Het was pas toen ik de voordeur achter me dichttrok en op mijn stalen ros stapte, dat ik echt wakker werd. De hemel was blauwer dan blauw, schoongewassen door een deugddoende nachtrust.

Ik fietste langs het De Coninckplein. Ademde diep de heerlijk frisse lucht in. Op het plein, tussen tafels en tentjes, kuierden vroege vogels over het boekenmarktje. Literaire types, meerwaardezoekers van de betere soort, met een neus voor boeken en zin in cultuur. Voor hen was de nieuwe dag alweer begonnen, met ongetwijfeld nuttige en ontspannende bezigheden op het programma.

Aan de rand van datzelfde Coninckplein hing de voorbije nacht nog steeds tastbaar in de lucht. Donkere figuren hingen in de portieken, schimmen van wat ooit mensen waren. Jassen van jaren gedragen zaten op de grond en verstopten het hoopje mens dat erin zat. De straatstenen plakten en waren bezaaid met scherven. Tientallen flesjes en bierblikjes lagen verspreid over plein, straat en voetpad, ontdaan van hun troosteloze inhoud. Hun voormalige eigenaars zaten, lagen, zwierven apathisch over het Coninckplein. Ik wilde oogcontact ontwijken, maar keek toch. Een wezenloze blik. Voor deze man was de nacht nog niet voorbij. De stralende zondagochtend was hem niet gegund.

Ene Jasper Van Gestel over zijn buurt in Antwerpen.  Is al een tijdje in omloop, maar te mooi om niet te herpubliceren.