Iets meer dan een maand geleden bemerkte ik hem voor het eerst. Op een bepaald moment keek ik door het terrasraam en zag tegelijkertijd een koppeltje spechten, het ijsvogeltje dat blijkbaar de vorige strenge winter toch overleefde, en ik zag hém. Een zwart-witgeveerde vogel met oranjegele bek. Werkelijk een prachtexemplaar. Ik zat hier op mijn alleentje te wauwen en trots te wezen en wilde in geen geval dat die vogel mijn tuin uit zou gaan vliegen.
Hij voelde zich duidelijk lekker in mijnen hof; hij nam uitgebreide baden in de vijver en zag kennelijk geen enkel gevaar. Hij kwam terug, elke dag, peuterde in mijn gras en jeunde zich met de andere vogels.
Al mijn faunaboeken werden erbij gehaald, ik verorberde het www, maar nergens vond ik meer uitleg over ‘mijn’ vogel. Iemand moest me toch meer kunnen vertellen over dit uit de hemel gevallen geschenk dat me nu weer te beurt viel?
Dan maar proberen om hem in foto te nemen en het resultaat aan kenners voor te leggen. Ik wilde hem niet aan het schrikken brengen en trok zodoende van veraf. De kwaliteit van de foto was navenant: wazig en onduidelijk.
De onlinedienst van het Natuurhulpcentrum Opglabbeek antwoordde me prompt. Volgens hen zou het hier om een exoot gaan, waarschijnlijk ontsnapt uit zijn kooi. Paniek alom, want zo’n uitheemse soort zou de winter nooit overleven in onze contreien.
Op zoek naar een vogelforum kwam ik bij een Nederlandse site terecht. Bij sympathieke mannen met volières die niet om een vraag van een leek verlegen zitten. Mijn wazige foto werd gepost en door hen vergroot tot zelfs 400 %. Jan Vonck kwam prompt met de flakker. Een bonte merel (Turdus merula albino) dacht hij bescheiden. Anderen twijfelden, weer anderen beaamden. Zoveel respons, leuke site.
En ja hoor, de foto’s die ik op het net vond matchten met het exemplaar in mijn tuin. Mijn zogenaamde exoot was in werkelijkheid een gemuteerde, leucistische merel. Een afwijking bij vogels (en mensen) die leidt tot verminderde pigmentatie. Een zeldzaamheid, zeg maar.

Ik krijg dus dagelijks bezoek van een mannelijk albinomereltje. Het ‘mijne’ is nog een stuk witter dan dat op de bijgevoegde foto.
Menck, als jij voor kerst een nieuwe Canon krijgt van jouw madam, breng je dan mijn uitzonderlijke merel eens scherp in beeld? Voor op mijn blog, je weet wel.

Een tijdje geleden plakte er aan de cover van Humo een gratis aanbod van 20 euro om te beleggen in een aandelenfonds. Om in te schrijven moest je een zicht- en effectenrekening openen bij de Rabobank. Een makkie en ook kostenvrij.
Och wat, waarom niet eens proberen? Ik koos voor drie aandelen BGF New Energy Fund uit de lange aangeboden lijst. Sinds de Verenigde Staten eindelijk beseffen dat het hoogtijd wordt dat ze gaan investeren in duurzame energie leek me dat een goede belegging.
Het Digipasje, een leuk hebbedingetje, kreeg ik enkele weken later – nog eens gratis – in de brievenbus. Moest ik ooit eens rijk worden, zullen die rekeningen beslist nog van pas komen.
Dit keer dus geen addertjes onder het gras, de transactie is prima verlopen. Online kan ik mijn belegging dag na dag volgen.
Mijn fonds is intussen procentueel al flink gestegen tot 20,13 euro, allemaal gratis ende voor niks.
Ik laat de Humo-investering staan voor mijn dochters. Wie weet kunnen ze er, op hun oude dag, eens gezellig mee gaan eten met man en kinderen. In het geval dat mijn fonds failleert, ben ik enkel een postzegel kwijt en is Amerika al lang naar de verdommenis.

Ik vraag me eigenlijk af of er zich tussen de bloggers nog potentiële rijkaards bevinden die zich aan deze investering hebben gewaagd.

De poetswerkzaamheden vorderen goed. Vandaag was de keuken aan de beurt. Daarbij stootte ik voor de zoveelste keer op een voor mij onbevattelijk probleem.
Het zal wel voor iets nuttig zijn dat een ovendeur tussen twee lagen glas hol moet zijn, maar hoe maak je die binnenkant proper?
Na vele pogingen en middels een pollepel geraakte mijn ingezeepte schotelvod tussen het glas. Nu enkel nog opblinken. De handdoek paste er uiteindelijk ook nog in.
Al mijn keukenaccessoires zijn eraan te pas gekomen om de vaatdoek te recupereren. Chopsticks zijn een geweldige uitvinding!

Of heeft iemand een andere oplossing?

Mijn wep-contract is sinds twee weken afgelopen. Nog nooit heb ik zo graag en naarstig gepoetst als nu. Weer even tijd om mijn eigen ding te doen; kapper, doktersbezoeken, foto’s nemen, een afspraakje met mijn vriendinnen, muziek, blogs lezen, dochters inviteren. De achterstand moet zo snel mogelijk ingehaald worden.

Zie die felle herfstkleuren in de tuin; licht, vlammen!

Mijn sollicitatiebrief voor administratief medewerkster bij de Vredeseilanden is verstuurd, na zes maand kreeg ik eindelijk antwoord voor een andere job die ik zo graag wilde. Na die magere maanden mag er nu wel eens iets positiefs uit de bus komen.

