Les zèbres  se sont une fois de plus  inclinés face à l’ Excelsior de Moucron.

Une défaite 4-1 , premier but Moucronois dans les premières minutes de jeux ;  1-0 ,  ensuite Habibou se fait accrocher dans la surface, l’arbitre siffle le penalty et Thereau le converti 1-1. Ensuite les zèbres se sont découverts derrière et la fin du match s’est soldé par un 4-1.

A la moitié du championnat les zèbres sont  14éme !

Ce match était vraiment nul  des pertes de balle  de tous les cotés .

Les stormultras étaient vraiment fâchés et ne sont pas venus au match!

Je suis déçu!

ADMIREZ  CETTE  PHOTO

je suis tombé sur un article de Vice au sujet de cette ville, et son tour opérator,
je sais pas si c’est si fun, mais c’est bel et bien weird.
http://www.charleroiadventure.com/
photo par julien le grand

© Sarah Janfils

Neulich, Straßenbahnlinie 306 in Richtung Bochum Hauptbahnhof. Ein Mann mittleren Alters sitzt kopfschüttelnd und mit versteinerter Miene im letzten Abteil der Bahn. In seiner Hand hält er die Zeitung mit den vier großen Buchstaben. Nichtsahnend werfe ich mit meinen nicht gerade guten Augen einen Blick auf die Schlagzeilen im Sportteil:

“Was hat Herrlich sich da angetan?”, oder so ähnlich, lautete die Überschrift eines Artikels. Dadrunter: “Testspiel-Debakel gegen viertligisten Hessen-Kassel”. Das muss man erstmal Sacken lassen. Doch der kopfschüttelnde Mann scheint den Artikel noch nicht weitergelesen zu haben, denn was er wahrscheinlich noch nicht wusste, war, dass der VfL mit einer besseren U23 Mannschaft antrat und Trainer Heiko Herrlich den Nachwuchs der Bochumer Talentschmiede testen wollte. Na gut, Joel Epalle hat auch mitgespielt und auch Paul Freier, aber die Herrschaften können ja nicht zu zweit das Spiel gewinnen. Ok, 0:3 verloren, abhaken, Mund abwischen, weitermachen.

Bild: vfl-bochum.de

Nun nutzte Trainer Heiko Herrlich am heutigen Samstag, angesichts der Länderspielpause, erneut die Möglichkeit eines Testspiels. Diesmal wartete ein höheres Kaliber als Hessen-Kassel auf den VfL, nämlich die belgische Weltauswahl aus Charleroi. Einige Menschen wussten bis vor kurzem noch garnicht, dass dieser Ort auf Erden existiert. Jedenfalls stellte Herrlich dieses Mal eine vermeintlich “ordentliche” Profimannschaft auf, die die Schmach von Kassel wett machen sollte. Klatsch, 1:4 hieß es am Ende. Kommentar von Herrlich:

“Ich will das Spiel nicht schön reden, aber mit der kämpferischen Leistung war ich einverstanden.”

und anschließend:

“Wir haben eine intensive Trainingswoche mit acht Einheiten hinter uns.”

Was soll der durchschnittliche VfL-Fan dazu sagen? Na gut, sie haben gekämpft und das wollen die Menschen hier im Pott auch sehen, aber glücklicher wäre  man doch über diese Aussage: “Wir haben zwar nicht gekämpft, dafür aber 4:1 gewonnen”.

Nächsten Sonntag geht es zum HSV. Auswärts hat der VfL dort selten was gerissen. Hat der VfL eigentlich überhaupt schonmal was Auswärts gerissen? Wollen wir mal nicht so kritsich sein. Wenn selbst Gladbach 3:2 in Hamburg gewinnen kann, dann können das die Bochumer-Gladiatoren erst recht. Bis dahin wird es für Klimowicz und Co. eine harte Trainingswoche, die aber bitte nicht zu hart werden sollte (bitte keine acht Einheiten!!) und die auch keine Testspiele mehr enthalten sollte. Dafür gibt’s sowieso keine Punkte.

© Sarah Janfils

© Sarah Janfils

© Sarah Janfils

Stade Maurice Dufrasne van Standard Luik. Op de achtergrond de hoogoven van Ougrée en de heuvel van Sart-Tilman.

LUIK, 4 NOVEMBER 2009. Op de stoep zit een bedelaar. Zijn hond kwispelt vrolijk en loopt rondjes om hem heen. De man smeekt via een kartonnen bordje om hulp: s’il vous plaît, aidez nous. Op tien meter afstand staat een walmende snackkraam. Tientallen mensen wachten geduldig op hun beurt. De geur van friet en hamburgers vermengt zich met de penetrante steenkooldampen van de hoogovens. Het is druk in de Rue des Martyrs.

