Castricum, dinsdag 24 november – In een tuin aan het Melklaantje werden dinsdagmiddag rond 14.00 uur in een tuin aan het Melklaantje tien dode kippen aangetroffen. De politie had een melding gekregen van de dode dieren. Ter plaatse werden er drie dode kippen buiten het hok aangetroffen. De overige kippen lagen in een kleine hok. Vermoedelijk zijn de dieren door uithongering om het leven gekomen. De dierenbescherming werd in kennis gesteld. De 48-jarige eigenaar van de kippen wordt als verdachte verhoord.

Kennelijk is dit bord niet bedoeld voor de gewone Nederlander. Immers die heeft geen toegang tot dit hoogspanningsstation in de Kennemerduinen. Laten we maar aannemen dat het een herinnering is voor de brandweer.

Het waterwingebied van de Kennemerduinen zit vol met Aalscholvers. Lekker veilig ver van de vissers en andere concurrenten. Filmbeelden.
26 juli 2009, 16.09 uur, Minolta Dimage Z1.

Het lijkt een rustig plaatje van bomen in de natuur. Maar als de camera iets zakt, is een grote mensenmassa te zien die geniet van optredens van kinderen in de playbackshow. 25 juli 2009, 21.35 uur en 21.36 uur, Minolta Dimage Z1.

Eerder deze week is er opnieuw iemand slachtoffer geworden van diefstal door vermoedelijk Roemeense mensen. Een 42-jarige vrouw uit Wervershoof stapte in haar geparkeerde auto in de parkeergarage aan de Kwakelkade.

Een vrouw met donker halflang haar in een paardenstaart opende haar portier en begon in gebroken Engels een zielig verhaal dat ze zwanger was en een ziekenhuis zocht. Bij haar stond een Zuid-Europese man die in het donker was gekleed.

Er werd een stadsplattegrond over de tas van het slachtoffer uitgespreid opdat zij het ziekenhuis zou kunnen aanwijzen. Hierna vertrok het tweetal en kwam het slachtoffer er achter dat haar portemonnee was ontvreemd. Kort hierna is er een geldbedrag van vele honderden euro’s van haar rekening gepind.  Voordat de vrouw in haar auto stapte had ze per pin afgerekend in een winkel waarbij door een handlanger van de Roemenen vermoedelijk is meegekeken.

De politie in Noord-Holland Noord heeft de afgelopen weken een tiental aangiftes van deze  truc opgenomen. De verdachten opereerden in wisselende samenstelling ondermeer in Heerhugowaard, Enkhuizen, Den Helder, Warmenhuizen, Schagen, Castricum en Alkmaar. Ook elders in het land heeft deze groep al toegeslagen. Ze verplaatsen zich mogelijk in een witte Ford met Franse kentekenplaten.

De politie waarschuwt voor deze gehaaide dieven. Bij onraad kan men 0900-8844 bellen.

Een oma is met haar kleinzoon aan het spelen in de branding van de zee bij Castricum. 21 juli 2009, 15.39 uur, Minolta Dimage Z1.

Rennen naar het strand!. Om mee te maken hoe Nederland massaal terugkeert naar aardappels en groenten. De Duitsers naar Bratwürst und Bier naturlich. Mijn strand loopt leeg via een slurfje. Duinop strompelen badgasten behangen met stoelen, vliegers en koeltassen richting blik. Zwermen kids rennen hysterisch duin-op-duin-af.

Het strand veranderd in vlaggetjesdag. Moeders worstelen zich, bedekt door té kleine handdoeken uit té kleine badpakken. Je ziet de bruinverbrande vetrolletjes bollen. De stranddag loopt ten einde. Gezinnetjes pakken de tassen, bikini’s worden verwisseld voor niets aan de fantasie overlatende jurkjes. Jurkjes als vlaggen in de wind. Buiken worden bedekt met ruimvallend T-shirt, die vastplakken aan opgedroogde zonnebrand.

Ik lig op een gifgroene handdoek, model Hema. Naast me een boekje over filosofie en voor me een glaasje Rosé. In mijn linkerbrilleglas verschijnt de geest van Naomi Campbell, 25 ans avant la letrre. Haar badtasje, rood, vloekt met haar zwarte huid. Haar toekomst in haar ogen; gezellig dik of spectaculair knap. Koester de illusie.Op het strand valt de schaamte weg. Lopen gezellige dikkerds naast bezemstelen, überbodies naast kippenborsten.

Hier telt alleen de pikorde. Bij mannen. Waar vrouwen nog enige smaak hebben concurreren mannen met de grootste. Zwembroek wel te verstaan. Een de Waard tent is er niets bij. Of met te kleine, soort schaamlap. Het stokje houdt het doekje op de plaats. Net.

