18 Mayıs 1898′da İstanbul’da doğdu. 8 Kasım 1973’te Akdeniz’de seyreden Samsun gemisinde yaşamını yitirdi. Türk şiirinde “hecenin 5 şairi” diye bilinen şairlerden biri. Yenilikçi edebiyatımızın geçiş döneminde dili, tekniği ve romantik İstanbul’lu kişiliğiyle de olsa, Anadolu gerçeğine açıldı. Türkçenin gelişmesine büyük katkı sağladı. Milli edebiyat akımına verdiği güçle kendisinden sonra gelen kuşaktaki biçok şairi etkiledi. Yahya Kemal Beyatlı ve Ahmet Haşim şiirinin yanında üçüncü bir kümenin oluşmasına neden oldu. İstanbul Darülfünun’u Tıp Fakültesi’ndeki eğitimini yarım bıraktı. Kayseri, İstanbul ve Ankara’da liselerde ve öğretmen okullarında edebiyat dersleri verdi. 1946-1960 arasında Demokrat Parti’den İstanbul’dan milletvekili seçildi. 27 Mayıs 1960’tan sonra bir süre Yassıada’da tutuklu kaldı. Biraz Cenap Şahabettin‘den, büyük ölçüde de Yahya Kemal Beyatlı‘dan etkilenerek ilk şiirlerini aruz vezniyle yazdı. Sonra hece veznine döndü. Anadolu insanının duygularını işleyerek Milli edebiyat akımının yurtçu duyarlılığını zengileştirdi. Erkek bencilliğini yücelten aşk şiirleri de yazdı. Anayurt adlı dergiyi 8 sayı çıkardı. “Çamdeviren”, “Deli Ozan” gibi takma isimlerle mizah şiirleri yazdı. Fıkra, manzum oyun, roman türünde eserleri de var.

ALİ

Namluya dayanır, yola dalarsın,

Duruşun, bakışın yaman, be Ali!

Boşuna tetiği ne kurcalarsın?

Var daha ateşe zaman, be Ali!

Yıllanmış bir çınar pusuluk yerin,

Neredeyse gelecek beklediklerin.

Var iki atımlık canı kederin,

Desene işleri duman, be Ali?

O’nu sen büyüt de söğüt boyunca

Kendini ellere versin o gonca!

Sözüme kanmadın bunu duyunca,

Gönlündü gözünü yuman, be Ali!

… Geldiler beklenen çiftler ormana,

Duruyor iki genç, ne hoş, yanyana.

Bir kurşun kadına, bir de çobana,

Çınlasın yıllarca orman, be Ali!

Görünce uzanmış yar kucağına,

Boynunu dolamış zülfü bağına,

Kurşunu kahpeye atacağına

Kendine çevirdin… Aman, be Ali!

her yaz başladığında buluyorum

sonbaharlarda kaybettiğim seni

bir beyaz zambak küf tutuyor

yarım kalmış bir mısra

unutulmuş hatıralar arasında

seni beklerken

külümü kurcalıyor hatıraların

her yaz başladığında

kapınız suskun sırrına sadık

siliniyor gözlerimiz  pencerenizden

vuran her yağmur damlasında

kalbim asfalttır artık üstünde ayak izlerin

ses gelir bir şehirden ses gelir

surlardan avlulardan aracılardan

kaçmak kaçmak kaçmak

senin(le) olduğu(m)n her yere

                               sana veremediğim hatıran, hala cebimdedir

Çetin Tankoç

Çetin TANKOÇ

soğuk karyolada

kahverengi gecelik

sabah yemyeşil bir aşkın kanı damarlarımda

testereye vurulmuş kuru bir dal

bir intihar gibi

çocukluktan kalma bir düş, bir iz

nurayın gözleri

tıpkı geceyi aydınlatan bir elin

paslı bir makası tutuşu gibi

ahşap küf ve izmarit

buna benzer bir şeydi hepsi

top sahası, kokulu badem ağacı biraz

ve sarımemedin o sütbeyaz güvercinleri

annesinin bizden sakındığı fosforlu erikleri

duvarları yosun tutmuş yoksul bahçeleri içinde

hem incir ağacı kaç yıl saklar

gölgesinde söylenmiş bir sırrı?

