Przy węgierskich tańcach Brahmsa łzy same mi ciekną. Ta muzyka trafia dziś w sam środek mnie.

Zmęczenie i jakby cienka skóra – zbyt dużo hałasu przedostaje się do środka. Czasem trzeba zamknąć drzwi i odpocząć. Głęboko oddycham i długo śpię. Staram się robić jedną rzecz na raz.

Na rynnie frapujące ogłoszenie:

WRÓŻKA
Zdejmowanie klątw i uroków.
Znam jak schudnąć bez diety i sztucznych tworzyw. Znam jak odmłodzić się.
Porady życiowe, miłosne, finansowe.
Starożytna pomoc rybami.
Dam naukę magii.
Ofert towarzyskich proszę nie składać.

Głęboki sens – poza słowami.

Na kolację talerz truskawek. I to nie dmuchanych importów, ale takich truskawkowych truskawek jak pan Bóg przykazał. Skąd się wzięły we wrześniu na pobliskim jarzynowym straganie? Nie mam pojęcia. A ja chyba zapadam powoli w sen zimowy. Pomimo 4 kaw w ciągu dnia ledwo doczekuję wieczora, potem rozgrzewam kości w gorącej kąpieli i najchętniej idę spać. Sny niewyraźne i ulotne.

Jak wychodzę rano do pracy Emilka mówi mi “Pa mamo, będziemy w kontakcie!”, co u 2-letniego dziecka brzmi naprawdę komicznie.

W głowie, jak chmury, przetaczają się różne warsztatowe pomysły.

Jak się temu dokładnie przyjrzeć, to robię teraz naprawdę dużo. Ale jednocześnie mam poczucie, że żyję w jakimś wczesnojesiennym letargu.

Nie wiem jak to się stało, ale w końcu zaczęliśmy się spotykać. Spotykać na zasadzie, że jesteśmy razem. Zawsze o tym marzyłam. Tego pragnęłam w głębi serca najbardziej na świecie. Marzenie w końcu się spełniło. Po długim czasie oczekiwania, zwykłej przyjaźni oboje uzmysłowiliśmy sobie, że nie możemy bez siebie żyć. Bez naszych rozmów, naszej obecności. Że nie ma drugiej takiej osoby, która tak dobrze by nas rozumiała, przy której nie musieliśmy udawać.

Spotykaliśmy się już jakiś czas i lubiliśmy kochać się w różnych dziwnych miejscach. Było zawsze przy tym tyle zabawy. I ta adrenalina, że ktoś nas zobaczy. Zwykła sypialnia zostawała na te noce, kiedy nocowaliśmy u moich lub jego rodziców. Pewnego letniego popołudnia nie mieliśmy co robić, więc wsiedliśmy do mojego pikaczento i pojechaliśmy się przejechać. Koniec końców wylądowaliśmy na dworcu kolejowym. Jak zwykle naszła nas ochota na drobne igraszki. Odwzorowaliśmy scenę z jednego z polskich seriali komediowych (bodajże “Chłopaki nie płaczą”), w którym facet brutalnie bierze dziewczynę od tyłu na masce samochodu. W tej roli wystąpił wtedy Michał Milowicz. Miałam na sobie getry i mini. Po chwili getrów już nie miałam, a Paweł siłował się z gumką. Nie zajęło mu to dużo czasu i moment później już czułam jak we mnie wnika. Bez gry wstępnej. A po co. Gra wstępna była w samochodzie, kiedy ja prowadziłam, a on całował mnie po szyi, schodząc coraz niżej, a moja ręka, zamiast na dźwignię zmiany biegów, wędrowała od zewnętrznej strony jego kolan ku strefie, do której tylko ja miałam dostęp od jakiegoś, dłuższego już czasu. To wystarczyło. Było cudownie.

Kiedy oboje już ochłonęliśmy, postanowiliśmy się jeszcze trochę pobawić. Jako, że od dłuższego czasu nie mieliśmy okazji odwiedzić tutejszego dworca, spędziliśmy tam trochę czasu. Chodziliśmy po ruinach dawnego dworca. Tam gdzie dawniej były kasy biletowe, teraz rósł sobie krzaczek z takimi ciemnymi owocami, podobnymi do jagód. Nie ryzykowaliśmy i nie próbowaliśmy zjeść tych owoców.