Het strand. Verwacht van mij vandaag geen cynisch commentaar op de schepping, ik geniet met volle teugen. Hoewel.. Twee frisbeeënde mannen, model buikje, zwembroeken schaamlap, pikkies halve erectie. Gadver. Een disgrace voor de soort. Oh ja, en verderop schuifelt Storm uit Jiskefet voorbij. En dan die ‘vent’ met die geel reflecterende zonnebril. Ik ben blij dat God de vrouw heeft geschapen. Zomerjurkjes in de wind, dromen in het zand. Warme wind voert me weg. Weg in dromen. Ver weg.

Graatmager, blond haar, blauwe, groene of grijze ogen, arrogant als Freya, vals als een heks, afstandelijk als een kat. Een droom als een mistflarde. Een droom als een grasveld gehuld in nevel, Een schim die langzaam oplost in de morgenzon. Vlaggen in de wind. Twee vrouwen. Mijn vrouw. Mijn liefde. Mijn droom, mijn Freya, mijn muze. Liefde als overtreffende stap van verliefdheid.

Liefde. Intens. Alle genen op elkaar afgestemd. Zenuwen vonken als je elkaar aankijkt, aanraakt.
Verliefheid. Lust, verlangen, avontuur, het onmogelijke, onhaalbare.

Vlaggen in de wind. Strand. Zomerjurkjes.

Ik lees: ‘Het goede leven slaagt erin om het moment te beleven zonder naar het verleden of de toekomst te verwijzen. Zonder veroordeling of uitsluiting, met een absolute lichtheid en het volmaakte gevoel dat er geen wezenlijk verschil bestaat tussen het heden en de eeuwigheid.’ Amen.

“Het was een hele toffe dag Pa!” hoor ik mezelf zeggen. Een echo in de tijd. Een beeld dat vervaagt als ik opkijk. Droom dat je eeuwig zult leven, leef alsof je vandaag zult sterven

Last December Geoff A Charters met adventurist Ralph Tuijn in Castricum, Holland and asked him if he had any footage of his last adventure:  The Zeeman Ocean Challenge. Ralph has spent 369 nights at sea in the last two years. In that time he has crossed both the Atlantic and Pacific Oceans in his rowing boat. He has covered a total distance of over 20,000 kilometers, more than half the globe. This trip across the pacific was to raise funds for a children’s orphanage in India. Ralph has already begun testing a new boat for a new adventure to be announced here soon, more detils here: zeemanoceanchallenge.com. This is a teaser of the 4-hour footage Ralph brought back.

Vlinder, illusie op vleugels, fragiel als papier,
Je kleur een prisma, je ogen jaspis

Dans door de straten, stijg op de warmte
Zoek daar je geliefde, je droom, je kans op vervulling

Mijn leven is kort, te kort voor jouw schoonheid, te kort voor jouw liefde.
Fragiele geliefde. Verdwenen, verjaagd, gevlucht voor het lot…

De liefde vervluchtigd. Mijn vlinder. Mijn muze.

And then she’d shout down the line tell me she’s got no more time
’cause she’s a butterfly , and butterflies don’t hide.
And then she’d scream in my face, tell me to leave, leave this place
’cause she’s a butterfly, and butterflies just fly….

Sometimes we just have to let things go

Gouda
Reizen per motor is je verplaatsen in een Gouden Koets. Ik ken geen andere manier van reizen waar je zo van ontspant. Onstpanning in concentratie, dat wel. Mijn motor is een Triumph Tiger. Een zwarte, andere kleuren bestaan niet. UItgerust met tanktas, Tailbag en kofferset. Je kan er zo mee op wereldreis.

Slechts een tripje naar Castricum gepland omdat ik mijn toilettas was vergeten, maar dromen mag natuurlijk.

Motorrijden kan je onder alle omstandigheden, ik heb nooit echt begrepen dat je er mooi weer voor nodig hebt. Ok, regen is niet fijn, maar hinderen hoeft het je niet. Mits waterdicht pak natuurlijk. Je voelt hem al, inderdaad, nat tot op m’n ballen. Mannen onder elkaar zeggen wel eens ‘zo klein’ als ze het koud hebben, nu geloof me: de hele handel was non existing.

Bij mij is het optuigen van de motor een bijkans religieuze ervaring. Allereerst ben ik altijd alles kwijt, weet ik nooit welke handschoenen ik aan wil. Of ik een vestje, trui of fleece onder mijn pak aantrek. Kost me meestal een klein half uurtje. Kan ook in twee minuten, maar wat is daar nu de lol van? Klaar? Nee, telefoon of vul maar in vergeten….