bir sırrı, siyah ve beyaz biraz

Çetin TANKOÇ

süsleyerek süslenerek cemiyet ederek

alıp sevgilimi bir erkekle karanlığın koynuna

seriyorlar tığla örülmüş etini

bir beyazın hareketli düzlüğüne

kıyamadığım tenini

sert ve hisli eti coşturmak için

bir gecenin ilk’inde

bütün olan bu.

eğilerek bükülerek küserek

geçiyorum koşuyorum kaçıyorum

göllerden kalelerden şehirlerden

bir ses bütün yolları kesiyor

saçıyorum eteklerinden kendimi

gözlerim açık

ÇETİN TANKOÇ

İlk teklif bana E. Hoca’dan geldi desem herhalde yalan olur. Valla ne söyleyeyim bu dergiyi ilk gördüğümde her ne kadar ucuz bir dergi görünse de bir dergide yazıyor olmak düşüncesi heyecanlandırdı beni. Ve teklifi önce E. Hoca’ya ben yaptım, geçmişime öykünerek. Öğrencilik yıllarımda hep yazar olmak istemiştim. Ama gel gör ki hayat; herkese olduğu gibi bana da sillesini vurdu. Yazar olarak başladığım öykümden iş adamı olup çıkmıştım. Ve simdi hayallerimi tam karşılığı olmasa da önüme bir fırsat çıktı. Bunu kaçırmamalı dedim kendi kendime. Yazarlık denemelerimi ve ne kadar usta bir yazar olduğumu bu dergide başlayacağım yazılarım ile ispatlayabilir hatta belki de gelecekte büyük gazetelerden köşe yazarlığı teklifleri bile alabilirim. Aman Allah’ım hayali bile beni heyecanlandırıyor. Ekonomik durumum çok kötü olmadığından maddi getirisinden ziyade adımın büyük gazetelerden birinin köşesinde yazar olarak geçmesinin bana vereceği mutluluğu düşündüm de…. Tekrar heyecanlandım.

İşte o anda her şey ve hiçbir şey anlamlı gelmiyordu bana. (Bu cümlemle post modern bir edebiyat yapmaya çalıştım, herkes istediğini anlayabilir.) Oysa uzun yolculuklarım boyunca hangi romanı nasıl yazacağıma ve hatta nasıl bir cümle ile başlayacağıma dair ne çok hayal kuruyordum. Al işte kendimce yazacak o kadar çok konusu olan ben şimdi bir sayfayı dolduracak bir konu bile bulamıyordum.

Aslında yazacak konu bulamamamın sebeplerinden biri okuyacak kişilerin yazıya olan ilgisi ve eleştirileri. Yani henüz daha kurduğum cümlelerin Türk dil kurallarına uygun olup olmadığını dahi kestiremeyen ben yazarlık yapıyorum. Ve şimdi eğer editör bu yazımı yayınlarsa ki kendi ismi ile yayınlayacağına söz verdi, umarım okuyucular cümle düşüklüklerinden dolayı yazıyı çok eleştirmezler. Ama yazı editörün adı ile yayınlanıp benim kim olduğumu bilmeyeceklerine göre heyecan yapmama gerek yok. Valla düşündüm de, şu editör çocuk akıllı bir çocukmuş diyesim geldi içimden. Aferin sana editör. Beni ancak böyle bir gizli cesaret yazı yazmaya itebilirdi. Böylece bütün alacağım iyi eleştirileri kendime kredi olarak alabilir, eğer yazdığım yazı okunmayacak kadar kötü ve edebi değeri olmayan bir şey ise bunu da editöre yıkabilirim. Ama yazacağım yazı editörün adı ile yayınlanacak olsa da öncelikle bir konu bulmam gerekiyor.

