- por Cauli Fernandes

A janela do táxi transborda de coisas para olharmos. Em cada bueiro, em cada cor, Tóquio parece esconder uma novidade. Dos japoneses que riem, correm, voam pelas ruas, não observamos só “alguém”, mas uma dimensão paralela, algum tipo de seita transcendental onde as cores tramam revoluções com aqueles orientais, cheios de tradições imutáveis e gestos antepassados mas, que, ao mesmo tempo, são capazes de te surpreender com algo inumano, exato e arrebatador.

Bob Harris parece perceber isso, a julgar pelo esfregar de olhos e a boca escancarada de espanto. Ele se deslumbra com a profusão absoluta de matizes, o cheio de fundo do mar com boca molhada de chuva que o Sol Nascente traz. E, no meio de tanto delírio, surge uma coisa realmente insana: Bob está enorme, pregado numa parede, vendendo um copo de uísque que está na sua mão e fazendo cara de perdição, de amigo de infância reencontrado desiludido. Vida fodona.

Charlotte demonstra estar sendo cutucada por alguma coisa. Tem algo beliscado-a para dizer que os passos dela não são precisos; vontade de dizer “adeus” para tudo e sussurrar “merda” para o ombro. O marido dela não aparenta estar em débito consigo mesmo, como também não percebe que está em débito com a mulher. Ele já se alojou no caleidoscópio da cidade, mas ela continua apoiada na janela, olhando as formigas lá em baixo, matutando porque ela não se encaixa entre os sushis e templos, porque ela se acha fria e distante de toda a gente e ikebana, porque não consegue fazer um verdadeiro sorriso perante o homem com quem se casou.

Então, por efeito de algum ajuste no tempo, de alguma reorganização de todos os quarteirões do mundo, eles se encontram no mesmo hotel. No caminho que trilhavam, o ar estava em falta e o destino era oco, não estava sendo necessário chegar lá. Mas, depois da primeira troca de palavras, o que os aflige os enlaça; cada um saiu de um buraco de estranhezas para Tóquio, para um mundo feito à parte que nem todos conseguem ver. Havia um abraço sincero esperando por eles.

Com um toque nouvellevogueano, o casal passeia por lá, por aqui, vendo tudo como se cada fatia de peixe estivesse cheio de sonho. Os objetos e pessoas se metamorfoseiam em gamas de história com encantamento e importância. Até mesmo a dor que sentiam antes ao ver através do vidro é amenizada ao transformarem em música e compartilharem com quem entende. Mas, afinal, a resposta é a compreensão silenciosa.

Sofia Coppola transforma Tóquio em um daqueles globos de Natal, cheio de água, que a gente mexe pros floquinhos de neve se agitarem. Entretanto, ao contrário de neve, existe papeizinhos coloridos e cor-de-rosa e, no lugar do Papai Noel e sua casa nórdica, temos um aglomerado de prédios cinza com poesias secretas e pequenas pessoas ali pelo meio, enveredando por ruas, se perdendo. Sofia, ao brincar com o globo da vida, junta Bob e Charlotte em um nó de comprometimento e amor que nós procuramos todo o dia. Resta dizer parabéns para ela por fazer um dos casais mais lindos do cinema, e esperar pela hora em que nós teremos nossa particular palma da mão para agarrarmos e atravessar a rua. Porque, além do mais, a gente faz nossa própria Tóquio.

5/5

Ficha técnica: Encontros e Desencontros (Lost In Translation) – 2003, EUA, Japão. Dir.: Sofia Coppola. Elenco: Scarlett Johansson, Bill Murray, Giovanni Ribisi, Catherine Lambert, Anna Faris, Fumihiro Hayashi.

C’est André Aschieri, le Maire de Mouans Sartoux qui conduira dans les Alpes-Maritimes la liste d’Europe Écologie lors des élections régionales de mars prochain. Avec les 5 autres listes emmenées au niveau régional par l’ancienne juge d’instruction Laurence Vichnievski, il tentera de prolonger la dynamique des Verts lors des européennes…

Source : Webtimesmedias

Les communistes de notre belle région PACA se sont eux aussi réunis ce w.e. pour décider de leur stratégie : stratégie classique d’union de la gauche en faisant liste commune avec le PS comme ils ont fait en 1988 et 2004, ou stratégie du Front de Gauche rassemblant la gauche radicale ?

C’est que le choix est difficile : ils ont une vingtaine de sortants qui aimeraient bien rempiler.  Si le front de gauche a eu, à la surprise générale, une élue aux européennes de juin dernier, le dernier sondage les donne éliminés avec moins de 5%. En plus le NPA (je suis pur, je suis dur et je ne mets pas les mains dans le cambouis) persiste dans son refus de fusionner au second tour avec le PS ou Europe Ecologie, ces socio-traitres. Finalement, les militants PC ont décidé à la quasi unanimité (eux aussi) de partir tout seul comme des grands. Ah c’est que l’air de la liberté est grisant comparé à l’étouffoir d’une liste d’union, ça permet d’exister, d’essayer de se différencier des rivaux socialistes et trotkystes.

Ils ont bien du mérite : ils existent toujours, ils y croient toujours, alors que le mur de Berlin est tombé il y a 20 ans, alors que nul n’ignore que le modèle de société qu’ils proposaient et qu’ils ont soutenu mordicus pendant 70 ans (le bilan globalement positif…)  était totalitaire, un échec sur le plan démocratique, économique, écologique et humain.

affiche originale

È uno di quei successi annunciati, New Moon, uno di quei film da record di incassi prima ancora che siano usciti. È così ogni volta che intorno a un’opera si crea un alone che lo rende qualcosa di più di un semplice film. Così è il caso di soffermarsi sulle ragioni di un successo annunciato.

La prima è quella che in termini commerciali si definirebbe “fidelizzazione”. Tra la saga di Twilight e il suo pubblico si è creato un legame solido e inscindibile che nasce già dai libri. Come Harry Potter,  quella di Twilight è una saga, una serie di libri, che racconta una storia che non si esaurisce, ma prosegue attraverso i vari volumi. I lettori così si sposteranno da un libro all’altro, in modo che ogni libro verrà letto probabilmente più di quello precedente. Come per la saga del maghetto, i libri di Stephanie Meyer creano un mondo, che i lettori vogliono continuare a vivere andando al cinema, per vedere come prenderà forma sullo schermo quello che fino a quel momento era vissuto nella propria immaginazione. Così probabilmente i lettori del libro saranno i più appassionati spettatori del film. E a loro se ne aggiungeranno altri. Rispetto ai titoli della saga di Harry Potter, quella di Twilight potrebbe essere svantaggiata dal fatto che i libri non hanno un nome come comune denominatore (i titoli non iniziano ad esempio con Harry Potter e…), ma dei titoli diversi. Twilight, New Moon, Eclipse, Breaking Dawn (e ne arriverà prima o poi un quinto). Così al cinema i titoli sono stati raccolti sotto il nome The Twilight Saga.

Ma perché una saga abbia successo devono esserci dei contenuti. In questo senso la chiave vincente è stata travestire da horror quello che in fondo è un perfetto romanzo sentimentale. Non a caso in New Moon assistiamo a una serie di battute sul cinema, con Bella che dice di detestare i film romantici, e vorrebbe andare a vedere film d’azione, quasi che il regista volesse prendersi un po’ in giro. Perché New Moon, come Twilight, di horror ha ben poco. Non punta certo a spaventare: pensiamo che uno degli stilemi più spaventosi e spettacolari dei film di licantropi, le transizioni da uomo a uomo-lupo, qui avvengono all’istante, e il “mostro” altri non è che un lupo più grande. Invece il modello della storia di New Moon è uno degli archetipi delle sofferenza amorose, quel Giulietta e Romeo scritto qualche secolo fa da uno dei migliori “sceneggiatori” di tutti i tempi, Sir William Shakespeare, e citato in una delle prime scene del film. Anche qui ci sono due amanti divisi, non dal fatto di appartenere a due famiglie rivali, ma a due “razze” diverse, umani e vampiri (in questo il racconto potrebbe diventare una metafora della difficoltà delle coppie miste di oggi, ma non sembra mai andare in quella direzione). E il finale, in cui Edward, come Romeo, cerca la morte perché crede che la sua Bella, come Giulietta, sia morta, richiama proprio la trama di Shakespeare.

Ispirazioni celebri a parte, la saga di Twilight piace perché spinge all’identificazione. È narrata da un punto di vista prettamente femminile, quello di Bella, e riesce a cogliere molti degli aspetti tipici dell’adolescenza: il non sentirsi capiti, il non avere amici, la tentazione e il rischio di prendere una cattiva strada e di perdersi, il sentirsi diversi da chi ci sta intorno, unici, e il bisogno di ribadire, anche con rabbia, la propria unicità e la propria personalità. Bella, in New Moon, è diversa da tutti. Tra i vampiri della famiglia Cullen è l’unica umana, accettata ma mai fino in fondo, in costante pericolo. Ma è diversa anche tra i suoi simili, avendo varcato ormai una soglia dalla quale non può tornare indietro. E poi in New Moon, dopo l’innamoramento di Twilight, c’è la scoperta del sesso, del corpo, e di quel confine sottile tra amicizia a amore, come si vede nell’avvicinamento di Bella a Jacob. Per questo i film della saga Twilight sono dei film rivolti soprattutto a un pubblico giovane e femminile (e sono piuttosto odiati da quello maschile, vedi la guerra dei sessi scoppiata in rete). Lo dimostra la grande attenzione per pettorali e bicipiti che c’è in New Moon. In questo senso la cornice horror data alla storia (perché di cornice, e niente di più, si tratta) serve ad astrarre sentimenti e situazioni dell’adolescenza dalla realtà, a isolarli e renderli così più evidenti, assoluti. Le storie di Stephanie Meyer riescono, in parte, in quello in cui non riesce Moccia.

Cosa resta dunque dell’horror nella saga di Twilight? Non molto, diciamo una serie di suggestioni che servono a creare un’atmosfera intorno a una storia d’amore e di crescita. Stephanie Meyer prende una serie di figure archetipiche del cinema horror, il vampiro e il licantropo, e le svuota, interessandosi ai sentimenti e ai rapporti tra i personaggi, più che alle peculiarità dei tipi in questione. Succede il contrario di quello che capita spesso al cinema horror, dove le figure mostruose sono il cuore del film, e sono di volta in volta inserite in cornici storiche, sociali o culturali diverse, per tornare comunque prepotentemente al centro. Qui i personaggi sono il centro della storia, e sono essenzialmente caratteri con problemi e reazioni umane: il loro essere mostri è solo un contesto, un contorno, un colore. Ma al centro ci sono sempre le caratteristiche umane del personaggio. Così i vampiri non hanno il problema di non potere vedere la luce, o di uccidere gli umani a tutti i costi. E i licantropi non si trasformano con la luna piena, ma in seguito a emozioni rabbiose. Entrambi non diventano tali perché “non morti”, o morsi da altre creature, ma fanno parte di famiglie in cui tutti sono così. Quanto ai vampiri, assistiamo a una “normalizzazione” estrema della figura del vampiro. I Cullen sono persone normalissime, lontanissime dalla figura agghiacciante del Nosferatu di Murnau o di Herzog, ma anche dal Dracula di Bram Stoker di Coppola, e dai vampiri affascinanti ed eleganti anni Ottanta di Myriam si sveglia a mezzanotte, o dei dandy d’altri tempi di Intervista col vampiro, tratta dai libri di Anne Rice, e portata sullo schermo da Neil Jordan. Per andare incontro al suo pubblico, la saga di Twilight si avvicina a certi prodotti televisivi ai cui codici espressivi è abituato, cioè a serie che hanno sdoganato l’horror come prodotto per tutti, cioè Buffy, Angel e il recente True Blood.