Eenmaal onderweg verander ik. Weg twijfelneus. Na de eerste bocht voel ik me Paul Newman en bij de tweede bocht een directe afstammeling van de Dalai Lama. Handig dat pa in het land is nietwaar?

Niet verder vertellen, maar ik rijd hard. Niet in de bebouwde kom, kinderen, beestjes, oude van dagen, die moet je niet laten schrikken. Maar erbuiten…. Alleen jammer dat Nederland één grote bebouwde kom is.

De route naar Castricum was eigenlijk niet zo heel boeiend. Beetje binnendoor, beetje snelweg. Stoplichtje. Ha! kijk das nou leuk: een golfje met drie blaagjes, dikke uitlaat en geen stijl. Ze moeten me nog inhalen. Uitslover, man van 50 wordt kind, maar wel gewonnen!

Castricum
Een toilettas is een bijzonder ding, zwart met groen, half versleten en vol met spullen om je leeftijd te verbergen. Plus paracetamol voor als je weer hoofdpijn hebt. Geloof me, ik heb veel paracetamol…. Het ding is kapot en vertoont, net als de baas, de tand des tijd. Nu kan ik iets gaan vertellen over de toilettassen en handtassen van dames maar.. laat maar. Toilettas ingeladen, twee keer naar boven met de lift omdat ik iets had vergeten en op naar moeders. In Woerden.

Binnendoor via Heemskerk, Beverwijk naar Wijk aan Zee. Gewoon nieuwsgierig. Tussendoor nog even gezwaaid maar niemand die het zag. Wijk aan Zee. Schijnt ‘gezellig’ te zijn. Schiet mij maar lek. Nog nooit zo’n van God verlaten plek gezien. Als Nederlanders dit ‘gezellig’ noemen dan is Afghanistan een paradijs. Vast niet op de goede plek gekeken.

Wijk aan Zee ligt ingeklemd tussen de Hoogovens en de Noordzee. De stank van verbrand staal doet je ogen wateren. Om de boel op te leuken heefr de directie van deze grootste frietkraam van Nederland besloten om metalen sculpturen langs de weg te plaatsen. Total Recall revisited. Alleen Arnold the Terminator ontbreekt nog. Als je er woont: mijn excuses! Vast wel ‘gesellig’ daar. Bebouwde kom? Effe niet. Gassen!

Woerden
Mijn moeder woont in een verzorgingshuis. Een paar jaar geleden begon ze van de ene op de andere dag te dementeren. Na de jaarlijkse griepprik voelde ze zich niet lekker, een beetje onbestendig zoals ze zelf zij. Altijd een sterke dynamische vrouw en ineens onzeker. Binnen drie weken was ze het besef van tijd en plaats kwijt. Begon ze agressief te worden uit onmacht. Het ging zo snel dat ik geen idee had wat er aan de hand was.

De diagnose was pas na een half jaar gesteld, en dan nog niet met zekerheid: vasculaire dementie in combinatie met Alzheimer. Het begin van een geleidelijke maar zekere aftakeling. Het proces gaat in fasen. De laatste tijd is het stabiel, maar er komt een moment dat het weer achteruit gaat.

Ik ben vaak met mijn eigen dingen bezig, mijn eigen onzekerheden. Daardoor kom ik te weinig bij mijn moeder.

Waarom? De confrontatie is te groot. Zo wil je haar niet zien. Het is niet de vrouw die je meenam naar de Diergaarde, het strand. Die je een schop onder je reet gaf als je weer had zitten kloten op school. Het verzorgingshuis is voor haar de laatste stop. Dat wil en kan je niet accepteren. Je moet wel. En maakt er samen het beste van.

Want gelukkig kan ze je nog wel aan het lachen maken. Op de motor jochie? Nou ik hoop dat je pak waterdicht is, want toen Cor en ik naar Italie op de motor gingen, in 1958, was het hele zakie na een dag in de regen rijden zo klein dat jij er bijna niet was….

Gouda.
Biertje? Lekker.

Soms wil je wel eens alleen zijn. Even niemand zien. Alleen maar mijmeren, nadenken, terugkijken op een geslaagde week, een leuke afspraak. Of somberen over gemiste kansen, domme acties, stomme dingen die je gedaan hebt. Stomme blogjes. Verloren vriendschap.