Şeytanın birinci fitnesi; yazı gerçekten de çok kötü olmuşsa, editör dergideki diğer arkadaşlara bu yazıyı kimin yazdığını fısıldayabilir. Ne kadar güvenebilirim ben bu editöre. Zor zamanlarda adam satar mı?

Sırf bana söz verdiğinden dolayı ve derginin yeni çıkacak baskıları için benden ekonomik destek almak için yazıyı yayınlayabilir. Hem de yazıyı kendi adı ile de yayınlayabilir. Ama iki yüz tane okuyucusu olan bir dergideki herkese gayet kolaylıkla bu yazının kime ait olduğunu da masa altından ulaştırabilir. Gerçi editör ile aynı sofrada yemek yedim, ama ne birlikte yolculuk yaptım, nede ticaret. Gerçi uzun yıllar aynı ideolojik çevre içinde yer aldık, ama aynı çevre içinde yer alıp ticaretine güvendiğim böyle bir sürü arkadaşımdan da kazık yedim. En acısı 30 bin dolara patladı bana. Şimdi bu editöre güvenip el aleme yazar diye rezil olmak ta var.

O halde öyle bir yazı yazmalıyım ki kimse bu yazıyı benim yazdığımı anlamamalı. Hatta o hoca bozuntusu bile! Böylece eğer editör bana ihanet edip saman altından benim kimliğimi ifşa etse bile kimse ona inanmaz. Evet evet ben yinede yazacağım yazıda çok dikkatli olmalı ve editörün beni aleme maskara etmesine izin vermeyecek şekilde yazmalıyım yazımı.

Aklıma yazacak bir konuda gelmiyor.

Bu arada şu ana kadar yazdıklarımı okudum. Çok da beğendim… Ben hakikaten iyi yazıyorum diyesim geldi. Emin olmak için yazdıklarımı eşime okudum o da beğendi.

Şeytanın ikinci fitnesi; ya bu yazdığım yazı gerçekten de okuyucular tarafından çok beğenilirse… Hımm… yazı zaten bizim editörün adı ile çıkacak. Dolayısı ile bütün övgüleri o alacak. Adam böyle bir durumda yazıyı benim yazdığımı okuyuculara söyler mi? Böyle bir şeyi söylese bile okuyucular ona inanır mı? Belki de onun alçak gönüllülük yaptığını düşünecekler. Hani editörümüzün böyle kendini beğenmiş bir alçak gönüllülüğü de yok değil. Acaba yazıyı kendi ismimle mi yayınlatsam? Ya kafam allak pullak oldu.

çetin tankoç

gelinliğinde kar lekeleri ve bir adamın ellerinde sevda yenilgileri. kahve fallarına sığınmış kısmet arayan bir anne. yalanlarla başlıyor aşklarımız kardeşlerim! ve yalanlarla sürüp gidiyor sevda yenilgilerimiz. seni seviyorum mesela ve ardından diz dize sürtüşmelerimiz masa altlarında yalan meselâ. yalan meselâ masamıza salebi bırakan garsonun nezaketi. kaba sevişiyoruz, sevişirken kabayız kardeşlerim! öpüşürken unutmuş olmalıyız besmeleyi ve

bir meleğe gözlerini nezaketten ört demeyi.

kırılıyor peçesi ellerinde bir rahibenin, anlıyor olmak ne mümkün meryem gibi saf ve temiz.

­­– idealler zordur !

