Elenium to jeden z tych, jeszcze nieodkrytych polskich zespołów, którego muzyka wymyka się wszelkim schematom i w swej atrakcyjności powinna być promowana wśród fanów nie tylko ciężkich brzmień, ale przede wszystkim wśród osób zainteresowanych porządną dawką muzycznej, międzygatunkowej wędrówki.

W niedawnym czasie zrecenzowałem debiutancki krążek Elenium, a dzisiaj mam dla czytelników Mojej Arktyki porządną niespodziankę: wywiad z duszą i z sercem Elenium. Oto Martyr.

Robert Bronson: W wakacje tego roku Elenium wydało pierwszy długogrający album pt. Eccentric Soul’s Anatomy. Jak oceniłbyś jego odbiór po stronie mediów i słuchaczy z perspektywy kilku miesięcy?

Martyr: Witam Ciebie i wszystkich maniaków ciężkich brzmień!

Jeśli chodzi o naszego długograja to spotkał się z dobrym przyjęciem, napłynęło sporo bardzo pozytywnych recenzji, zarówno z naszego jak i zagranicznego podwórka . Wszystkie recenzje dostępne są na naszej oficjalnej stronie, także zapraszam do lektury!

RB: Czy jako jeden z autorów płyty jesteś z niej w całości zadowolony? A może raczej dostrzegasz elementy, które chciałbyś poprawić?

Martyr: Oczywiście, zawsze można coś lepiej zrobić, poprawić. Z racji, że płyta nagrywana była z naszego własnego budżetu, to niestety nie mieliśmy dużych środków finansowych do dyspozycji. Mimo tego jesteśmy prawie w 100% zadowoleni z finalnego efektu.

RB: O czym, w warstwie lirycznej, jest Eccentric Soul’s Anatomy

Martyr: W przypadku Elenium teksty grają drugorzędną rolę. Nie silimy się na “zaangażowany” w taki czy inny sposób przekaz, niemniej staraliśmy się, aby werbalna część “Eccentric Soul’s Anatomy” nie była jałowym słowotokiem. Trudno traktować teksty zawarte na tym albumie jako “koncepcyjne”, zwłaszcza, że mają kilku ojców. Tu muszę zaznaczyć, że w utworze “Contemplation” sięgnęliśmy po klasyczny sonet Charlesa Baudelaire, który jednak został dobrany pod kątem pozostałych liryków.

Myślę, że mimo braku wspomnianej “koncepcyjności” można znaleźć na “Eccentric Soul’s Anatomy” swego rodzaju myśl przewodnią, którą jest istota ludzka jako taka. Poszczególne teksty dotyczą tego, co człowieka niepokoi, przeraża, przerasta. Jest mowa o zagubieniu w gąszczu niejasnych wartości, walce z własnym szaleństwem, erotyce i tak dalej. Nie chcę tu zdradzać wszystkiego, dlatego odsyłam zainteresowanych do wkładki płyty. Myślę, że niejeden “czytelnik” odnajdzie tam część własnych rozterek i przeżyć.

RB: Nie jesteście zwykłym zespołem death metalowym. W swojej muzyce łączycie symfonię, brutalne brzmienie i progresję. Jesteście mroczni. Skąd się biorą te inspiracje?

Martyr: Nigdy nie zamykałem się w jednym gatunku muzycznym, słucham praktycznie wszystkiego co jest dobre i warte uwagi. Przez te wszystkie lata mojej przygody z metalem i nie tylko, musiało się coś w mojej świadomości muzycznej uformować, dojrzeć i jest to myślę średnia wypadkowa wszystkiego, co kiedyś przeszło przez moje uszy do mózgownicy.

RB: Czy przyjęlibyście taką propozycję gdyby zgłosił się do was producent jakiegoś horroru z prośbą o napisane do niego ścieżki dźwiękowej?

Martyr: Dlaczego nie, gdyby tylko taka propozycja padła, nie było by problemu, hehe!

RB: Wcześniej nagraliście dwa dema o tytułach: Martyria i Via Puritiva, których promocją zajęliście się sami. Czemu odbiorcy waszej muzyki czekali aż sześć długich lat na ukoronowanie tych demo pod postacią albumu?

