By Charla Manohar

Yesterday it was 26/11, a black day in Indian History. A day we will and can never forget. A day on which we think of all the innocent people who lost their lives, our heroes of the police and army force and the question why? Why did this happen?

A friend of mine had asked me to go and see a movie with her. I agreed to see Kurbaan, though I had seen it before, a second viewing might offer me something else. While I was in the theatre, it hit me. I am watching Kurbaan on 26/11. I have never been good with dates, but sitting there and listening to the word terrorists coming out of Vivek’s mouth, made me think more about what happened on 26/11.  I started to listen more carefully to Vivek’s words in easily one of the most effective scenes of the movie.

Islam and the Modern World
The scene I am talking about is the one where Vivek takes part in a lecture about Islam and the Modern World. Saif starts out with the word Jihad. This word is mentioned in the Koran only 41 times. And words such as mercy and peace are mentioned over 355 times. (I don’t remember the correct numbers here, as I am not good with them also and it is about 2.30 am right now.) Where was I? Yes, so concluding that Islam is indeed a religion that teaches peace. A girl asks Saif why there are so many wars in the Middle-East then; Irak and Iran, the wars at Gaza, why? That is all because of Islamic terrorism. Saif looks at her and rightfully asks it depends on what your definition of terrorism is.

The definition of Terrorism
Suddenly I was wondering the same thing. Newschannels, newspapers everyone uses the word terrorism often, but what exactly is the definition. I decided to look it up. An Online dictionary give me three explanations: ‘the use of violence and threats to intimidate or coerce, esp. for political purposes’, ‘the state of fear and submission produced by terrorism or terrorization’, ‘a terroristic method of governing or of resisting a government’. I think the first explanation is the one that is used the most to define terrorism. But Vivek also comes with an explanation. He says effectively that if you take a good look then the actual terrorists are the white superpowers. I started to think… for years the white superpowers have indeed invaded several counties for their own well-being. Britain ruled over India, France over several countries in Afrika and so on. There was indeed truth in Vivek’s words. The girl then asks him to explain 9/11. Vivek wants to know how many people died on 9/11. she says approximately 3000. Then comes the question how many people died in the attacks of Afghanistan. The girl didn’t have an answer to that. Vivek answered with half a million. A guy says that was because of the Taliban. The discussion gets exciting. “But did you know that the Taliban was a invention of the CIA?”, says Vivek. The guy, still not convinced, says still they were still harbouring terrorists.

Sorry
So what he is saying is to catch a few terrorists, thousands of innocent people need to die. Vivek continues about Irak and the search for nuclear weapons. “When America didn’t found them and killed so many people in the process, they just said sorry.” Apparently it doesn’t get fixed with: We are sorry. To add to that, “you cannot attack a country and don’t expect a backlash.” In a way that is true, because if someone attacks your family I don’t think you will stay seated. You will hit. I guess this logic also applies to countries. Action leads to reaction. The girl gets sick of the discussion and says If you Muslims think like that, then why don’t you leave our country? The most effective line comes out of Vivek now: “We will, as soon as you leave ours.”

Peace
I really have to applaud the dialogue writer(s) of Kurbaan, a brilliant job is all I can say. They give so many stuff for us to think about. The film is worth seeing again, just for this scene and the impact these strong words have.

Seeing Kurbaan made me even more aware of the pain caused and the impact of 26/11. Kurbaan doesn’t give an answer to any of it, but it gives you an insight on feelings from both sides. Like Hindus believe, this is the age of Kalyug and bad things will be more visible than the good in the world.

I think I wrote enough now, time for bed. But I just remembered a line from the movie New York that even though America treats you like a terrorist, it doesn’t give you the right to become one. I think that is a nice way to end this piece.

It is the time to spread love and make sure we never have to see a 26/11 again.

Column voor de Claridad, geschreven in duo met Jan-Willem Tamminga, december 2004.

Tussen de deadlines van de laatste twee Claridads zat om precies te zijn twee weken en twee minuten. In diezelfde periode moest ik toevallig een werkstuk van vijfentwintig pagina’s schrijven en nog wat rotopdrachten voor colleges doen. De slotfase van het eerste semester is ingegaan, dus neemt de drukte toe. Daarnaast moest ik ook nog uitspraken doen die de voorkant konden sieren (onteren is een beter woord). Tot slot heb ik een niet onaanzienlijke hoeveelheid tijd besteed aan een of ander flauw waterspelletje.

Nu vraag ik je: hoe kan ik in die twee weken en twee minuten, waarvan ik grof geschat twee weken verloren zag gaan aan andere zaken, nog iets zinnigs produceren voor de kerst-Claridad? Gelukkig kreeg ik uitstel van de redactie: ik had nu twee weken, twee dagen en twee minuten de tijd. Hulde aan de redactie. Bovendien gaven ze aan dat de deadline voor dit kerstnummer al twee maanden geleden bekend was gemaakt. Hulde aan de redactie.