peçeyi kıran rahip hafif ve rutubet kokan bir sesle…

Çetin TANKOÇ

kalabalık sesler

haykırışlar

gelip gelip göğsüme göğsüme

varıyor yorgun argın

ve her gece ellerimi alıp götürüyor

yenilgilere

kirli gölgelere

gözlerime yığılıp  yığılıp biriken  …

tenimdeki tabiat sancısı

mermerde açılan yara

kirli ter

gizli azap

açlığın kanımda ki gürültüsü

düşümde açılan yara

çürüyen suskunluk konuşkan dilimde

pişmanlık pişmanlık pişmanlık

oysa hepi topu tırnakla kazınacak bir günah

Çetin TANKOÇ

Hacı Bekir’e

I

tespihi doksan dokuzluk babamın

yoksulluğu yetmiş yıllık

zindan görmüş usanmamış

rençperlik etmiş kazanmamış

sevmiş ama yanılmış

anamı almış alışmış

II

zekeriya peygamber marangozdu

babam tüccar

annem töre kurbanı

bir aşk yoksulu

hepside çatısı kiremitsiz evlerde yaşadı

III

dolabı var

iki gözlü babamın

içinde herkesten gizlediği sırları

Varto depremi bin dokuz yüz altmışaltı

Pazarlardan bir Pazar sabaha doğru, Kaptan’ın bir oğlu oldu. Yazarlarımızdan Sinan Kızılkaya, senelik izninin bir bölümünü askerlik tatilinde kullandığından dolayı, yazılarına bir süre ara vermiştir. Çetin Pazartesi yorgunluktan, Perşembe canı sıkıldığından, Cumartesi ve Pazar’da tatil olduğundan işe gitmedi. Osman Abi Bordo’da, trenden Malta’yı selamladı. Aleyküm Selam. Veli Gederet, KPSS sınavları neticesinde 657’ye tabi oldu. Bugün yarın Konya Ereğli’ye, Şeker Fabrikasındaki Sözleşmeli Memurluk görevine başlamak için, İstanbul’dan Hicret ediyor. Erkan, Çetin ve Sündüs, Özge’nin son anda katılamadığı, “Büyük Türkiye Gezisi”nin Karadeniz ayağını gerçekleştirdi. Bir hafta boyunca yeşilin ve mavinin mutlu bir evlilik sürdüğü Karadeniz’de, Tanrı’yı-Tabiatı-Tarihi konuştular mı bilinmez! Futbol 1. ligi başlar başlamaz, Malta Cemiyeti Emin Cafe’de maçlara akmaya başladı. Beşiktaş-Gençlerbirliği maçında Veli maç esnasında sevinirken yanlışlıkla tanımadığı bir seyircinin üzerine atladı! Salon karanlık olmasına rağmen adamın korkudan yüzünün sarardığı görüldü! Maçın son dakikalarında gerilen Erkan, Veçhe’yi dışarı kovdu. Yasin tütün sarmaya, çay parası vermeye ve Haydar’la uğraşmaya devam ediyor. Turgay sonunda, güneş gören! kiralık bir ev buldu. Bugün yarın taşınır. Ümit hoca hafta sonlarını Karagümrükte’ki yazlığında film izleyerek geçiriyor. Milli İSTİRAHAT Troyka’sı ve bir grup yazarı Pazar günü tavuk sote yemeğinde bir araya geldi.(Bilal’a ev sahipliği için teşekkür.) Muhammet tatil için, üç günlüğüne Esenköy’e gitti. Diğer bütün zamanlarda, Yeni Kahve’de durmadan Rize çayı içildi, içildi, içildi, içildi, içildi, içildi, içildi, içild, içil, içi, iç, i, … … .

Kapalı ama gizli olmayan, kuraldışı ama gelenekseli soğurmuş, toplumsal tarihi ve insanı inanılmaz bir eleştiri cenderesine sokan, dilin uçlarında dolaşan, ortalamaya ve sıradanlığa teslim olmamayı ilke edinen ve aykırı biçem taşıyan şiirleri, Ece Abiyi, İkinci Yeni akımı içinde en çok sözü edilen şairlerinden biri yapmıştır netekim.

ESERLERİ: ŞİİR; Kınar Hanımın Denizleri, Bakışsız Bir Kedi Kara, Ortodoksluklar, Devlet ve Tabiat, Yort Savul, Zambaklı Padişah, Çok Eski Adıyladır, Kolsuz Bir Hattat.

tüllere sarılmış mor bir karadağ

tabancasıyla

zakkum fotoğrafları varmış cezayir

menekşeleri camekanda

Ben ki son üç gecedir intihar etmedim hiç,

bilemem

intihar karası bir faytonun ağışı göğe

atlarıyla birlikte

cezayir menekşelerini seçip satın alışından

olabilir mi ablamın.

