Miałem okazję trafić na sim gdzie sa sprzedawane bardzo ładne zameczki i meble utrzymane w dość specyficznym stylu. Sim jest zamkniety tylko dla ludzi  payment info. Cieżko powiedzieć dlaczego, sam nie rozumiem tej decyzji ale i tak polecam zobaczyć sim. Wykonanie budynków super, niemal w całości sculpty, pełen profesjonalizm.

kilka fotek:

SLURL: LINK

Na dośc niespotykane póki co ,rozwiązanie na simie spotkałem się na Laqroki. Tak mi się spodobało , że postanowiłem opisać to na blogu. Wygląda  bardzo ładnie i myślę ,że w przyszłośći takie rozwiazanie zaleje simy w sl Poniżej kilka pamiątkowych fotek:

Postanowiliśmy umieścić na naszym blogu nowy dział dotyczący naszych podróży po Polsce (czyli większości jakie odbywamy).

Opiszemy miejsca w których byliśmy, ciekawostki z nimi związane i to co najbardziej nas ujęło.

Nie zabraknie też zdjęć.

Tarot Garden – to swoisty park rozrywki i sztuki, zaprojektowany i wykonany przez francuską rzeźbiarkę Niki de Saint Phalle [1930 - 2002].

Jest on zlokalizowany niedaleko miasteczka Capalbio, w południowej części Toskanii, we Włoszech. Specyfiką tego parku jest jego architektura. Mnóstwo kolorowych i surrealistycznych rzeźb [niektóre z nich mają nawet 15 m wysokości], pergoli, schodów, altan wykonanych w technice mozaiki ceramicznej i szklanej. Niki wykorzystywała materiał ceramiczny, szklany oraz lustrzany z demontowanych kuchni i łazienek.

foto: http://taratarotweb.tripod.com

Tarot Garden to niedokończone dzieło artystki. Pracę nad nim rozpoczęła już w 1979 roku i kontynuowała aż do śmierci. Ogród został otwarty dla publiczności w maju 1998 roku. Aktualnie parkiem zarządza Fundacja “Il Giardino dei Tarocchi. Kontakt: FONDAZIONE IL GIARDINO DEI TAROCCHI – 58011 Capalbio (GR)- Località Garavicchio – Tel 0564 895 122 Fax 0564 895 700 web-site: www.nikidesaintphalle.com.

Jak widać Opolska Wenecja po renowacji i zamontowaniu oświetlenia prezentuje się naprawdę okazale. Wiele osób spoza miasta gdy odwiedza Opole i opowadzam ich po zmroku najbardziej cenią tę cześć miasta, nie ma co się dziwić skoro tak dużo pieniędzy zostało na ten cel wydanych Warto dodać (tak dla turystów), że po drugiej stronie kanału znjaduje się elegancki punkt widokowy (przy śluzie) z ławeczkami.

o2.pl powołało do życia nowy… Nową… Nowe miejsce gdzie można podzielić się plikami ze znajomymi. Pomysł nie jest nowy ale rozwiązanie ciekawe. Można umieścić do 10 plików jednocześnie, a każdy może mieć 500 MB (500 × 10 = 5 GB). Jest opcja zabezpieczenia hasłem, a adresy dodanych plików można wysłać sobie i/lub znajomym. Plik pozostaje na serwerze przez dwa miesiące od momentu ostatniego jego pobrania.

Więcej informacji w FAQ

Dzisiaj dowiedziałem się o uruchomieniu dwóch ciekawych stron… portali&hellip Hmm. Aplikacji internetowych. Z Dropboxa pewnie za niedługo większość będzie korzystać. PleaseDressMe to fantastyczny przykład niszy i pomysłu, pozornie głupiego, który z rozmachem został zrealizowany.

Dropbox, czyli przestrzeń dla plików

Szybki opis teraz będzie, bo wszystkich zastosowań nie sposób wymienić. Dropbox to aplikacja, którą instalujemy na naszym komputerze, a jednocześnie otrzymujemy konto na stronie www.