Toch lijkt het me duidelijk: twee weken, twee dagen en twee minuten, da’s geen maand. En zeker in deze fase van het semester komt het wel eens voor dat een gemiddelde Ichthiaan het twee weken achter elkaar redelijk druk heeft. De drempel om te schrijven voor de Claridad is voor velen al erg hoog, dus ik vraag me af of de redactie zichzelf hiermee niet in de vingers snijdt. En dan zeg ik het vrij vriendelijk, niet?

Nee, eigenlijk wil ik, want dat mag ik als columnist, de redactie op z’n minst van nalatigheid, luiheid en wanbeleid beschuldigen. Misschien zou ik wel durven stellen dat dit het gevolg is van een achterlijke cultuur. Met een beetje lef voeg ik daaraan toe, dat ik hoop dat de redactie op nogal onaangename wijze in aanraking komt met een Amsterdamse tram. En als ik echt tot het establishment der columnisten behoor, geef ik de redactie een bijnaam die suggereert dat zij regelmatig copuleert met een dier dat tot de evenhoevigen behoort. Ik zou daar allerlei beledigingen aan toevoegen, tussendoor zou ik ook nog kunnen willen zeggen dat de Here God de gedaante heeft van een lieflijk ezeltje.

Jullie zouden me voor de rechter slepen. Ik zou aangeklaagd worden wegens godslastering, smaad, antisemitisme en al dat soort dingen. En die rechter zou mij in het gelijk stellen, omdat ik door vrijheid van godsdienst het recht heb God als een ezeltje te zien en omdat ik als journalist/ columnist het recht heb een maatschappelijk (lees: Ichthiaans) probleem op een zo lomp mogelijke manier aan de kaak te stellen.

Ja, dat mag allemaal, dus beste redactie, wees blij dat jullie geen topcolumnisten in dienst hebben genomen, maar het in plaats daarvan moeten stellen met de lieflijk verwoorde commentaartjes van Mu, Ta en Carcajou.

‘DHL verhuist uit Zaventem’…’Actiegroepen stoppen Lange Wapper’…’Project van 15 miljoen gestopt door buur’… Noem een project in België en je kan er donder op zeggen dat er wel ergens een actiegroep, meestal voorzien van klinkende naam, aan gekoppeld wordt. Het actievoeren raast, als ware het een pandemie, doorheen Vlaanderen. Dat de regering daar nog geen commissaris voor heeft aangesteld!

De professioneel actievoerder. Wie is hij? Wat drijft hem? vraag ik mij soms af. En dan stel ik mij voor dat ik een vlieg ben, aan de wand in de huiskamer van de professioneel actievoerder, en een doorsnee avond van de professioneel actievoerder gadesla : Nadat hij met gezin het macrobiotisch gecultiveerd en politiek correct ontgonnen avondmaal tot zich heeft genomen, nestelt de actievoerder zich in de zetel. Hij werpt een goedkeurende blik op het steeds wilder om zich heen grijpende okselhaar van de eega en neemt, al nippend aan z’n boekietthee, de krant van de alternatievere soort. ‘PRFFT!’ een nevel boekwietthee vindt zich gewelddadig een weg naar buiten en vermengt zich aan hoge snelheid met de inkt van de krant van de alternatievere soort. ‘Waaat?!?!? Plannen ze nu een GSM-mast/woonwijk/voetbalstadion/brug op 5, 10, 20 km van waar ik nest?’ Op dat eigenste moment vindt er in het lichaam van de professioneel actievoerder een verbazingwekkende stofwisseling plaats : Als ware de Hulk, ontwaakt in hem de soixante-huitard, de man die tegen alles en nog wat ageert. Tegen alles en nog wat ageert zonder ogenschijnlijk doel, enkel om het ageren tegen van alles en nog wat (‘rebelleren tegen de grootgrondbezitters en hun vazallen zoals vrijheidsstrijders tegen één of andere Zuid-Amerikaanse, corrupte junta’ heb ik één der ras actievoerder eens zien schrijven). Let op! Voor sommigen onder het ras der actievoerders kan eender welk feit al voldoende zijn om de metamorfose te ondergaan. Ik meen deze week nog een artikel uit een lokale krant te herinneren waar een lokale actiegroep uit Brugge een petitie startte om de hoeveelheden fijn stof in de binnenstad aan te klagen. De woordvoerder diende wel toe te geven dat de hoeveelheden fijn stof, volgens de meest recente meting, bijzonder goed bleken mee te vallen, ‘maar het kan geen kwaad dit feit onder de aandacht te brengen’ voegde hij er onmiddellijk aan toe.

