Zowat de hoofdingrediënten van afgelopen week.

Donderdag vertrokken Wim & Maye terug richting Nederland. Om hun afscheid te vieren, zouden we gaan uit eten op woensdagavond. Nelson regelde een tafel in ‘Lucky Twins’, een groot Chinees restaurant. Gans Nelsons gezin was uitgenodigd, de huisbazen en ikzelf.
Joyce nam de menukaart om voor ons allen verschillende gerechten te bestellen. Op die manier hadden we veel variatie en konden we van alles wat proeven. Ze is duidelijk geslaagd in haar opzet want alles was heerlijk. Ik denk dat ze mij zullen kunnen buiten rollen uit Suriname.

Op vrijdag nam Joyce me mee naar Sabrello, een hamburgertent. De hamburger smaakte iets anders dan wij gewoon zijn, maar wel lekker. Ook de frieten waren goed!
Later op de avond ben ik nog weggegaan met de andere Artevelde studenten naar La caff. Toen het feestje daar afgelopen was, nam Andy (een Surinamer die de anderen een vorige keer al leren kennen hadden) ons mee naar een soort underground feestje. Na een dolle rit met de pick-up (ik zat gelukkig veilig in de auto zelf) kwamen we er aan. Daar zijn we nog enkele uren gebleven en is er nog vrij veel parbo bier besteld. Ik was dan ook goed zat tegen het einde van de avond.
Op de terugweg kregen we ook nog een platte band dus iedereen moest uitstappen en meehelpen om de band te vervangen. Niet zo eenvoudig als bijna iedereen zat is.

Vrijdagavond hadden ze me voorgesteld om mee te gaan naar de Colakreek. Enige voorwaarde was dat ik tegen 13u bij hen zou zijn. Aangezien het vrij laat geworden was, was het opstaan toch iets lastiger dan gedacht, maar ik ben er geraakt.
De Colakreek ligt niet zover van Zanderij (de luchthaven) en is ongeveer een dik uur rijden. De weergoden waren ons niet gunstig gezind want het water viel met bakken uit de lucht. Gelukkig waren enkele plekjes voorzien van een afdak. We gingen schuilen en aten ondertussen van een heerlijke pasta en een slaatje. Omdat het voor de meesten vrij laat geworden was vrijdag, was het vrij stil. Marcel, de huisbaas van de groep, probeerde dan ook meer ambiance te creëren door Jeffrey (één van zijn vrienden) aan te stellen als dj. Wij genoten eigenlijk wel van de rust en stilte.
Sommigen sprongen, ondanks het slechte weer, het water in en kwamen tot de vaststelling dat het water zelf helemaal geen bruine kleur afgeeft.
Rond 19u haalde Marcel zijn kookkunsten boven en bakte hij kip. De aardappelsalade had hij vooraf bereid thuis. Het was lekker, maar hij had duidelijk veel te veel eten voorzien.
Daarna zijn we nog rustig wat op ligstoelen en in hangmatten gaan liggen. Eventjes heb ik ook een dutje gedaan in de hangmat.
Rond 2u zijn we uiteindelijk pas terug vertrokken richting Paramaribo. ‘t Was een plezante, rustige middag.
Foto’s van de Colakreek heb ik spijtig genoeg niet, want ik was mijn fototoestel thuis vergeten.

Vandaag heb ik ervan genoten om wat uit te rusten en ook eens te skypen met de mama en papa.

Enkele foto’s van ons tripje naar de colakreek, met een tussenstop bij het bouwvallige station van Onverwacht. Dat station werd gebouwd voor de goudzoekers en verbond Paramaribo met het Surinaamse binnenland. De spoorverbinding bleek echter niet rendabel, waardoor alle activiteiten begin de jaren ‘70 werden stopgezet. Tot op vandaag kan je het station bezoeken en in de vermolmde wagonnetjes rondwandelen.