La saga di Twilight è un perfetto esempio di film a target. Il che è interessante anche dal punto di vista commerciale, visto che permette di investire su un pubblico ben preciso. Ne è un esempio l’accattivante colonna sonora assemblando pezzi di gruppi rock, tra l’indie, l’emo e il dark, perfetti per accattivarsi il pubblico giovanile e costruire un’atmosfera oscura attorno al film. Ma, si sa, il rock è universale, e il risultato in questo caso è apprezzabile anche dai non giovanissimi. Tra canzoni dei Death Cab For Cutie, Killers e i nipotini dei Joy Division, The Editors, le cose più interessanti vengono da Thom Yorke, che, senza i suoi Radiohead, canta la sua Hearing Damage su un tappeto elettronico e cupo, che fa risaltare la sua inconfondibile voce, e dai Muse, con I Belong To You, che ripropongono il loro tipico sound con un tocco leggermente retro, vicino alle atmosfere di Feeling Good, la loro cover del pezzo reso famoso da Nina Simone.  

Prendete tutte queste premesse e metteteci quella enorme arma in più che ha il cinema: quella di creare icone e fissarle nell’immaginario in maniera indelebile. Certo, è presto, e probabilmente ingeneroso di parlare di icona, viste le vere icone che ha creato il cinema, per Edward Cullen. Ma rispetto all’aura di culto creata tra le adolescenti dai libri della Meyer, il grande schermo ha aggiunto il volto e il corpo di Robert Pattinson, diventato un vero idolo delle ragazze di tutto il mondo. La saga di Twilight lo mette in scena con un’aria alla James Dean, dimostrando di non volersi togliere nulla in fatto di esempi di ribellione giovanile. Il suo aspetto fisico, unito all’aura romantica del suo personaggio, ha fatto centro nel cuore di molte ragazze. L’attore londinese ha scatenato una mania che, restando nel mondo del cinema, non si vedeva dai tempi del primo Leonardo Di Caprio. In rete e nei negozi si trova qualunque cosa con il volto o il nome di Robert Pattinson, o del suo personaggio, Edward Cullen: magliette, tazzine, ombrelli, cappelli, borse, tende per la doccia e persino le mutande vanno a ruba. Robsessed (cioè obsessed by Rob, ossessionate da Rob) è il titolo di un documentario sull’attore (il dvd si trova in vendita su Amazon). La mania è totale. E come se non bastasse, Pattinson è anche un cantante rock, e tra qualche anno vorrebbe incidere un disco. Chissà come prenderanno le sue ammiratrici la notizia della sua love story. Chi poteva conquistare il cuore del bel Pattinson? Ma ovviamente la sua Bella, l’attrice Kristen Stewart. Dal set l’amore si sarebbe trasferito nella realtà, Edward e Bella si sarebbero impadroniti di Pattinson e la Stewart, facendo innamorare i due. Negli ultimi due mesi i due sono stati spesso fotografati insieme, e i giornali inglesi e americani stanno cavalcando la notizia. Che, diversamente dal solito, non sembra la solita trovata pubblicitaria. Speriamo che il loro amore sia meno tormentato di quello dei due personaggi. E che magari questo riesca a portare nei prossimi film un po’ più di chimica, di passione, di pathos. Cioè un tocco in più di realtà.

(Pubblicato su Movie Sushi)

Jean-Marc Coppola, actuel vice-président de la région, conduira une liste communiste aux élections régionales en PACA sous la bannière du Front de Gauche.

Les militants ont voté à 93 % pour cette stratégie lors d’un vote interne samedi 21 novembre 2009.
Dans les Alpes de Haute-Provence, C’est Martine Carriol conseillère régionale sortante qui conduira la liste départementale. Dans les Hautes-Alpes, la Briançonnaise Catherine Guigli a été désignée porte-drapeau de ce Front de Gauche.

“Notre démarche a pour but de permettre à la gauche d’être à la hauteur de la situation créée par la crise et la politique antisociale, antidémocratique et anti-écologiste de la droite au pouvoir dans notre pays. Nous ferons tout pour élire dans notre région une majorité de gauche, dans laquelle nous entendons jouer tout notre rôle, jusqu’au sein des exécutifs, afin de contribuer à changer concrètement la vie quotidienne. Dans les prochains jours, nous multiplierons les contacts afin de construire cette dynamique.” explique le PCF dans un communiqué.

The Oprah Winfrey Talk Show will come to an end in 2011 after more than two decades on air.

Mad TV – Oprah Winfrey

After 25 seasons, the self-anointed high priestess of the religion of Oprah,  talk-show queen Oprah Winfrey is calling it a day. Frida morning Oprah will announce the end of her hugely successful TV chat show, to her Chicago audience. The iconic figure in television who gave the world such pills as Martha Stewart, Dr. Phil Rachel Ray, Martha Stewart, Madonna and “O” magazine.

Many people are saying, “Thank God! Party in the USA.

After months of rumors, it has finally been confirmed–Oprah Winfrey will soon bow out of daytime television, effectively ending her beloved talk show in 2011.

Into your kitchens, your bedrooms, your lives

“We have the greatest respect for Oprah and we wish her nothing but the best in her future endeavors, we do know anything she turns her hand to will be a great success,” said a spokesman for the CBS Television Studios, which distributes her show. We look forward to working with her for the next several years, and hopefully afterwards as well.”

According to ABC News, insiders report that Winfrey informed her staff of the decision after a company meeting, which was described as “emotional, supportive and respectful.”

Winfrey’s “Oprah” talk show debuted on television in 1986.  From Michael Jackson to Tom Cruise to Sarah Palin, Winfrey’s show has been an important platform for celebrities to both promote their work and rehab their image while making Oprah the richest African-American of the 20th century, and the most philanthropic African-American of all time who courts the likes of President Obama.

As a newcomer, “The Oprah Winfrey Show” chipped away at talk-show king Phil Donahue’s dominance. Later, it turned to inspiration. Donahue today is reduced to begging independant film-makers to make documentaries with little success. The Oprah Winfrey show’s coverage ranged from interviews with the world’s celebrities to an honest discussion about Winfrey’s weight struggles. As the show evolved, it really kind of dressed up the neighborhood of the daytime talk show compared to her sleazy competitors like Jerry Springer, Montel Williams, Chevy Chase, Ellen DeGeneres.

In 1986, pianist-showman Liberace gave his final TV interview to Winfrey, just six weeks before he died. In a 1993 prime-time special, Michael Jackson revealed he suffered from a skin condition that produces depigmentation. Tom Cruise enthusiastically declared his affection for the much-younger Katie Holmes on the program in 2005 — and jumped on the couch to prove it.

In 2004, Winfrey unveiled her most famous giveaway, when nearly 300 members of the studio audience opened a gift box to find the keys to a new car inside. The stunt became a classic show moment as much for Winfrey’s reaction — “You get a car! You get a car! You get a car! Everybody gets a car!” — as its $7 million price tag.

The show also became a launching pad for Oprah’s Book Club, which then launched best-sellers. The titles ranged from “Song of Solomon” and “Paradise” by Toni Morrison to Wally Lamb’s “She’s Come Undone” and Elie Wiesel’s “Night.”

Lately, the rehab their image thing hasn;t been working so well. All of the celebrities whose careers she helped launch are under fire from Dr. Phil the pill, to Martha Stewart, Tom Cruise (who can forget the jumping up and down on Oprah’s couch manic episode?) Oprah’s Book Club backfired when Oprah personally selected,  “A Million Little Pieces” which exploded in sales after Winfrey chose the James Frey memoir in fall 2005. Soon after, it was revealed as a fabricated tale of addiction and recovery, and Winfrey later chewed out Frey on her show. There was Michael Jackson’s death due to overdose, celebrity-chef Rachel Rey caught up in her husbands adulterous scandal followed by erotic-photo shoot by Ray followed by an ugly divorce  and even lately Oprah has been getting a lot of flack for her recent interview with wacko Sarah Palin. Suddenly Oprah’s “vision,” whatever that is- is under fire as being out of touch with reality.

She has had her critics in the past twenty-five years. Her loyal followers, feel Oprah has always been real, down-to-earth, a humble person. Her critics say that she is a “Queen Diva” who only cares about Oprah and has always been on the “wacko” fringe, out of touch with reality and buying loyal viewers with money and give-a-ways. Recently Oprah has come under fire by Rosie O’Donnell and other “out of the closet” lesbians for Oprah and Gail Kings refusal to “come clean” about their lesbian relationship.

However you feel about Oprah Winfrey, lover her or hate her, Oprah will remain an icon of American television. My  beef with Oprah is that she is one of the biggest hypocrites of all time, examples of her hypocrisy range from championing gay and lesbian rights when she herself doesn;t have the courage to come out of the closet about her lesbian relationship with gal-pal Gail KIng. Had she had the courage to come clean about her lesbian relationship as Rosie O’Donnell did many years ago- Oprah would have earned my respect.

Through all of these, Oprah preaches “how to be your best self” and “live your best life.”  Unfortunately, a predilection for radical Islam and excusing terrorists is a prominent element of Oprah’s “best self.” Cheating husbands don’t get off as easy as Islamic terrorists, murderers, and torturers in Winfrey’s world. Take “O” Magazine, Oprah’s monthly print version of self-conceit.  Like every other month, the cover of the June issue of “O” features Oprah—for the gazillionth time.    Unfortunately, also for the gazillionth time, the inside of the glossy mag features Oprah’s unique brand of understanding and empathy for terrorists and radical Islam. Last month, Oprah’s “O” asked readers to understand “The Heart of a Destroyer,” Mohammed Atta.  You remember him—the Al-Qaeda ringleader of the 9/11 hijackers who murdered 3,000 Americans. But that’s not exactly the way “O”’s “reading room” wants you to remember him.Beneath a picture of young Mohammed and his smiling sister on the Egyptian beach, “O” exhorts you to read a book that “sets out to understand the hearts and minds of the men behind the photos” of the 9/11 hijackers, a group of “lonely, exiled young men.”

Over the  years, Oprah and her publicity team have pushed Oprah’s latest weight loss—to loud, gushy media acclaim.  Oprah, girlfriend, if only you could have gained the weight of a conscience.

My other beef with Oprah through the years is that she has given the “whack-jobs” like Tom Cruise, Dr. Phil, Martha Stewart, Madonna,  a platform to market their hypocrisy, lunacy through the medium of her show and O-magazine to  make millions. The whole world knows what a “whack-job” Dr. Phil is.  L.A.’s Cedars-Sinai Hospital granted TV’s Dr. Phil access to Brit’s hospital room unannounced. (In L.A. county, celebrity doctors are legally permitted to walk into hospital rooms unannounced.) But in a shocker, the diva in distress actually walked out on Phil. (In L.A., patients still retain the right to reject the advances of celebrity doctors, though this is under appeal.)

Mad TV- Dr. Phil

I think it’s time Oprah left the stage and gave other Chicago talent a sot at stardom like Oprah has had. Chicago has a lot of very fine local talent, Richard Roeper, Cheryl Burton, Robin Baumgarten, Sylvia Perez and Linda Yu to name a few. Perhaps, Oprah could remain in the backgrond as producer and not the “main attraction.” IN the last few years Oprah has flown too near the sun and it has brought her much controversy not to mention personal anguish. It’s time to step aside and let other’s have their shot while remaining in the shadows.

Note to Oprah: 2001 is too far off. Don’t wait till 2011 to end your hypocrisy, do it now! By January 2010.

Hire Me! Will Work For Minimum Wage

I’ve hit a few speed bumps along the way, as I’m sure, most of us who are middle-aged (or older) will testify to. Facing pink slips, repossessions, foreclosures, and a sinking economy may force some of us to take on any job available. More than once, as a college graduate in my 30s, a prospective employer told me that I was overqualified — the euphemistic way of saying that he didn’t think that I would last long on the job, and that investing in my training would be a waste of time for the company. hire me, will work for minimum wage, minimum wage, pizza delivery, wall street. Unfortunately these days, employers will have to face an increasing number of applicants who will be trying out for jobs they are highly overqualified for. With the unemployment rate rising, more and more people no longer have a choice about the kinds of jobs they’re pursuing. Sadly, these tough economic times have been forcing many highly skilled individuals to shift careers and downsize their jobs involuntarily, and to apply for jobs that they claim they would never have dreamed of doing in a previous life. Take the story of the hedge fund manager who earned $750,000 a year just a few short years ago. He’s now a pizza delivery guy.
Will You Work For Minimum Wage?

