Op deze weblog nemen de bezoeken op de zoekopdracht “stress”, en daaraan gerelateerde zoektermen toe. Onderzoek constateert eveneens een toename van stressgevoelens op het werk. Op zich is dit niet zo vreemd. Wanneer sprake is van een arbeidsmarkt waarin werknemers niet zeker zijn van behoud van hun werkgelegenheid, neemt het ervaren van werkstress snel toe. Mensen gaan “op hun tenen lopen” uit angst zelf ontslagen te worden. Voor werkgevers is dit een zorgelijke ontwikkeling; niet alleen vanwege het verhoogd risico op ziekteverzuim.

Werkstress heeft vele risico’s voor zowel werknemers als werkgevers in zich. Daarom is dit een niet te onderschatten verschijnsel.

Voor werknemers is niet in de eerste plaats overspannenheid het risico. Veel meer liggen de risico’s in verminderd concentratievermogen, in verminderde algehele conditie, of (ernstige) vormen van apathie. Deze verschijnselsen leiden niet alleen tot een lagere kwaliteit van functioneren op het werk, maar ook in privé. Te veel bezig zijn met de zorgen over behoud van werk, en de dreiging van werkloosheid en daardoor terugval van inkomen, kan zelfs leiden tot depressies. Vaak is dit een proces dat ongemerkt binnen sluipt in de mens en pas herkend en onderkend wordt als het “te laat” is.

Voor de werkgever is werkstress een risico in de vorm van lagere kwaliteit van prestaties, toename van fouten in het werk, en in het ernstigste geval de oorzaak van (bedrijfs)ongevallen. Ook de arbeidsrelaties kunnen door werkstress onnodig verstoord raken, en soms zelfs blijvend beschadigd.

Niet alle gevoelens van stress zijn door de werkgever te voorkomen, maar wel gevoelens van werkstress. Hoe?

Duidelijkheid bieden! Zowel positieve als negatieve duidelijkheid geven relatieve rust. Positief door de werknemer te laten weten dat het goed gaat met de organisatie, wanneer dat de realiteit is. Dat de economische crisis geen vat op de organisatie heeft, wanneer dit ook werkelijk zo is. Negatieve duidelijkheid wordt bereikt door te delen met de werknemers dat het niet eenvoudig is, of zelfs erg moeilijk, om voldoende werk te genereren. En wanneer de toekomst onzeker is dit te delen met de werknemers. Laat hen weten dat, welke functie je ook bekleed, de toekomst onzeker is. Niets is zo fnuikend voor een werknemer als denken dat hij de enige is die onzekerheid van werkgelegenheid heeft.

Door deze vorm van duidelijkheid kan worden voorkomen dat de werknemer uiteindelijk in een gevoel terecht komt dat het aan hem/haar ligt dat hij/zij werkloos is geraakt. Door deze vorm duidelijkheid wordt ruimte gecreëerd bij de werknemer voor zelfonderzoek en plannen naar hoe de weg te openen naar nieuwe werkgelegenheid. Is het niet nu, dan in ieder geval wanneer de arbeidsmarkt weer aantrekt.

De werknemer kan zelf ook veel doen aan het voorkomen van werkstress. Door te zorgen dat hij/zij goed geïnformeerd is over de branche waarin hij/zij werkt; wat zijn de arbeidsperspectieven daarbinnen. En in geval van een zorgelijke ontwikkeling, de eigen positie onder ogen durven zien. Durven stilstaan bij de eventuele gevolgen van ontslag en daar preventieve maatregelen tegen durven nemen. Bijvoorbeeld extra financiële reserves aanleggen. Maar ook naar de mogelijkheden van investeren in de eigen loopbaan durven kijken. Wat zijn de perspectieven op korte en lange termijn in de huidige beroepsrichting? Is het zinvol opleiding of scholing te volgen in een andere richting? In welke beroepsrichting liggen op lange termijn de beste loopbaan mogelijkheden voor mij?

Geen eenvoudige vragen, maar wel erg zinvol. Al was het alleen al omdat degene die actief met deze zaken bezig is in termen van toekomst gericht denken uiteindelijk minder sterssgevoelens zal ontwikkelen.

In een reactie na mijn blog over het behalen van mijn streefgewicht werd me gevraagd wat voor sport ik doe en dat is niets anders dat ik mezelf zo’n 2 a 3 keer per week naar de sportschool sleep. En ik moet toegeven, soms heb ik echt geen zin om te gaan en blijf ik liever in mijn bed liggen, maar zodra ik mijn sportoutfit aan heb en er eenmaal ben ga ik er 100% voor.