Stał tam też pociąg. Kilka wagonów. Pięć, może sześć. Nie zwracaliśmy na to uwagi. Stał tak dosyć długo, a do ostatniego wagonu były przyczepione schodki, po których można było wejść na jego dach. A skoro tak lubiliśmy zabawy, postanowiliśmy wejść na dach jednego z wagonów pociągu i tam się kochać. Jakie było nasze zaskoczenie, kiedy w momencie, gdy On wdrapał się już na samą górę, pociąg ruszył. Ja zostałam na ziemi.

W pierwszej chwili mnie wmurowało i nie wiedziałam co zrobić. Pociąg dopiero nabierał prędkości, więc dość szybko zorientowałam się co się dzieje i zaczęłam biec. Chciałam wyprzedzić pociąg i przekazać jakoś maszyniście, żeby zatrzymał pociąg. On leżał bezładnie na dachu. Niestety nie udało mi się to co miałam w planach i rozpędzona już maszyna dość szybko zniknęła za zakrętem.

Zostałam sama na peronie nie wiedząc co robić. Łzy płynęły mi ciurkiem po policzkach. Próbowałam coś krzyczeć, ale nic to nie dało. Wsiadłam szybko do mojego pikaczento i ile fabryka dała pędziłam do najbliższej stacji, jednak kiedy tam dotarłam zobaczyłam, tylko, że pociąg pojechał dalej. Pośpieszny. Zrobiłam to samo. Jeśli ktoś twierdził, że takim samochodem nie da się zamknąć licznika to muszę go wyprowadzić z błędu, bo grubo się mylił. Dojechałam do Piotrkowa. O dziwo, udało mi się dotrzeć na dworzec przed pociągiem. Nie zamknąwszy nawet samochodu, pobiegłam do budki informacyjnej… krzyknęłam, że ten pociąg musi się tutaj zatrzymać, po czym wybiegłam szybko na tory. Za mną wybiegło dwóch jakichś facetów. Jeden był ubrany w mundur, ale raczej nie był policjantem. Próbowali ściągnąć mnie z torów. Jednak ja w całej swojej desperacja, pozwoliłam się tylko przesunąć o metr czy dwa, po czym  ich podrapałam i dali mi spokój. Miałam wrażenie, że mijają godziny. Lecz po chwili moim oczom ukazały się światła pociągu. Widziałam już, że zwalnia. Poczułam, że adrenalina, której poziom był już krytycznie wysoki, odpływa gdzieś.

Maszyna zatrzymała się około 10 metrów przede mną. Zeszłam na bok. Po chwili dołączył do mnie trzęsący się jeszcze On. Przytulił się i staliśmy tam tak jeszcze dobrych kilka minut. Ludzie dziwnie się na nas patrzyli, ale kto by zwracał na to uwagę. Nadal przytuleni ruszyliśmy do mojego samochodu. Do naszego samochodu. Wróciliśmy do domu. To popołudnie i ten wieczór długo będziemy pamiętać. I już nigdy nie będziemy próbować wejść na dach pociągu. Jeśli w ogóle jeszcze kiedyś do takiego się któreś z nas zbliży.

W sklepach z ubraniami królują swetry i szaliki, w Empiku zeszyty, ołówki, tornistry. Kapitalizm nie umie żyć chwilą obecną – musi być pół kroku do przodu. W lipcu sprzedaje swetry na przyszłą jesień, w styczniu – kuse sukienki i kostiumy kąpielowe na przyszłą wiosnę. Wyprzedaże kolekcji letnich zaczynają się jeszcze przed pierwszym dniem lata.

Napisy na szkolnych zeszytach nasuwają erotyczne skojarzenia (“Be careful, it’s HOT!”). Jestem ciekawa, jakie zeszyty wybierze kiedyś moja córka. Czy te w stylu anglo-porno, czy z różowymi misiami, a może z naturalistycznym zdjęciem ludzkiego mózgu?

