Het is weer zover! Binnekort wordt het gezelschap weer uitgebreid.
Berry en Nilla krijgen er een vriendinnetje bij!

Momenteel is ze nog maar 2 weken oud dus moet ze nog even bij haar mama blijven, maar wanneer ze een maand oud is, ga ik haar ophalen. Wij, Nilla, Berry en ik, kijken er al enorm naar uit. Ze kan dan samen met haar 2 nieuwe kameraadjes de nieuwe caviaflat inwijden.

Aangezien ik er maar niet uit kom welke naam ik haar moet geven, vraag ik om jullie mening. Welke naam vinden jullie dat dit lieve schatje moet krijgen?

UPDATE: Te laat. Verkocht  :-)

Maak je geen zorgen, met onze twee mormels is alles nog altijd dik in orde. Maar we zijn tussen de soep en de patatten onze kasten aan het uitmesten. En daarbij stootten we op een aantal dingen waarvan we allang niet meer wisten dat we ze hadden.

De Twix-kooi bijvoorbeeld: dat was de verblijfplaats van onze zwarte cavia tijdens haar eerste weken in Casa Ruben. Daarna kreeg ze met Mokka een vriendinnetje én een nieuwe grote kooi cadeau. Maar die eerste kooi staat hier dus ook nog altijd.

Meer info hieronder.

Merk & model: Caviakooi Ferplast Cavie 80 Deluxe
Afmetingen: 76 x 45 x 33,5 cm

Inclusief hooiruif + huisje + eetbak
(drinkbak op foto zit er NIET bij)

Bescherming tegen tocht in harde kunststof + handig metalen deksel over volledige kooi

Amper 2 weken gebruikt

Af te halen in Leuven

Binnenkort ook in de aanbieding: occasie digitale camera Kodak (5 MP), ongeopend DJ-spul van Hercules, ongeopende webcam van Creative, … Maar daarover later meer  :-)

Na de onthulling van Marc-Marie Huijbregts over de cavia op zijn hoofd, blijkt ook André Agassi jarenlang de kluit te hebben bedonderd met zijn haardos.

Dus rijst de vraag wie er binnenkort nog meer uit de kast komt.

John de Wolf?

Jan Vayne?

Jeroen Pauw?

Matthijs van Nieuwkerk?

Of toch André Rieu?

Naast me op de bank zit een cavia. Doodstil voor zich uit te staren. Het beest zit op een handdoek, want cavia’s zijn niet zindelijk. Deze niet, in ieder geval. Af en toe slaakt ze een zacht piepend geluidje. Vragend kijk ik haar aan. Wat zou ze willen zeggen? ‘Ik heb honger’ is het zeker niet. Haar kooi ligt vol met hooi, brokjes en witlof. Zouden het existentialistische vragen zijn? ‘Waar ben ik?’ ‘Wie ben ik?’ ‘Wat is een cavia überhaupt?’ Daar zou ik niet eens antwoord op kunnen geven. Een bosje haar met een paar verscholen oogjes?

Ik begrijp cavia’s niet zo goed. Katten en honden begrijp ik prima. Konijnen snap ik ook nog wel. Zelfs ratjes. Maar cavia’s, nee. Met cavia’s en mij is het een beetje hetzelfde als met baby’s en mij. We kijken elkaar allebei niet-begrijpend en een beetje wantrouwend aan. Als dit beestje ook in huilen uit zou kunnen barsten zou hij dat vast ook doen. Terwijl ik toch echt mijn best voor haar doe. Ze beweegt! Ze gaat op onderzoek uit! O nee, ze stapt alleen van de handdoek af. Om ernáást te gaan zitten pissen. Jaaaa, slimme beesten, die cavia’s. Als ik niet beter zou weten zou ik zweren dat ze me uitdagend aankijkt. Rare jongens, die cavia’s. Of meisjes, in dit geval.