Martyr: Sam nie wiem, jakoś tak się złożyło, że po nagraniu tego ostatniego demo zespół dał sobie troszkę odpoczynku. Nie graliśmy koncertów, nie było prób, skoncentrowałem się na komponowaniu nowego materiału i udoskonalaniu starych utworów. Oprócz tego udzielałem się jako gitarzysta w jasielskim Midgard, no i tak czas uciekał…

Zresztą sam proces nagrywania ESA trwał bardzo długo z racji, że sam musiałem się praktycznie wszystkim zająć. Na szczęście wszystko się potoczyło po mojej myśli i udało się sfinalizować nagarnie.

RB: Jakie są plany na przyszłość Elenium?

Martyr: W planach jest kolejna płyta, którą wyda tak jak w przypadku ESA Lilith Productions. Na dzień dzisiejszy mamy już trzy utwory, które powoli szlifujemy. Oprócz tego chcielibyśmy troszkę pokoncertować i  pokazać się większemu gronu słuchaczy.

RB: Na koniec dwa pytania dot. bezpośrednio Ciebie. Jesteś klawiszowcem, wokalistą i gitarzystą. Którą z tych partii wydobywania dźwięków lubisz najbardziej?

Martyr: Zawsze moim głównym instrumentem była gitara: na niej wszystko powstaje, z nią najlepiej się czuje. Klawisze to raczej tylko taki dodatek, którym niekiedy lubię poeksperymentować. Zresztą w dzisiejszych czasach technika tak posunęła się do przodu, że wystarczy klawiaturę sterującą podpiąć do komputera i przy odpowiednich bankach brzmień ciary same wyskakują na ciele, hehe!

RB: Wśród jakich muzyków upatrujesz wzory do naśladowania?

Martyr: Z polskich kapel to rozwaliła mnie płyta „Twisted Logic” krakowskiego zespołu Atrophia Red Sun. To co na tej płycie pan Kastory powyczyniał na wiosłach, a VX na klawiszach to mistrzostwo świata, zresztą ogólnie nie ma do czego się przyczepić. Z zagranicznych artystów to Emperor, Peccatum, Arcturus, Ulver, Opeth, King Crimson, Dream Theater, …, dużo by tu wymieniać… wiec nie będę zanudzał .

Dzięki za spotkanie, pozdrawiam wszytskich maniaków, Ciebie i oczywiście dzięki za zainteresowanie Elenium! Do zobaczenia w przyszłosci gdzieś na dechach!

-

La soledad

-

Un gacetillero filántropo me dice que la soledad es mala para el hombre; y en apoyo

de su tesis cita, como todos los incrédulos, palabras de los padres de la Iglesia.

Sé que el Demonio frecuenta gustoso los lugares áridos, y que el espíritu del

asesinato y de la lubricidad se inflama maravillosamente en las soledades. Pero sería

posible que esta soledad sólo fuese peligrosa para el alma ociosa y divagadora, que la

puebla con sus pasiones y con sus quimeras.

-

Cierto que un charlatán, cuyo placer supremo consiste en hablar desde lo alto de una

cátedra o de una tribuna, correría fuerte peligro al volverse loco furioso en la isla de

Robinsón. No exigiré a mi gacetillero las animosas virtudes de Crusoe; pero le pido que

no entable acusación contra los enamorados de la soledad y del misterio.

-

Hay en nuestras razas parlanchinas individuos que aceptarían con menor

repugnancia el suplicio supremo si se les permitiera lanzar desde lo alto del patíbulo una

copiosa arenga, sin miedo de que los tambores de Santerre les cortasen

intempestivamente la palabra.

-

No los compadezco, porque adivino que sus efusiones oratorias les procuran placeres

iguales a los que otros sacan del silencio y del recogimiento; pero los desprecio.

Deseo, ante todo, que mi gacetillero maldito me deje divertirme a mi gusto. “Pero,

¿no siente usted nunca – me dice, en tono nasal archiapostólico – necesidad de compartir

sus goces?” ¡Miren el sutil envidioso! ¡Sabe que desdeño los suyos y viene a insinuarse en

los míos, el horrible aguafiestas!

-

“¡La desgracia grande de no poder estar solo…!” – dice en algún lado La Bruyère,

como para avergonzar a todos los que corren a olvidarse entre la muchedumbre,

temerosos, sin duda, de no poder soportarse a sí mismos.