En vanmorgen was het er weer, dat ene deuntje op StuBru dat me blijgezind maakte.

I tried to do handstands for you
I tried to do headstands for you
Everytime I fell on you, yeah, everytime I fell
I tried to do handstands for you
But everytime I fell for you
I’m permanently black and blue, permanently blue for you.

Do-doo-do-do-do-do-doo
Do-doo-do-do-do-do-doo
Do-doo-do-do-do-do-doo
Do-doo-do-do-do-do-doo
Do-doo-do-do-do-do-doo
Do-doo-do-do-do-do-doo
Do-doo-do-do-do-do-doo

Ze houdt van de stadsdrukte, van treinstations, metro’s en vlieghavens. Ze wil het liefst alles van de wereld zien. Ze heeft nooit stress gekend, die dochter van mij.Vanmorgen vertrok ze, samen met haar beste vriendin, voor een tiendaagse naar New York.

Er staat veel op hun agenda: Empire State Building, Statue of Liberty & Ellis Island, Museum of ModTimes Squareern Art, Circle Line Havenrondvaart, Brooklyn Bridge, Central Park, Fifth Avenue, Guggenheim Museum, Ground Zero en Freedom Tower, Harlem, … en al de towns. Op het internet hebben ze een appartementje gevonden aan een zeer voordelig prijsje. De Amerikaanse verhuurster leek hen heel sympathiek, toch virtueel. Sinds lang al sparen ze hun centen en hun verlofdagen en gingen ze een tijdje minder shoppen. Waarom hier je geld verdoen als het daar allemaal minder kost en zoveel hipper is?  Ze sms’te me net dat ze goed zijn aangekomen en per taxi onderweg zijn naar hun verblijfplaats. Lief dat ze niet vergat haar Moepie gerust te stellen. Voor een euro krijgen ze meer dan anderhalve dollar, Leterme is daar om hen te beschermen en ginds Indiansummert het ook. Alles oké, toch?  Ik hoop dat ze zich uitzinnig amuseren en genieten van elk moment. Maar dat ze van plan zijn om af en toe eens uit te gaan, had ik liever niet gehoord. Twee zesentwintigers, alleen op stap in New York: ik sta nu al te popelen om hen in Zaventem op te halen, zelfs in het holst van de nacht.

Exact elf uur en vier minuten verlof kreeg ik dit jaar. Vandaag besteedde ik er daar drie en een half van. En of die potverdorie goed uitgekozen waren om uitgerekend dit superbe dagje aan zee te besteden!  Met madam Menck, die ’s maandags altijd vrij heeft.
Van tevoren nog even gecheckt of de kust vrij van wolken was, want in het binnenland viel enkel grijze lucht te bespeuren (met een temperatuur van ocharme zestien graden). “Rep je naar mij, het is hier stralend weer”, informeerde Mencks misses me uitgelaten via de telefoon.
De werkzaamheden in Ternat en Nevele en de vele vrachtwagens onderweg nam ik er, achteraf gezien, graag bij om nadien de geuren van de zee en de blik op een oneindig strand in mijn lichaam en ziel op te nemen. Het Belgische strand, op blote voeten, een gevoel dat moeilijk te omschrijven valt. Maar dat het heerlijk is staat buiten kijf.
Op enkele jonge mama’s met kleine kinderen en bejaarde mensen en heel veel honden na, hadden we een ‘vakantie voor ons alleen’-gevoel. Gezond hebben we, onder een meer dan deugddoende septemberzon. En gewandeld  – tot de zon onderging – met achteraf een kroket en een scampi, een wijntje en een Schweppes.
Die drie en een half uurtjes vakantie waren het zoveelvoudige waard. Ik kan er weer een tijdje tegen.
Bedankt, madam Menck, het was heerlijk met jou aan zee!

Die dag in het Vrijbroekpark
- ik liep er doelloos rond -
ontmoette ik een stijve hark,
hij toonde mij zijn kont.

De verleiding was te groot
om hieraan te weerstaan.
Door ‘t spektakel dat-ie bood,
was ‘t te sneu om door te gaan.

Hij leek me echt wel eenzaam,
een krop kwam in mijn keel.
Riep hij nu plots mijn naam,
En vroeg hij om een streel?

Hij stond daar wat gebogen,
en leek me te bevelen.
Ik wist dat ik zou mogen,
en beroerde z’n edele delen.