We hebben hier te maken met een slimme bedelaar. Het is de avond van Standard Luik tegen Olympiacos, een wedstrijd in de Champions League. Voor honderden supporters is deze straat de toegangspoort tot het stadion. Achter de stoere en luidruchtige fans gaan godzijdank ook nog voldoende fatsoenlijke mensen schuil. Het potje van de man, die voor de gelegenheid een rood-witte sjaal van de thuisclub heeft aangetrokken, is goed gevuld.

Dit is de Italiaans getinte arbeiderswijk Sclessin. Terwijl Luik langzaam aan glans herwint, lijkt het alsof hier de tijd stil staat. De stad die nog niet zo lang geleden door lezers van De Volkskrant werd uitgeroepen tot één na lelijkste plek (na Charleroi) ter wereld, is bezig aan een opmerkelijke opmars. Wie verder durft te kijken dan het stereotype beeld van asgrauwe fabrieken, ziet dat het Waalse Luik bezig is met een groot charmeoffensief.

Luik: 190.000 inwoners

Het Europees kampioenschap voetbal in 2000 is met vier miljoen bezoekers een eerste, belangrijke impuls. Met de start van de Tour de France, vier jaar later, bouwt Luik zorgvuldig verder aan het nieuwe imago. De bij vakantiegangers beruchte snelweg langs de Maaskade, dwars door de stad, is omgelegd en voor een groot deel ondertunneld. Ook de binnenstad wordt straat voor straat en plein voor plein verfraaid. Het meest recente pronkstuk, het nieuwe treinstation Liège Guillemins ontworpen door architect Santiago Calatrava, is eind september officieel geopend.

En de stad houdt weer van Standard Luik. Na 26 jaar zonder groot succes is dit Belgische voetbalbolwerk, liefkozend ‘les Rouches’ genoemd, nu al twee seizoenen het sterkste van het land. Tegenwoordig mag je zelfs spreken van een belangrijk exportproduct, want Standard speelt voor het eerst in de belangrijkste voetbalcompetitie van Europa. Het bezoeken van een Champions Leagueduel in het meest sfeervolle stadion van België is een feest. De rode betonnen bak staat niet voor niets bekend als de ‘hel van Sclessin’.

De voetbalclub speelt hier sinds 1908. Tegenwoordig heet het stadion eigenlijk Maurice Dufrasne, een monument in de buitenwijk Sclessin. Maar zelfs de grootste optimist kan deze plek niet als lichtpuntje in de Luikse revival bestempelen.

In de jaren zestig en zeventig komen veel Italianen naar Luik om te werken in de bloeiende staalindustrie. Ze gaan in Sclessin wonen, aan de voet van de fabriek. ‘Iedere ochtend trokken rijen arbeiders door de straten van Sclessin, maar nu het staal goedkoop wordt geproduceerd in India, is de wijk een verlaten openluchtmuseum van de armoede geworden’, zo schrijft een verslaggever van de De Pers in 2008.

Zo is het, en niet anders. Maar op een ‘avondje Standard’ dreig je die mistroostigheid even te vergeten als de cafés in de Rue des Martyrs – een weg waar arbeidershuisjes en zware industrie gebroederlijk naast elkaar staan – uitpuilen. Supporters drinken bier op straat, harde muziek knalt uit de speakers. Ze lachen, ze eten, ze zingen. Dan is het in de wijk Sclessin zowaar gezellig. Er wordt al een tijdje gesproken over een nieuwe locatie voor Standard Luik. Maar hoe lelijk deze plek ook is, voor de echte liefhebber is het te hopen dat deze unieke voetbalsfeer hier behouden blijft.

© Sarah Janfils

© Sarah Janfils

© Sarah Janfils

© Sarah Janfils

© Sarah Janfils

© Sarah Janfils

© Sarah Janfils

Bienvenue sur le site que j’ai créé pour les fans du RCSC de Charleroi ! Ici vous trouverez toutes news qui concernent le club, ses matchs à domicile et en déplacment ainsi et surtout des news des Storm Ultras !!

Vous pouvez dés à présent laisser vos commentaires !

Lucas, un fan !

Omdat Nele al graag eens een grapje uithaalt, verstopt ze een nagelvijl in de trolley die we gebruiken voor zakenreisjes. Niet zo’n nagelvijltje dat ook op uw nagelknipper zit, maar zo eentje dat er verdacht veel uitziet als een mes. In Brussel sta ik dus nietsvermoedend aan te schuiven bij de check-in. Ze merken er niets van. Zelfde scenario in Ljubljana. Een paar weken later ga ik opnieuw op conferentie. In de trein op weg naar Charleroi, vind ik de vijl in het achterzakje. Ik besluit hem te laten zitten; als ik al twee keer door de controle geraakt ben, dan lukt dat ook wel een derde en vierde keer.