He’s not the only pizza man in town. What about the fellow who was dismissed as a restaurant manager making $55,000 a year? He now packs pizza boxes in his family car and spends the night delivering pizzas for $10 an hour. Is he ashamed of his new position? Yes, his wife grudgingly admits. And yet, honest work should always be a source of pride, no matter what the conditions are.

Radical Tips To Get Employed

1. Consider other career paths.
As mentioned, times have made it harder for people to stick to the familiar jobs and careers that they’ve long been cultivating. So would you be willing to take any job that’s out there? Or maybe it’s just a matter of shifting expectations and casting a wider net as far as what type of job it is you should consider.

2. Retrain yourself and build new skills.
You may not have to put everything you own on eBay, as a family from Georgia recently did to help defray heavy medical bills. A better choice would be to retrain (e.g. go back to school). For job hunters out there, you may be interested in a book by Ben Kaplan, called How To Go To College Almost For Free, which offers some options for the laid-off worker who wants to retrain. For those in a tough bind, you may be able to receive special help at no or very low cost.

Also, with the new stimulus package details in place, look for Obama to include retraining as part of the job stimulus programs in the works. Many jobless people only need to learn a new trade to find employment easily. One of the areas that has seen growth in spite of the crisis is the medical field. There are all kinds of jobs that do not require you to study medicine or nursing.

3. Advertise your skills through unconventional methods.
If you are not familiar with Craigslist, now is the time to find out what it is. Many skilled artisans have placed ads on Craigslist detailing their various abilities, and have subsequently found jobs quickly. You may have to pay a small fee to post your request, depending on the city.

4. Join networks.
If you are a professional, I recommend that you join social networks which are much more a fit to your skills and interests than your career or past job history. For example, although I’m a teacher, I also belong to ELanceTalk.com, a community of freelance writers who exchange information about our trade. You’ll be surprised by the opportunities you can uncover through these avenues.

5. Stay honest!
What’s so radical about being honest? Well, when times are rough, it’s much more tempting to bluff our way into a job we so desperately hope for. But avoid embellishing your resume with exaggerated facts or untruths. As a former HR manager, I’ve had the chance to detect lying candidates who were desperate to find a job. I strongly recommend that you don’t lie about your education. If the new employer finds out, he will lose confidence in you. Tell them the truth, but make sure you emphasize your commitment to the new job and what you can bring to the bottom line.

Hollywood Collapse

Of the recent movie 2012 film-critic Richard Roeper had only this to say about it, “WHEN IS THE F—— MOVIE GOING TO END?!?!?!?

With the new electronic media and all the new “Vampire” and Werewolf” movies that abound, Francis Ford Coppola thinks Hollywood is collapsing.

“The cinema as we know it is falling apart,” says Francis Ford Coppola. “We used to think of six, seven big film companies. Every one of them is under great stress now. Probably two or three will go out of business and the others will just make certain kind of films like ‘Harry Potter’ — basically trying to make ‘Star Wars’ over and over again, because it’s just become such a business.”

Vatican sinks teeth into new TWILIGHT movie…

Cinema is losing the public’s interest,” says Coppola, “because there is so much it has to compete with to get people’s time.” The profusion of leisure activities; the availability of movies on copied DVD and on the Internet; and news becoming entertainment are reshaping the industry, he says. Companies have combined businesses as customers turn to cheap downloads rather than visit shops or movie theaters.

In 2002, director Woody Allen commented on the current state of Hollywood in his film, Hollywood Ending. Val Waxman (Allen) is a one-time prestigious film director lately reduced to overseeing cheesy television commercials in order to pay his bills and support his current live-in girlfriend (Messing). When he is thrown off his latest effort (a deodorant commercial being filmed in the frozen north), he desperately seeks a real movie project. Out of the blue, Waxman receives a offer to direct a big-budget blockbuster movie to be set in New York City. However, the offer comes from his former wife (Leoni) and her current boyfriend (Williams), the studio head who stole his wife from Waxman several years ago. Pushed by his agent (Rydell), Waxman agrees to the project, but a psychosomatic ailment strikes him blind just before production is set to begin. The movie plays out with an aging director struggling to regain his vision, both metaphorically and literally.The movie is a not-so-subtle metaphor for Allen’s real-life struggles during the 1990s to regain (or retain) his early momentum in the film-making milieu.

Gone are the times when writers sat outside restaurants and bars sucking cigarettes and downing glass after glass of brown liquor, exhausting themselves over their next novel or screenplay. From Hemingway penning  The Sun Also Rises amid cafe hopping among some of the great Parisian cafes of the 1920s, to Diablo Cody scribing “Juno” at a Starbucks inside of a Target, the times are a changin’, my friend. It’s a known fact that LA is littered with screenwriters. Lots of them. Tens of thousands to be exact. Some are professionals, some are hobbyists, and others are uninspired goons trying to cash in on the illusory spec sale lottery. Anyone who lives in Los Angeles and has walked ten paces to a Starbucks knows that there is a good chance the coffee shop chain will be infested with amateur and professional screenwriters penning the next summer blockbuster or quirky-ironic indie cult hit.  What the movie-going public gets is movie’s like, Snakes On A Plane with Samuel L. Jackson mouthing dialogue like: “I want these motha fuckin’ snakes off my motha fuckin’ breakfast sandwich!” The dialogue exchanges between the three main characters in New Moon are so overblown and cheesy that I just can’t take any of it seriously. There’s one exchange between Bella and Jacob that rivals Anakin Skywalker’s “sand is coarse, not like you” speech in Attack of the Clones for the most unintentionally lamest dialogue ever spoken on screen.

Film critic Michael Medved, cohost of PBS’s Sneak Previews, presents a scathing indictment of Hollywood that is sure to be controversial. Asserting that “the dream factory” has become the “poison factory,” Medved criticizes Hollywood movies for portraying religion unfavorably, glamorizing violence, and celebrating immorality. Martin Scorcese’s The Last Temptation of Christ (1988) is among the films censured at length, and there are many others whose objectionable scenes are singled out, from Total Recall (1990) to The Prince of Tides (1992). Those who lament America’s loss of what lately have been generally called “family values” will agree with Medved, while others are likely to dismiss his impassioned text as a windy sermon.

The point is that the past few years Hollywood is turning out “clunkers” that make millions of dollars, 2012 made $64-million-dollars it’s opening weekend while the star of the film, John Cusak couldn’t string together a few words to put together for use in an intelligent sentence. Now I like Chicagoan Cusak, but he was definitely miscast here. A dramatic actor known for dramtic performances in Midnight In The Garden Of Good And Evil, Beng John Malkovich, the Ice-Harvest,  1408 and other’s-he is not an “action” guy. Though he did farely well in Con-Air with Nicholas Cage who would have turned in a better performance in 2012 than Cusak.

Actor’s today are being offered sooo … much money to appear in these dogs like 2012, it’s getting very difficult for them to turn down the money. And that’s the problem with Hollywood these days. It’s all about the “green-screen,” special-effects, and box-office sales like 2012 which will most likely clear well over 100-million by the time the DVD is released and with world-wide promotion.Hollywood today has an over-abundance of acting talent but few good writer’s like Elmore Leonard. (Get Shorty). So, the next decade Hollywood will churn out a boatload of crap like we have seen the past ten-years, one super-hero, fantasy, action movie like Spiderman, Transformers, 2012 after another until they all begin to look the same. Mindless entertainment bringing in mega-bucks.

If you’ve watched the Academy-Awards the past few years, it’s getting hard and harder the the board-of-governors to weed out the crap and select a truly fine film.Best motion picture for 2009 was awarded to a “foreign film” called Slumdog Millionaire because it was better than all the crap Hollywood made in 2009 like The Dark Knight for which Heath Ledger won best-actor posthumously.

Forbes List Of Most Overpaid Hollywood Stars

Nitwit Palin strikes again

Once again demonstrating her incapability for becoming or running for president in 2012, disgraced Republican Sarah Palin said this week of the FT. Hood shooter that the military should do profiling on all our military bases. They do and the Ft.Hood shooter, being the base psychiatrist would have been doing that profiling. Nitwit!

As Sarah Palin blanketed the media on a whirlwind book promotion tour, the former vice-presidential contender once again landed in hotwater this week first by the biased journalism cover in Newsweek and then by Fox News. Anchor  Jarrett claiming video is of “Huge Crowds” on Palin Book Tour was actually 2008 Campaign Footage. Bill O’Reilly Had “Hissyfit” Over Sean Hannity’s  Sarah Palin Interview. Fox News, which  continues to be the “Republican channel,“ was later forced to apologize.

BARBARA WALTERS, ABC NEWS: Have you seen the cover of Newsweek? It’s a picture of you in shorts from a photograph that was taken for a Runner’s World magazine. So how do you feel about they’re showing you like that on the cover?

SARAH PALIN, FORMER VICE PRESIDENTIAL CANDIDATE: I think that it’s so cheesy. Had I known then that a picture of me in shorts would end up on the cover of Newsweek I would not have allowed Runner’s World to profile me. I think that that — for me, personally, it’s a wee bit degrading. Newsweek should be more — more policy oriented, more substance oriented than showing some gal in shorts on the cover.

Runner’s World did not provide Newsweek with the image. Instead, it was provided to Newsweek by the photographer’s stock agency without Runner’s World knowledge or permission.” Instead of Palin going after Newsweek for biased reporting and using its front-cover to editorialize- Palin, nitwit that she is gossips with “Babs” about  how cheesy the photo is. It’s a “hot” photo I admit but had Palin half-a-brain, which she hasn’t, I would like it even more if she got tough and vigourously went after her attackers. How the hell can she ever be Vice-Presdient or President if she can;t even go after Newsweek and Fox News when she clearly has a case?

Use of the photo by Newsweek was  demeaning and degrading and Newsweek knew exactly what it was doing. They made sexuality a part of her performance. And this is something that if it had happened to someone on the left, the feminist organizations would be screaming about. The other thing is,  that the editor of Newsweek said that they chose a cover that was most interesting. One that was available to them to illustrate the theme of the cover, and that they apply the same test of photographs of any public figure.

Oh really?

Schwarzenegger rules out another run for office

No More Fires!

California Gov. Arnold Schwarzenegger won’t say what his plans are when his term expires next year, but he won’t be running for another office.“I have never labeled myself as a politician, so I am not going to run for anything else,” Schwarzenegger told reporters in Milan on Tuesday. Schwarzenegger, a Republican, is restricted by California law from seeking a third term as governor when his tenure expires at the end of 2010. He has previously indicated that the only other political office he would be interested in seeking is president, and he can’t run because he was born in Austria.

Facebook abuse

Man in the box

I signed up for Facebook for one reason and one reason only. To keep tabs on all of my ex-girlfriends, ex-wives, high-school and college friends to make sure that none of them are  living more meaningful lives than myself. They are but that’s not the point.  I did not join FB  to be harassed by a faceless army of Facebook morons whom I have never met, who have no life and way too much time on their hands and are constantly updating their status.

I recognize that I have “friends that I have requested and I  don’t know how to “unfriend” people. I haven’t found that button yet.Unlike certain celebrity’s, I did not join FB to see if I could reach 5,000 friends and then get pissed off that Facebook won’t allow you to have more than 5,000 friends per FB site. Many of these celebrity’s who “friended” me have now “unfreinded” me now that they reached the 5,000 friend goal. Which leads me to the question, how can you be friends with people you have never even met much less keep track of them all if you have 5,000 in your friends list?

I don’t want to see anymore pictures of people’s  dogs. Get a life!!! I don’t want to know which Care-bear, Muppet baby, or type of “old person” I am. I don’t want to know

What The Who Song would you be?2. What Grateful Dead Song would you be?3. What Romance Movie would you be? What is your Santa Claus Name?2. What is your Super Villain Name?3. What is your Spanish Name?4. What is your Naughty Elf Name?5. What is your Nickname Name? What Hot Sauce would you be?2. What 50s TV Show would you be?3. What Cookie would you be? What is your Prison Name?2. What is your Thanksgiving Turkey Name?3. What is your Serial Killer Name?4. What is your Anne Rice Vampire Name?5. What is your Royal Name?

I don’t want any gifts from “Farmville” and please stop sending  me drinks. I won’t drink them. And then there’s the people on FB who don’t want to share any information with the public. Like why the f …  are you on Facebook? It’s a “social” network.