Ja mam ochotę kupić “Podróże z filolzofią w tle” ks. Michała Hellera (ostatnio bardzo mnie ciągnie do literatury filozoficzno-podróżniczej) i “Paradoks czasu” Philipa Zimbardo. Okazuje się, że “Podróże” są w księgozbiorze rodziców, więc pożyczę.

Na fali ekologiczności kupiłam nocną lampkę na baterię słoneczną. Nie ma kabla i cały dzień się ładuje na parapecie. Wieczorem rzuca mi na kołdrę śliczną tęczę.

I znowu wieczorne spacery, zaglądanie do ogródków, poświstywanie jaskółek. Podwórkowy pies wyglądający jak skrzyżowanie jamnika z wycieraczką, o wyjątkowo nihilistycznym wyrazie pyska.

Powoli kończą się książki przywiezione z Warszwy. Wieczorami przerzucam “Buddyzm” z serii Religie Świata i zasypiam przed północą.

Moja filozofia w ostatnich tygodniach: gdy dopadają cię dziwne myśli, to zrób coś pożytecznego. Cokolwiek.

Nowa zabawa. Emilka karmi wyobrażonymi ciastkami swój cień na ścianie.

Już nie wiem czy to urlop czy wcześniejsza emerytura. Kuśtykam sobie po domu, podczytuję dzienniki Marii Dąbrowskiej na zakładkę z romansem “Siostry”, Kapuścińskim i reportażami o życiu kapucynów. Wdycham zapach przejrzałych brzoskwiń. Zauważyłam, że bohaterki romansów zrobiły się nagle młodsze ode mnie! No i stanowczo nie cierpią na rwę kulszową. Emilka podsumowała sprawę krótko: “mamusia się zepsuła”.

Po lekturze wielce uczonego wstępu do “Dzienników” Dąbrowskiej pojawiło mi się pytanie, czy literaturoznawca może odczuwać prostą przyjemność z czytania? Czy nadmiar wiedzy nie zabija tej przyjemności? Boże, spraw bym nigdy nie została “specjalistą”!

Podróże wewnętrzne, podróże zewnętrzne. 5:30 rano, ale Dworzec Centralny kipi podziemnym życiem. Piję mocną kawę i się uśmiecham do swojego niewyspania. Potem pociąg, który powinien nazywać się “Ojciec Pio”, bo jechał jednocześnie do Lublina i Terespola. Rozkład wyraźnie pokazywał, że o tej samej porze jest w Nałęczowie i w Siedlcach. Zagadka rozwiązała się na Dworcu Wschodnim, gdzie mój pociąg podzielił się na dwie części z których każda otrzymała oddzielną lokomotywę. Trochę szkoda, bo liczyłam że to może jednak jakiś cud.

Parę godzin później stałam na stacji w Międzyrzecu, czekając na pociąg powrotny. Zagadałam się z kierowniczką stacji o zapachu ciastek w piekarni, tym samym przegapiając swój pociąg do Warszawy. Sama nie wiem, dlaczego mnie to ucieszyło. Chyba potrzebowałam niespodziewanych wakacji, przełamania planu dnia. Taksówka, dworzec autobusowy bez rozkładów jazdy. Inne krajobrazy, inne twarze. Nieprzewidywalność. Odświeżenie.

Popołudnie równie zaskakujące – trafiam przypadkiem akurat na dyskusję o najnowszej książce Zygmunta Baumana.

Lubię przypadki.

Mych myśli uporczywy krzyk,

Rozdziera ciszę Istnienia.

Dlaczego wierzę w ich byt?

Nie mają przecież znaczenia.

Istnienie bez myśli się obywa,

Cisza wystarcza za słowa,

Obecność sama się odkrywa,

Gdy cichnie myśl i mowa.

Przenieś mnie obecna chwilo

W prostotę swojego Isnienia,

W twym jasnym świetle niech zginą

Wszelkie mary i przywidzenia.

Dorota

29/05/2009

Stojąc nad przepaścią błagali Boga
aby nie przychodził im z pomocą
[...]