Sinds het begin van de mensheid (nou ja, sinds er bier is) zoeken we daarvoor een plek uit die we ‘de kroeg’ noemen. Althans mannen doen dat. Vrouwen komen daar ook wel, maar met andere motieven, en zelden alleen. Ik kwam gisteren om 23.00 thuis en had zin in kroeg.

Het is de eerste keer sinds ik in Castricum woon dat ik alleen naar de kroeg ben gegaan. Was even nodig. De muren van de flat kwamen op me af, het notebook was stil, geen mail, geen krabbels.

Geen inspiratie. Geen zin om naar bed te gaan.

De avond ervoor had ik samen met een vriend gegeten in Downtown Castricum. Nu valt mij op terwijl ik dit schrijf dat ik het vaak over tijdmachines, over dejavu verschijnselen of andere flashbacks heb. Ook nu deed ik een stap terug in de tijd. Terug naar de eindexamen jaren.

De eindexamenfeesten en dinertjes zijn in volle gang! Ze weten nog niet of ze geslaagd zijn, maar drinken kan twee kanten uit nietwaar? In het restaurant zat het vol met post-pubers, vol adrenaline, de hormonen spoten door de zaal.

Aan de tafel tegenover mij zat een stelletje apart. Verliefd als ik ooit was. Jong en toch volwassen. Geen bevlieging, maar eeuwige liefde. Heel voorzichtig naar elkaar. De kosmos draaide om hen.

Wat mij het meest ontroerde: het afrekenen. Ik herken dit ritueel. De jongen vroeg om de rekening, dat hoort zo nietwaar, opent het doosje en sluit het direct weer. Shit, zoveel? Stoer blijven kijken. Zij heeft allang door dat het een beetje duur is uitgevallen en eigenlijk boven zijn budget gaat. Het doosje gaat weer open, nu door haar, en zij biedt aan om bij te springen…..

De tijdmachine. Hoe vaak heb ik zelf niet zo gezeten? Met weer het meisje van mijn dromen, de engel van mijn bestaan? Hoe vaak is mijn eeuwige liefde niet sterker gebleken dan twee weken? Hoe vaak ben ik er in geslaagd om echt van iemand te houden? Schools out forever…

Realiteit is hard. Daar moet je niet te vroeg mee beginnen. Op je 51e is vroeg genoeg. Ach, ook dan kan je weer verliefd worden. Schrijf je stukjes. Maak je dezelfde fouten die je maakt toen je, 18 of 19 was.

Mijn kroeg was leeg. Bijna leeg. Twee mannen, één meisje, twee jongens en de barvrouw. Toen ik binnen kwam keek niemand mij aan. Slechts de barvrouw gaf blijk van herkenning. Ik zocht een plekje waar ik kon mijmeren en liet mijn gedachten de vrije loop.

Angst om te sterven hebben wij allemaal. Angst om te leven verlamd je. Het verleden is een abstract begrip, toekomst onvoorspelbaar. Goed beschouwt bestaat alleen het heden, dit moment. De mens is het enige levende wezen dat beseft dat het eens zal overlijden. Het leren aanvaarden daarvan neemt een leven in beslag.

Als je in God gelooft hebt je de zekerheid dat er een leven na de dood is . Waar je de verloren geliefden terugziet. Geloof je niet in God dan is het minder eenvoudig. Mijn God is geen onbenoembare God, maar de Kosmos waarin we leven. Waar een ieder onderdeel van is. Als je sterft dan ga je over van deze vorm naar een nieuwe vorm. Stof ofzo. Maar je blijft onderdeel van deze Kosmos. Leven is leren sterven.

De kroeg. Wow, ik had maar één biertje op.

De maan is zichtbaar bomen de bomen bij de Pan op camping Bakkum. 30 mei 2009, 21.10 uur, Minolta Dimage Z1.

Hoogwater op het strand van Castricum op een mooie najaarsdag. Er is vrijwel geen branding hoorbaar. 27 september 2008, 16.15 uur Nokia N95

Deze bosmuis op Camping Bakkum graaft meerdere holletjes. Helaas op een lage plek, zodat het regenwater naar binnenstroomt.
1 augustus 2008, 21.36 uur, Nokia N95.
Filmbeelden

Mooie natuur, in contrast met de altijd rokende Hoogovens op 11 kilometer afstand. Foto gemaakt vanaf een 30 meter hoge duin op de grens van Castricum met Egmond.
22 juli 2008, 15.27 uur, Minolta Dimage Z1.

Dit springkussen bij Camping Bakkum verliest kort zijn druk en zakt inelkaar. Kinderen beginnen spontaan een reddingsactie om de andere kinderen te redden.
18 juli 2008, 19.04 uur, Minolta Dimage Z1.
Filmbeelden