Door de voorbereidingen van ‘Open Tuinen’ had ik mijn pluimvee wat verwaarloosd. Hun hokken lagen zodanig bezaaid met excrementen dat hun legactiviteit de laatste weken te wensen overliet. Gelijk hebben ze, die kiekens van me; geen propere legbak, geen eieren!
Hoogtijd dus om grote kuis te houden.
De legbak van het nieuwste hok werd ooit door buurman Johny heel vernuftig bevestigd zodat hij in een mum gedemonteerd kan worden om het kot binnenin te kunnen schoonmaken.
Toen ik op mijn knieën ging zitten om me in het hok te wringen, voelde ik dat mijn linkerknie op iets nat en zachts neerkwam. Hm, c’est quoi, ça? Bij nader toezien bleek het een minuscuul portemonneetje. Het was doorweekt en aardig beslijkt. Toen ik het opende viel ik bijna achterover; er zaten namelijk verschillende eurobriefjes in: eentje van vijftig, drie van twintig en twee van vijf euro. Ook de briefjes waren drijfnat en vol modder.
Kippen kakken nu eenmaal geen kluiten, vooral geen euro’s en het portemonneetje behoort mij niet toe. Hoe kan zo’n ding in hemelsnaam onder het leghok terecht gekomen zijn? Mijn kinderen heb ik bevraagd, zij hebben duidelijk geen geld verloren. Ik pijnig mijn hoofd om te weten te komen hoe het buideltje daar verzeild is geraakt. Hoe lang ligt het er al?  Het is zo’n anderhalve maand geleden dat ik het kippenhok schoonmaakte. En ik krijg weinig bezoekers over de vloer.
Weinig bezoekers? Er zijn er potverdorie een paar honderd gepasseerd de laatste twee weekends! Vermoedelijk heeft een van hen pech gehad.
Aangezien ik eerlijkheid hoog in het vaandel draag, mag de arme verliezer (m/v) mij contacteren met een gedetailleerde beschrijving van het kleinood (kleur, materiaal, grootte, knoopjes of rits,…). Ik bezorg het hem of haar linea recta terug – mét inhoud.
De gedupeerde kan mij contacteren via deze gegevens. Indien geen respons: God zal het u lonen met erwten en bonen, haha!

Mijn relaas over de Open Tuindagen en de verrassende wendingen die daarbij plaatsvonden, zullen tot morgen moeten wachten. Ik heb me namelijk twee uur geleden gerealiseerd dat ik mijn belastingsaangifte nog moest invullen.  De eerste keer met tax-on-web. Het viel eigenlijk nog wel mee want meer dan negentig procent van de getallen stond al ingevuld en ik heb me een nachtelijk tripje naar de belastingsurne bespaard.

Voorlopig sla ik het ochtendritueel dat Pixel, mijn jongste kater, met mij wil aanhouden, over. Hij staat daarbij aan mijn slaapkamerdeur te miauwen tot ik hem binnen laat. Dan moet ik vliegensvlug weer in bed kruipen (ook als ik me verslapen heb) om hem, onder mijn lakens, flink te knuffelen. Daarna begeleidt hij mij naar het toilet waar ik tussen de deurspleet met een wc-papiertje moet wapperen zodat hij het velletje met beide pootjes langs de andere kant kan ‘veroveren’.

Hij begrijpt het niet, maar dit spelletje kan ik niet meer meespelen vooraleer ik hem verlos van de twee teken die hij op zijn kop heeft zitten.

Mijn Pixel moet een tekenbandje dragen, tegen wil en dank. Hij die zo graag wil laten zien dat hij in de hoogste bomen klimmen kan. Gedaan met de dartelheid; zijn eerste bandje zal hij haten als de pest en het aanzien als een beknopte bewegingsvrijheid. Echter, Pixel slaapt me de laatste tijd iets te veel. Ik denk dat hij wordt leeggezogen.

Ik had liever nog even gewacht tot ze in die u wel bekende Duitse keten de tekencolliers voor katten aanboden voor iets meer dan een euro. Maar die promotie loopt nog niet, terwijl de teken al lang weer wakker zijn. Verleden jaar kocht ik er zes, voor elk van mijn poezen eentje. Ze hebben sindsdien geen enkele teek meer in hun vel gehad.
Negen keer meer heb ik moeten neertellen voor zo een halsketting bij de apotheker. Ik wacht op een gewillige die mij wil helpen om Pixel dat ding rond zijn nek te slingeren. Hij zal zich verweren, vreselijk kwaad worden en zich een tijdje niet meer laten zien.

Ik had hem zo graag zorgeloos in de bomen zien klauteren.

Eindelijk! Ze zijn, met heel veel moeite weliswaar, de straten overgestoken. Het aantal ongelukkigen dat zijn uiteindelijke bestemming niet heeft gehaald, valt voorlopig mee. De overzet gebeurt in verschillende fasen, ik waag me er vooralsnog niet aan om een cijfer te plakken op mijn paddenbestand van 2009.

Tot op heden zijn dertien padden in mijn vijver beland. Vier ervan heb ik een duwtje moeten geven, al hadden ze beslist hun meet ook zonder mij gehaald.

Eigenaardig dat Pixel, mijn jongste kater, vannacht ook buiten bleef. Met padden moet je als kat niet te veel spelen, ze scheiden een gifstof af die erg storend kan zijn.

Het werd me algauw duidelijk dat er nog andere vijverbewoners waren ontwaakt uit hun winterslaap. Stel u voor, zelfs de kikkers zijn al op pad. In mijn hele amfibieënwaarneming heb ik zulk een fenomeen nog nooit gezien: padden en kikkers zo vroeg op het jaar al samen in de vijver.

Mijn geluk is compleet. Twee onverwacht simultane voorjaarsfenomenen zijn dubbelop: de lente heeft een overtuigende start genomen.

O ja: kent iemand de naam van de bloemetjes op de laatste foto? Vandaag ontdekte ik ze plots in een grindwegel.

[ Foto’s: Menck ]

Het gebeurde toen ik er toch moest zijn om een paar papieren te laten tekenen. Op de toog van de dienst ‘Bevolking’ van de gemeente lagen een paar foldertjes over orgaandonatie. Waarom ze niet even invullen nu ik een paar minuten tijd had. Anders komt een mens daar toch nooit toe.

Even snel reflecteerde ik dat een half mens evengoed begraven of verast kan worden. Wie zou het verschil ooit merken?

Zes handtekeningen heb ik gezet. Mijn exemplaren hoefde ik niet bij te houden; ik sta immers in de database en kan daartegen geen verzet meer aantekenen. Hoeft ook niet.