Na jullie reacties was het wel duidelijk: de cavia moest er komen!
Maar dan … hoe, wat, waar, wanneer? Daar had mama al aan gedacht.
Vrijdagavond op enkele sites naar cavia’s gezocht en zaterdagmorgen op weg richting de Nederlandse grens. Inderdaad, we hebben veel over om zo’n lief troeteltje te vinden! Je zal je afvragen, waarom in hemelsnaam zo ver?
Wel, ik had een aantal voorwaarden vooropgesteld:
- het moet of 1 beertje zijn of 2 zeugjes
- het moet jong zijn, dus enkele weken oud
- het moet tam zijn, handtam zoals ze dat noemen
- het mag geen ziektes hebben of reeds zwanger zijn
- liefst gladharig (geen wandelende sloef dus)
Het is dus niet zo evident om aan al die vereisten te doen. Maar na ons zoekwerk hebben we de allerschattigste kleine caviababy’s gevonden! Je leest het goed, meervoud, 2 lieve zeugjes bevinden zich sinds 10 oktober in mijn gezelschap. Het zijn echte schatjes: lief, klein, nieuwsgierig, zacht, mooi, …
Ik zou ze al niet meer kunnen missen.
Om je even een beeld te geven:

Ein Weekend Game Review zum TV Ableger Stand Alone Complex.

Wünsche viel Vergnügen.

Wer mich etwas kennt, weiss was jetzt folgt ^^ ….

Ich bin Fan dieses Universums, seit ich zum ersten Mal den Animationsstreifen selben Namens mit feuchten Äuglein aufsog. Das Review dazu schwirrt übrigens hier rum.

Doch bevor ich hier wieder Seitenlang rumschwärme, gibt es lieber Fakten und eine ganz persönliche Meinung zum PlayStation 2 Action Titel aus dem Hause cavia.

Was ist Ghost in the Shell?

Ghost in the Shell (Kokaku Kidotai im Original) basiert auf dem 1989 erschienenen Man ga des Schöpfers Masamune Shirow, und wurde bis zum heutigen Tage in verschiedene Medien umgesetzt.

So existieren neben dem bereits erwähnten  Manga und dessen Sequel Manmachine Interface, noch das Manga GITS 1.5 Human – Error Processor (welches ungenutzte Geschichten für die geplante Fortsetzung enthält), auch Gamesumsetzungen (PlayStation/PSP) sowie ein zweiter Movie (GITS 2 Innocence) und die von Kritikern und Fans gelobten zwei TV Staffeln (Stand Alone Complex) sowie ein weiterer Spin of Movie (Solid State Society) zu den TV Serien.

Masamune Shirow erzählt in Ghost in the Shell über die vom Innenministerium geleitete Antiterror Einheit Section 9 und ihren Kampf gegen Cyberkriminalität und andere Terrorismusaktivitäten in naher Zukunft. Der berühmteste Charakter der diesem komplexen Universum entsprungen ist, dürfte ohne jeden Zweifel der toughe Elite Cyborg Motoko Kusanagi sein.

Schöne neue Welt 2030

Man wird es bereits vermuten, aber ich erwähne es trotzdem gerne noch einmal ^^. GITS – SAC, ist eines dieser für japanische Verhältnisse, übliche Lizenzversoftung eines großen Namens. Meistens schrillen hier nun gleich die Alarmglocken im Stakkato, denn Lizenztitel, so weiss der Zocker, sind zu 90% Schatten Ihrer selbst und ein Schmach für die Vorlage.

Kuriosum was mir immer wieder auffällt, ist der Fakt, dass solche Titel öfters recht gut sind und die Erwartungen des Fans erfüllen. Ein gelungenes Spiel würde man wohl lapidar sagen.

Auch dieser von cavia entwickelte Action Shooter, zielt auf die Ghost in the Shell Fanbase ab und das mit recht ansehnlichen Ergebnis.

Also die DVD ins Laufwerk verfrachtet und den Dingen gelauscht die da kommen mögen …

Stand Alone Complex startet mit einem – ich bin ehrlich – durchschnittlichen Ingame Intro.  Auch die CG Sequenzen im Spiel selber sind eher von der Stange. Warum hier nicht mit Anime FMV gearbeitet wurde, ist mir ein kleines Rätsel. Auch Ghost in the Shell für PlayStation trumpfte seinerseits mit selbigen auf. Liegt wahrscheinlich daran, dass das Opening zur ersten TV Staffel, ebenfalls auf dieses CG Stilmittel zurück griff.