Please stop inviting me to use certain applications or attend special events. (like your boyfriends shitty rock-band playing at The Plaza). Chances are I won’t be attending.

My FB page is an  “interactive” marketing tool which keeps me connected to other professionals in the publishing, journalism, media fields. Unlike MySpace, which got a reputation for being a “F…. Space” and which many public libraries and other free wi-fi venues block out, FB allows me, in the media, to keep in touch with fellow “medians.”

KH

Coppola e il cast di "Tetro"

Facile associare il Tetro (2009) di Francis Ford Coppola al Red shoes (1948) di Powell e Pressburger presentato e rivisto dall’inizio alla fine dallo stesso regista nella copia restaurata pochi mesi fa. Il film è infatti citato nell’ultimo Coppola, come anche la favola di Coppelia da The Tales of Hoffmann (1951) messa in scena già in Scarpette rosse, e rimessa in scena dal quasi omonimo Coppola in vesti più latinoamericane. Più consigliabile, per consigliarvi un film più originale, La casa del padre (2009) di Sebastiano D’Alaya Valva che tenta di venire a capo del suo complicato rapporto col padre attraverso un documentario che esplora l’unica vera ragione di vita dell’uomo, già discepolo di Frank Lloyd Wright: l’architettura. Consigliatissimo ai figli di architetti di tutto il mondo uniti. Coraggio!

p.s.  Ancora più facile il paragone tra Tetro e alcuni degli ultimi Almodovar: ma preferiamo gli originali, tutto sommato.

Benigni ha anche incontrato il sindaco Chiamparino

Visita a sorpresa di Nicoletta Braschi e Roberto Benigni a Francis Ford Coppola. Il regista ospite del Torino Film Festival – dove riceverà il Gran Premio Torino in occasione dell’anteprima italiana del suo ultimo film Segreti di famiglia (in uscita nelle sale venerdì 20 novembre distribuito da BIM) . L’attrice è impegnata in questi giorni a Torino, sul palcoscenico del
Carignano, in Tradimenti di Harold Pinter con la regia di Andrea Renzi.
L’imprevisto e inatteso incontro è avvenuto all’Hotel Principi di Piemonte, dove era in corso l’attività stampa del regista americano.

Benigni ha anche incontrato Mario Monicelli

Species Name:  Frivolousius Overpaidicus

For those who don’t know, Nicolas Cage is in dire financial trouble.  Cage owes over $6.2 million to the IRS in back taxes.  And go figure, he’s using his Jewish financial manager as the scapegoat for his money woes.  When in doubt, blame the Jews, eh Nic?  Maybe if you weren’t so busy buying castles and dinosaur fossils, you wouldn’t be in this fucking mess you no talent cheese dick.  This piece of shit has been making an estimated $20 million a movie for the last decade to use crappy accents, over-the-top hand gestures, and be one of the Razzies top punching bags during that time period.  I want to know who looked at this guy’s ugly mug and said, “We’re going to make this guy a fucking action star!”:

Nicolas, you dumb bastard, you had everything handed to you on a silver platter, being Coppola’s nephew, getting cast in parts you were definitely not qualified to play and getting handsomely compensated for it.  But no, you had to spend your money like a goddamn fool, and  try to pull a fast one on the IRS, thinking they wouldn’t notice?  This isn’t your financial managers fault you turd burglar, it’s your own damn fault, and I’m sick and tired of your face appearing in every single fucking big budget blockbuster.  I would love to imagine a world where Nicolas Cage didn’t exist to chew the fuck out of the scenery in every one of his movies.

These clips should speak volumes about why Nicolas Cage should be thinned from the herd for not only being unable to manage his millions properly but for causing egregious crimes against actual acting:

  – Sorry Nic, not even your mullet can’t save you in what would have been a tolerant movie had you not been in it.

– Even Nic can’t stand to watch himself act in The Wicker Man.

– Nic, you don’t have to overact to be creepy like you do here in Deadfall, you’re plenty creepy normally.

– I need to find someone to punch in the face right now after watching that montage of absolute fucking shit.

– Even that terrible CGI isn’t as bad as Nic’s performance in NEXT.

– Hearing Cage talk about his role in Bangkok Dangerous makes me a little sad, because clearly he is oblivious to just how terrible he is in that movie.

– Can I throw an anvil at you?

Hopefully this shitastic array of Nicolas Cage’s “art” will have convinced you that this jerkoff deserves to be broke.  If that doesn’t convince you, maybe the fact that he owns over a dozen houses, two islands, a dinosaur skull that he paid $276,000 for, at least 50 cars and a collection of, and I shit you not, shrunken heads!  Fucking A man, have some goddamn self control would ya?  This guy has squandered away his golden opportunity and deserves exactly what is coming to him.  Unfortunately, A-List Hollywood actors rarely have to face the music for their crimes, so expect to see Ghost Rider 2, coming to a theater near you sometime soon, and if we’re lucky, maybe this dipshit could win another Oscar.

But one has to have dreams right?

‘Apocalypse Now’ faz lembrar ‘A Peste’ de Camus. O filme é existencialista na medida em que mostra a guerra, o mundo, o ser humano e a vida, enfim, como um grande absurdo. Camus escreveu, na sua metáfora literária, que a peste era ‘a vida, nada mais’. Coppola define também a vida numa das frases mais famosas do cinema: ‘o horror, o horror’.

O filme é libelo contra a guerra, e fica claro que não trata desta ou daquela guerra. Baseia-se no livro ‘O coração das trevas’, que Joseph Conrad escreveu em 1902, e refere-se a todas as guerras de todos os tempos. Interpretar o filme literalmente, embora seja tentador e fácil, é desperdiçá-lo. Olhado de mais longe, de fora da dimensão estreita do momento histórico-político que a diegese [1] retrata, ‘Apocalypse’, como ‘A Peste’, fala do homem, da invencível incompatibilidade do homem consigo e com os outros.

Para demonstrar que a guerra é a insensatez, Coppola enfileira sequências de pleno nonsense, como a dos soldados surfando sob a metralha, a dos franceses encastelados numa ostentação que destoa da selva e o caos em volta, a do posto avançado onde ninguém sabe quem está no comando. Apresenta também personagens grotescos, como o comandante que adora o cheiro do napalm [2] pela manhã. Mas essas sequências e personalidades se integram com tanta naturalidade no contexto em que estão, que essa coerência entre personagens/acontecimentos insanos e a insanidade do entorno confirma que o absurdo é da essência da guerra.

A pirotecnia dos fogos cruzados e explosões é explorada visualmente dando ao filme um ar psicodélico, harmonioso com a trilha sonora, e que tem um significado metafórico. Como o soldado Lance, que se droga e acha a guerra linda, a maioria dos espectadores, anestesiados pela apatia e alienação, também se distrai observando a superfície faiscante do filme, e nem percebe o horror que passeia diante dos seus olhos, seja no filme seja no dia-a-dia fora da sala de cinema. São os prisioneiros da caverna [3], condenados a ver somente as sombras do real. Também o filme de Coppola, para quem quiser, pode ser visto apenas como um enredo sobre um soldado patriota que se embrenha na selva para matar um traidor. Mas abaixo da superfície do filme, a dimensão simbólica e metafórica está escancarada. Não é um filme sobre o clarão do napalm incinerando as matas, nem sobre o estrondo das bombas arrasando aldeias: trata de sombras e silêncio assolando os corações dos guerreiros.

O herói navega rio acima. É um ‘road movie’ aquático, um ‘river movie’. A fábula se organiza numa das estruturas-tipo mais tradicionais e bem-sucedidas do cinema, a da viagem, entendida no duplo sentido do termo: é uma viagem física e emocional; enquanto o protagonista percorre um itinerário físico pleno de dificuldades e imprevistos, sua alma se desloca de um estado de ignorância a um estado de conhecimento. O tema da viagem é clássico na literatura e no cinema [4], e o navegar, o viajar sobre a água, é ainda mais. Lembra a Odisséia, os argonautas, a arca de Noé, os Lusíadas. A água, o rio, o mar, na interpretação junguiana representa o inconsciente, o desconhecido, a incerteza, dúvida, indecisão [5]. E é muito eloquente o fato de navegar rio acima, contra a corrente, em direção à nascente, à fonte, à origem, ao princípio das coisas. É a jornada espiritual de um homem em direção ao ‘coração das trevas’, à sua fonte, à sua origem, à sua nascente, ao si-mesmo [6].

Coppola mostra que quanto mais seu protagonista se aproxima do coração das trevas, mais se aprofunda no absurdo: ao longo do rio a disciplina se esgarça, afrouxa e enfim some, a sensação de ordem e o aparente sentido da guerra, visíveis no ponto de partida, vão se desintegrando, o cenário vai se tornando mais e mais caótico. No último posto avançado do seu exército, Willard descobre que não há ninguém liderando, não se sabe mais quem dirige, ele questiona e se questiona. Quando pergunta ‘Quem está no comando?’, respondem-lhe: ‘Não é você?’. Daquele ponto em diante, Willard se descobre no comando da sua vida: toda disciplina, toda ordem, toda lógica, se desintegraram. Mas ele segue em frente, e chega ao seu destino vazio de sentido. Só uma coisa o salva de se tornar mais um fanático nas hordas de Kurtz: ele se atribui uma missão, um sentido para o absurdo da sua jornada. E quando mais adiante ele vacila no seu propósito, e constata a falta de sentido da missão que se atribuiu, Kurtz o salva, dando-lhe uma nova missão, um novo sentido: o de relatar, o de narrar, apresentar o horror aos demais.

Alguns diálogos são repletos de significados ocultos ou simbólicos. No último contato com o mundo pelo correio, Chef acha graça na carta da sua Eva, que diz ter dificuldade para estabelecer um relacionamento com ele; o soldado compreende, e confessa que tem de lutar para estabelecer um relacionamento consigo mesmo. No fim da cena, a voz da mãe fala de amor para o filho morto, o que é também uma metáfora dessa e de outras obras de arte, registros que ecoam uma mensagem para ouvidos que não são capazes de escutar. As falas de Roxane valem por uma aula de filosofia: há dois de você, um que mata, outro que ama; você está vivo, isso é que importa; há soldados perdidos, cujos olhos viram o horror, os estragados, os desiludidos, os expulsos da caverna.

Kurtz, por fim, é um dos personagens maiúsculos do cinema. Está no centro do palco desde a primeira cena, impõe-se desde o começo como protagonista, embora sua imagem só apareça por uns poucos minutos no final. Quando fala do rio Ohio que desceu quando criança, a imagem dos cinco ou seis acres onde parece que o céu caiu sobre a terra em forma de begônias fala da infância perdida: aquelas begônias eram o Rosebud de Kurtz. É belo o contraponto entre a descida do rio, da nascente à foz, da origem ao destino, que Kurtz fez na infância, com o caminho de volta, que ele fez e Willard faz agora, o retorno rio acima, o trajeto da inocência à desilusão. E Kurtz, que sabe ser um renegado, que desertou do exército e da pátria, contudo guarda consigo a farda pendurada e limpa num cabide, a boina preta bem cuidada, as medalhas imaculadas numa caixa, junto com as fotos da mulher e do filho, a bíblia e a metralhadora, o livro de poemas e as cabeças cortadas dos inimigos, a lembrança do campo de begônias e a memória da pilha de bracinhos decepados. Ele não quer esquecer quem foi, não renega nenhuma parte de si mesmo, ele sabe que é o que mata e o que ama. Ele proclama: julgar é o que nos enfraquece, não devíamos julgar. Mas não pode escapar da condição humana: precisa julgar e julgar-se, precisa pensar sobre esse mosaico de vida e morte, amor e ódio, beleza e horror, porque a razão é o prêmio e o castigo do humano, é o braço de Hércules e o calcanhar de Aquiles.