Jammer dat ik niet verder kon uitweiden over de kwaliteiten van mijn aan te bieden organen en lichaamsdelen. Ik heb namelijk fantastisch goede ogen. Oké, mijn vliesjes zijn niet meer zo uitrekbaar zodat ik een leesbrilletje nodig heb, maar in het ver zien ben ik een absolute kampioen. Ik zie nog elk verkeersbord op grote afstand en als iemand geld verliest zal ik de eerste zijn om het te vinden.

Mijn neus is volgens mij ook niet mis; niet krom, niet te groot en niet te klein en bovendien is hij heel opmerkzaam. Hetzelfde kan eigenlijk gezegd worden van mijn oren die tot de doorsnee maat kunnen gerekend worden. Ze zijn wel erg gevoelig en hebben af en toe een propje te verwerken.

Mijn mond is heel erg sensueel en ontvangt ogenblikkelijk de juiste signalen. Om die te voelen neemt de ontvanger best mijn linkertepel gelijk ook over. De rechtse daarentegen is wat flauwtjes voor ontvangst en zou enkel als ornament kunnen dienst doen.

Mijn haar kan ooit nog dienen als toepetje of verlengstuk. Het groeit als kool, is heel dik en de grijze exemplaren kunnen in een wip gekleurd worden. Pas toch op voor allergische aandoeningen; ze verdragen enkel natuurlijke producten.

Mijn longen worden beter niet herbruikt. Ze vertonen ongetwijfeld ferme sporen van de rookwaar waaraan ik me bezondig. Alhoewel, ik heb vroeger veel aan sport gedaan en hun inhoud is niet te onderschatten.

Hetzelfde kan gezegd worden van mijn baarmoeder. Kinderen krijgen was voor mij geen enkel probleem; mijn baarmoeder is een grote zaal. Menig gynaecoloog heeft me verkondigd dat daar nog een tiental embryo’s kunnen gehuisvest worden, ook nog na mijn vijftigste. Mijn bekken is niet erg breed maar kinderen floepen er desalniettemin vlekkenloos door.

Mijn maag is ijzersterk en verdraagt de meest gepeperde spijzen. Mijn buikwand is minder appetijtelijk van uitzicht maar kan zeker nog gebezigd worden voor huidtransplantaties allerhande.  Want hoe ik ook probeer, hij blijft permanent aanwezig.

Mijn voetjes moeten in ieder geval gerecycleerd worden; fijn en smal als ze zijn, passen ze in elk schoentje van de mooie prins. Een dikke teen is weliswaar geopereerd geworden. Kon ik er iets aan doen dat mijn moeder absoluut wilde dat ik prima-ballerina werd?

Mijn benen zijn wat ouder geworden maar mits een paar keer scrubben kunnen ze er wel weer tegenaan voor een aantal jaren. Ze zijn het ganse jaar wat lichtgetint en verbranden nooit bij een teveel aan zon.

Mijn rug wordt liefst onmiddellijk afgevoerd, al houdt hij nog wel stand op voorwaarde dat hij de eerste uren van de dag even zou kunnen roderen.

Eigenlijk voel ik me goed vandaag. Weten dat na mijn dood misschien iemand nog zal kunnen profiteren van mijn organen die ik vandaag ten dienste heb gesteld.

Het stemt me vrolijk.

Enjoy me!

Het bericht over madam Menck is ook hier hard aangekomen. Plichtsbewuster kon ze niet zijn. Soms, wanneer ze te ziek was om te gaan werken, porde ik haar aan om eens een dagje thuis te blijven en uit te zieken. Neen, met koorts sleepte ze zich naar de dokter om een voorschrift voor een paardenmiddel en ging nadien toch werken. Ze heeft zich niets te verwijten, integendeel.

Het is alsof vele firma’s de crisis als stokpaardje gebruiken om zichzelf in de toekomst in te dekken voor eventueel aankomend onheil. Ik hoop dan ook van harte dat hun bedrijf in het honderd loopt door gebrek aan gekwalificeerd personeel en dat ze zich later (te laat) zullen realiseren hoeveel meerwaarde goede arbeidskrachten voor een winstgevende firma betekenen.

De negatieve aspecten van mijn job heb ik de afgelopen maanden leren relativeren. Vooral nu welhaast enkel de knelberoepen nog vacatures bieden heb ik, achteraf beschouwd, een nog niet zo slechte beslissing genomen. En wie weet worden de beroepen in de zieken- en bejaardenzorg eindelijk eens opgewaardeerd. Het zou een goede zaak zijn.

Het moest er eens van komen dat macho-managers die tandenpoetsend door de gangen van hun bedrijf paraderen eindelijk eens het deksel op de neus kregen. Is er in deze tijden nog applaus voor hun achterlijke gedrag, hun ellenlange discussies, hun tele-persconferenties waar details de items van het moment beheersen? Incentives, teambuilding, objectives: zonder krediet zijn ze waardeloos in de huidige slabakkende economie. Drie krachten kunnen vervangen worden door een enkele die minder praatjes heeft.

Ze zullen de verkeerden ontslaan, de duursten bewaren of reëvalueren, de goedkoopsten verkeerd inschatten en/of geen kans geven. Of omgekeerd. Neen, dat zullen ze niet doen, ze zullen enkel gaan voor hun eigen vel.  

Ik zwijg tegenwoordig over de wantoestanden die ik ervaar, om mijn job niet te verliezen. Het menselijk aspect is nu niet nu meer aan de orde. Ja-knikken moeten we doen, altijd en overal.  En nooit meer in zwangerschapsverlof gaan, nooit meer ziek zijn en handelen als een duizendpoot.