-

«Casi todas nuestras desgracias provienen de no haber sabido quedarnos en nuestra

habitación – dice otro sabio, creo que Pascal, llamando así a la celda del recogimiento a

todos los alocados que buscan la dicha en el movimiento y en una prostitución que

llamaría yo fraternitaria, si quisiera hablar la hermosa lengua de mi siglo.

-

-

La solitude

-

Un gazetier philanthrope me dit que la solitude est mauvaise pour l’homme ; et à l’appui

de sa thèse, il cite, comme tous les incrédules, des paroles des Pères de l’Église.

Je sais que le Démon fréquente volontiers les lieux arides, et que l’Esprit

de meurtre et de lubricité s’enflamme merveilleusement dans les solitudes. Mais il serait

possible que cette solitude ne fût dangereuse que pour l’âme oisive et divagante qui la

peuple de ses passions et de ses chimères.

-

Il est certain qu’un bavard, dont le suprême plaisir consiste à parler du haut d’une

chaire ou d’une tribune, risquerait fort de devenir fou furieux dans l’île de

Robinson. Je n’exige pas de mon gazetier les courageuses vertus de Crusoé, mais je demande

qu’il ne décrète pas d’accusation les amoureux de la solitude et du mystère.

-

Il y a dans nos races jacassières des individus qui accepteraient avec moins

de répugnance le supplice suprême, s’il leur était permis de faire du haut de l’échafaud une

copieuse harangue, sans craindre que les tambours de Santerre ne leur coupassent

intempestivement la parole.

-

Je ne les plains pas, parce que je devine que leurs effusions oratoires leur procurent des voluptés

égales à celles que d’autres tirent du silence et du recueillement ; mais je les méprise.

Je désire surtout que mon maudit gazetier me laisse m’amuser à ma guise.

« Vous n’éprouvez donc jamais, — me dit-il, avec un ton de nez très-apostolique, — le besoin de partager

vos jouissances ? » Voyez-vous le subtil envieux ! Il sait que je dédaigne les siennes, et il vient s’insinuer

dans les miennes, le hideux trouble-fête !

-

« Ce grand malheur de ne pouvoir être seul !….. » dit quelque part La Bruyère,

comme pour faire honte à tous ceux qui courent s’oublier dans la foule,

craignant sans doute de ne pouvoir se supporter eux-mêmes.

-

« Presque tous nos malheurs nous viennent de n’avoir pas su rester dans notre

chambre, » dit un autre sage, Pascal, je crois, rappelant ainsi dans la cellule du recueillement

tous ces affolés qui cherchent le bonheur dans le mouvement et dans une prostitution

que je pourrais appeler fraternitaire, si je voulais parler la belle langue de mon siècle.

-

-
Charles Baudelaire
La soledad
De Pequeños poemas en prosa, XXIII
Colección Austral
Traducción de Enrique Díaz-Canedo
-
.

Hello there,

 I am inquiring into your copy of The Origin of the Species. I regret that I was unable to find a university nearby where the copies were being distributed. I notice that you have a very detailed download section on your website and am wondering if you might make a digital copy of the book available to the internet community.

Thank you for your time and what I assume will be a swift inclusion of the file’s availability,

Sincerely yours,
Mick Axelrod
http://www.worldsasmyth.wordpress.com

Photo by VC Ferry

“Genius is childhood recalled at will.” ~ Charles Baudelaire

VC Ferry

All Rights Reserved

© 2009

Homme libre, toujours tu chériras la mer !
La mer est ton miroir, tu contemples ton âme
Dans le déroulement infini de sa lame,
Et ton esprit n’est pas un gouffre moins amer.

.

XXXIX

Un caballo de raza

.

Es muy fea. ¡Y sin embargo, es deliciosa!

El Tiempo y el Amor la han señalado con sus garras y la han enseñado cruelmente lo

que cada minuto y cada beso se llevan de juventud y de frescura.

Es verdaderamente fea; es hormiga, araña, si queréis hasta esqueleto: ¡pero también es

brebaje, magisterio, hechizo! En suma, es exquisita.