Doch was solls der Fan ist hart im nehmen … denn die typischen GITS Synthi Klänge im Startmenü stimmen gleich wieder versöhnlich.

Anschließend sollte sich der Laie einem Training unterziehen, denn die Möglichkeiten von Motoko, die einem zum Schluss im Spiel zur Auswahl stehen sind recht komplex. Einstieger könnten hier definitiv schnell Frust aufkommen sehen. Das Training selbst besteht aus verschiedenen Bewegungs und Waffen Tutorials. Doch selbst sie kratzen nur die Theorie an, denn der Flow im Spiel selbst ist ein gänzlich anderer.

Unser Cyborg verfügt neben einer Hauptwaffe (welche 8 verschiedene Modelle umfasst) noch über einen Zweitwaffen Slot. Hier kann man Waffen wie Wurfmesser und zwei verschiedene Granatenarten aktivieren. Dazu gesellt sich noch der Nahkampfmodi.

Das Bild über mir zeigt “fast” ^^ alle relevanten Sachen deutlich….

Steuern tut Ihr Motoko mit dem linken Analog Stick. Springen tut Ihr mit R2. Analog Stick rechts ist für das Umschauen vorgesehen. Natürlich kann dies alles manuell im Menü konfiguriert werden. Die Anzeige enthüllt folgendes:

Links oben ist der Hauptwaffen Slot (Waffentypen:  Seburo C26A (gerade Aktiv) / Schrotflinte / Granatwerfer / Sturmgewehr 7.62 mm / eine Mpi / Lenkraketenwerfer / Raketenwerfer und ein feines Seburo Scharfschützengewehr) die gelbe Anzeige darunter symbolisiert die verbleibenden Magazine. Die nächste die verbleibenden Patronen. Auf den Seburo Waffen Gag geh ich natürlich nicht ein ^^.

Interesannt ist erst wieder die letzte Anzeige, welche Euch zwischen Zweitwaffe und dem Nahkampfmodi switchen lässt. Rechts oben haben wir Motokos Lebensanzeige. Die äußere dünne Anzeige, ist die Körperpanzerungs Anzeige, welche gerade inaktiv ist. Hierfür muss erst der benötigte Gegenstand gefunden werden. Die Zahlen repräsentieren die Entfernung zum Zielpunkt.

Der Nahkampf Modus welcher einem ein wirklich stilistisch schön designtes Slow Mo Effektgewitter um die Augen wirft ist definitiv ein Hingucker des Titels. Es passt halt ^^. Greift man mit L2 die Gegner an, vollführt Motoko stylishe Cyborg Action wie man es aus Manga oder den Animationsstreifen kennt. Kombos sind hier natürlich auch möglich.

Gesteuert wird per Analog Stick und ein weiteres sehr gut ins Spiel übertragene Gefühl, ist dies der Schwere. Man merkt einfach, dass man keinen Menschen sondern einen Cyborg steuert. Etwas schwerer geht es also durch die verschiedenen Szenarien die einen Stand Alone Complex bietet. Ein weiteres sehr geniales Feature, dass Hacking wurde ebenfalls von den Programmierern eingebaut. Was dies bedeutet weiss der GITS Fan glaube selbst gut genug und kann sich dies im Spiel bestimmt auch vorstellen ^^.

Jedenfalls schön zu sehen, dass die Entwickler scheinbar doch etwas mehr Aufwand in das Projekt gesteckt haben. Auch Motoko´s Häuserwand Jump Style wird für einige wissende Grinser sorgen. Schlussendlich passen auch Atmosphäre und Levelgestaltung,  zum Cyberpunk Thema dessen sich Ghost in the Shell bedient. Ob nun Hafenpier oder Lagerhäuser, über urbane Häuserschluchten bis hin zu gefährlichen Kletterpartien an Staudämmen, auch hier wird Abwechslung geboten.