BAKIŞSIZ BİR KEDİ KARA

Gelir bir dalgın cambaz. Geç saatlerin de-nizinden. Üfler lambayı. Uzanır ağladığım yanıma. Danyal yalvaç için. Aşağıda bir kör kadın. Hısım. Sayıklar bir dilde bilme-diğim. Göğsünde ağır bir kelebek. İçinde kırık çekmeceler. İçer içki üzünç Teyze ta-vanarasında. İşler gergef. İnsancıl okullar-dan kovgun. Geçer sokaktan bakışsız bir Kedi Kara. Çuvalında yeni ölmüş bir çocuk

Kanatları sığmamış. Bağırır Eskici dede. Bir korsan gemisi! girmiş körfeze.

GERİDE YOK KALDI

seni sevmek upuzun bir duadır

kabulü olmayan

tanrıya varmayan bir yakarış

meleklerin amel defterime yazmadığı bir günah(ım)sın

şimdi hangi hadis

hangi havadis

unutturabilir seni

gözlerin, ırmak gibi akıyorken içime

sen gittin, karanlık asfaltların koynuna girdin

geride yangın

geride yok kaldı

şimdi aramak seni ibrahim’in ateşinde aramak

şimdi aramak seni külden uçurumlarda aramak

şimdi aramak seni beynimin avlusunda aramak

şimdi hangi ayet

hangi rivayet

buldurabilir seni

suskun bir pencerenin ıssızlığında

GİZLİCE

içimden geçiyorsun gizlice

görüyorum, dudakların porselen

öpüyorum gizlice

buluşurduk seninle gizlice

sığınıp yağmurlu günlerin bahanesine

bütün ıssız avluların

kuytu köşelerinde

evden gizlice

sokulup birbirimize

el elde diz dizde

kalbi aşıp kirli tende

girerdik günaha

tanrıdan gizlice

Çetin Tankoç

Çetin Tankoç

Bartın:

Yaklaşık yedi saat süren otobüs yolculuğundan sonra, Bartın’a vardık. Bartın’ın otobüs terminali şehrin dışında, oldukça mütevazı bir yapı. Terminalden servisle şehrin merkezine çıktık. Elimizdeki tuğla ağırlığında olan gezi kitabında, “Bartın’da ne yenir” başlığı altında önerilen “Şapşap köfte”yi aramaya başladık. Fakat böyle bir köftenin izine rastlayamadık. Bu arada yedi saatlik yolculuğun da kamçıladığı açlığa daha fazla dayanamadık ve gördüğümüz ilk derli toplu lokantaya daldık. Hemen “Aile Salonu”na buyur edildik. Orada da “Şapşap köfte”nin olmadığını öğrenince; Erkan’la ben tas kebabı ile pilav, Sündüs’de musakka ile pilav istedi. Ortaya da hemen bir duble salata sipariş edildi. Erkan, salata sirkeli olduğu için beğenmedi(Doğu Karadeniz boyunca salatalar hep sirkeli olunca, salatadan vazgeçildi). Yemekleri yedikten sonra beğenmediğimiz hesabı ödeyip lokantadan çıktık.

Erkan, gezi boyunca gittiğimiz yerlerin yerel gazetelerini almayı planladığı için, yerel gazete araştırmalarına başladık. Edindiğimiz ilk bilgi, Bartın’da iki tane yerel gazete olduğuydu. İlginç olan, bu yerel gazetelerin, gazete bayilerinde bulunmaması. Bunun içinde gazete merkezlerini bulmamız gerekti. Genellikle taşrada çıkan bu yerel gazetelerin merkezi, basıldıkları demode matbaalardır. Bir yandan gazetecilik, bir yandan da düğün-sünnet davetiyeleri ve bilumum matbaa hizmetleri bir arada yürütülür. Böylelikle Erkan gezideki ilk gazetesini(diğer gazetenin yeri biraz uzak olduğu için, üşenip gitmedik), Bartın Gazetesi’ni aldı. Bu yerel gazete arayış bahanesiyle de Bartın’ı gezmiş olduk. Bu şehir merkezi eksenli küçük turumuzda bir esnaf kahvesinde çay-kahve molası verdik. Üç Türk kahvesini 1 YTL’ye içtik. Bu Bartın şehir merkezini gezmemiz neticesinde şunu anladık ki, Bartın demek; kırtasiye ve eczane demektir.