No pudo el Tiempo romper la armonía chispeante de su andar y la elegancia

indestructible de su armazón. El Amor no pudo alterar la suavidad de su hálito infantil, y

el tiempo nada arrancó de su abundante crin que exhala en leonados perfumes toda la

vitalidad endiablada del Mediodía francés: Nimes, Aix, Arles, Aviñón, Narbona, Tolosa,

¡ciudades benditas del sol, enamoradas y encantadoras!

En vano la mordieron con buenos dientes el Tiempo y el Amor; en nada

amenguaron el encanto vago, pero eterno, de su pecho de doncel.

Gastada quizá, pero no fatigada, y siempre heroica, hace pensar en esos caballos de

raza fina que los ojos del verdadero aficionado distinguen aunque vayan enganchados a

un coche de alquiler o a un lento carromato.

¡Y es, además, tan dulce y ferviente! Quiere como se quiere en otoño; diríase que la

proximidad del invierno prende en su corazón un fuego nuevo, y nada de fatigoso hubo

jamás en lo servil de su ternura.

.

.

Un cheval de race

.

Elle est bien laide. Elle est délicieuse pourtant!

Le Temps et l’Amour l’ont marquée de leurs griffes et lui ont cruellement enseigné ce

que chaque minute et chaque baiser emportent de jeunesse et de fraîcheur.

Elle est vraiment laide; elle est fourmi, araignée, si vous voulez, squelette même; mais aussi elle est breuvage,

magistère, sorcellerie! en somme, elle est exquise.

Le Temps n’a pu rompre l’harmonie pétillante de sa démarche ni l’élégance

indestructible de son armature. L’Amour n’a pas altéré la suavité de son haleine d’enfant;

et le Temps n’a rien arraché de son abondante crinière d’où s’exhale en fauves parfums toute la

vitalité endiablée du Midi français: Nîmes, Aix, Arles, Avignon, Narbonne, Toulouse,

villes bénies du soleil, amoureuses et charmantes!

Le Temps et l’Amour l’ont vainement mordue à belles dents; ils n’ont rien

diminué du charme vague, mais éternel, de sa poitrine garçonnière.

Usée peut-être, mais non fatiguée, et toujours héroïque, elle fait penser à ces chevaux de

grande race que l’oeil du véritable amateur reconnaît, même attelés à

un carrosse de louage ou à un lourd chariot.

Et puis elle est si douce et si fervente! Elle aime comme on aime en automne; on dirait que

les approches de l’hiver allument dans son coeur un feu nouveau,

et la servilité de sa tendresse n’a jamais rien de fatigant.

.
Charles Baudelaire
Un caballo de raza
De Pequeños poemas en prosa
Traducción de Enrique Díez-Canedo
.

.

I

.

¿Que me importa que seas sabia?

¡Sé bella y sé triste! Los llantos

añaden un encanto al rostro,

como el río al paisaje;

la tormenta rejuvenece las flores.

.

Te amo sobre todo cuando la alegría

huye de tu frente abatida;

cuando tu corazón en el horror se ahoga;

cuando sobre tu presente se despliega

la nube horrible del pasado.

.

Te amo cuando tu gran ojo vierte

un agua caliente como la sangre;

cuando, a pesar de mi mano que te mece,

tu angustia, demasiado densa, atraviesa

como un estertor de agonizante

.

Aspiro, deleite divino!

himno profundo, delicioso!

todos los gemidos de tu pecho,

y creo que tu corazón se ilumina

con las perlas que vierten tus ojos.

.

II

.

Sé que tu corazón, que rebosa

viejos amores sin raíz,

llamea aún como una fragua,

y que incubas bajo tu garganta

algo del orgullo del condenado;

.

pero, querida mía, mientras tus sueños

no hayan reflejado el Infierno,

y en una pesadilla sin treguas,

soñando venenos y espadas,

enamorada de pólvora y de hierro,

.

no abriendo a nadie más que con temor,

viendo la desgracia por todas partes,

convulsa cuando la hora suene,

y no hayas sentido aún el abrazo

del irresistible Tedio,

.

no podrás, esclava y reina,

que sólo me amas con espanto,

en el horror de la noche malsana

decirme, con el alma llena de gritos:

<Yo soy tu igual, oh mi Rey!>

.
Charles Baudelaire
Madrigal triste

.

-Lindo perro mío, buen perro, chucho querido, acércate y ven

a respirar un excelente perfume, comprado en la mejor perfumería de la ciudad.