Der kluge Wechsel zwischen Schuss und Nahkampf Action ist wichtig um gegen die Gegner die sich Euch in den Weg stellen zu bestehen. Meistens müsst Ihr erst die Anführer Unit lokalisieren und ausschalten um an weitere Hack Codes und Einheiten Infos zu gelangen. Eure Entfernung zum nächsten Zielpunkt wird dabei praktischerweise angezeigt.

Stand Alone Complex ist ein Titel der vorallem für die Fans dieses Universums gemacht und speziell auf dem Eingangs erwähnten TV Ableger basiert. Demzufolge findet man praktisch alle aus der Serie (natürlich auch den Filmen) bekannte Charaktere wieder. Motoko´s Partner Batou ist ebenso dabei wie Togusa, Paz, Borma, Saito, Ishikawa und der Chef persönlich Aramaki. Natürlich fehlen die neunmalklugen K.I. Panzer, die Tachikoma auch nicht.

Steuern werdet Ihr dennoch nur drei von Ihnen. Motoko, Batou und den Tachikoma. Alle anderen tauchen als Support während der verschiedenen Mission mit kleinen Info Fetzen auf. Desweiteren wird auch die Handlung selbst in vielen CG Rendersequenzen weiter gesponnen.

Diese Mischung aus Cyborg Cyberpunk Atmo gepaart mit netten Spielideen die auch meistens gut funktionieren, machen den Titel für Fans definitiv ein Blick wert.

Alle anderen sollten wenn die Möglichkeit besteht definitiv Probe spielen.  This Product was strictly for the Fans ^^.

Negativ fiel mir eigentlich nur die etwas dümmliche K.I. der Gegner auf, und die auf den ersten Blick dezent überladene Steuerung. Hierzu muss aber gesagt werden, dass man mit dem Fortschreiten im Spiel auch die “Harmonie” im Spielfluss selbst findet. Auch etwas schade, Logikfehler, die einfach nur stören.  Ich stehe vor einem Stacheldrahtzaun und kann die dahinter laufenden Gegner nicht töten. NARF!

Cover Art

Box Art der japanischen Fassung. Wie sooft überzeugt das Originalcover meiner Meinung nach mit mehr Stilsicherheit.

Ghost in the Shell – Stand Alone Complex Staff

System: PlayStation 2

Genre: 3D Action / Shooter       Release: März 2004 (JP)  Mai 2005 (PAL)

Lead Director

Yoichi Take

Lead Producer

Takuya Iwasaki

CG Movie

D3D inc.

Character Design

Makoto Shimomura

Mechanical Design

Kenzi Teraoka / Shinobu Tsuneki

Music

Nobuyoshi Sano

© SONY Computer Entertainment Inc. / BANDAI / Production I.G. / NTV

Jaargang 4, dat begint al te tellen. Ik word een echte kot-rot. En het bevalt me wel.
Over het ideale kot valt heel wat te betwisten, maar dit jaar ben ik best tevreden. Begrijp me niet verkeerd, nog steeds hetzelfde kot, maar andere kotgenoten.
Stil, rustig, op zichzelf … perfect.
Alhoewel, soms mis ik dat sociale kotleven toch wel. Nu ja, met mijn studierichting heb je daar hoe dan ook niet veel tijd voor.
Ik praat wel tegen de tv, mijn talkative kotgenootje. Of een cavia. Hierdoor dringt zich een prangende vraag op: zou ik of zou ik niet?
Misschien even jullie mening vragen…

A partir de este momento cae el telón . . . toda esta semana esperaremos con ansia el Tokyo Game Show 2009 donde las compañias japonesas lanzaran sus nuevos juegos y anuncios. Sin embargo, como siempre algunas compañias ya empezaron campaña y para muestra les hablo de . . . NIER, es un juego desarrollado por Square Enix y Cavia, visitando los foros me entere que se lanzara para PS3 y XB360 en el 2010 . . . se trata de un juego de aventura tipo hack & slash . . .  pero hay un detalle . . . ya que el primer video que les dejo muestra a NieR pero adultocomo el protagonista y en el segundo tendremos a un personaje NieR mas joven . . . y para acabarlar se anuncio que no será un juego sino 2 . . . NieR Gestalt y NieR Replicant . . . uno para el XBOX360 y el otros para el PS3.