Enfin,..terug naar onze actievoerder nu. Als ware het zijn 2e natuur begint hij onmiddellijk aan een strijdplan. Strijdmakkers worden gecontacteerd, argumenten tegen worden gegoogeld – argumenten gaande van de site tot archeologisch erfgoed bombarderen omdat 100.000 jaar geleden één of andere Neanderthaler daar z’n kak heeft achtergelaten (in één geval lukte het de actievoerder het argument op te voeren dat het de lichthinder van een voetbalstadion mijnheer vleermuis zou generen bij het, hoe zou Herman Brusselmans het zeggen, achterwaarts in de poes nemen van mevrouw vleermuis) tot de ‘dooddoeners’ zoals het vermaledijde fijn stof of de elektromagnetische straling -, pamfletten worden gedrukt, een website wordt aangemaakt en, essentieel aan het actievoeren, de ‘getroffen gemeentes’ worden geïnformeerd (de nimby reflex en angst zijn een zeer, zéér vruchtbare voedingsbodem voor het ras der actievoerders). Alras staan er ‘infovergaderingen’ op stapel, alwaar de betrokken inwoners geïnformeerd worden over ‘hordes hooligans die zich wekelijks aan elke maagd in de wijde omgeving vergrijpen’, tsunami’s bij de eerstvolgende plensbui, oorverdovend geraas waardoor men nooit geen oog meer dichtdoet, uiterst dodelijke hoeveelheden fijn stof of elektromagnetische stralingen die uw kleine oogappel bedreigen (misschien worden zij hierdoor wel die hooligan die het op de maagd gemunt heeft). Verontrustende rapporten steunen hun claim, rapporten met ietwat genuanceerder standpnt worden steevast als lasterlijke propaganda weggewuifd (graag geef ik hier wel toe dat de tegenpartij in het debat meestal uitblinkt door z’n afwezigheid, zoals ik hier eerder al gepost heb). De actievoerder is klaar voor een maandenlange loopgravenoorlog want, door middel van oproepen tot donatie en betalende infovergaderingen, legt hij een financiële reserve aan. Wanneer de tegenstand taaier is dan voorzien kan de professioneel actievoerder terugvallen op de Endlösung, de Raad van State, alwaar de financiële reserve kan aangesproken worden.
Nee, inspraak of zelfs burgerlijke ongehoorzaamheid zijn ook mij heilig, maar we moeten erover waken dat deze begrippen niet uitgehold worden.
Trouwens, wie weet is het wild actiegroeperen wel schadelijk voor de gezondheid. Heeft er iemand al eens de correlatie tussen hart- en vaat ziekten en de ergernis die het actievoeren opwekt onder de loep genomen? Misschien moeten we wel overwegen een actiegroep op te richten tegen de wildgroei aan actiegroepen die Vlaanderen de laatste jaren overwoekert.

He sat in the car and rested himself on the steering wheel.

Royal Exchange, City of London, EC3

Looking at all the other parked cars, he thought to himself they’re so much poorer than me.

Geen column

Deze maand geen column.
Het is namelijk al weer 5 dagen geleden dat de Kerkpostredactie vergaderde. En nog steeds heb niets geschreven.
Als ik gewoon even in Kerkpost gekeken had, had ik waarschijnlijk gezien dat de redactie niet op de laatste donderdag maar een week eerder vergaderde.
Vaak ga je -ik wel blijkbaar- er vanuit dat iets wat altijd ‘zo geweest is’ ook nu nog wel zo zal zijn. Waarschijnlijk heb ik best gelezen dat de redactievergadering al op 19 november plaats zou vinden maar blijkbaar heb ik daar te snel overheen gelezen en ging ik er dus vanuit dat… Nou ja, ik ben dus veel te laat omdat ik iets aannam omdat ik vond dat het moest gaan zoals het altijd is geweest. Nu ik dit zo neertyp schrik ik daar eigenlijk wel van. Ik vind mezelf namelijk helemaal niet conservatief, integendeel. Maar blijkbaar hang ik toch meer aan bepaalde tradities dan ik zou willen.

Nou ja, zo erg is het verzetten van een redactievergadering natuurlijk ook weer niet, maar toch vraag ik me nu wel af of ik misschien ook wel vaak op deze, vooringenomen manier uit de Bijbel lees, meelees in de kerk, of luister naar een preek.                                                                                                                                                                                                                                 Het zou zo maar kunnen zijn dat ik vooral lees wat ik zelf wil lezen en hoor wat ik zelf wil horen. Misschien mis ik wel veel te veel omdat ik denk dat ik het allemaal al wel een keer gelezen of gehoord heb. Misschien moet ik maar weer helemaal opnieuw beginnen en me niet afvragen wat het (een Bijbelgedeelte, een preek) mij te zeggen heeft, maar wat het mij te zéggen heeft.
Ik zal maar beginnen met het aandachtiger lezen van Kerkpost, want wat de mededeling van de volgende Kerkpostredactievergadering mij te zeggen heeft, daar ben ik nu wel achter gekomen.
Overigens kreeg ik van de redactie nog een paar dagen tijd om alsnog een column te schrijven en werd me zelfs meegedeeld dat de volgende vergadering waarschijnlijk ook weer een week eerder zou zijn. Hier zou ik op zich best een leuk verhaaltje over kunnen schrijven. Het verhaal over uitstel, een laatste, extra, kans en een waarschuwing zat al een beetje in mijn hoofd. Maar ja, ik ben nu al 5 dagen te laat, daarom:
Deze maand geen column.