.

Y el perro, meneando la cola, signo, según creo, que en esos mezquinos seres corresponde

a la risa y a la sonrisa, se acerca y pone curioso la húmeda nariz en el frasco destapado;

luego, echándose atrás con súbito temor, me ladra, como si me reconviniera.

.

-¡Ah miserable can! Si te hubiera ofrecido un montón de excrementos los hubieras husmeado

con delicia, devorándolos tal vez. Así tú, indigno compañero de mi triste vida, te pareces al público,

a quien nunca se ha de ofrecer perfumes delicados que le exasperen,

sino basura cuidadosamente elegida.

.
Charles Baudelaire
El perro y el frasco
De Poemas en prosa
.

As Metamorfoses do Vampiro, de Charles Baudelaire

E no entanto a mulher, com lábios de framboesa,
Coleando qual serpente ao pé da lenha acesa,
E o seio a comprimir sob o aço do espartilho,
Dizia, a voz imersa em bálsamo e tomilho:

- “A boca úmida eu tenho e trago em minha ciência
De no fundo de um leito afogar a consciência.
Sou como, a quem vê sem véus a imagem nua,
As estrelas, o sol, o firmamento e a lua!

Tão douta na volúpia eu sou, queridos sábios,
Quando um homem sufoco à borda dos meus lábios,
Ou quando o seio oferto ao dente que mordisca,
Ingênua ou libertina, apática ou arisca,

Que sobre tais coxins macios e envolventes
Perder-se-iam por mim os anjos impotentes!”
Quando após me sugar dos ossos a medula,
Para ela me voltei já lânguido e sem gula

À procura de um beijo, uma outra eu vi então
Em cujo ventre o pus se unia à podridão!
Os dois olhos fechei em trêmula agonia,
E ao reabri-los depois, à plena luz do dia,

A meu lado, em lugar do manequim altivo,
No qual julguei ter visto a cor do sangue vivo,
Pendiam do esqueleto uns farrapos poeirentos,

Cujo grito lembrava a voz dos cata-ventos
Ou de uma tabuleta à ponta de uma lança,
Que nas noites de inverno ao vento se balança.
[Tradução de Ivan Junqueira]


I came across this site over at Electric Alphabet today and it is well worth exploring. The site is called Poetry Speaks and as Kate says in her title, it may just be better than an iTunes for poetry. There is alot of poetry to explore already, including classic works from Rimbaud & Baudelaire, more contemporary works by Aimee Nezhukumatathil, Derrick Brown and the founder of Slam, Marc Kelly Smith, who performed at QLD Poetry Festival in 2006.  And just as importantly, you can also get involved in the Poetry Speaks community by registering a free account and uploading your work. You can also sell your work via the Poetry Speaks site. Lots of potential here… I have already been over and had a play, uploading The Stillest Hour and Brisbane Love Poems. That said, I am off to spend some more time in the Poetry Speaks playground…

Anyone, provided that he can be amusing, has the right to talk of himself.

- Charles Baudelaire, Intimate Journals

.
El vampir
Charles Baudelaire
Voz: Marta Salvador Torras
Duración: 1:40
Música: Sikos (cc:by-sa)
Descarga gratis

Descargar

Tu, qui com una ganivetada

Dins, el meu cor gemegós vas entrar

Tu, qui fort com una porcada

de dimonis, vas venir boja y ornada.

Del meu esperit humiliat

Vas fer el teu llit y el teu regne

Infame a qui estic lligat

Com el pres a la cadena.

Com al joc al jugador

Com a l’ampolla el bebedor

Com als paràsits la carronya

Maleït, maleït siguis.

Vaig pregar a la ràpida espasa

Que em donés la llibertad

Vaig dir al perfid verí

Que allunyés ma maldad

L’espasa i el verí em van rebutjar

No et mereixes que set lliberi

De la teva esclavitud maleïda.

Idiota, si del seu domini

Et lliberessin els nostres esforços

Els teus petons resucitarien

El cadaver del teu vampir.

— Charles Baudelaire

(Traducció del francès de Marta Salvador)

‘Everything considered, work is less boring than amusing oneself’

- Charles Baudelaire

Recomendo o DVD , que é belíssimo.