Curioso que no começo da jornada vemos Willard partindo ao encontro da sua sombra, do seu nêmesis, do seu oposto. Mas ao longo da jornada iniciática Willard vai conhecendo, e nos apresentando, o horror, e vai se modificando, vai compreendendo a sua antítese, se identificando com ela, se transformando nela. Quando chega à foz, ele é o homem que perdeu a fé, perdeu as certezas, o norte, o homem que conheceu o horror, que deixou a caverna: na chegada, ele é quase-Kurtz. Depois passa por um típico ritual de iniciação [7], que começa, simbolicamente, quando ele é virado e suspenso de ponta-cabeça [8], e depois espojado na lama [9]; passa, a seguir, pelas privações, isolamento e provas físicas que caracterizam tantas iniciações indígenas; é encerrado numa câmara escura como um útero [10], passa pela morte simbólica, e pelo simbólico renascimento [11]. O rito termina com um sacrifício mitraico [12]: enquanto os nativos abatem o touro, para absorver-lhe a força, Willard sacrifica Kurtz, e termina de absorver-lhe a essência [13]. Tese e antítese se identificam, fecham o círculo dialético e se tornam síntese: Willard transforma-se em Kurtz. Por isso é que, quando sai do templo, os devotos o reverenciam como líder. Assim como Kurtz, Willard também recebeu o tiro de diamante [14] no meio da testa, e enxergou o deserto do real. Willard compartilha com Kurtz o sintoma que o fotógrafo menciona a certa altura: sua mente está totalmente lúcida, mas sua alma está doente. Contraiu, afinal, a doença do homem contemporâneo.

Mas ao final o protagonista iniciado, desiludido, arrancado da caverna, segue em frente como o herói do monomito [15], que volta ao mundo renascido, transformado e levando seu elixir: larga a foice [16] e leva consigo só os manuscritos de Kurtz. A história é sua arma, a partir desse ponto. Como escreveu Camus: tudo o que o homem pode ganhar no jogo da peste e da vida é o conhecimento e a memória. Willard transformado segue em frente com as memórias, dele e de Kurtz, que Coppola incorpora às nossas memórias, para transformar-nos.

[2] “Napalm é um conjunto de líquidos inflamáveis à base de gasolina gelificada, utilizados como armamento militar. O napalm é na realidade o agente espessante de tais líquidos, que quando misturado com gasolina a transforma num gel pegajoso e incendiário [...]. O napalm foi desenvolvido em 1942 durante a Segunda Guerra Mundial nos Estados Unidos por uma equipe de químicos da Universidade Harvard [...] O napalm foi usado em lança-chamas e bombas pelos Estados Unidos e nações aliadas, para aumentar a eficiência dos líquidos inflamáveis. A substância é formulada para queimar a uma taxa específica e aderir aos materiais. [...] Diversos lançadores foram desenvolvidos para seu uso, culminando nas armas lança-chamas utilizadas contra os exércitos vietnamitas no fim da década de 1960” (fonte: http://pt.wikipedia.org/wiki/Napalm).

[3] “O mito da caverna, também chamado de Alegoria da caverna, foi escrito pelo filósofo Platão, e encontra-se na obra intitulada A República (livro VII). Trata-se da exemplificação de como podemos nos libertar da condição de escuridão que nos aprisiona através da luz da verdade. [...] Imaginemos um muro bem alto separando o mundo externo e uma caverna. Na caverna existe uma fresta por onde passa um feixe de luz exterior. No interior da caverna permanecem seres humanos, que nasceram e cresceram ali. Ficam de costas para a entrada, acorrentados, sem poder locomover-se, forçados a olhar somente a parede do fundo da caverna, onde são projetadas sombras de outros homens que, além do muro, mantêm acesa uma fogueira. Os prisioneiros julgam que essas sombras sejam a realidade. Um dos prisioneiros decide abandonar essa condição e fabrica um instrumento com o qual quebra os grilhões. Aos poucos vai se movendo e avança na direção do muro e o escala, com dificuldade enfrenta os obstáculos que encontra e sai da caverna, descobrindo não apenas que as sombras eram feitas por homens como eles, e mais além todo o mundo e a natureza” (fonte: http://pt.wikipedia.org/wiki/Mito_da_caverna).

[4] “Os lugares narrativos da fábula. Se a narrativa possui as suas estruturas-tipo, a fábula também se apresenta sob a forma de lugares narrativos bem reconhecíveis. [...] na multiplicidade das construções narrativas, esconde se apenas um número limitado e repetido de situações dramáticas. À primeira vista, e a grosso modo, pensa-se que todo filme conta uma história diferente. Daí vem a necessidade de se aplacar esta impressão de multiplicidade – uma ilusão! – através de um mecanismo redutor que faça esclarecer os arquétipos do gênero fabulístico. Com maior frequência, quatro são os mais utilizados lugares narrativos na fábula: a viagem, a educação sentimental, a investigação, e o elemento deflagrador. (1) A viagem. É o topos – configurações que o material narrável adota no plano da dispositio – que ostenta os mais ilustres precedentes, a começar pela Odisséia, de Homero, até On the road, de Jack Kerouac. É também o mais congenial ao cinema que sempre mostrou uma predileção particular por histórias tendo por tema a descrição de um itinerário físico durante o qual, entre mil dificuldades e imprevistos, o protagonista passa de um estado de ignorância a um estado de conhecimento. Ou, como se pode também dizer: do pecado à salvação. A viagem é pontuada por etapas que se constituem em estações de um percurso interior que conduz do Erro inicial à Verdade final. É isso que se vê, por exemplo, em O Sétimo selo [...], Paisagem sob a neblina, do grego Theo Angelopoulos [...], Quando é preciso ser homem/The soldier blue, 71, de Ralph Nelson [...]”. Fragmento do curso de cinema de André Setaro. Fonte: http://setarosblog.blogspot.com/2007/09/introduo-ao-cinema-14.html.

[5] Campbell, Joseph & Moyers, Bill. O poder do mito. Trad. Carlos Felipe Moisés. São Paulo: Palas Athena, 1990, p.155. O oceano simboliza o inconsciente, o desconhecido. O mar também simboliza incerteza, dúvida, indecisão, e simboliza o coração humano, lugar das paixões [Chevalier, Dicionário de símbolos, Ed. José Olympio, p.592-3]; simboliza o caos primordial e a essência divina [Chevalier, p.650].

[6] O self é o símbolo da totalidade psíquica, o núcleo mais profundo da psique. Símbolos do Self para o homem um iniciador masculino, guru, guardião, velho sábio, Merlin, Hermes. O grande homem interior age como um redentor que tira o inconsciente do mundo e dos seus sofrimentos para levá-lo de volta à sua esfera original eterna. É o alvo final da vida. O objetivo principal do homem não é comer, beber, etc., mas ser humano. A orientação extrovertida do ego em direção ao mundo exterior há de desaparecer para dar lugar ao homem cósmico. Isso acontece quando o ego se incorpora ao Self. O fluxo discursivo das representações do ego (que vai de um pensamento a outro) e de seus desejos (que correm de um objeto a outro) acalmam-se quando é encontrado o grande homem interior [Jung et allii. O homem e seus símbolos. Rio de Janeiro : Ed. Nova Fronteira, 2000, p.196-210, passim].

[7] O ritual de iniciação envolve sempre uma morte simbólica (identidade temporariamente destruída ou dissolvida no inconsciente coletivo) e um salvamento solene pelo renascimento. Entre os jovens o tema mais comum é a prova de força. Na iniciação rompem-se os laços com o mundo infantil. O objetivo fundamental da iniciação é domar a turbulência da natureza jovem. A iniciação tem propósito civilizador (espiritual). Há uma ambivalência, conflito entre aventura e disciplina, mal e virtude, liberdade e segurança. A iniciação envolve um rito de submissão, depois um período de contenção e depois um de libertação. Alguns homens precisam ser provocados, sua iniciação tem a violência do rito de trovão dionisíaco. Outros tem de ser dominados, e a submissão vem da organizada planificação dos templos, religião apolínea. Uma iniciação completa abrange os dois temas. Outro tipo de simbolismo refere-se à libertação do homem (ou sua transcendência) de uma forma restritiva de vida para progredir a um estágio superior mais amadurecido de sua evolução. Símbolo mais freqüente de transcendência/libertação é o tema da jornada solitária ou peregrinação, onde o iniciado descobre a natureza da morte.  No rito da iniciação o noviço tem de renunciar a toda ambição, aceitar a morte, fazer a prova sem esperar sucesso. Geralmente a iniciação é guiada por um xamã, representação do herói mítico Trickster (Joseph L. Henderson, Os mitos antigos e o homem moderno, in Jung et allii. O homem e seus símbolos. Rio de Janeiro : Ed. Nova Fronteira, 2000, pp. 135-160, passim).

[8] A imagem é eloquente como efeito cinematográfico, porque indica visualmente o instante em que o mundo de Willard vira de cabeça para baixo. Mas sua figura, segura no ar de ponta-cabeça, faz imediatamente lembrar do 12º arcano maior do tarô, o Enforcado, que mostra exatamente um homem suspenso, preso pelo pé e com a cabeça apontada em direção à terra. Sobe o simbolismo do Enforcado ensina Chevalier que esse arcano tem origem e derivação de outros dois, o Diabo e o Eremita. A figura de Kurtz, que é a causa de Willard chegar ao ponto em que está, lembra a de um eremita, pois desertou e se escondeu no coração da selva, onde se tornou uma espécie de guru pagão. E a feiúra da guerra que o filme mostra é, seguramente, diabólica. O Enforcado, ensina ainda Chevalier, representa a escravidão psíquica e o despertar liberador, os remorsos, as prisões de toda espécie, o desejo de se libertar de um jugo; simboliza todo homem que, absorvido por uma paixão, sujeito de corpo e alma à tirania de uma idéia ou de um sentimento, não tem consciência da sua escravidão. E conclui: o Enforcado marca bem o final de um ciclo, o homem se invertendo para enfiar a cabeça na terra para restituir o seu ser pensante à terra da qual foi moldado, é o arcano da restituição final, que é a condição da regeneração (Chevalier, Dicionário de símbolos, Ed. José Olympio, p.370-1).

[9] A lama é símbolo da matéria primordial e fecunda da qual o homem foi tirado, segundo a tradição bíblica. Mistura de terra e água, a lama une o princípio receptivo e matricial (a terra) ao princípio dinâmico da mutação e das transformações (a água). Entre a terra vivificada pela água e a água poluída pela terra, escalonam-se todos os níveis do simbolismo cósmico e moral (Chevalier, Dicionário de símbolos, Ed. José Olympio, p.533-4).

[10]  Todos os rituais comportam processos particulares de morte iniciática. O candidato  pode ser posto numa cova cavada ad hoc para ele. O neófito parece operar um processo de regressão, seu novo nascimento é comparado ao retorno ao estado fetal no ventre de uma mãe (Chevalier, Dicionário de símbolos, Ed. José Olympio, p.506).

[11] Iniciar é, de certo modo, fazer morrer, provocar a morte. Mas a morte é considerada uma saída, a passagem de uma porta que dá acesso a outro lugar. À saída, então, corresponde uma entrada. O iniciado transpõe a cortina de fogo que separa o profano do sagrado, e sofre, com esse fato, uma transformação, muda de nível, torna-se diferente (Chevalier, Jean & Gheerbrant, Alain. Dicionário de símbolos. 22ª ed., Rio de Janeiro: Ed. José Olympio, 2008, p.506).