Ik begin mijn workout met 15 minuten fietsen, iets waar ik echt een hekel aan heb, op 1 of andere manier krijg ik het zadel nooit goed gezet en heb ik na 15 minuten ook echt last van een zere kont. Maarja het is wel weer een goede manier van een warming up dus die zere kont neem ik maar voor lief! Ha! Daarna train ik mijn buikspieren op de abdormal crunch wat in principe hetzelfde inhoud als sit ups, maar nu zit je in een apparaat. Daarna ga ik 15 minuten schaatsen – wij noemen het schaatsen,  ik weet namelijk niet hoe het apparaat in het echt heet, maar als je alles ingesteld hebt staat er op de monitor ”begin met schaatsen” dus vandaar het schaatsapparaat – en daarna spring ik nog voor zo’n 15 minuten op de crosstrainer en daarna roei ik me helemaal suf op het roeiapparaat die ik standaard instel op 2 km. Heel soms wil ik nog weleens op de loopband stappen of een aantal oefeningen doen op de trilplaat. Maar na al deze dingen gedaan te hebben ben ik echt bekaf en vind ik het wel weer goed geweest!

Sinds ik mijn streefgewicht behaald heb worstel ik alleen nog een beetje met hoe ik mijn workout ga aanpassen, want degene die ik hierboven beschreven heb is ingesteld op afvallen en het volgen van een dieeet. Ik denk dat ik het ga afwisselen, de ene keer wel de crosstrainer en dan geen roeiapparaat of het fietsen verwisselen door eerst te gaan schaatsen ofzo, en zowiezo een stuk rustiger aan doen want eerst ging ik echt tot mijn uiterste. Ik moet ook toegeven dat het sporten echt enorm geholpen heeft, ik heb nu veel meer conditie en zit ook veel lekkerder in mijn vel! Sporten is dus voor iedereen een aanrader!

Zonder enige fiets is zin hebben in fietsen zinloos.

Gelukkig heeft mijn vader daar ergens in z’n kelder een oude(re) sportieve fiets staan die ooit nog heeft behoord aan mijn grootvader.

Ideaal om in alle bescheidenheid en nederigheid eens voorzichtig te polsen naar de ernst van de conditionele achterstand. Het zou pas getuigen van pretentie om de eerste kilometers af te leggen met een dure racefiets, terwijl ingehaald te worden door een overbeladen postbode die net aan z’n ronde begint. Néén, een al iets ouder stalen ros met krakkemikkige roulementen is een veel betere ‘compagnon’ voor een hernieuwde kennismaking.

‘t Is bovendien nog een mooie metafoor.

Je hebt er vast al van gehoord, of misschien ben je al helemaal in de ban ,van de Zumba microbe,maar wil je alle informatie,video of andere leuke dingen nakijken,dan ben je op zumba-fitness.be aan het juiste adres,let’s zumba!!!

VERLOREN:  mijn conditie
Iedereen die nuttige tips kan geven om hem terug te vinden
zal beloond worden.

Am citit articolul de mai jos, am zâmbit cu durere văzând cât de sugestivă e poza (şi nu e singura poza la fel de sugestivă pe care am văzut-o, şi sunt convins că ai văuut şi tu poze de-astea), şi probabil acelaşi lucru ai făcut şi tu, ai zâmbit. Ne amuzăm de stupiditatea situaţiei, facem haz de necaz, că se pare că e singurul lucru pe care îl facem. Nu zic “îl PUTEM face” ci zic îl facem. Asta mi-a trecut prin gând: dacă putem face mai mult, ce-i de făcut? Până când perseverăm în nesimţire, mizerie, hoţie, minciună, primitivism, aşa cum spune titlul?

“Stim cu totii cat de departe suntem, la propriu si la figurat, de lumea civilizata. Incepand de la infrastructura pana la comportamentul si mentalitatea oamenilor, Romania este una dintre cele mai primitive tari ale Europei. [...]

Romania iti da impresia ca, in fapt, majoritatea romanilor dezvolta chiar o placere in a trai astfel, ca jungla salbatica in care isi scalda viata de zi cu zi o mare parte a locuitorilor acestui tinut este mediul natural al poporului roman”… citeşte tot pe Ziare.com

poză găsită AICI