Na dysku znajdujemy dodatkowy folder (mniej więcej tak jak po włożeniu Pendrive‘a, albo instalacji managera plików dla komórki), który jest sprzężony z serwerem. Pozornie nic to nowego. Pozornie, bo oto jakie mamy możliwości:

• niezależność od systemu operacyjnego,
• zawsze darmowe konto o pojemności 2GB (50GB będzie kosztować 99,99$ za rok),
• proste (przeciągnij–upuść) dodawanie i kopiowanie plików,
• możliwość dzielenia się plikami (wystarczy dodać plik do odpowiedniego podfolderu) – domyślnie są widoczne tylko dla właściciela,
• zarządzenie kontem i plikami poprzez www,
• kontrola wersji i możliwość przywracania wcześniejszych wersji,
• przywracanie skasowanych z dysku plików (oczywiście, jeżeli były wcześniej dodane do katalogu Dropboxa),
• szybkie dziele się zdjęciami (automatyczni generowane galerie, po dodaniu folderu ze zdjęciami do podkatalogu Photos),
• i inne, które trzeba odkryć będąc już posiadaczem konta.

Zapowiada się bardzo dobrze. Dodać tylko muszę, że należy zwrócić uwagę na adres (i zapamiętać) getdropbox.com a nie dropbox.com!

PleaseDressMe, czyli wyszukiwarka koszulek

Tutaj mniej filozofii. Ot, taka wyszukiwarka koszulek – jak ktoś potrzebuje, dobra rzecz. Mają nawet API do tego przygotowane, a żeby być przez nich wyszukiwanym sklepem z koszulkami, trzeba przejść selekcję, więc jakość wyników wysoka.

Urzeczona fotkami królowej Uzi z Templum ex Obscurum postanowiłam na własnej skórze przekonać się, cóż takiego można tam zobaczyć.

Templum ex Obscurum to mroczne, bajeczne miejsce. Niewiele jest tam do zrobienia poza ekstatycznym tańcem w grocie, wiszeniem na krzyżu, czy udawaniem topielca w płytkim potoczku, ale i tak warto to miejsce odwiedzić. Dla klimatu, dla deszczu na pobliskich wzgórzach i dla zapierających dech w piersiach ruin obrośniętych dzikim powojem.

To miejsce jest warte zwiedzenia. Człowiek może przez chwilę poczuć się, jak z Bajki 1000 i jednej nocy

Pełno miejsc na romantyczne tete a tete. W malowniczych miejscach można spotkać bajecznie kolorowe pawie, żyrafy, koty syjamskie i  strusie. Gdzie się nie obejrzeć stoją nabite szisze i miękkie poduszki. Szczególnie mocno polecam ten region w blasku zachodzącego słońca. Ja jestem oczarowana.

W te wakacje nie udało mi się wyjechać nigdzie poza Europę, więc z tym większą przyjemnością zwiedzałam tą wirtualną wyspę.

To miała być krótka wycieczka po dwa ciekawie zapowiadające się avatary. W sklepie ALB Dream Fashion można dostac oczopląsu, bo jest tam bajecznie kolorowo. Wynikiem tego były moje zakupy. Zdobyłam zestaw “Blue Coyote”, ale “Shakespeares Midd Summer Nights Dream” totalnie mnie zaskoczył. Kupiłam zestaw w zupełnie innej kolorystyce niż ten, który zaprezentoawły dziewczyny z Free* Style. Czarnego nie znalazłam. A szkoda, bo ten mój prócz ciekawego skina nie ma nic do zaoferowania.

Zamieszczam nieobrabiane zdjęcia, bo czas mnie goni. :/

To ” Shakespeares Midd Summer Nights Dream ” za 0 L

A to część zastawu “Blue Coyote”. Skin jest piękny.

Szukając sklepu trafiłam w jego okolicę i nie mogłam wyjść ze zdumienia, że jeszcze nigdy nie udało mi się zobaczyć Lamu Gardens Oasis. Relacja trochę mi zajmie czasu, więc będę ją musiała dokończyć po powrocie. Jest tak piękna pogoda, że nie mogę siedzieć w SL. Wolę jechać nad jezioro. 

To miała być romantyczna wycieczka do Tableau. W wielkim aligatorze było faktycznie całkiem milutko, zwłaszcza, kiedy Eicca usilnie starał się udowodnić, że jest bardzo sceniczny. Na całe szczęście nie śpiewał (wybacz  młody ). Można tam dostać świetnego drinka.  

Najwspanialszy okazał się jednak mały stary domek, kryjący tajemniczy pokój. Muzyka tam jest fenomenalna- organy i melodia przypominająca archiwum X. Tańczą tam duchy, przedmioty lewitują pod sufitem a dziwne postaci spoglądają z obrazów.

Stwierdziliśmy z Eiccą, że to w gruncie rzeczy był romantyczny wypad. W gruncie rzeczy….

Wtyczka do miejsca.

Kto ładniejszy?