Wiersze, poezja, piosenki – na moim nowym blogu znajdziesz cały wiersz Umierając.

Poszukując inspiracji do napisania tego tekstu, postanowiłam wypróbować technikę wizualizacji. Znalazłam ją w książce Arnolda Mindella “Śnienie na jawie”. Ostatnio sumiennie testuję na samej sobie wszystkie interesujące ćwiczenia, jakie udaje mi się znaleźć. Tak więc zasiadłam w fotelu, zamknęłam oczy i czekałam na obrazy, które zgodnie z zapewnieniami Mindella miały się szybko pojawić.

Rzeczywiście. Zobaczyłam niewielkiego ptaka szybującego po niebie. Ptak zaczął nurkować w dół. Wpadł z impetem do morza i zamienił się w potężnego morskiego żółwia. No dobrze. Miałam swoją wizję – ptaka i żółwia. Naszkicowałam ją w notatniku. Ale co dalej? Racjonalna część mojego mózgu zniecierpliwiła się i postanowiła zostawić te “bzdury” oraz pisanie tekstu na następny dzień.

Kolejnego dnia usiadłam ze szkicownikiem i zaczęłam rysować maski. Ku mojemu zdziwieniu pojawili się starzy przyjaciele – ptak i żółw. A gdyby tak dodać tym rysunkom nieco życia i zrobić PRAWDZIWE maski?  Wykorzystałam dwa jednorazowe talerzyki z plastiku, gumkę do majtek, torebkę na prezenty HDI Asekuracja, kartkę z kalendarza ściennego, dwa pofarbowane pióra marabuta, klej, taśmę klejącą, czarny marker i nożyczki. Tak  powstały moje dwie pierwsze maski, inspirowane postaciami ptaka i żółwia. W trakcie pracy zwierzęce postacie nabierały symbolicznego sensu.

Jaki jest ptak? Piękny, lekki, elastyczny. Potrafi błyskawicznie wznieść się ponad przyziemne sprawy i zobaczyć problemy z szerszej perspektywy (“z lotu ptaka”). Jednocześnie cechuje go kruchość i delikatność. Reaguje szybko, lata szybko… i szybko umiera. Ptaki latając zużywają bardzo wiele energii. Ich serce trakcie lotu uderza kilkaset razy na minutę.

Żółw patrzy na świat z zupełnie innej perspektywy. Kojarzy się z mądrością i doświadczeniem, pewnie dlatego, że w warunkach naturalnych potrafi ponoć dożyć nawet 300 lat (żółw olbrzymi). Cechuje go spokój, powolność, refleksyjność. Pod wodą potrafi wstrzymać oddech nawet na kilka godzin, a jego serce zwalnia czasem do jednego uderzenia na 9 minut. Żółw może się skojarzyć z poszukiwaniem sedna spraw i problemów (nurkuje na głębokość nawet 1000 m. pod poziomem morza).

Wracając do mojej pierwotnej wizji – ptaka, który nurkuje do morza i zamienia się w morskiego żółwia – można powiedzieć, że w życiu zawodowym (i nie tylko) cenne są obie postawy: impulsywnej kreatywności i głębokiej, powolnej rozwagi.

Myślałam, że to już będzie koniec tego artykułu, ale coś w środku nie dawało mi spokoju. Zdecydowałam się na kolejne pogłębienie tematu – taniec w maskach. Tańcząc najpierw taniec ptaka, a potem żółwia zdałam sobie sprawę, że jeden i drugi PŁYNIE – tylko jeden w powietrzu, a drugi w wodzie. Obydwa wyzwalają się spod władzy grawitacji, jeden wznosząc się nad ziemię, a drugi schodząc pod powietrznię morza. Wreszcie – oba żyją z perspektywy wieczności, tylko dla ptaka chwila jest wiecznością, a dla żółwia wieczność jest chwilą.

Pocałuj mnie, co Ci szkodzi…
Kusisz, namawiasz, żonglujesz
słowami, pozą i ciałem.

Całość wiersza – blog poezja, wiersze – wpis Uwiedziona.