Amasra:

Bartın’dan Amasra’ya on beş yirmi dakikada vardık. Bir haftalık yolculuğumuz boyunca en kısa ve en rahat yolculuk oldu.

Amasra münübüsünde, Erkan’ın yanına Amasra’nın yerlisi olan, yaşlı bir teyze oturdu. Arabanın hareket etmesiyle beraber Erkan’la yaşlı teyze koyu bir muhabbete daldılar. Bende çaktırmadan onların bu derin muhabbetini kameraya çektim. Fakat, Erkan ben çekim yaparken birden arkasını dönünce teyzenin kocasının bize baktığını gördü. Bana kaş göz işaretiyle kamerayı kapatmamı işaret etti. Kendiside muhabbeti kesip camdan dışarıyı seyretmeye başladı.(Her halde kıskanç-ataerkil bir anadolu erkeğinin hışmına uğramak istemedi!)

Amasra’ya vardığımızda, Erkan’ın yaşlı teyzesi! bize uygun bir pansiyon bulabileceğini söyledi. Fakat biz teyzenin bulduğu pansiyon(gecekonduapartımanı)u beğenmedik. Beğenmediğimiz pansiyonun tam karşısındaki, Uygulama Otelinde iki oda tuttuk. Birer duş alıp, az şekerlemeden sonra açlığın verdiği kesin emirle kendimizi Amasra sokaklarına attık. Önce batan güneşe karşı, sahilde birkaç resim çekilip, ardından gezi kitabından edindiğimiz bilgiyle, Çekiciler Çarşısında dolanana dolana Kaleye çıktık. Orada da birkaç sanatsal! flaş patlattık. Tepeye kurulmuş olan Kalenin içinde tam anlamıyla bir mahalle kurulmuş durumda. Eski zamanlarda ki gibi. Kalede dolanırken, önümüze çıkan bir çay bahçesi tabelasını takip etmeye karar verdik. Fakat yarı yolda -yokuş gözümüzde büyüyünce- cayma girişimlerimiz olduysa da, Ağlayan Ağaç Çay Bahçesine vardık. Akropol tepesinde(bu arada ansiklopedik bir bilgi olsun diye şunları da şuracıkta zikretmeme müsaade ediniz; Amasra dört tepe üzerine kurulu bir yarımadadır. Tepeler, Boztepe, Küçüktepe, Akropol Tepesi ve Bakacak Tepe’dir.) kurulmuş bu çay bahçesinde Amasra’ya bir kuş bakışı yapabilmek mümkündür. Bizde bunu yaptık. Ve tabii ki çay içtik. İçtik de içtik. Bu çay bahçesinden baktığınızda, tam karşıda üzerinde hiçbir yerleşim birimi olmayan bir adacık var. Çay bahçesinde dürbün ve teleskopla –tabi bir ücret dahilinde olarak- bu adacıkta olduğu iddia edilen tavşan ve çevresinde gezinen yunuslar izlenebiliyormuş. Biz de kameranın objektifiyle deneyip bir şey göremediysek de, görmüş gibi görüntü verdik. Erkan hocanın girişimci ruhu! hiç durur mu? Adayı görür görmez harekete geçti. Bu adayı satın almalar, tatil köyü kurmalar, alt geçitler-üst geçitler, bir dünya markası yapmalar …