Trafiłam tu tylko dzięki Madeline. I miałam okazję przekonać się na własne oczy, jak wyjątkowo oryginalne poczucie humoru ma twórca tego miejsca.

Zabawki z piekła rodem.  Jestem pewna, że takiej drugiej herbatki nie przeżyję.

“Nawet w rękawiczkach tego nie dotknę!”

W pobliskim hangarze znalazłam boks z freebisami i tak, jak się spodziewałam nie były normalne. No, bo po jaki gwint potrzebny mi wielki młotek, równie wielki klucz mechaniczny, czy taka maska?! Sa też koszulki…ale jakoś ich nie polecam

Diabelskie koło okazało się diabelnie zepsute. Podobnie jak wagonik w tunelu strachu. Dlatego przebyłam go pieszo. Oto jedna z rzeczy, które tam miałam okazję zobaczyć. Nie wiem dlaczego, ale skojarzyła mi się ta poczwara z teletubisiami…:/ lol

Resztę zobaczcie sami. Najlepiej nocą

Miałam dzisiaj wisielczy humor i chciałam wydostać się z Tombstone na jakieś obce, ponure tereny.

Mój kompas naprowadził mnie na katakumby Avalonu i gwoli ścisłości okazało się, że ni mogłbym wymarzyć sobie bardziej ponurego miejsca w SL.

Przed bramą czekała na mnie tabliczka o nastepującej treści….

Ponieważ mój arizoński strój okazał się odpowiedni, nie musiałam przebierać się świecąc gołym tyłkiem na środku chodnika.

Zanim weszłam na cmentarz zrobiłam jeszcze to zdjęcie.

Sympatycznie wyglądający szkielet w budzie niestety nie szczekał a majaczący w oddali pająk nie okazał się avatarożercą. Niestety…ale za to na środku cmentarza czekała mnie inna atrakcja:

Tak. Mój własny niesmigany grób.

No to go wzięłam i wyśmigałam

Reszty wam nie będę odkrywać. Powiem tak: jest tam cała masa rzeczy do zrobienia, masa szkaradnych kreatur do pominięcia szerokim łukiem i inne atrakcje. Już przy wejściu dowiecie się, że wypadałoby znaleźć łopatę i wykopać…co? Ano, może klucz do największej katakumby, która (czuję to) ma tajemne wejście do podziemia….a może. Co tu dużo gadać. Trzeba odwiedzić.

Tytułem zakończenia tego nad wyraz dł postu musze dodać, że Catacombs of Avalon są wejściem do gry, tzw. role play. Typowe fantasy, ale bardzo ładnie wykonane. A to mały dragonik z tej krainy.

Miasteczko Tombstone gdzieś na ziemiach Arizony. Mieszkańcy spokojnie zajmują się swoimi codziennymi problemami, szukają zaginionych kobiet, walczą z Indianami, łapią gangi i strzelają do kogo popadnie…

Zupełnie nie spodziewają się, że właśnie tego dnia odwiedzi ich miasto kobieta z piekła rodem. Tija “damn” Shilova, która nie wypuszczając szklanki z tequilą z dłoni wywróci ich spokojne życie do góry nogami.

Na początku nic nie wskazywało na zamieszanie, jakiego stanie się sprawczynią…cały dzień przegadała z siostrzyczką z pobliskiego kościoła

i zaprzyjaźniła się z jedną z Doves- panien do towarzystwa i tancerek z tutejszego salonu.

Wybrała się nawet na wycieczkę do wioski Indian i do fortu…nikt niczego nie podejrzewał…nagle zniknęła, by pojawić się w najmniej oczekiwanym momencie na samym środku ulicy…lecz tym razem nie w męskim stroju…

w stroju pawia i odtańczyła dziki taniec na oczach zdumionych mieszkańców. Niektórzy byli zniesamczeni, niektorzy rozbawieni a niektórzy…zwłaszcza przyjaciółka z salonu w cywilnym “stroju” narazili głowę, by na chwilkę zatańczyć z tą wariatką

Szeryf przebywał poza miastem…i chwała Bogu…To był fantastyczny performence, który udowodnił, że można jeszcze ludzi czymś w sl zaskoczyć

Jeśli lubicie The Blair Witch Project i podoba wam się klimat teledysku do Vermillion Slipcknota, to z pewnością spodoba wam się też nowa kolekcja dziwactw od Wollstonecraft. Powinniście też polubić pola The Far Away, zwłaszcza że jest tam motyw, jakby żywcem ściągnięty z wyżej wspomnianego teledysku, tyle, że zamiast przy drzewie wasz avatar będzie się unosił wokół wiatraka.