[12] O culto de Mitra, que surgiu na Pérsia, propagou-se na Grécia e ali Mitra foi reverenciado como símbolo do triunfo do bem sobre o mal. Era venerado perto de nascentes ou cursos de água, indispensáveis para a purificação (Arcangeli, Alessandro, et allii. História das religiões. Trad: Carlos Nougué. Barcelona: Ediciones Folio, 2008, ISBN 978-84-413-2488-6, p. 95). No filme, o local do encontro de Willard e Kurtz, e do sacrifício aqui mencionado, é a nascente do rio. “O ritual de iniciação nos mistérios de Mitra era o taurobólio, que consistia em um ritual de sacrifício do touro. Sobre uma forte estrutura em forma de rede entrelaçada de aço ou ferro, era imolado um touro pelos sacrificadores, e seu sangue escorria sobre o iniciado que ficava abaixo desta estrutura, nu, em uma fossa cavada ao chão. Aí, recebia o sangue, piedosamente, sobre a cabeça e banhava com ele todo seu corpo. O iniciando abria a boca para beber avidamente o sangue. [...] A festa continuava após a imolação do touro”. “O matar o touro constitui o motivo principal do culto mitraico. [...] Sacrificado o touro, tem lugar um banquete. Sua carne é consumida e seu sangue, bebido [...]. Acreditava-se que, através da consumação da carne e do sangue do touro, o adepto buscava o nascimento para uma nova vida. A carne e o sangue conferem não somente força corporal, mas também são salutares para a alma e benéficas ao renascimento na luz eterna”. “As sucessivas conquistas dos césares foram a principal causa da difusão da religião mitraica no mundo latino. Por volta de 70 a.C., o mitraísmo penetrou em Roma. Começou a espalhar-se sob o império dos flavianos e no tempo dos antoninos e severos desenvolveu-se enormemente. [...] Devido ao seu caráter de força e beligerância, Mitra obteve a maioria de seus adeptos no Exército Romano. A todos que se engajavam sob as águias romanas, o deus podia prestar seu apoio. A assistência no campo de batalha e a disciplina militar que ele exigia foram importantes na propagação do culto de Mitra e seu reconhecimento oficial. Mitra era o protetor e patrono das armas”. Fonte: http://vonrickhy.sites.uol.com.br/raven050.htm.

[13] O sacrifício é a idéia central das cosmogonias. Não há criação sem sacrifício. Sacrificar o que se estima é sacrificar-se. a energia espiritual que se obtém com isto é proporcional à importância da perda (Cirlot, Juan-Eduardo. Dicionário de Símbolos. Trad. Rubens Eduardo Ferreira Frias. São Paulo: Editora Moraes, 1984, p.507).

[14] Segundo a psicologia analítica pedras preciosas são frequentemente símbolos do self (M. L. von Franz. O Processo de Individuação. In: Jung et allii. O homem e seus símbolos. Rio de Janeiro : Ed. Nova Fronteira, 2000, p.208). Vide nota 6 acima. No filme, Kurtz recebe o tiro de diamante no centro da testa quando percebe o que pensa ser a natureza do inimigo. O diamante aparece nos emblemas como centro místico irradiante, um símbolo dos conhecimentos morais e intelectuais, do coroamento de um processo construtivo (Cirlot, Juan-Eduardo. Dicionário de Símbolos. Trad. Rubens Eduardo Ferreira Frias. São Paulo: Editora Moraes, 1984, p. 209). Essa claridade no centro da testa faz lembrar imediatamente o terceiro olho, o olho de Xiva, da sabedoria, do Dharma, do coração, da alma. Enquanto o olho direito corresponde ao sol e à visão da atividade e do futuro, o esquerdo representa a lua, a passividade, a visão do passado, o terceiro olho corresponde ao fogo, e seu olhar reduz tudo a cinzas, porque exprime o presente sem dimensões, permitindo que as coisas sejam apreendidas simultaneamente, criando a percepção unitiva, a visão sintética (Chevalier, Jean & Gheerbrant, Alain. Dicionário de símbolos. 22ª ed., Rio de Janeiro: Ed. José Olympio, 2008, p.654).

[15] O antropólogo e ensaísta estadunidense Joseph Campbell é um dos maiores responsáveis pela divulgação da narratologia, com suas obras “A Jornada do Herói”, “O Herói de Mil Faces”, “O Poder do Mito” e o conceito de monomito (adaptado de James Joyce), segundo o qual todos os grandes mitos-fundadores das culturas humanas seriam, em última análise, um só. Para Campbell, a imensa maioria dos mitos trabalha com heróis arquetípicos Esta abordagem estende uma visão estruturalista das narrativas, procurando nelas determinados paradigmas e estruturas que se repetem, a despeito de contextos culturais e históricos. Ele se baseou nas idéias de Carl Jung sobre o simbolismo na interpretação dos sonhos e na pesquisa de Wilhelm Stekel sobre a aplicação de temas do imaginário e do inconsciente humano à ficção (em literatura, teatro e cinema). O etnógrafo Franz Boas e o antropólogo Leo Frobenius também influenciaram a visão de história cultural do pesquisador. Em breve resumo as etapas características da jornada do herói são: 1. Mundo Comum – O mundo normal do herói antes da história começar. 2. O Chamado da Aventura – Um problema se apresenta ao herói: um desafio ou a aventura. 3. Reticência do Herói ou Recusa do Chamado – O herói recusa ou demora a aceitar o desafio ou aventura, geralmente porque tem medo. 4. Encontro com o mentor ou Ajuda Sobrenatural – O herói encontra um mentor que o faz aceitar o chamado e o informa e treina para sua aventura. 5. Cruzamento do Primeiro Portal – O herói abandona o mundo comum para entrar no mundo especial ou mágico. 6. Provações, aliados e inimigos ou A Barriga da Baleia – O herói enfrenta testes, encontra aliados e enfrenta inimigos, de forma que aprende as regras do mundo especial. 7. Aproximação – O herói tem êxitos durante as provações. 8. Provação difícil ou traumática – A maior crise da aventura, de vida ou morte. 9. Recompensa – O herói enfrentou a morte, se sobrepõe ao seu medo e agora ganha uma recompensa (o elixir). 10. O Caminho de Volta – O herói deve voltar para o mundo comum. 11. Ressurreição do Herói – Outro teste no qual o herói enfrenta a morte, e deve usar tudo que foi aprendido. 12. Regresso com o Elixir – O herói volta para casa com o “elixir”, e o usa para ajudar todos no mundo comum. Vide, a respeito: Campbell, Joseph & Moyers, Bill. O poder do mito. Trad. Carlos Felipe Moisés. São Paulo: Palas Athena, 1990.

[16] A foice é atributo de Saturno e das alegorias da morte. A foice é também símbolo da colheita, da nova esperança de renascimento, da dualidade do princípio como fim e vice-versa (Cirlot, Juan-Eduardo. Dicionário de Símbolos. Trad. Rubens Eduardo Ferreira Frias. São Paulo: Editora Moraes, 1984, p. 260).

SENADOR ALEJANDRO GONZALEZ ALCOCER...SEGURIDAD EN EL MAR

SENADOR LUIS COPPOLA JOFROY...JUSTICIA A PESCADORES BALACEADOR POR MARINOS MEXICANOS

DEL CORRESPONSAL

Con el vacio de vigilancia que existe en los mares se propicia el abuso en contra de los trabajdores del mar los cuales no solo arriesgan la vida ante los elementos naturales sino que hoy por desgracia son cazados cual conejos por soldados de la Marina Nacional INEXPLICABLEMENTE bajo el mando de INSPECTORES CIVILES DE PESCA.

Apenas la semana pasada se dio en el pacifico Mexicano en costas de B.C.S. muy cerca de Bahia Tortugas UN ATAQUE A BALAZOS por parte de marinos a PESCADORES DESARMADOS en supuesta violacion de limiresde pesca.

El exceso de violencia por parte de la autoridad motivo la intervencion de los senadores panistas Luis Coppola Jofroy y Alejandro Gonzalez Alcocer uno de los mejores gobernadores en esta media peninsula norteña,gracias a su disponibilidad los pescadores agredidos esperan que el H.CONGRESO DE LA UNION INTERVEGNA y se arreglen los problemas que de fondo han sucitado un RIESGO DE MUERTE a ciudadanos sencillos,trabajdore smexicanos de una cooperativa sin delito alguno y cuya falta en caso de haber existido no ameritaba tal represion.

EDITORIAL DE VILLANOTAS…Las cosas mejoren y sea para bien la intervencion de estos dos Senadores.

Indeed it was a “Filmmakers Apocalypse.”

Until last night I don’t recall ever hearing Frances Coppola talk about his film making. The documentary is focused on the making of Apocalypse Now and more specifically how hard it was to get that film done. It took several years to complete and dealt with political pressures, a typhoon, press bashing and was way over budget. This movie made me feel like I haven’t accomplished anything in my life.

I think at some level everyone wants or thinks they can direct a film. I have done it on a small short-film level but to take that to a major film is possibly one of the biggest challenges I can imagine. The shit Coppola had to put up with during the filming of that movie was heart wrenching. He literally was on the brink of insanity.

Simulating sets from Vietnam and living in that environment for 3 years is not the picture I have for a Hollywood director. He lived in a jungle, witnessed, and later incorporated, animal sacrifice into his film. They filmed Marlon Brando’s scenes toward the end and Coppola was under enormous stress because he only had three weeks with Brando. He hated the film at that time and had no ending or lines for Marlon to read. They talked about the character for several days. Brando came in overweight, so they had to re-define the character. They talked and talked before deciding that Brando, Martin Sheen, and Dennis Hopper should just start ad-libbing to see what came up. The results were powerful, but took the film in a different direction.

Coppola was working around the clock, writing, blocking, creating and nothing felt right. He was known for this haphazard style. Winging scenes and letting actors go their own way, so most people thought it was unfolding in the right way. But Coppola was genuinely freaked out. The movie had to have an end before Brando left and he was on a firm 3 week stint. Anything after that would cost huge bucks to keep him.

The ending came to Coppola. The film was about 10 million over budget, much of it his own money, but grossed nearly 200 million dollars. It was a major accomplishment for the acclaimed director, but it really took its toll on him. It changed his life, literally.

Where does the drive to push so far come from? At one point Coppola decided that he was going bankrupt so it didn’t matter at that point. And since it was his project, he couldn’t “quit himself.” I suppose that is a metaphor for killing yourself.

The creative process had no where to go. They were there. Immersed in the scene, the set, the project. They couldn’t leave. They couldn’t quit.

I talked about this with my friend the other day with regard to music. We’re planning to go to her family’s remote cabin in Colorado for a week to write and record songs. We did this before for a couple days and pretty much wrote our album. We didn’t have the distraction of phones or the real world. It was just us… and our project.

This is why I will sometimes go to Starbucks and write. I have no internet and that has proven to be a major distraction for me over the years. I just told a friend that I am consciously making the effort to be disconnected. My habitual drive for excitement will have to be filled in other ways outside of the virtual world. It brings me back to reality. And it seems, at least for now, that reality is where things happen.

(Disclosure: I did receive an Advance Review Copy of this book for the purpose of writing a review. There was no other compensation.)

Ronnica, of Ignorant Historian and the Book Nook Club, sent out an e-mail several weeks ago offering the book Coppola: A Pediatric Surgeon in Iraq as one that bloggers could get to review. I knew that I wanted this one (thanks, Ronnica!), but I didn’t know how much I’d want it until I started reading.

The book is the first-person account of Major (Dr.) Chris Coppola, an Air Force surgeon who spends two tours in Iraq at the Balad medical facility. While he is there at a military medical facility, Dr. Coppola is himself a pediatric specialist. Of course, most of what he does in Iraq is for troops, who are adults. However, he is the one called when children come into the facility, either from being injured in combat or attacks or other situations.

The book’s cover has an intriguing picture.

The picture is explained about halfway through the book. It’s a woman who brings her child to the camp for care, knowing that there is an American doctor there who is reputed to be great with children. She doesn’t know English, but all she has to explain what she needs is a little piece of paper with the name “Coppola” written on it, which she gives to the guards.

This book is a wonderful read. If you want to get the perspective of a person who’s actually been in Iraq, I can’t recommend it highly enough.

The book is not, though, an easy read. More than a few times, I felt like my heart was being clamped in a vice. Maj. Coppola is writing about the experiences of people in a war. He’s writing about the men and women in a hospital, the injured who come in for care, the parents of the children for whom he cares, his own family, and the locals with whom he interacts. This is a powerful set of stories.

If you want a book that comes out as a gung-ho, “stay the course,” pro-war perspective, this isn’t it. If you want a book that comes out and says, “I’ve been there, this is all wrong, let’s leave,” this isn’t that one, either. Rather, this book deals pretty fairly with the questions of whether we should be in Iraq at all, whether the Iraqis in general are better off (and in what ways!), and what it all costs.

Since I’m already over 400 words, I will stop this here for the moment, but I’m coming back to this book in future posts. It’s a wonderful and powerful story, and the perspectives that Dr. Coppola shares should be part of the discussion about the present and future of Iraq and US policy there.