Considero que dicho movimiento es muy interesante, porque expande la historia y puedo apostar que Square Enix y Cavia . . . venderan posteriormente un DLC con la otra parte del juego, como lo que paso con SOUL CALIBUR IV (Yoda y Vader) . . . y como el publico enajenado como somos, lo compraremos.

Bueno, pero no me adelanto, vamos a esperar el TGS 2009 y sacamos conclusiones. Mientras conozcan a Raine o Kaine . . . un personaje bastante enigmatico que al parecer es poseido por un ente que le otorga muchas habilidades. El dibujo es interesante, les prometo conseguirlo con mejor calidad.

Kiedyś, czego Squaresoft by się nie tknął – zamieniało się w złoto. Obecnie, czego nie tknie Square Enix – na to patrzeć nie mogę. Aczkolwiek każdy pies ma swój dzień, nieprawdaż? Za najbardziej udaną grę tej firmy uznaję The World Ends With You, i była udana głównie z tego powodu, że stanowiła nowiutki projekt od początku do końca (Last Remnant śmierdzi fajnalem, że hoho). Teraz kolejnym tego typu przedsięwzięciem ma być Nier. A konkretniej Nier Gestalt. Czy jemu też uda się pokazać, że SE jeszcze potrafi?

Mroczne fantasy, slashowanie i przeklinająca panienka Caine, towarzysząca naszemu dzielnemu tatusiowi – Nierowi – w quescie po lekarstwo dla córeczki. Czyż to nie oklepane?

Tak, i to najgorzej, ale nie musi to oznaczać, że będzie się źle slashowało, prawda? Ma być levelowanie broni, postaci, czarów, elementy platformowe i zmiany perspektywy (kamera z góry, z boku etc.) a wszystko to w zapewne schludnej oprawie. 5-6 lat temu bym powiedział „słabo Rejczel” ale w czasie obecnej posuchy na fajne rżnięcie (nie zrozumcie tego opacznie) uważam, że ten japoński gość przypominający Wiedźmina po detoxie może swą premierą choć trochę zamieszać.

Co ciekawsze, gra od swej pierwszej zapowiedzi na tegorocznym E3 zmieniła nazwę z Nier na Nier Gestalt, co jest niby mało ważne, jednak w ostatnim wydaniu famistu pojawiły się także informacje dotyczące Nier Replicant. Czyżbyśmy dostali dwie osobne gry? Jest to dość prawdopodobne, gdyż NG ma być tytułem ekskluzywnym dla X360, zatem wypadałoby by NR było eksem na PS3. Z jednej strony fajny ruch, z drugiej pogłębi trwające w nieskończoność wojenki konsolowe.

Za grę odpowiada studio Cavia – twórcy m.in. Drakengard (PS2), Bullet Witch (360), Resident Evil: The Umbrella Chronicles (Wii), Ghost in the Shell: Stand Alone Complex (Ps2) czyli przy odpowiednim wsparciu SE są w stanie wyprodukować bardzo dobry tytuł. Na co szczerze liczę. Chciałbym by ten projekt wypalił, animacja na trailerze jest tragiczna, ale screeny mają swój urok…

Porcupine Tree – So Called Friend

Ik vind dat ik wel weer eens een update rond mijn Day Zero bezigheden mag geven. Op één of andere manier heb ik dat nogal verwaarloosd in de vakantie, terwijl mij dat eerst het  perfecte tijdstip leek om veel doelen te voltooien.

• Ik heb veel doelen gespecificeerder opgesteld, door middel van een tijdslimiet. Dat is verder niet heel interessant, behalve voor mij.
• Het goede nieuws is dat ik doel 1, 23, 26, 56 en 70 (water drinken, afspraken noteren, activiteitenlijstje maken, bonbons maken en schoenen kopen) heb voltooid (:
• Het slechte nieuws is dat ik doel 18 (8 voor Mod. Ned. Ltk. halen) niet heb voltooid. Dat gaat me ook niet meer lukken, aangezien ik het vak heb afgerond met een 7. Daar komt nog een ander, nieuw doel voor in de plaats.
• Volgens doel 98 moet ik €1 doneren aan een goed doel, per onvoltooid doel van mijn lijst. Ondertussen heb ik drie doelen niet in één keer kunnen voltooien en lukt 18 sowieso niet meer. Tussenstand is dus €4.
• Om weer wat actiever te worden heb ik verschillende doelen schuingedrukt gezet, in een ultieme poging om deze vakantie meer te voltooien. Zie lijst voor meer details.
• Ten slotte staan er ook nog twee nieuwkomers in de lijst: 60. Kattenkoekjes maken en 61. Mojito’s maken en drinken. De eerste ter vervanging van de batterijoplader, de tweede om voor 102 doelen te zorgen (:

Elp de Cavia <3

Een niet met naam genoemde redacteur van de Telegraaf op internet denkt blijkbaar niet na bij wat hij of zij schrijft. In een artikel over de Mexicaanse griep dat waarschijnlijk uit het Engels is vertaald, wordt ‘guinea pig’ klakkeloos vertaald als ‘cavia’, en blijkbaar is er niemand op de redactie die dat vreemd vindt:

“Tevens maakt de arts zich grote zorgen over het griepvaccin dat momenteel in Duitsland wordt getest. Dat wordt gekweekt op kankercellen van dieren. Volgens Wodarg zou er een kankerrisico voor gevaccineerden kunnen zijn. Dat wordt echter pas jaren na de voorgenomen massale inentingen duidelijk. Volgens Wodarg worden de Duitsers massaal als cavia gebruikt.”

Het best bewaarde geheim ter wereld? Nu mag iedereen het weten, de geheime diensten zitten vol met Cavia’s. Dat bewijst alvast de nieuwste Disney movie G-Force. Nu ja, ik wist het al langer dat die guitige beestjes uit Zuid-Amerika overal in betrokken zijn.

Sinds 2 jaar zijn we zelf bezitters van enkele van die kleine, schattige, eigenwijze, luie, actieve, armvretende maar o zo cutie schepseltjes dat onderstaande deze film zeker gaat bekijken.

En voor mensen die denken dat cavia’s niet met auto’s kunnen rijden: Hier is alvast het tegenbewijs.

Dat mijn madam en ik thuis bijzonder eigenzinnige cavia’s hebben rondspringen kon je  hier al eens lezen. Tijdens ons recente weekendje Londen stootten we in de Disney Store in Covent Garden plots op merchandise voor G-Force, een – jawel – caviafilm.

Mijn madam zocht eerder deze week al eens de trailer van die film op en heeft ‘29 juli’ al met een vette rode stift op onze keukenkalender omcirkeld. Die dag gaat de film in België in première.

Maar Ruben zou Ruben niet zijn als hij ook nu weer niet ongeduldiger was dan alle vrouwen op aarde samen. Dus tikte ik ‘G-Force’ als zoekterm in bij CineNews en wat spuugde die filmsite als resultaat? AVANT-PREMIERE VANDAAG IN UTOPOLIS AARSCHOT.

Mijn madam en ik hoefden maar een halve blik uit te wisselen.

Gij

Ik

14.15

Utopolis

Cavia-film

Zelfs al wordt dat een ongetwijfeld verschrikkelijk gedubde Vaamse versie.

Jo Lernhout gaat trouwen.

Hoewel er plaats genoeg is op de Campus van Flanders Language Valley, vindt het feest plaats in de Filipijnen. De gasten verblijven er in een luxeresort en worden verwend met uitstappen in de regio en een bezoek aan zijn nieuwe spraaktechnologiebedrijf, een callcenter.

Jo is apetrots dat hij eindelijk een technologie ontwikkeld heeft waarbij de machine effectief iets terug zegt wanneer je er tegen spreekt. Dat bedrijfbezoek dient uiteraard ook om te zorgen dat de kosten van het feestje als ’studiereis’ fiscaal ingebracht kunnen worden.

Wie een copieus West-Vlaams bruiloftsmaal verwacht, komt bedrogen uit. Jo zegt zelf:

Het feest met drank à volonté, kost hier maar 15 euro per persoon. Dat kan ons budget wel aan.