Nie będe szczegółowo opowiadać o wszystkim, co znajdziecie w megapaku. Dość popatrzeć na zdjęcia. Mogę was też zapewnić, że nie pokazałam wszystkiego. Zapomniałam np zrobić fotki kuchni polowej, w której gotują się robale Świetna robota

Dobrej zabawy!

A oto link.

Horror co za miejsce!

Tylko dla kogoś o mocnych nerwach. Ja cieszyłam się z wyjścia na wolność, ale już chyba nigdy nie będę zdrowa

Virtual Hallucinations to projekt (stymulacja właściwie)  zrealizowany przez grupe. Te aaudio wizualne halucynacje mają odzwierciedlać typowe, podręcznikowe stany schizofreniczne. Niech was nie zwiodą te szare nieciekawe ściany. Jest strasznie!

Virtual Hallucinations

Oczywiście nie widziałam go osobiście, choć przetrząsnęłam cały teren dokładnie . Niemniej “powietrze” przesiąknięte jest tam “jego wysokością” i rock’n’ rollem .

Zawsze byłam fanką stylu Artilleri- mieszanki retro z lat … i  sporej dawki porządnej rockabilly. Na terenie, którego właścicielką jest sama Antonia Marat też się nie nudziłam Nie będę rozwodzić się na temat main storu, zaprojektowanego w stylu barów mlecznych, ani dwóch pozostałych sklepów, w których można kupić akcesoria i meble w stylu hipi. Zdam relację z tego, jak sama dobrze się bawiłam. A pomogą mi w tym zdjęcia Kiepskie, ale zawsze jakieś.

Swoją wycieczkę rozpoczęłam od tego miejsca…

Potem wlazłam do pobliskiego ogrodu i ucięłam sobie krótki sunbathing przy śpiewie tych uroczych ptaszków.

potem pozwoliłam sobie na kilka zdjęć z tymi cudeńkami…cóż marzenia w sl niczym nie różnią się od rl

Zdołowana widokiem aut, na które nigdy nie będzie mnie stać pozwoliłam się…pogrzebać…

Nic mi to nie pomogło, więc klapnęłam na chwilkę, by wypić koktail…na początek wybrałam ten o dziwnej nazwie: “cheaky monkey”…i pobiegłam oglądać widoczki z “tronu” ratownika.

Nagle z mojej niczego juz nieświadomej głowy poczęły wylatywać przeraźliwie piszczące małpy!!!

Potrzebowałam jeszcze więć wróciłam do baru, zamówiłam następny koktail, tym razem “sex on the beach” i… do moich uszu zaczęły docierać odgłosy miłości…no i te usta z mojej głowy…czyżbym się naćpała?

podczas spaceru znalazłam kręgielnie…nie chciało mi się samej do niej wchodzić…wrócę tam ze znajomymi

Na kocyku było przyjemnie, choć samotnie…tym razem

A tutaj jestem w małym domku samej Antonii Marat. Bardzo tam przyjemnie…i ta deska do prasowania! Szkoda, że nie da się jej animować.

Fantastyczne miejsce na stylowe party lub miłe popołudnie z przyjaciółmi…nie wspominając o zakupach

Link do miejsca.

Wedlug mnie to dwie glowne atrakcje Kyoto. Zawsze bardzo chcialam zobaczyc te dwa miejsca, i wreszcie mi sie to udalo:-)))

Do Srebrnego Pawilonu pojechalismy pierwszego dnia naszego pobytu w Kyoto, kiedy wiatr przeganial chmury nad naszymi glowami. To specyficzne biale powietrze [zachmurzone niebo] idealnie pasowalo jako tlo do zielonego stawu, zabudowy ogrodowej i zapewne samego srebrnego pawilonu. Niestety mielismy pecha, poniewaz trwaly prace restauracyjne i pawilon nie prezentowal sie tak pieknie jak na pocztowkach Bardzo ladnie z kolei wygladal otaczajacy pawilon ogrod. Spedzilismy tam sporo czasu, a mnie osobiscie to miejsce podobalo sie badziej niz ogrod otaczajacy Zloty Pawilon.