FD

Ik kan er niet bij met mijn verstand. Dronken chauffeurs die toch nog achter het stuur kruipen. Sleutel in het contact, het gaspedaal indrukken, moet nog lukken in die toestand. Snel reageren of op tijd remmen, dat gaat niet meer. Een paar jonge fietsers worden van de kant van de weg geplukt. Een kind loopt de straat op. Veel levens voor altijd verwoest. Voor mij is het simpel: ik kies, tussen drinken en rijden.

Ik kan er niet bij. Met enkele jaren vertraging heb ik binnenkort eindelijk mijn rijbewijs op zak. Als het wetsvoorstel goedgekeurd wordt, mag ik voortaan geen glaasje wijn meer drinken wanneer ik terug naar huis rijd na een etentje.

Ik kan er niet bij. In de krant lees ik over die vreemde hype onder jongeren, “comazuipen”. Gezellig samenkomen met vrienden, iedereen neemt een fles sterke drank mee. En dan maar om het stoerst doen, om het meest drinken. Tot je bijna -of in veel gevallen zelfs écht- in het ziekenhuis belandt.

Ik kan er niet bij. Als ik een auto wil kopen met mijn bijeengeschraapte spaarcentjes, moet ik als jongere een torenhoge verzekeringspremie betalen.

Ik kan er niet bij. Op feestjes, fuiven en in discotheken staan de jongeren aan het begin van de avond stil langs de kant. Ondanks de muziek die al speelt. Pratend, gebarend, drinkend. Tot een paar glazen alcohol de gemoederen los hebben gemaakt en de feestgangers een dansje durven placeren. Bij een aantal jongeren, maar gelukkig niet bij allemaal, leeft de overtuiging dat amusement en drank onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Ik kan er niet bij. Als milieubewuste twintiger zou ik graag autodelen via het Cambiosysteem, maar ik mag niet. In de lijst met voorwaarden voor inschrijving lees ik: “minimum twee jaar beschikken over rijbewijs B”.

Moeten politici mij nu echt op voorhand straffen voor dingen die ik niet gedaan heb? Moet gezond verstand dan echt opgelegd worden door wetten van bovenaf?

I’ve read with utmost disgust on the article by the the most fabricated lies ever by a netizen using the guise of I Love Malaysia at Malaysiatoday website. Apparently this particular writer, I Love Malaysia , is being paid solely to write without knowing the truth. How can one promote truth and justice when there are self-interest at hand. Hereby demand that this writer checked his facts right before harming any people especially when it is done at the expenses at hitting out MyLivingWall, Ms AL and Bangsar Group. We strongly opposed the article as we know the real truth behind. The writer also spelt the former President Ka Ting name wrongly. It is stupidity at work.

Also to expose these invisible cyber crooks sprouting lies, demand that the writer. I Love Malaysia in his column at MalaysiaToday reveal his funder and motives truthfully to the world.

http://malaysia-today.net/index.php?option=com_content&view=article&id=28725:the-bald-truth-about-how-one-bn-partys-venture-into-cyberspace-hit-a-wall&catid=22:the-corridors-of-power&Itemid=100085

Excerpts are the article at malaysia-today.net

Hoe dien ik de  film Er Komt Een Vrouw Bij De Dokter geloofwaardig te vinden wanneer de schrijver eerst het leed en zijn onkunde uitbuit met een boek, om vervolgens met de royalty’s zo grof te cashen dat Antoni van Leeuwenhoek zich omdraait in zijn graf?

Van Klundert heeft al zoveel stront over zich heen gehad en zo grof geld verdiend dat ethiek wel het laatste is waar hij zich mee bezig hoeft te houden. Wat ik me wel afvraag is waarom ik hem nooit hoor reppen over zijn verleden als uiterst succesvol reclameman? Of hij wel eens een eurootje doneert bij MacDonalds? Of dat hij ook hard durfde te lachen om de grap van Theo Maassen toen deze op bezoek ging bij een kankerpatiëntje?

Ik weet niet of je Kluun kwalijk kunt nemen dat hij het punt van gezonde zelfreflectie voorbij is. Ik denk zelfs dat hij zich een schouderklopje mag geven vanwege zijn uitmuntende marketingkwaliteiten. Ik vraag me wel af of hij op het in Panama in de spiegel durft te kijken wanneer hij op het damestoilet zijn handen wast, in onschuld.

Ook Oerlemans die niet onbekend is met plotseling verlies, blijkt over meer baardgroei te bezitten dan ethische ruggengraat. En de inkomsten van deze nu al kaskraker. Zijn eerste kindje, een wolk.

Er schijnt veel gevreeën te worden op de dag van een begrafenis. Combinatie van lust en voortplantingsdrang. Welk gedrocht zullen Kluun en Oerlemans over negen maanden aan de wereld tonen? En belangrijker; mag het geëuthanaseerd worden? <<

Happy Thanksgiving from The MagaBlog!