Geloof het of niet, maar voor die prijs kon Jo toch een volwaardig driegangenmenu bijeen scharrelen:

• Capaccio van cavia
• Cavia met Dragonsaus
• Fantasie van huisgemaakte Belgische chocolade

De goede verstaander heeft door dat het Lernhout vooral te doen is om de voorraden uit zijn vorige faillisementen makkelijk kwijt te raken.

System of a Down – Highway Song

WIIEEEJJJJ!! CAVIAFANPOST! WANT, NAAST PINDA’S, ZIJN CAVIA’S LIEF!! :3 EN ELP DE CAVIA IS OOK LIEF! (Btw: cavia nr. 5 is ‘Timmy’ gedoopt, door Marieke xP)

Dit caafje, Molle, was het lievelingetje van mijn zoon.

Toen hij haar kocht was ze zeven weken en al zwanger.

Ze heeft het zwaar gehad, omdat ze veel te jong was om drie babytjes te krijgen.

Zondag zag ik haar de laatste keer. Ze ademde moeilijk, at weinig en hield zich wat krom. Terwijl ik haar streelde, zag ik in haar blik de vraag om hulp… ze leed.

Het verlossende spuitje heeft ze gehad, ze zat vol gezwellen.

Hij wilt er geen nieuwe meer, de arme beestjes worden nog amper vijf jaar oud.

Met Sissy gaat het nu goed, maar ik denk dat ze ook mijn laatste cavia is. Het afscheid is altijd pijnlijk…

Hoy, 24 de marzo de 2009, se cumple el segundo centenario del nacimiento de Mariano José de Larra.

Mariano José de Larra se suicidaba el 13 de febrero de 1837, con veintiocho años y una importante obra a sus espaldas; una obra que aún aguanta bien el paso del tiempo, que se lee con facilidad y cercanía y que, en muchos asuntos de los que trata, sigue siendo actual. Había nacido el 24 de marzo de 1809, dos meses después de Edgar Allan Poe, otro inventor de géneros literarios, de accidentada, fulgurante y compleja vida -en la que la presencia femenina tuvo un papel notable, como en la de Larra-. Si el nacido en Baltimore creó el género policíaco, como pronto captó Baudelaire; el madrileño dio forma en España al género periodístico y ensayístico moderno, distanciándose de los tanteos anteriores y de colegas como Ramón de Mesonero Romanos, cuya prosa tiene algo de envarado y retórico. Larra y Poe aplicaron su talento fundacional y renovador a géneros breves: al relato corto y al ensayo. Referir la realidad mediante el recurso al fragmento fue uno de los rasgos que propuso la modernidad ilustrada y que el siglo XIX empleó como forma de mostrar hasta qué punto se habían descompuesto los antiguos modelos referenciales y cómo la realidad se había vuelto un objeto de compleja observación.

Larra fue poeta, dramaturgo, novelista; tradujo, escribió por encargo y para la ocasión; sin embargo, por lo que es recordado es por sus artículos, publicados en un medio volátil y poco duradero como era el periódico. Escribió sobre lo que veía a su alrededor, con una agilidad y agudeza en sus observaciones, con una implicación personal (que transparentaba su propio mundo contradictorio), que todavía hoy lo hacen atractivo, porque es claro y directo, visual y vivo. El suyo es siempre un punto de vista político, a la postre amargo y desengañado, que utiliza con frecuencia los recursos urgentes de la escritura panfletaria, del que escribe como si de un ajuste de cuentas se tratara -y así era, en efecto, en no pocas ocasiones-. Larra es crítico y nada complaciente en sus artículos, se parece muy poco a los escritores costumbristas del momento, con los que se le suele relacionar, a pesar de que su amigo Mesonero Romanos se aplicó desde pronto a señalar las diferencias entre ambos y a poner tierra de por medio entre la obra de uno y la del otro.