60 sekund.
Cóż, życie jak to życie,
co można o nim powiedzieć?
Zrodziło się o świcie
o zmroku odchodzi.

Resztę wiersza, poezji jak wolisz, znajdziesz na moim nowym blogu – wiersz Minuta.

W oczach ukraińskie stepy, u głowie wiersze Okudżawy, w uszach gra Valery Gaydenko. Tak, to wszystko przez tego niepozornego Ukraińca, który gra na gitarze klasycznej już sama nie wiem czy jak Bóg, czy może raczej Szatan. Siedział z gitarą przy ulicy Chmielnej i grał tak PIĘKNIE, że z miejsca chciałam mu dać wszystkie moje pieniądze, a w końcu kupiłam dwie płyty. Co za muzyka z piekła rodem. Albo z nieba. Jeśli chodzi o mnie, to ta muzyka jest wystarczającym powodem do istnienia wszechświata.

Nigdy, ależ skąd, nie bujałem…

Nigdy, ależ skąd, nie bujałem
w obłokach, w których, nie, nie bujałem,
i nigdy, ależ skąd, nie pijałem
z dzbanów, z których, nie, nie pijałem.
I nigdy, ależ skąd, nie, nie słuchałem,
dzwonów, których, nie, nie słuchałem,
i nigdy, ależ skąd, nie kochałem
kobiet, których, nie, nie kochałem.
Więc na cóż odważę się?
Cóż potrafię?
Czy tylko to, czego nie potrafię?
I czy na pewno już nigdy nie trafię
w sedno, w które nigdy nie trafię?
I czy na pewno już nie pokocham
kobiet, których już nie pokocham?
I czy na pewno już nie zaszlocham
nad tym, nad czym już nie zaszlocham?
I czy nigdy się nie ułożę,
z tym, z czym nigdy się nie ułożę,
w pieśni, której, wiem, nie ułożę,
w pracy, do której się nie przyłożę,
w polu, w którym głowy nie złożę?…

Bułat Okudżawa

tłum. Wiktor Woroszylski

W chwili natchnienia zrobiłam kolaż o moich obecnych wewnętrznych nauczycielach. Wydruk leży tuż obok komputera i sama nie wiem dlaczego, ale mnie bardzo wzmacnia. Czuję wsparcie, zakorzenienie i różnorodność.

Nie przejmuj się, Skarbie
me Kochanie Najsłodsze,
taka moda nadeszła,
wybiera się młodsze.
[...]

Reszta wiersza znajduje się na moim nowym blogu – wiersz Tok życia.

Marzę o jednym, by każdej nocy
pod Twoje powieki się wcisnąć.
Tam delikatnie, bez skrępowania
tu pocałować, tu dotknąć, tam liznąć[...]

Całość dostępna jest na mojej nowej stronie poświęconej
wierszom i poezji – Prawie dwa marzenia.

Zupełnie z zaskoczenia, bo miesiąc przed spodziewanym terminem, dotarły do mnie dwie książki zamówione w Stanach – “Maps to Ecstasy: A Healing Journey for the Untamed Spirit” i “Sweat Your Prayers: Movement as Spiritual Practice” Gabrielle Roth. Czekałam na te książki całą sobą!

Marzę o tym, żeby zasypać się na kilka dni pod kołdrą z termosem kawy pod ręką i CZYTAĆ CZYTAĆ CZYTAĆ. A potem oczywiście TAŃCZYĆ TAŃCZYĆ TAŃCZYĆ (obie dotyczą tańca i ruchu jako praktyki duchowej).

Jutro jadę oglądać cztery mieszkania na Powiślu. Ciekawe, czy któreś z nich to TO mieszkanie, w którym spędzę najbliższe lata?

Zdjęcie trochę nie na temat, ale z drugiej strony moja córka praktycznie zawsze jest w moim życiu “na temat”.

Gdy już nie wiesz co pisać,
świat zdaje się tak ubogi,
proszę przyjedź, zapraszam
wejdź w moje skromne progi.
[...]
Całość wiersza – Kolejny odcinek.