Patricia Paay? “Vre-se-lijk mens. Een air van hier tot Tokio. Empathisch vermogen van een ingetrapt tuinhek.” Het zijn de woorden van een naaste werknemer ten tijde dat Paay haar gefaalde Lapaay Cosmetics van de grond probeerde te krijgen. Het gedrag typeert de krasse knar die tegen wil en dank haar ongetalenteerdheid maar blijft overschreeuwen. Want van welke succesvolle cultuurbijdrage moeten we La Paay eigenlijk van kennen? In de recente oudheid zat La Paay samen met onder andere haar zus Yvonne Keely bij de Starsisters. Een vermakelijk groepje playbackers, dat om het contrast te duiden, bij lange na het niveau van Linda, Roos en Jessica niet haalde. Haar aandeel aan ons culturele erfgoed ligt besloten in het coveren van een deuntje en wat heupwiegende bewegingen. Tot zover de bijdrage van Patricia Paay. Wel lukte het Paay om samen met prima donna’s Conny Breukhoven en Patty Brard gestalte te geven aan polderdiva-gedrag. Het als een kip zonder kop de ether vervuilen met method-act fitities in een willekeurig zichzelf niet respecterend tv-programmna of kappersvodje. Door elkaar als goedkope marktwijven zonder een fatsoenlijk aantoonbare reden voor rotte vis uit te schelden. Een succesformule. Het enige verweer dat het drietal elkaar had te bieden was het nog goedkoper en nog platter terugschreeuwen. Met Patty Brard als uitzondering. Haar astmatisch en hysterisch gekrijs resulteerde op een gegeven moment niet meer in volzinnen, maar enkel in shock-shell bewegingen waar de gemiddelde Vietnam-veteraan apetrots op zijn geweest. Ere wie ere toekomt, dat moet Patricia Paay worden nagegeven.

Wat overbleef was alles behalve een zelfstandige vrouw die haar mannetje stond.In tegendeel. Het residu was een leeghoofd dat net als bij de andere diva’s de vrouw van werd. Paay stond bekend als de vrouw van internet- en gadgetgoeroe Adam Curry, Vanessa als de vrouw van mediatycoon Hans van Breukhoven en Patty Brard als de matras van iedereen met kleingeld op zak. Daarbij hebben de drie dames hebben gemeen dat ze in een blootblad hebben gestaan.

Tijden veranderen. De tand des tijds knaagt enthousiast verder, ook aan de lichamen van de drie diva’s. Dat je van Brard eigenlijk niet meer hoeft te verwachten dan zindelijkheid, in ieder geval voor het aankomende jaar, lijkt Connie voorheen Breukhoven daadwerkelijk wat wijzer te zijn geworden door in de luwte haar overgang te ondergaan. Blijft over, La Paay. Zij gaat op bijna 60-jarige leeftijd verder, met het enige waar ze echt goed in is; zichzelf onsterfelijk belachelijk maken. Nog harder schreeuwen, nog meer poseren, nog meer circustenten bezoeken om als aapje te spelen.

De stokoude vrouw dook met een gelegenheidshetero tussen de lakens in naar New York. Ze wilde tongen met DJ Giel Beelen. Rukt als moeder de kleren van het fragiele lichaam van dochterlief zodat deze in een semi-blootblad kan staan om zelf met een naaktreportage als laatste wapenfeit te eindigen als oude vrouw in de Playboy. Niemand die haar terugfluit. Niemand die zegt: je bent niet mooi, je bent een strakgetrokken oude vrouw.

Als niemand het durft te zeggen, dan doe ik het: Patricia het is mooi geweest. Met schreeuwen en niks kunnen heb je momenten gehad. Je bent nu oud, lelijk, moe en opgebrand. Sterf in vrede. Vaya con Dios. Het is over, het is uit. Conny en Patty hebben al een boeketje gestuurd, op het kaartje staat: Wat een tragisch einde. <<

Laura Canning, my social studies seminar lecturer, provided the topic of yet another riveting debate today. We discussed class and whether there is a class system in Ireland. The debate was pretty hot and I did disagree with a lot of what people said. One person however, seemed to keep at least a couple of her intellectual toes firmly on my level.

The presentation team gave their views and enlightened us with their research on how class started and grew, what makes a class and what institutions instil an idea of class. I agree that class exists, but not in Ireland.

When we were colonised there was a definite class distinction. One was defined by their wealth firstly, their religion secondly, their loyalties thirdly. But toward the end of the nineteenth century and certainly as the twentieth century progressed that class was broken because the people were united in a hatred for Britain.

I believe class, in Ireland anyway, matters only in the minds of the arrogant or self-righteous. It can exist in the minds of others and why they may feel strongly about their social position they are capable of shrugging off the verbal slurs.

I don’t think we have a class system. One’s wealth or address does not give them a class position. One’s education or the lifestyle of their parents or the behaviour of their neighbours or friends does not label them. I think, as Wayne Dyer said, a person is the sum of their actions. Every choice a person makes defines them.