Tatlı zengin olma hayallerinden sonra, havanında kararmasıyla aşağıya, Amasra’nın merkezine indik. Hemen güzel, ama birazda ucuz –aynı zamanda kredi kartı da geçecek- olacak lokanta aramaya koyulduk. Uzun tereddütlerden sonra, bir balık lokantasında karar kıldık. Hemen siparişimizi verdik: Mezgit, salata -yine sirkeli çıktı, dolayısıyla Erkan hoca yiyemedi- ve meşrubat. Sündüs iştahsız olduğu için –birazda benim yönlendirmemle- Erkan’da çok yavaş davrandığı için balığın çoğunu ben yedim. Önceden hesapladığımız, hesabı ödeyip çıktık. Saat 22-00 civarlarında turlanmaya başlamıştı. Ortak bir karar mıydı şimdi hatırlamıyorum, dolana dolana otele gidiyorduk. Fakat yolu şaşırdık. Erkan bir anda ani bir çıkış yaparak, yolumuzu kesen bir restoranın içinde geçemeye çalıştıysa da başarılı olamadı. Söylene söylene restoranın etrafını dolanarak, otelin önüne çıktık. Benim uykum olmadığı için, ısrarlarım sonucu sahilde bir çay bahçesinde çekirdek kırıp, çay içtik. Çay 40 ykr.’tu.

Sabah erkenden kalktık. Ben, Erkan’ın odasına onu uyandırmaya gittiğimde, onu uyanık buldum. Fakat mayışmış bir halde ve odası darmadağın –yerlerde jöle, diş fırçası-macunu, boxer, kitaplar, havlular, not defteri, kredi kartı-slipleri, ıvır, zıvır … – bir şekilde. Hemen kamerayı açıp, bu belgesel anı kaydettim. Otelin en üst katında bulunan restorana çıktık. Dar mönülü açık büfeden kahvaltılarımızı aldık. Hızlı bir şekilde kahvaltılarımızı yapıp, otelden ayrıldık.

KİRLİ KARANLIK

bütün kış suretimizden sakındığımız ayna

düşüp kırılıyor baharın ilk bakışlarıyla

elimiz varmıyor

uzanıp sevgilimizin kirli karanlığına

bir sayfa playboy koparmaya

yada bir tutam yasemeni koklamaya

bütün çabalarımız, yetmiyor

çırpınmalarımız

anlaşılır kılmaya

‘orası neresi/ burası bir adam’ derken şairi

ve imgelerden yapılmış ‘taş gemi’sine

şairin

sarkıtıyoruz kendimizi

orada acılarımıza bir korunak buluyoruz

orada duvarları intihardan bir korunak

içine gizlice giriyoruz

elimizde, geceden sürülmüş kremli bir el

odamızın ortasında kerameti eksik, evliya

bir karyola

İLK

sabahtır

yağmur ha düştü

ha düşecektir

toprağın rahmine

bir kadın sancının pençesinde

ilktir

ilk gece

ilk sancı

ilk çocuk

ÇETİN TANKOÇ

Malta’da geçen ay(lar): Malta’da geçen ayları; Çetin; bol gripli, Erkan; hüzünlü, Yasin; “olaysız hikaye” teorisiyenliğiyle, Turgay Hoca; ilk kez baba olmanın derin denizinde yüzmenin yorgunluğuyla, Ümit; insanlığın son kalesinin, telgraf olduğunu ve telgrafın anti-modernliğini anlatarak, Ayhan “abi”; Çin’lenerek, Muhammed, namı diğer Malta’nın Kralı; cep telefonlanarak, Hasan Maç; bitmez tükenmez projelerini yılmadan, bıkmadan anlatarak, Ferdi; yirmi bir günde bir halkın arasına çıkarak, Bilal; kahvede, beş dakikada beş hikaye yazılabilir alıştırmaları yaparak, Apo; yol kenarlarında, Hızır a.s. bıraktığı emaneti arayarak, Sinan; teskerelenerek, Timur; kırılarak, Fenerbahçe Galatasaray’ı yenerek geçirdiler [Şubat 2006]

“Milleti sadıkadan kalmışsa bir taş

Babadan kalmadı ya kırsan ne çıkar

Oturaklı düzen geçişinde bineklere derken çüş

Sana iman dolu göğsün gibi beton yakışır”

İzzet YASAR