Een ware kunst is het om nu nog een gat in de markt te vinden. 

En in deze tijden heb ik gesolliciteerd voor een job bij de gemeente. Mijn kandidatuur werd voorlopig weerhouden en ik mag deelnemen aan de selecties. Selecties, wervingsreserves: het zijn loze woorden geworden. Misschien maak ik kans en kan België door mij besparen.

Of moet ik die plaats aan jongeren laten die nog meer moeten knokken?

Tot overmaat van ramp blijkt dat mijn huis nu minder waard zou zijn dan vijf jaar geleden. Net nu de jaarlijkse vastgoedbijlage van Het Nieuwsblad het tegenovergestelde beweerde in zijn uitgave van verleden maand. Ik had altijd gedacht dat makelaars een goed zo hoog mogelijk schatten, overdreven zelfs, zodat ze een hoger bemiddelingsloon zouden incasseren. Bovendien moet ik hemel en aarde verzetten om mijn eerste raming van vijf jaar geleden, die ik hen meegaf ter vergelijking, terug te krijgen. Waarom houden ze die achter? Of is mijn vermoeden juist als ik denk dat daarachter iets louche verscholen kan zitten? Bovendien is de oude keuken totaal vernieuwd, is de tuin volledig aangelegd en heeft mijn slaapkamer nu een groot raam met zicht op de tuin. Met elf procent vermindering (zoals in de media wordt gezegd) in vergelijking met dezelfde periode van verleden jaar zou ik nog kunnen leven maar met 35.000 euro minder heb ik grote bedenkingen.

Wat bezielt zo’n makelaar dan? Een grotere marge als voordeel op de crisis? Minder koosjere praktijken die ze gaan handhaven?

Een mens zou dus een oen zijn om zijn huis onder deze omstandigheden te koop te stellen en zich een kleinere woonst aan te schaffen of te gaan huren. Die aankoopprijzen zijn immers wel gestegen.

Dan nog liever blijven aanmodderen om de eindjes aan elkaar te knopen. En dat lukt me, voorlopig, zonder krediet. Want als je dan een bank gevonden hebt die je wil helpen, blijkt algauw dat deze hulp eerder leegzuigen betekent en dat de addertjes onder het gras van zo’n contract nu nog minder te traceren zijn als voor de financiële crisis. Bedenk daarbij dat banken beroep moeten doen op steun van ons, de belastingsbetalers. Hun arrogantie druipt er nog meer van af dan weleer. Ik begrijp hun pretentie en onbereidwilligheid niet nu ze eigenlijk een toontje lager zouden moeten zingen.  Waar zullen ze hun klanten vandaan halen als ze zich enkel nog willen richten tot de allerrijksten die inmiddels ook een stuk armer zijn geworden?

Mijn vorige stukje omtrent mijn woning was erg pessimistisch omdat ik door het bos de bomen niet meer zag. Maar toch kies ik voor de moeilijke weg. De weg van het inleveren, van het besparen en van het nog meer focussen op een leven met minder materiële vrijheid. 

En ik leef nog altijd, mijn innerlijke waarden zijn nog steeds dezelfde gebleven en ik heb een schuldgevoel en ben verlegen tegenover degenen die moeten overleven met een heel stuk minder dan ik.

Bedankt voor jullie morele steun. Het was helemaal mijn bedoeling niet om financieel gesteund te worden. Mijn excuses moest dit anders zijn over gekomen want ik wilde enkel mijn gevoelens bloggen.

Hou op met jezelf wat wijs te maken, Chelone. Hou op met je overtollig huisgoed te verkopen op het net. Niemand is op dit moment geïnteresseerd in Netsuke’s, de ivoren kimonoknopen van voor de Chinese revolutie die je van je tante erfde. Ook niet in het op doek geschilderde zeezicht dat je bij de toen nog jonge veilingmeester Bernaerts kocht voor een appel en een ei en waar je nog steeds van overtuigd bent dat het toegeschreven wordt aan de romantische school van de Nederlandse schilder Mesdag. Besef nu toch dat er voor kristallen karaffen en fijn geslepen wijnglazen geen markt meer is.

Hou ermee op jezelf te beklagen, Chelone. Je bent toch altijd al een strijdbeest geweest? Herinner je toch eens de tijd dat je zijn door het raam gezwierde hemden in de vorst liet verstijven op de binnenkoer en dat je een vuurtje maakte van zijn CAD/CAM-cursus. Vergeet niet dat je voor de kinderen een badje opwarmde uit bijeengeraapte sneeuw. Ja, toen was je nog sterk.

Het gaat nu om mijn huis dat ik niet wil verliezen. Ik wil niet dat hier andere mensen komen wonen. Ik haat de gedachte dat ze mijn muren opnieuw bepleisteren of behangen en dat ze slapen in mijn slaapkamer waarin ik een groter raam liet plaatsen voor meer uitzicht op de tuin. Ik wil niet dat ze koken in mijn net geïnstalleerde keuken en daar de eigenhandig geplaatste rolgordijntjes van Ikea op- en neerhalen. Het is uitgesloten dat ze zich verwarmen aan mijn haard. Nu, het ouderlijke hout zou ik sowieso meenemen naar die plek waar ik nooit zal willen zijn. Dat gun ik hen geenszins van harte.