Education is the key to social standard. And luckily in Ireland we have a superb education system that is as vast as it is strong. Any person – child or adult – no matter where they come from or what school they attend has the facilities to achieve the maximum of their abilities.

Whether your school has good teachers or not doesn’t have to make a difference to your outcome. Whether you were given the means to explore beyond the realms of your own thought makes little difference. If you are given the facts, and all students are given the facts, then it is up to you to learn them and know them when it counts.

In terms of “class” in Ireland you are as great as your ability to retain knowledge as well as your ability to use it.

The idea of the American dream is false. It does not exist in America. One cannot get something simply by working hard enough to get it. You have to enable their progress. Luckily we have that in Ireland.

If a person learns as much as they are capable and uses as much of that knowledge as they can to get the points they need to go to college then they have the same chance as anybody else of gaining a degree. With a degree all persons are equal. What sets you apart are your actions in life and your personality. The most kind, the most charming and the most qualified get the jobs.

There are some people who are better than other people, that doesn’t mean the bad ones won’t succeed. It just depends on whether or not the good reach out and grab what they can.

According to an announcement from the White House, United States soldiers will not be in Afghanistan eight years from now. This statement was meant to be some justification for Barack Obama’s new plan to have 30,000 more troops sent to the Mideast over the course of the war, which is currently in its eight year.

This war has been one of the longest, most expensive and unyielding, uneventful wars of the twentieth century – if not all of the above. The cost of this war will run in excess of a million dollars a year for every new troop deployed, adding to the current deficit of $1.4 trillion.

And where will the money for such a war come from? Taxes of course. A new tax – “war taxes” – have been called for in order to fund the fight.

The task of these troops will be to train Afghani soldiers, which means that when American troops are finally withdrawn there will be an American-based democratic government in power, commanding an American-based army, enforcing American-based laws in a post-modern Afghani society with a failed economy.

I’ve never had much of an interest in the war in the Mideast. It bores me for the most part and when something grabs my attention, it usually infuriates me because of an abundance of idiocy or ignorance.

The fact that a needless war, started without cause, that has seen the destruction of at least three countries as well as being the root of the wreckage that is the global economy, is still being allowed to commence and increase in assertion is just plain arrogant.

There has been little to no NATO involvement in peace-keeping. The United Nations have made no attempt at delegations, nor have they tried to impose any sanctions to change the bearing on this event. And while the European Union has no need or reason to be involved in this war, it’s voice has been that of a whimpering, beaten dog obeying it’s owner.

I choose no sides in this war. Anybody who does wrong to someone else, whether they be American or Afghani or Iraqi, should be blamed and punished justly. I have no reason to anger readers with my opinions. I feel I’m simple being honest and blatantly so at that.

With the lack of the internal support from Afghani and Iraqi and Iranian civilians and politics the Americans are fighting a losing battle worse than that of Vietnam, because at least in Vietnam it was their first mistake. Fool me once, and all that.

Obama will address the American people on December first revealing clearly his plans for this daring, costly and potentially hazardous idea.

Openin’ up a can of wild turkey this Thanksgiving

A simple genuine smile could in fact change someone’s day… in turn changing the world. Often times it is the smallest and most simple things that make a world of difference.

L. Carter

Not succeeding doesn’t necessarily mean that you’ve failed. The key to missing is to understand and realize why you’ve missed, so this way you can make the correction on the next attempt. If at first you don’t succeed…

L. Carter

Als mijn broer uit Zuid-Afrika bij ons logeert, is het feest. Mijn dochters hebben dan steevast opmerkingen als: ‘Oom Frans zegt vaak mieters hè? Wat betekent dat eigenlijk?’ Inmiddels weten ze wel dat oom Frans Nederland begin jaren ’60 verliet en daardoor ook onze taalontwikkeling niet meegemaakt heeft. Niettemin blijven zij zich verbazen over het doen en laten van deze Crocodile Dundee. Die bijnaam verdient hij vanwege het feit dat hij zich altijd vergist in de seizoenen en bij min acht in een lichte, katoenen broek en kaki shirt het vliegtuig uitstapt. In al die jaren heeft hij ook de Angelsaksische mimiek overgenomen, waarmee hij zich voor mijn dochters nog meer in het rariteitenkabinet plaatst. Met een stiff upper lip en nauwelijks waarneembare frons van een wenkbrauw zegt hij doodleuk dat ‘iemand hem nog twintigduizend Rand schuldt’. Hij is op dat moment letterlijk uit het Engels aan het vertalen.

Van zijn kant heeft Frans ook zo z’n observaties. Na een avondje met vrienden van ons merkte hij op dat het woord oké in het Nederlands een nieuwe betekenis heeft gekregen. ‘Die Karin zei de hele tijd okeeeeeee als zij aha bedoelde. Iemand vertelde haar wat en dan antwoordde ze met dat langgerekte okeeeeeeee.’ Een andere keer, toen wij samen naar politieke beschouwingen zaten te kijken, viel het hem op dat we in Nederland kennelijk alles met z’n allen doen. Femke Halsema, Agnes Kant, Wouter Bos, zij hadden het allemaal over ‘met z’n allen’. We hadden er met z’n allen voor gekozen om zus te doen. We hadden met z’n allen ingestemd om zo te doen. Hij had gelijk. Voor het eerst realiseerde ik me dat de politiek zich van een nieuwe legitimatiecode bedient. Immers, door deze drie woorden in te brengen in een argumentatie, legitimeert men makkelijker zijn handelen.