“Controle” roept een dame in Charleroi van achter haar computer. De andere dames hebben er duidelijk niet veel zin in, want ze zijn net de derde koffieklets van de ochtend aan het houden. De computerdame duidt een horizontaal liggend voorwerp aan in mijn valies. “Mag ik het controleren”, vraagt de controledame in het Frans. “Bien sur.” Terwijl ik mijn portefeuille opnieuw wegstop en mijn jas aandoe, merkt ze dat ik mijn hemdjes mooi opgevouwen heb. Ze bladert door mijn papieren, kijkt in mijn reserveschoenen en besluit dat het vals alarm is. Dat een trolley ook een achterzak heeft, dat komt niet in haar op.

Ook in Pisa raak ik probleemloos door de controle. Thuisgekomen moet ik onmiddellijk het valiesje uitpakken omdat Nele het de volgende dag nodig heeft. Ik haal er alles uit, behalve de vijl. Poets wederom poets.

In Brussel: geen vuiltje aan de lucht, leid ik af uit haar sms-berichtje na de middag. Maar ’s avonds rinkelt de telefoon. Of ik kan bevestigen dat Nele mijn vrouw is? Of ik recentelijk veranderingen heb opgemerkt in haar gedrag? Of ze van geloof veranderd is? Ik weet niet waar ik het heb. De man legt in haast accentloos Engels uit dat er een wapen gevonden is in Neles bagage. En dat ze daar schijnbaar geen verklaring voor had. Ik probeer uit te leggen dat het een vergissing moet zijn, een vergetelheid. Het pakt niet.

Langs zijn neus weg laat de man weten dat Nele met zekerheid het vliegtuig niet meer op mag. Naar alle waarschijnlijkheid moet ze een nachtje doorbrengen in de cel. Ik bel de Belgische ambassade. Daar is iedereen natuurlijk al naar huis, maar ik krijg een nummer doorgespeeld. Ik schets de situatie, maar het antwoord is summier: een langgerekte zucht. Ze zullen zien wat ze kunnen doen.

’s Morgens krijg ik telefoon. Het is Nele. Ze mag naar huis, maar niet met het vliegtuig. Of ik haar wil komen halen? Ik stel voor dat ze het eerste stuk met de trein doet en dat ik haar dan kom ophalen. “O ja”, voegt ze er aan toe, “ik heb ook nog een eitje te pellen”.

Echt? Nee niet echt. Als ik thuiskom, dan leeg ik mijn valiesje. Ik denk eraan om een hetzelfde grapje uit te halen, maar dan met een nog grotere vijl. Ik bedenk me. Belgen, Italianen en Slovenen kunnen er de humor nog wel van inzien. Maar geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt dat ook onze oosterburen het een geslaagde Witz vinden. Wie weet mag ze wel niet terugkeren en moet ze de cel in? Nee, zoveel heb ik voor een grapje nu ook weer niet vijl

Les djeunz belges a force d’entendre les blagues sur leur comptes ils ont finis par totalement perdre le sens de l’humour….

CHARLEROI POWA !

magnifique move quand même…
notez la FATALITY “head stomp” par le gars qui s’est pris le filet….

PS : montez le son sa merite ! “specialement le “Arrrrete c’est camera cachain, ont va passer a TéVé!”

PS 2 : la video date de 2006

Dat een verborgen camera-grap niet altijd goed afloopt wisten we al uit een scene van In de Gloria. Maar blijkbaar kan het ook in het echt goed fout gaan. Wees dus gewaarschuwd als je een grap met enkele Walen wilt uithalen.

Mooie trap moet ik wel zeggen.

Een grap uithalen zit er niet meer in, in Charleroi (B). Kattenkwaad wordt tegenwoordig meteen met een achterwaartse trap afgestraft. Zonder gevoel voor humor lig je zo op je bek in België…

Le Congrès de Rentrée du PS aura lieu le dimanche 11 octobre à Charleroi.

niente sorprese.. ho già detto più volte che adoravo i prezzi ryanair, ma stavolta hanno superato ogni aspettativa..

—

GOING OUT

From Brussels (Charleroi) (CRL) to Milan (Bergamo) (BGY)
Thu, 12Nov09 Depart CRL at 19:20 and arrive BGY at 20:45

COMING BACK

From Milan (Bergamo) (BGY) to Brussels (Charleroi) (CRL)
Mon, 16Nov09 Depart BGY at 13:55 and arrive CRL at 15:25

PASSENGERS

1. MR PIERPA’ ADT

PAYMENT DETAILS

*********0.00 EUR Total Fare

*********0.00 EUR Taxes, Fees & Charges

*********1.00 EUR Passenger Fee: Mobile Text

********10.00 EUR Passenger Fee: Handling Fee

********11.00 EUR Total Paid

—

da notare: HO DOVUTO selezionare l’1 euro per ricevere l’sms perchè altrimenti non mi facevano pagare 0-zero euri con la carta di credito (5 euro a tratta per persona)..