Dat ik ze maar nooit betrap op mijn terras waar ik in maart de padden te water hielp en vervolgens Natuurpunt opbelde dat ze – om kwart na elf ’s avonds, nota bene - moesten komen kijken hoe verschrikkelijk mooi dat was. Ik wil niet dat ze hier barbecueën en blogmeetings houden.

De massa planten die ik van Menck en zijn vrouwtje kreeg, neem ik ook mee. Zij, de mensen die ik zal verfoeien, zullen het moeten stellen met een grasveld; een voetbalveld met heel veel mos en een extra droge grond. Ze zullen toch geen geld meer overhouden voor een ‘volledig aangelegde tuin’.

Dat ze ook maar van mijn buren afblijven. Ik was het die met haar, mijn allerliefste vriendin, naar het ziekenhuis mocht rijden toen ze eindelijk een nieuwe long kon krijgen. Ik wil enkel dat zij blijft komen met groenvoer voor mijn kippen en dat ik haar biologische eitjes in de plaats kan geven.

Mijn huis werd geschat, ik hoef het resultaat niet te kennen. Ze hebben me gebeld; ik haat vastgoedkantoren. Mijn huis, mijn thuis, is onmogelijk in cijfers uit te drukken. Niemand kan hier ooit gelukkiger worden dan ik het was.

De soep staat op, de ene helft voor mijn dochter, de andere voor mij. Zij weet niet dat ik die gebrouwen heb van de restjes die eigenlijk voor de kippen bedoeld waren en die ik kreeg van de warenhuisketen waar ik altijd mijn boodschappen doe. Alsof deze praktijken me verder zullen helpen.

Omstreeks twaalf februari zal ik weer betaald worden. Nog twee weken, ze moeten overbrugbaar zijn. Toch leef ik nog in mijn eigen huis. Nog.

Chelone, wees voor een keertje verstandig en verkoop je huis. Koop er een kleiner goed van en tel je winst! Misschien staat er ergens een charmant exemplaartje te wachten met de tuin op het zuiden gericht.

Foto: Stef Flater

Sinds oktober van verleden jaar ben ik, tegen wil en dank, Wepper (*) geworden.

Het komt erop neer dat ik deelneem aan een soort van doorstromingsprogramma voor mensen die meer dan twee jaar werkloos zijn. Het doel is om ze weer te integreren in de arbeidsmarkt, om een werkervaring op te doen waarna ze weer kunnen doorstromen naar het normaal economisch circuit.

In de praktijk betekent dit dat ik samen met allochtonen, sexueel andersgezinden en vijftigplussers aan werk kan en moet geraken. De overheidsinstellingen zijn de welwillende afzetmogelijkheden, voorzien in de wet van 2002. Ze krijgen daar grote subsidies voor in de plaats.

De duurtijd van mijn contract is maximaal achttien maanden.

Twaalf jaar lang was ik interim in de grootste bedrijven van België. Ik heb ze zowat allemaal gehad. Ik was flexibel, tolerant, viertalig en pendelde van de ene firma naar de andere naargelang iemand me dringend nodig had om verlofdagen, zwangerschapsafwezigheid en zieken te vervangen. Steeds weer aanpassen, vertrekken als ik het daar net naar mijn zin had, altijd weer nieuwe computerprogramma’s aanleren, zich voegen naar de wetten van de opdrachtgever.

Extra legale voordelen voor interims bestonden (en bestaan nog) niet, ook geen groepsverzekering of enige vorm van anciënniteit viel me te beurt. Bij Procter & Gamble bijvoorbeeld, waar ik maandenlang werkte, kreeg ik geen participatie in de aandelen en kwam ik niet in aanmerking voor het gigantische kerstcadeau dat de ‘normale werknemer’ wel mee naar huis mocht nemen. Zo graag was ik eens gaan shoppen in hun voordeelwinkel waar pampers, wasproducten en al de rest zo prijsgunstig waren. Ik was afhankelijk van de goodwill van de ingezetenen die meestal al bijbestelden voor vrienden en familieleden.

Na mijn laatste interimervaring bij een chemisch bedrijf in het Brusselse, gaf ik de brui aan het steeds ter beschikking staan. Mijn contract werd plots opgezegd door een reorganisatie van het bedrijf. Als een van de laatsten bleef ik op het zinkende schip. De ontslagbrieven moesten namelijk getypt worden alsook de vakbondsnotulen. Harde onderhandelingen, huilende en opstandige mensen. Ik kon er slechts naar kijken en beseffen dat voor mijn geval geen enkele compensatie voorzien werd. Ik wilde nadien voor het statuut van de interims vechten, maar mijn verzet was dat van een enkeling. Geen enkele instantie deelde mijn bezorgdheid.

Ik was opgebrand en had een degout van uitzendarbeid, mijn dochters geraakten moeilijk uit hun puberteit en ik was alleenstaand.

Ik bleef thuis, verslagen en uitgebuit.

Eindelijk kreeg ik verleden week een positief antwoord op mijn sollicitatie om fulltime te gaan werken. Yes, ik lag nog in de markt!  De kleine firma beviel me, ik zou mijn talenkennis kunnen gebruiken en ik zou geen Wepper meer moeten zijn. Ik zou onmiddellijk kunnen beginnen.

Toen kwam de verloning ter sprake. Ik zou dertig euro meer verdienen dan hetgeen ik nu parttime verdien, en dat voor een fulltime job!

Met dertig euro meer per maand kan ik mijn rekeningen nog niet betalen. Ik zou dus wel zot zijn om deze job aan te nemen.

Voorlopig bekommer ik me dus om de oudjes-van-dagen. Ik hoef me geen representatieve kledij aan te schaffen, ik ben nooit na vier uur thuis en in de zomer kan ik tijd besteden aan al wat natuur is.