Het grappige is ook dat mijn broer twee decennia taalverloedering heeft overgeslagen. Ik realiseerde me dat toen hij een keer in een bundeltje van Remco Campert zat te bladeren. ‘Hè?!’ riep hij ontsteld, ‘schrijven jullie ‘praktisch’ tegenwoordig met –ies op het eind? En ‘bureau’ met een o in plaats van eau?’ Ik kon hem geruststellen met de mededeling dat al deze taaldwalingen weer netjes in het gareel gebracht waren. Sterker nog, dat de spelling vandaag de dag zelfs conservatiever was dan ooit. Bijna alle k’s waren bijvoorbeeld weer c’s geworden. ‘Ja’ zei hij ‘ik merkte al zoiets aan het taalgebruik van de jongeren hier. Ze hebben het weer over cool. Dat woord is na pakweg 1960 compleet uit geweest, wereldwijd! Je was een sukkel als je nog cool zei. Nu dus weer helemaal terug.’ Ik kon dat beamen. ‘Cool is weer helemaal hip. Want ook dát woord uit de hippietijd is weer terug.’ Mijn broer vond het allemaal heel vermakelijk. ‘Taal is mieters’ riep hij. ‘Ja’ zei ik ‘maar dat woord is nog uit’. Door Thomas Erdtsieck.

Getver! Wat zien zij eruit! Zo ongezond en  moet je hun buikjes zien! Die zijn zó opgezwollen. Ze hebben toch niet teveel gegeten?

Nee.

Hongerige Afrikaanse kinderen hebben niet teveel gegeten.

Beelden over de armoede in Afrika die via de televisie onze huiskamers binnenkomen. Ook bij mij wekken ze weerzin op.
In eerste instantie, omdat ik niet kan begrijpen dat armoede op zo’n schaal nog kan bestaan in deze wereld. Ik luister nu muziek vanaf mijn Ipod, zit op mijn laptop een blog te tikken voor het internet, heb ondertussen de televisie aan staan, drie grote lampen zorgen voor voldoende licht in mijn kamer en de verwarming staat op 20 graden. Met een grote kop warme chocolademelk zit ik mij af te vragen wat mij zo ergert aan die hongerige Afrikanen.

Nou…..dat dus. Die absurde tegenstelling.

Het is niet de enige reden voor mijn weerzin. Het wil  in mijn botte hersenen gewoon niet doordringen dat hongerige kindertjes in beeld brengen de enige manier is om de armoede in Afrika bespreekbaar te maken. Het ís ook niet de enige manier. Toch wil het journaille dat ons wel doen geloven.

Nu ik  zo op mijn laptop aan het tikken ben, schiet mij ineens het bezoek te binnen van Bram Vermeulen aan onze school. Zeven jaar lang was hij correspondent in Zuidelijk Afrika en kwam ons daar iets over vertellen.

En verdraaid! Hij kwam met hele nieuwe ideeën over Afrika. Journalistieke ideeën over Afrika wel te verstaan. En nee, dan heb ik het niet over het gepruts van de mensen van JOIN, maar échte journalistiek. Reportages die de ogen van de wereldbevolking eindelijk openen. Waar mensen het gevoel van krijgen: “Hier moeten we wat tegen doen!” Met alle respect, maar de journalisten van JOIN schrijven voor het grootste gedeelte ‘leukige’ artikelen. Wie zit hier nu op te wachten? ………

 Juist. Dat dacht ik al.

Vermeulen’s idee speelt meer in op de geluiden die we steeds vaker horen als het gaat om hulp aan derdewereldlanden. “Ik geef niets meer aan goede doelen die hulp bieden aan ontwikkelingslanden. Het geld komt toch vaak niet op de goede plaats terecht. Het verdwijnt in de zakken van corrupte leiders.”

Over dit geluid heb ik het. Helaas een terecht geluid waar journalisten toch echt wat meer aandacht aan mogen besteden.

En het is niet eens zo lastig.  Zijn idee. Vermeulen voerde het uit en maakte verbazingwekkende journalistiek. Hij sprak met een steenrijke Afrikaan in Zimbabwe en volgde hem. Vermeulen reed samen met hem naar een van zijn villa’s, langs zijn peperdure collectie auto’s en voorbij juichende aanhangers van de Afrikaan die overigens als een god leeft in het land. De enige twee vragen die in mij opkwamen bij het zien van Vermeulen’s reportage waren: “Hoe is het mogelijk?”  en “Wie laat dit toe?” Ik voelde een verlangen om het leven van die rijke Afrikaan zuur te maken.