Trabajó Larra llevado por la necesidad de convertir en dinero su pensamiento y sus emociones, consciente de que en cada artículo se vendía un poco a sí mismo. Fue capaz de crear una marca -sus diferentes pseudónimos, pero sobre todo el de Fígaro- que era un reclamo para el lector. De hecho, tras su muerte, varios «Fígaros» comparecieron en la arena pública, en un intento de aprovechar el hueco dejado. Consiguió ser el periodista mejor pagado de la época e incluir en los contratos una cláusula respecto del uso que se había de hacer de su pseudónimo. Protegía sus derechos de autor y de imagen en momentos en que la industria periodística comenzaba a despegar, y logró vivir de la escritura, empeño en el que otros fracasaron, incluido su contemporáneo Poe.

Él, mejor que muchos entonces y como otros han hecho después, creó una imagen de sí mismo, por la que era conocido y reconocido, y acabó convertido en su propio personaje: cínico, misántropo, solitario y distante. Pero había comprendido que esa imagen, en su caso, formaba parte del negocio de vender periódicos. Como casi todos los hombres de letras de su tiempo, también conoció la tentación política y llegó a ser diputado por Ávila, si bien fugazmente. Pero él fue político desde la literatura y el periodismo, pues consideraba que el deber regenerador del escritor era mostrar «al hombre no como debe ser, sino como es». Por eso, como proyecto político, propuso una literatura que fuera «expresión toda de la ciencia de la época, del progreso intelectual del siglo», pero sobre todo, una literatura libre, nueva y verdadera. La única regla de esa nueva literatura había de ser la libertad: «Libertad en literatura, como en las artes, como en la industria, como en el comercio, como en la conciencia. He aquí la divisa de la época». Todo un proyecto revolucionario, que anclaba la literatura en la realidad para trabajar en colaboración con otros elementos de progreso, y que dejaba a los periódicos un destacado papel.

Hijo desnudo. Este planteamiento es el que conecta después con jóvenes escritores como Pío Baroja y Azorín, Ramón Gómez de la Serna y Ernesto Giménez Caballero, Mariano de Cavia y Luis Cernuda. Los primeros peregrinaron hasta su tumba como forma de mostrar su poética comprometida; los segundos lo emplearon como metáfora de la soledad y el desclasamiento del escritor; los últimos (y todos), como modelo regenerador -optimista en el caso de Cavia-, desengañado en el de Cernuda, para quien Larra fue «hombre solo, / hijo desnudo y deslumbrante del divino pensamiento».

Cernuda, como Larra o Gil de Biedma, se sabía un aristócrata de la inteligencia y, como tal, vivía su soledad; la soledad del que comprende que de ella derivan su valor, su lucimiento y su fracaso. Baroja, Azorín, Gómez de la Serna, Cavia, entre otros que se miraron en su espejo, construyeron la imagen de Larra, pero también proyectaron sobre ella sus propios sueños y fracasos, sus contradicciones, como la de querer estar cerca de la sociedad y del «pueblo» para hablar de él y para «salvarlo», y, a la vez, necesitar distancia y retiro.

Larra dio forma a su actitud ante el mundo, a su poco halagüeña idea de España, a su fidelidad a la inteligencia y a la literatura, y a su actitud distanciadora. Pero también había en él la tensión entre realidad y deseo, que percibió Cernuda y le llevó a escribir sobre «el fiel y último encanto de estar solo». Larra, con unas violetas.

Larra en su laberinto. Texto: Joaquín Álvarez Barrientos. ABCD.es. Número: 893- 08.03.2009.

Más información:

Proyecto Mariano José de Larra.

Biblioteca de Autor de Mariano José de Larra en la Biblioteca Virtual Cervantes.

Obras de Mariano José de Larra: texto, concordancias y lista de frecuencia.

Artículos periodísticos – Cervantes Virtual.com

Artículo- Contemporaneidad de Larra.  El País.

Vuelva usted mañana. Mariano José de Larra. El Pobrecito Hablador.

Revista Leer, nº 200. Especial sobre Larra: Precursor de la modernidad y el periodismo comprometido.

Larra, una vida arrebatada que continúa con su leyenda. – Diario Sur. 

Especial 200 años con Larra. - El Cultural. es. 20.03.09

Los dos siglos de Larra – Ricardo SENABRE.

Las cuatro caras del escritor.
Contexto histórico-cultural de Larra.
La España de Larra. Retrato de un país mísero y gris.

El tiro se lo habría pegado a España.