvez voter pour moi ainsi que visionner le numéro que j’ai présenté à l’adresse suivante : http://www.lundisdudelire.com/magogacademie/

Merci et bonne journée!

Twitter commence à être utilisé de manière plus extensive dans la recherche d’emploi.

Il a été mis en évidence que le cycle de recrutement était en gros réduit de moitié lorsqu’une société passait par le biais d’Internet.

Qu’en sera-t-il avec tweeter?

Une sélection des sites à suivre ou à lire :

http://twitteradar.com/9-comptes-twitter-pour-retrouver-un-emploi/news