I call myself a pacifist.  I’m pretty sure that there isn’t a time when killing swaths of your fellow humans could be justified.  I can’t think of a war that 1) couldn’t have been avoided if the right people were in charge, 2) didn’t go terribly wrong in terms of casualties, civilian and military and 3) bring out the worst in human behaviour.  But I have a dark, dirty secret (that isn’t so secret to those who know me well)…I LOVE war movies.  I don’t just mean the anti-war classics like All Quiet On the Western Front and Paths Of Glory.  I mean good old-fashioned jingoistic flag-wavers with John Wayne and Van Johnson.  I mean modern classics like Saving Private Ryan and Platoon.  I know this seems like a disparity and I suppose it is, in a way.  But in war movies, I often see men (and women) rising to humanitarian heights, overcoming physical limitations and demonstrating partisanship and cooperation, bringing out the man’s best in the worst of circumstances.  This week is Remembrance Day here in Canada and in Britain and Veteran’s Day in the United States and at this time, I always feel led to watch a few of my favourites as well finding one or two I may have overlooked.  As I grow older however, I become more aware of my mortality and more appreciative of the sacrifices made  by others who chose to go into harm’s way for the ideal of freedom and this year in particular, I have been thinking of people I have known who were connected to war in some way and of course, the movies their situation brings to mind.

Although my dad was a couple of months shy of active service in World War 2 (he joined up on his 18th birthday but all he saw was basic training outside Toronto and weekend furloughs in Toronto), I have several uncles who saw a great deal of action.  My uncle Mike was shot down behind German lines early in the war and sat through the war in a POW camp.  As a child, when he and my aunt Kaye would come over for a swim and he would take off his shirt, I would marvel at the foot long scar rippling across his left shoulder from stray bullets during his capture.  The Canadian military was ultimately very generous, providing him with a pension and a cushy job chauffeuring military types around Southern Ontario until his retirement but that would be a small price for the indignities he must have suffered and horrific sights he must have been privy to in those years in the German camp, as in the quintessential POW movie, The Great Escape.  Although this rollicking and exciting adventure strays sometimes from the source material, the book by Paul Brickhill that outlines his own experiences as a prisoner at the infamous Stalag Luft II, the truly amazing thing is that the most unbelievable parts in the film are those that actually happened with Steve McQueen’s unpredictable behaviour and demands accounting for the bulk of the changes from the book.  Another great movie (and book) from this same event is the British classic, The Wooden Horse, the true-life story of how an escape tunnel was dug essentially using only a wooden gymnastic horse and the ingenuity of dozens of prisoners.

My uncle Harry was one of the 76,000 Canadian troops that participated in the invasion of Sicily and ultimately Italy and spent many long months working his way north to free Italy from the fascist grip of Mussolini.  On a recent trip to Italy, we were in Salerno, where the disembarkation of the Allied invasion of Italy took place and and as I walked on the boardwalk next to the Mediterranean, I couldn’t help but think of the thousands of young men who lost their lives where I was walking.  The invasion of Sicily brings to mind the Oscar-winning film about the man who led the great invasion, Patton.  General George Patton was an imposing, brash, egotistical man but a brilliant tactician and the ideal fodder for a movie biography.  Francis Coppola and former military man Edmund North wrote a terrific script that perfectly captured the enigma that was Patton.  George C. Scott would not give a better performance, even if he felt it necessary to turn down the Oscar that came with it and the movie would famously become Richard Nixon’s favourite.

Many years ago, I watched what was essentially another rip-off of The Dirty Dozen, The Devil’s Brigade.  An entertaining romp, this one held a place of importance  and pride to me though because it concerned a ragtag U.S. commando unit drummed into shape by Canadian Special Forces officers, led by Cliff Robertson.  For once, the Canadians were the real heroes.  It was many years later that my dad informed that not only was the Devil’s Brigade a real World War 2 unit, but the best man at my parent’s wedding, George Stocking, was a former member of the Devil’s Brigade.  I promptly rushed home and watched it again and got a copy for my dad, who had never seen the movie.

My favourite war sub-genre is the submarine movie.  The idea that a small group of men from every background works together for the greater good (and their own safety) inside a giant tube, constantly facing stress and danger is a formula that never gets old for me.  Purists will list Das Boot and Run Silent Run Deep as the classics of the genre but my favourite is a propaganda piece that may lack in realism, but more than makes up for it in heart, Destination Tokyo.  Released at the start of the Second World War to give audiences a glimpse into the heretofore unknown world of the silent service, it stars Cary Grant as the skipper of a sub that has the unenviable task of sneaking into Tokyo Bay on an espionage mission, providing us with humour, pathos, excitement, and sheer bravado in spades.  Yeah, it’s old-fashioned but it’s old-fashioned fun.

Many may feel, even with the advent of ultra-realistic movies like Saving Private Ryan and The Thin Red Line, that war movies diminish the great sacrifices the men and women who have served have made but I know that during virtually every war movie I watch, I have at least a moment of reflection when I’m thankful uncles Mike and Harry and all the other uncles, fathers, brothers, sisters, wives and aunts were willing to make the decision to serve their country so that pacifists like myself can enjoy the freedom they fought for.

Perder, o su versión acaso más glamorosa, fracasar son actividades a las que uno debe irse acostumbrando. Después de años de insistente práctica he aprendido, para tales circunstancias, a gesticular mi mejor rostro de poker. Frente a la desdicha de no obtener lo que busqué con desesperación y empeño: cara de vaca. Ante los imposibles que talan el árbol de los sueños: alego demencia. Y persisto.
No estoy dispuesto a que los muy fundados hechos de la realidad me indiquen el camino y subrayen el escenario de mi derrota. Soy un perdedor: puedo manejarlo. No descarto cierto glamour en esto de morder el polvo. De jeans y remera, fresco como un animal salvaje y emitiendo desde la piel ondas de un perfume Hugo. No suena mal. 
He nacido para luchar. Sigo en la ruta sólo para enfrentar molinos de viento. Ser primero nunca ha desvelado a un espadachín. Según dicta “El libro del samurai”, aun sin cabeza el guerrero puede acabar con algunos de sus adversarios.
No es tan valioso el grito de la victoria como la fricción en sí misma. 
No siento pena por mi mismo. Lamo mis heridas. Invento mundos paralelos. Escribo detalles de mis próximos planes secretos. El arte, en definitiva, me ha enseñado que fracasar es parte del ciclo vital. Una reencarnación enlaza a la siguente. Un dolor reinterpreta a cualquier felicidad reinante.
Tomás Eloy Martínez recordó, hablando de Juan Carlos Onetti, que el escritor uruguayo le dijo a María Esther Gilio: “Todos los personajes y todas las personas nacieron para la derrota. Uno puede detener la trayectoria del personaje en un instante de triunfo pero, si continuamos, el final es siempre Waterloo”.
Y se podría agregar que Charles Bukowski no sólo hizo culto de su imagen de sacerdote sucio y pagano sino que además escribió un espléndido libro llamado “La senda del perdedor”.
En el blog de Andrés Borbón -http://tecnoculto.com- he encontrado una verdadera declaración de principios: “Ser un perdedor no tiene ninguna importancia. De una forma u otra, todos lo somos, ya que no existe una sola persona que pueda triunfar en todos y cada uno de los aspectos de su vida. Lo importante es no ser un perdedor en aquello que tiene más valor para nosotros. Lo demás, que se vaya a la mierda”.
Pero digamos que si, que importa, que nos duele, que nos hiere, que nos afecta, que perder la dignidad y el aliento en un proyecto nos obligan a retorcenos en la cama, pero que de igual modo la herida nos provoca y nos impulsa hacia a nuevos esfuerzos y nuevas claudicaciones.
Fue Beck el que siendo un chico cantó: “Soy un perdedor. I’m a loser baby, so why don’t you kill me?” y se volvió célebre. Y “Firmin”, un ratón creado por Sam Savage, escritor que dicho sea de paso tiene una cara “loser” tremenda, el personaje que transcurrió atado a su destino trágico, mientras la librería que alimentaba sus sueños iba desapareciendo.
La palabra éxito es un invento artificial. Pura química que no encontrarás en los ríos que nacen en el deshielo de las montañas. No se puede navegar hacia el horizonte en un barco al que alguien ha bautizado “El mejor”.
Francis Ford Coppola, que hipotecó una y otra vez su casa para financiar sus proyectos cinematográficos, se explicó en un reciente entrevista: “Mi éxito se basa en fracasos. En general mis películas fueron fracasos y luego gustaron. Por lo tanto, no hay que preocuparse tanto por el que dirán”.
Partiendo de una actividad distinta y desenfrenada como el fútbol, Marcelo Bielsa señaló, en un conferencia ante líderes empresarios, desarrollada hace unos meses en Chile: “Soy un especialista en fracasos y sé perfectamente que las adhesiones se pierden cuando se acaba el éxito. Hay gente exitosa que no es feliz, y gente feliz que no necesita del éxito. El éxito es una excepción y no un continuo”.
La ilusión, el deseo y la alegría, son explosiones luminosas que nada tienen que ver con la celebridad y el bronce. Se sube a increíbles alturas sólo para comprobar que no se alcanzá a tocar el cielo. El aprendiz de Buda sonríe sobre la extraña paz que ha alcanzado en una borrachera.
El fracaso es un combustible. Ser un perdedor, y a mucha honra, nos ubica en un lugar sagrado. Nunca somos tan humanos y tan divinos como cuando nos aceptamos verdaderos acróbatas de circo, saltando una y otra vez al vacío.

Ο 17χρονος Μπένι, γόνος Ιταλών μεταναστών στην Αργεντινή, την οποία εγκατέλειψαν οικογενειακώς για να εγκατασταθούν στη Νέα Υόρκη, όταν ο μαέστρος πατέρας του γνώρισε την καταξίωση, επιστρέφει στο Μπουένος Άιρες, αναζητώντας τον μεγάλο του αδερφό, Τέτρο, ο οποίος έχει να δώσει σημεία ζωής για πάνω από μια δεκαετία. Η επανασύνδεσή τους όμως, δεν είναι διόλου όπως τη φανταζόταν, καθώς ο τελευταίος επιμένει να παραμένει ερμητικά κλεισμένος στον εαυτό του, αραδιάζοντας τις σκέψεις του σε ένα κομμάτι χαρτί που δε δείχνει ποτέ σε κανέναν…

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

TETRO-ΗΠΑ, ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ-2009-127′

Σκηνοθεσία: Francis Ford Coppola

Ηθοποιοί: Vincent Gallo, Maribel Verdu, Alden Ehrenreich, Klaus Maria Brandauer, Carmen Maura, Rodrigo De la Serna, Leticia Bredice

Το site της ταινίας : http://www.tetro.com/

ΤΟ TRAILER ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ-ΤΑ ΝΕΑ

Εβδομάδα κλώνων. Με πρώτο και καλύτερο τον Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Κάτι από «Αταίριαστο». Κάτι από Άρθουρ Μίλερ. Κάτι από Ευγένιο Ο΄Νιλ. Κάτι από «Ριγολέτο». Κάτι από Αργεντινή. Κάτι από «Ανατολικά της Εδέμ». Κάτι να θυμίζει αμερικανική τραγωδία. Έτσι, «Τetro». Εγώ το λέω αλλιώς: Σκυλοβαρέθηκα! Νever mind Francis.

Έτσι κι αλλιώς, ήσουν μοναδικός!

Από την πρώτη φορά που σκόνταψα πάνω του στις Κάννες και ψαχνόμουνα, μέχρι την δεύτερη που για να τσεκάρω τον εαυτό του το ξαναείδα στην Αθήνα. Και τις δύο φορές, δύο φωνές πάλευαν μέχρι τελικής πτώσεως μέσα μου. Η πρώτη έλεγε «ποιος είσαι ρε, που τολμάς να θάψεις έναν γίγαντα!». Τρομοκρατήθηκα. Η δεύτερη, «κάνε τη δουλειά σου και άσε τους ονοματολάγνους να κουρεύονται»!