Do Zlotego Pawilonu zawedrwalismy kolejnego dnia. Mielismy duzo szczescia, gdy pogoda zmienila sie na zlociscie sloneczna. Z pewnoscia potegowalo to nasze odczucia dodawalo klimatu i wiekszego blasku tej budowli. Ogrod tutaj byl nie mniej starannie zagospodarowny, i nawet bardziej zielony, poniewaz jako tlo uzyte byly trawy i mchy, a nie kamienie, jak mialo to miejsce w ogrodach Srebrnego Pawilonu. Zielone polacie poprzecinane bylo strumieniami, wodospadami i kretymi schodkami, a gdzieniedzie zajdowaly sie kamienne tablice z plaskorzezbami. Na koniec pozegnal nas bambusowy ogrod.

Punkt numer jeden naszej wyciezki po Kyoto, ze wzgledu na swoja malowniczosc okazal sie byc polozony o wiele dalej od naszego hostelu, niz sie spodziewalismy… wg odrecznej mapki okolic hostelu wystarczylo przejsc ok 1 km wzdloz torow… i juz…! Co okazalo sie oczywiscie nieprawda. Nie zgubilismy sie nigdzie po drodze – SUKCES !!!, wpadlismy przypadkiem na piekna Buddyjska swiatynie [Tofokuji Temple, ktora nie jest zaznaczona nigdzie w przewodnikach, a jest narawde malownicza] i nawet pokapujcy deszcz nie zepsul nam humorow. Oba miejsca zrobily na nas takie wrazenie, ze zeby nadrobic stracony czas musielismy wracac do mista kolejka, a przeciez ta ycieczka miala byc zdecydowanie krotsza. Jak juz zorientowalismy sie wielokrotnie, tak sie w Japonii nie da – wszsytko jest zbyt piekne, aby tylko przelotem podziwiac.

Shrine nie jest bardzo zachwycajacy swoja architektura. Wrazenie robia dopiero czerwone bramy torii, ktorych jest tu chyba najwieksze skupisko w Japonii. Zdjecia wychodza fantastycznie o kazdej porze dnia. Sama Inari, czyli bogini dobrobytu, ktora przyjmuje forme lisa, tak bardzo sie nam spodobala, ze musielismy zakupic lisie maskotki

Jedna z najbardziej charakterystycznych konstrukcji w Tokyo. Pomysl zostal zaczerpniety z paryskiej Eiffel, a sama wieza  jest od niej o jakies 6m wyzsza. Na Tokyo Tower mozna wjechac winda do polowy jej wysokosci, co stanowi najwyzszy punkt widokowy w miescie – 150m. Sama wieza liczy 332m wysokosci.

Latwo do niej trafic z okolic Ginzy, bo jest widoczna miedzy wiezowcami. Jednak zamiast chodzic, moze lepiej podjechac metrem.

Bilet dla doroslych kosztuje 810 yenow.

W drodze do Shibuya posrod lasu budynkow znalezlismy cudownie spokojne miejsce. Swiatynia Togo otoczona jest pieknym parkiem z sadzawka. Woda jest plytka i czysta, wiec chodzac po moscie widac plwajace kolorowe ryby. Na rozrzuconych gdzieniegdzie kamieniach wyleguja sie zolwie. Prawdziwa oaza spokoju. Idac dalej przez park, dochodzi sie do kamiennych schodow, ktore prowadza do swiatyni polozonej na szczycie wzniesienia. Akurat odbywalo sie tam przygotowanie do jakiejs ceremonii, bo kaplanki krzataly sie przy wejsciu, a na dziedzincu zbierali sie ludzie.

Mroczno rockowa miejscowka. Bar jest bardzo maly, moze na 10 osob. Miesci sie na 8 pietrze ktoregos z wiezowcow Shinjuku a co wazne moze 15min od naszego mieszkania piechota
Wystroj z deczka dekadencki, plus kilka czaszek, zdjecia znanaych muzykow z wlascicielem na scianach, muzyka na zyczenie, przemila obsluga, przygaszona atmosfera za sprawa pomaranczowego oswietlenia [niby swieczki ;P ]
Od razu wiedzielismy, ze to bedzie nasz “drugi dom” Poznalizmy juz kilku stalych bywalcow, w muzyce gustujemy podobnej… “zajebista miejscowka” jak stwierdzil nasz przewodnik.

Poczestowalismy miejscowych nasza Polska Coma! “Tonacja” spotkala sie z duzym uznaniem Reszta utworow, jako tako.

Podwojne wieze tego budynku sa dosc charakterystyczne i widoczne niemal z kazdego miejsca w Shinjuku [no chyba, ze zaslonia je akurat inne wiezowce] Latwo tam trafic. Wjazd na 45 pietro jest darmowy [wejscie od tylu budynku, od parkingu]. Otwarte az do 23:00 i za darmo