Ik heb enkel nog een jobke in het zwart nodig. Ik ben een harde werker, viertalig, tolerant, flexibel en je zal echt niet merken dat ik al boven de vijftig ben.

(*) WEP = WerkErvaringsProgramma

Op de fel bestofte vensterbank staat een foto van de koning en de koningin. Ze praat er nog graag over, als je het haar vraagt. Ze werd verleden jaar voor de eerste keer in honderd jaar in de bloemetjes gezet. De pastelkleurige vazen die ze bij deze gelegenheid kreeg, staan bovenop de oubollige kleerkasten. Wie geeft er nu in godsnaam vazen aan een honderdjarige?  

Honderd is ze uiteindelijk geworden en de rest van datzelfde jaar gebeurde er niets. Ze heeft enkel nog een verre neef die haar komt bezoeken en de thuiszorg komt als ze wakker is.

Ik vond vandaag een briefje: “Verpleegster was hier, ze deed niet open, daag.”

Elke dag eet ze twee chipolataworstjes met aardappeltjes en worteltjes. Zo staat het klaar in de ijskast. En als het er niets staat, maakt ze zelf een boterhammetje klaar, altijd met garnaalsla, dat lust ze zo graag. Een stukje banaan en een lepeltje magere yoghurt, dan een pilletje. Zo doet ze dat viermaal en vervolgens zet ze de vettige pillendoosjes netjes terug waar ze ze gevonden heeft. Als ze moet horen wat ik zeg, reik ik haar het vieze gehoorapparaatje aan voor het ene oor dat nog kan luisteren. Op één oog is ze blind, met het andere ziet ze enkel nog contouren.

Na vijf minuten opent ze de deur. Ik zie de witte schimmen verschijnen van haar wijde kimono. De mouwtjes en het colletje zijn roze en wit. Ze lacht altijd, ik word telkens goedgezind als ik haar zie. Ze raapt de post op. Een vroeg kaartje voor haar honderd en eerste verjaardag. Ze opent het niet; haar neef zal haar wel vertellen wat erop staat.

Op haar kalendertje is de negentiende van deze maand omcirkeld. Heel toevallig heb ik een pateeke voor haar meegebracht: een crème-au-beurretaartje. “Is dat voor mijn verjaardag?” vraagt ze me lachend. Het is een maand geleden dat ik haar zag. Ze vraagt naar mijn naam.

Na het middageten mag ik haar helpen met het aankleden. Eerst de nylonkousen, daarna het hemdje, vervolgens het corset met oogjes en haakjes en dan de overgrote onderbroek. Ze stapt in de rok die ze al maanden draagt, een exemplaar waarvan de zoom telkens moet omgeplooid worden. Daarna schiet ze een schort aan om niets vuil te maken, een voor haar noodgedwongen gewoonte uit lang vervlogen tijden.

Ik kam haar luttele haartjes, ze zegt me dat ik forser mag trekken. Ik doe het niet goed, ze leert me hoe het beter kan.

Ze vraagt me of ik kan naaien en reikt me een vieze pyjamabroek aan. Er moet een haakje aan worden bevestigd om de broek te kunnen ophangen. Gedegouteerd naai ik een lusje. Ze is overblij.

Het is intussen twee uur geworden. Ze bedankt me voor het gebakje. Ze is moe en wil nu alleen gelaten worden.

De negentiende van deze maand wordt ze honderd en één.

Aan degenen die haar een kaartje willen zenden, geef ik graag haar adres.  

Ik zou van haar een foto moeten nemen want ze is zo mooi.

Wordt een meer dan honderdjarige ook gevierd? Ik zou op haar verjaardag bij haar willen zijn, want ze wil zo graag een taartje met slagroom. Zonder meringue, want daar krijgt ze diarree van.

Bij mij moeten er altijd een paar dagen over gaan vooraleer ik onder woorden kan brengen hoe mooi het was om te zien hoe mijn twee jonge (één-wel-en-één-bijna) schoonzonen samen aan het aanrecht stonden terwijl mijn twee prachtige dochters de tafel dekten en de kaarsjes aanstaken. Trotse moeders, schoonouders, intens savourerend van elk moment.

Oudjaar 2008, ik zal het nooit vergeten.

Voorbijgevlogen zijn die dagen waarop je des te meer beseft welk enorm aandeel kinderen innemen in een ouderhart.

(Foto’s vanuit het – bijna afgewerkte - appartement van mijn oudste dochter)

.

.

.

.

Morgen werk ik tot vijf. Ik hoop dat ‘mijn oudjes’ daarna nog bezoek zullen krijgen van hun familieleden en dat ze extra in de watten zullen gelegd worden.

Eigenlijk begrijp ik niet zo goed waarom ik morgen zo lang bij hen moet blijven tot hun familie zich klaar voelt voor het kerstgebeuren. Waarom moet het zo lang duren voor ik mijn eigen moeder kan gaan bezoeken in het rusthuis? Ik had graag nog een douche genomen en wat feestelijkere kledij aangetrokken. Mijn moeder zal het niet merken; we zullen er allemaal zijn, kinderen, kleinkinderen en een achterkleinkind. En op kerstdag wil ik haar nog een keertje zien want ze zal niet meer beseffen dat we er  gisteren waren. Een simpel chocolaatje en een natte kus zullen voldoende zijn.

Aan allen die hier bewust of onbewust zijn komen kijken;  Bedankt voor de steun, voor de reacties en voor jullie schrijfsels. 2008 was een heel gevoelig jaar.