Erg zuur.

Terug naar de hongerige Afrikaanse kinderen. Natuurlijk filmen journalisten deze kinderen. Dit teken van armoede kost immers de minste moeite om op te sporen. In sommige landen hoef je alleen maar om te kijken en je ziet het al. Mensen hebben honger.

Treurig dat de meeste journalisten met deze beelden genoegen nemen. Ze zullen zich wel afvragen waardoor de armoede komt en waarschijnlijk komen ze ook nog wel op het idee dat het gedoneerde geld ergens wordt achtergehouden, maar ze doen er niets mee. Wellicht vanwege het gevaar voor eigen leven, want dat is wel aanwezig als je in landen als Zimbabwe kritsch bent.

Beelden van een rijke corrupte Afrikaan roepen bij mij gevoelens op. Andere dan bij hongerige kinderen. “Sluit hem op! Oppakken en neem hem al zijn rijkdom af”. Dat is wat het bij mij oproept. En niet het opgedrongen medelijden dat ik moet krijgen van korte filmpjes van UNICEF. Niet dat zulke filmpjes mij niets meer doen, maar je sluit je op een gegeven moment af van de emoties die bij zo’n filmpje horen.

ZAP!  Andere zender. En weg is het Afrikaantje.

Zo gemakkelijk. Maar zo gemakkelijk MAG het niet zijn.

Journalisten; schrijf geen leuke artikelen over ontwikkelingslanden die nog het meest door ONS gelezen worden. Neem ook niet alleen maar hongerige kinderen in beeld. Neem je verantwoordelijkheid en stalk die rijke stinkerd.

Stalk hem, totdat hij publiekelijk kan worden berecht voor zijn misdaden.

David Bakkal

Ik hoor het John Kraan twee jaar geleden, na de eerste competitiewedstrijd van dat seizoen, nog zeggen. “David speelde een zeer puike wedstrijd en het zal me niets verbazen als hij binnenkort wordt geselecteerd voor SV Onder 23.” Het eerste was in me opkwam was: “David in de top bij de plaatselijke SV? Ik denk het niet!” Maar zo gek is die gedachte helemaal niet, dacht ik even later. Zeker niet, wanneer je bedenkt dat er tegenwoordig op de Nederlandse velden ook zo’n jonge god loopt die het, net als Patrick Kluivert, op zeer jonge leeftijd heeft gemaakt in de top. De naam is Otman Bakkal.

Van der Weiden en Bakkal hebben veel overeenkomsten. Behalve de uiterlijke overeenkomsten hebben ze ook een vergelijkbare speelstijl. Zijn beide geen werkpaard a la Dirk Kuijt, maar kunnen wel door hun zeer ontwikkelde techniek met gemak drie tegenstanders bezighouden. Heerlijk, zo iemand in je elftal!

Ze zijn beide niet al te lang, hebben zwarte krullen en geven bij een doelpunt niet zichzelf, maar juist zijn ploeggenoten een schouderklopje. Voornamelijk hun inzicht en techniek gebruiken ze om de wedstrijd door te komen, al coachend en wijzend geven ze medespelers aanwijzingen. Van der Weiden is net een kopie van Bakkal. Maar dan beginnen de verschillen.

Het eerste jaar in de senioren van de SV begon van der Weiden bij het derde elftal. Door hard werken werd hij de vaste linkshalf die zo af en toe een doelpuntje meepikte, maar assisten geven was hoofdzakelijk zijn taak. Na dit uitermate goede seizoen lukte het niet om wederom basisspeler te worden in hetzelfde elftal en kon hij vaker de wedstrijd vanaf de zijkant bekijken. Een vervelende blessure zorgde ervoor dat hij het selectievoetbal eerder vaarwel moest zeggen dan hijzelf had gehoopt. Dit seizoen hoopt hij, eenmaal hersteld, een vaste waarde te worden bij het uiterst gezellige SV9.

De carrière van Bakkal verloopt echter vanaf dag één in sneltreinvaart. Waar hij eerst nog op de maandagavond wisselspeler was van PSV 2, vormt hij nu het dodelijke trio met Afellay en Engelaar bij de hoofdmacht uit Eindhoven. De gewone wedstrijden bij Jong Oranje werden vervangen door wedstrijden met het grote Oranje en hij hoopt ook met de groep mee te gaan naar Zuid-Afrika volgend jaar.

Of dat van der Weiden dit jaar ook allemaal gaat lukken? Eerst goed herstellen van een blessure en dan terug komen als nooit tevoren. In de basis bij SV9 en dan komt de uitnodiging van SV Onder 23 vanzelf wel. De trainer van dit elftal, Dinesh Manniesing, heeft alle vertrouwen in hem en zorgt ervoor dat SV Onder 23, met van der Weiden als aanvoerder, wederom kampioen van het Westland wordt. Misschien loop ik nu te hard van stapel, maar het kan. Dat bewees Otman Bakkal.

Dion van Dijk, 24 november 2009.