Sinds maart van dit jaar werd hier het DifTar-systeem ingevoerd. Dat staat voor GeDIFferentieerde TARieven voor de ophaling van huisvuil.

Wij betalen hier dus voor de hoeveelheid afval die we produceren. Of beter: die de fabrikanten grotendeels produceren en waar wij dan moeten voor betalen.

Ik was altijd al een gewetensvol sorteerster en tweewekelijks kon je me op zaterdagnamiddag in het containerpark vinden. Eigenlijk wel een leuke bedoening daar. De conversaties met medeburgers verlopen er gemoedelijker dan die in, pakweg, de plaatselijke Delhaize. Wat iemand koopt is waarschijnlijk meer vatbaar voor kritiek of roddels dan wat iemand dumpt.  

En soms kan ik ook stiekem een paar terracottapotten vissen uit de steenslagbak. Als niemand toekijkt natuurlijk, ik heb er een handje van weg. Je kan daar prachtige, ongeschonden winterharde exemplaren vinden, alsof ze daar liggen te smeken om hergebruik.

Die DifTar-methode is veel omslachtiger en ook veel duurder. Je betaalt een euro per buitengesjouwde container en twintig eurocent per kilo gewicht (wat overigens wordt vastgelegd aan de hand van een chipscan).

Voor de laatste negen maanden betaalde ik al negentig euro, zijnde gemiddeld tien euro per maand, voor de ophaling van ‘hun’ vuil voor mij.

Niet dat ik gierig ben, maar ik vergeet vaak om die bak naar de straatkant te slepen. Dan blijk ik plots, na een maand of zelfs langer, te blijven zitten met een grote achterstal restfracties. Algauw ontstaan ten huize Chelone dan Napolitaanse toestanden, enorm naar de zin van de plaatselijke eksters die eender welke eetbare substantie uit de onbedekte plastic zakken pikken.

Op die momenten moet ik de grote middelen gebruiken:

Men trekke zijn zware bottines aan, plaatse een trapladdertje tegen de afvalcontainer, houde zich vast aan de balken van de carport en storte zich op het vuil. En dan nog even een paar been/bil-strekoefeningen. Het vuil zakt altijd aanzienlijk, en des te meer naarmate het avond is, natuurlijk. 

Zodoende kan er weer wat her en der rondslingerend vuil bij geperst worden. Zonder er echt bij stil te staan heb ik hierdoor al menig euro uitgespaard. Met dien verstande dat geen oneerlijk burger ’s nachts nog wat van zijn overtollige stenen in mijn klaargezette bak komt gooien.

Ik twijfel nog aan de (recht)zinnigheid van dit project.

Het is zo goed als winter in België nu de temperaturen omstreeks kerst weer lenteallures aannemen. Jezuke zal weer eens geboren worden tijdens de donkerste weken van het jaar. Waarom werd hij in godsnaam niet in augustus verwekt om in mei in zijn kribbeke te kunnen liggen? Vijfentwintig mei bijvoorbeeld, de zomer in zicht. Maria zou met hem kunnen gewandeld hebben in de ontluikende natuur, zonder dekentje of stro.

Mijn kinderen zijn allebei ook in mei geboren, toen was ik allerminst depressief.

Soit, rond deze tijd ben ik nu eenmaal altijd depressief. Dit jaar nog meer.
Een klotejob heb ik, met weinig onmiddellijk vooruitzicht op beters. En ook daar hangt reorganisatie in de lucht. Hadden ze dat niet eerder kunnen bedenken? Weer strijden Chelone; contractbreuk, dat heb ik nog niet gehad.
Ik amuseer me een beetje, bij gebrek aan beters, op eBay. Daar wordt nu tegen de sterren op geboden. De laatste veiling won ik 100 staaltjes Caudalie voor een zacht prijsje. Het komt er op aan snel te wezen. Staaltjes waarop uitdrukkelijk staat vermeld: “Echantillon gratuit, ne peut être vendu”. Vandaag kwamen ze aan uit Frankrijk. De postbode kwam ze me persoonlijk overhandigen. Toen had ik zijn nieuwjaarskaart in de brievenbus nog niet gevonden. Met de beste wensen van Benny, mijn eigenste postbode. Hij krijgt beslist iets, al zal hij nog een tijdje moeten wachten. Wachten tot ik mijn eerste netsuke goed verkocht krijg op eBay. Een van de kimonoknoopjes die ik erfde van mijn suikertante die op tachtigjarige leeftijd verongelukte op weg naar een bedevaartsoord. Ze was aan het spookrijden, samen met haar drie vriendinnen, op de E40.
De netsukes die ik van haar erfde, kreeg ze van mijn oom missionaris in China. Hij werd daar vermoord; onthoofd. De gruwelijke verhalen die ik onthield uit mijn kindertijd. Ik heb nog meerdere ooms die toen hun leven lieten omwille van hun geloofsovertuiging.
Die ivoren beeldjes heb ik nu al twintig jaar en heb ze al die tijd heel behoedzaam bewaard. Ivoor mag vanaf 1 januari 2009 niet meer verhandeld worden. Ik wil anderen opzadelen met dat schuldgevoel. Ik wil geen ivoor bezitten waarvoor olifanten moesten sneuvelen. En ik verkoop ze nu, wat een contraditie!
Met de opbrengst ervan wil ik voor mijn kinderen een kerstcadeautje kopen want met mijn loon lukt het amper.

Bestaat er geen spreekwoord of gezegde dat me deze daad vergeeft?