Έτσι στανιάρισα και όρμησα. Μωρέ δεν πά΄ να είναι ο… Θεός. Σημασία έχει πως τέσσερα Άλφα κατοχυρώθηκαν μέσα μου και την κρίση μου σφράγισαν οριστικώς: Ασύνδετο, Αμήχανο, Άρρυθμο, Απρόσωπο. Και κόβω τον σβέρκο μου. Έτσι και έφερε υπογραφή από κάποιο μειράκιον της Αμερικής θα κέρδιζε βραβείο πλήξης και δήθεν κουλτουριάρικης συνταγής!

Θα τα πάρω από την αρχή για να περιγράψω μια ιστορία απίστευτα- στο εγκεφαλικό της βάθος – ρηχή. Δεκαοκτάχρονος Αμερικανός με το όνομα Μπένι φτάνει στο Μπουένος Άιρες και εισβάλλει στο διαμέρισμα του μεγάλου αδελφού του Άντζελο (Βίνσεντ Γκάλο). Επειδή τα δύο αδέλφια έχουν καιρό να συναντηθούν, ο Μπένι έχει χάσει μερικά επεισόδια από το έργο του αδελφού του, όπως λόγου χάριν πως τα έχει φτιάξει και συγκατοικεί με μια Λατίνα με το όνομα Μιράντα. Η συγκατοίκηση εντελώς οθωμανική. Η Μιράντα στην κουζίνα. Ο Άντζι στη μουρμούρα, τη δυστυχία και την γκρίνια. Μπας και ο Κόπολα πλαγίως σχολιάζει τη σχέση μιας Μπανανίας με την ιμπεριαλιστική Αμερική; Λες; Μπορεί!

Τι συμβαίνει στο παιδί; Το πρώτο που του συμβαίνει, προέρχεται από ατύχημα με λεωφορείο. Έτσι, με πατερίτσες ο μεγάλος αδελφός. Άρα; Λες οι πατερίτσες να λειτουργούν ως σημειολογία για την ανικανότητα του Άντζελο; Μπορεί. Διότι όπως στη συνέχεια μαθαίνουμε, πολλές οι δυστυχίες που έχουν στοιχειώσει τη μαύρη ζωή του. Και αποτυχημένος συγγραφέας. Και καταπιεσμένος μέχρι πνιγμού από τον πατέρα του («ο πατέρας μας», φωνάζει οργισμένα στον Μπένι, «ήταν εραστής χωρίς έρωτα και ποιητής χωρίς ποίηση. Βίαιος και κάθαρμα»). Και πατροκτόνος χωρίς πατροκτονία δηλαδή. Και εραστής αλλά και ηθικός αυτουργός του θανάτου της μητέρας του! Αυτός δεν είναι ήρωας της αμερικανικής τραγωδίας. Είναι το συμπίλημα όλων των τραγωδιών όλων των χωρών όλων των εποχών!

Έχουμε και λέμε λοιπόν. Επειδή ο πατέρας (τον οποίο βλέπουμε ως φλας μπακ σε έγχρωμο φόντο) ήταν σπουδαίος συνθέτης και μαέστρος, όπως ακριβώς ο πατέρας του Κόπολα, η αναγωγή είναι μία. Ο σκηνοθέτης αναφέρεται στη δική του πράξη πατροκτονίας. Μπορεί όμως να αναφέρεται και στον δικό του καταπιεστικό ρόλο ως πατέρα, ας πούμε, της Σοφίας. Το ίδιο κάνει. Μ΄ ένα σμπάρο δύο τρυγόνια. Ε και;

Ίχνος συγκίνησης δεν ενσταλάζει μέσα μου. Η συνέχεια του δράματος εξελίσσεται σε ένα ατμοσφαιρικό καμπαρέ του Μπουένος Άιρες, όπου μια ομάδα αυτοσχέδιων καλλιτεχνών κάνει πρόβες προκειμένου να λάβει μέρος σε φεστιβάλ στην Παταγονία. Το «διά ταύτα» εντελώς παιδικό. Ο καλλιτέχνης με τα κομμάτια του πορεύεται και εκφράζεται μέσα από την τέχνη του. Τουτέστιν δύο Αμερικανοί μεταφέρουν τα ερείπιά τους στην Αργεντινή. Με άφθονη σημειολογία χωρίς ίχνος αληθινού ιδρώτα.

Να το εκλάβω ως ύστατη και έσχατη πράξη αυτοκριτικής; Να το κάνω. Στα εβδομήντα σου, όμως, δεν είναι και ό,τι πιο γενναίο έχεις κάνει στη ζωή σου. Τέλος πάντων. Αυτοκριτική λοιπόν. Γιατί το όνομα «Τέτρο» προέρχεται από το ιταλικό «Τετροτσίνι» (όπως Κόπολα). Γιατί, όπως είπα, και ο πατέρας του σκηνοθέτη ήταν μεγάλος μουσικός. Γιατί είναι γνωστό πως στα νεανικά και αργότερα στα πιο δημιουργικά του χρόνια έσπειρε αδιαφορία και θέρισε οικογενειακά ερείπια. Γιατί όλες οι λογοτεχνικές, θεατρικές και μουσικές αναφορές είναι προσωπικές του, καταλυτικές επιρροές (και η ιταλική Όπερα. Και ο Άρθουρ Μίλερ με τον Ευγένιο Ο΄Νιλ. Και η αρχαία ελληνική τραγωδία με τον «Οιδίποδα»).

Και τέλος γιατί, παρά τα τέσσερα προσωπικά του αριστουργήματα- «Αποκάλυψη», «Νονός», «Συνομιλία», «Δράκουλας»-, ομολογεί δημοσίως την προσωπική του πανωλεθρία. «Ξέρεις τι είναι αγάπη στην οικογένειά μας;» φωνάζει ο Άντζελο/Φράνσις με πίκρα. «Μια μαχαιριά στην καρδιά!» Και για να ολοκληρώνω. Επειδή το πλήθος των αναφορών δεν συνδέεται οργανικά με το σενάριο και την ιστορία, δηλαδή επειδή είναι εμφυτευμένες και καθόλου αφομοιωμένες. Επειδή η σεναριακή πρώτη ύλη πάσχει εκ γενετής από έμπνευση και πρωτοτυπία.

Και επειδή οι συγκρούσεις και το δράμα είναι τόσο εγκεφαλικά βγαλμένα, το συμπέρασμα είναι ένα. Αυτό δεν είναι δράμα κινηματογραφικό. Είναι υλικό προς μελέτη για τη συγγραφή βιογραφίας του Κόπολα. Όταν εκδοθεί θα την διαβάσω με προσοχή. Όσο για την ταινία, θέλω μόνο να την ξεχάσω στη στιγμή!

«Τetro»   Κλώνος αμερικανικής τραγωδίας Εγκεφαλικό, άρρυθμο και κουραστικό Πληκτική, εγκεφαλική και σκουριασμένη αυτοκριτική Κόπολα

ΒΑΘΜΟΙ = 4   (από τον «Δράκουλα» του 1993 έχει να κάνει ταινία της προκοπής)

ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

****    Η σχέση ανάμεσα σε δύο αδέρφια αλλά και η ρήξη με τον πατέρα, ταυτόχρονα μ’ ένα σχόλιο γύρω από τη σχέση τέχνης και ζωής, με φόντο το σύγχρονο Μπουένος Αϊρες, σε μια ταινία δοσμένη με φαντασία, πρωτοτυπία και ποιητική διάθεση. Εξοχοι οι Γκάλο και Ερενραϊχ στου ρόλους των αδερφών.

Την εντύπωση πως όταν ένας σκηνοθέτης γερνά αρχίζει να γυρίζει μέτριες ταινίες ανατρέπει με τη νέα του ταινία «Tetro» ο Φράνσις Φορντ Κόπολα. Στα 70 του χρόνια ο σκηνοθέτης τού «Αποκάλυψη τώρα» και του «Νονού» έφτιαξε μια ταινία ανεξάρτητη (η ενασχόλησή του με την παραγωγή κρασιού συνέβαλε στο να είναι ο ίδιος παραγωγός των ταινιών του), μια ταινία νεανική, με τη φαντασία και τον ενθουσιασμό αλλά και την πρωτοτυπία που βρίσκεις μόνο στους νέους σκηνοθέτες.

Η ταινία, με αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία του ίδιου του σκηνοθέτη (ιδιαίτερα σ’ ό,τι αφορά τις σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της οικογένειάς του) ξεκινά με το νεαρό Μπένι (ένας εκπληκτικά καλός Ολντεν Ερενραϊχ) να φτάνει, ναύτης σε πλοίο, στο Μπουένος Αϊρες σε αναζήτηση του μεγαλύτερου αδερφού του Αντζελο (εξαιρετική ερμηνεία από τον Βίνσεντ Γκάλο), που για να γλιτώσει από έναν καταπιεστικό ιταλικής καταγωγής μουσικοσυνθέτη πατέρα Κάρλο Τετροτσίνι (Κλάους Μαρία Μπραντάουερ) αλλά και για να αποφύγει τυχόν σύγκρουση μ’ έναν αδρερφό που τον αγαπάει και που ήταν δεμένος μαζί του, έχει καταφύγει στην Αργεντινή και έχει πάρει το όνομα Τέτρο. Παρά την αρχική ψυχρή αντιμετώπιση από τον Τέτρο, ο Μπένι καταφέρνει σταδιακά και με τη βοήθεια της Μιράντας (Μαριμπέλ Βερντού), φιλενάδας του Τέτρο, να ξαναδημιουργήσει τη στενή σχέση μαζί του και ν’ ανακαλύψει και το καλά κρυμμένο μυστικό του.

Η ταινία, γυρισμένη στο πνεύμα παλιότερων ταινιών του Κόπολα όπως τα «Rumble Fish», «Επαναστάτες χωρίς αύριο» και «Μια μέρα, ένας έρωτας» αλλά και το πιο πρόσφατο «Νεότητα χωρίς νιάτα», εστιάζεται τόσο στις σχέσεις ανάμεσα στα δύο αδέρφια (στο νου έρχεται και το «Ανατολικά της Εδέμ» του Καζάν) αλλά και στη ρήξη τού Τέτρο με τον πατέρα του (που παρακολουθούμε σε διάφορα φλας μπακ), χωρίς να παραγνωρίζει και τη σχέση ανάμεσα στην τέχνη και τη ζωή. Παράλληλα ο Κόπολα βρίσκει την ευκαιρία να κάνει ένα σχόλιο γύρω από την οικογένεια και την καταπίεση που συχνά επιβάλλουν οι γονείς στα παιδιά τους, εμποδίζοντας συχνά την καλλιτεχνική τους ανάπτυξη – ο πατέρας αποθάρρυνε τον Τέτρο από το να γίνει συγγραφέας. Με ένα πολύ ωραίο, πρωτότυπο σενάριο (το δεύτερο που γράφει ο Κόπολα μετά τη «Συνομιλία») με όμορφες, πάντα μέσα στο θέμα της ταινίας, αναφορές (η φωτογραφία του Ρόμπερτ Μίτσαμ από την ταινία «Η νύχτα του κυνηγού», το απόσπασμα που παρακολουθούν τα αδέρφια από την ταινία «Τα παραμύθια του Οφμαν» των Πάουελ & Πρέσμπεργκερ), μέσα από εξαιρετικά όμορφες, ποιητικές, συχνά σουρεαλιστικές, μαυρόασπρες εικόνες, με το χρώμα να χρησιμοποιείται μόνο στα φλας-μπακ (η ατμοσφαιρική, γυρισμένη με ψηφιακή κάμερα, φωτογραφία είναι του Ούγγρου Μίχαϊ Μαλαϊμάρε), μ’ έναν Βίνσεντ Γκάλο που εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο τη μοναξιά μαζί και τη σκοτεινή πλευρά τού Τέτρο, ο Κόπολα έφτιαξε μια όμορφη, ελεγειακή, σχεδόν μουσική θα έλεγα, ταινία, ένας είδος «μουσικής δωματίου» που αγγίζει τις πιο λεπτές χορδές της ψυχής του. Επιστροφή σε μια καθαρή φόρμα από έναν σκηνοθέτη που δεν έπαψε να μας εκπλήσσει!

ΡΟΜΠΥ ΕΚΣΙΕΛ-ΕΘΝΟΣ

Ο 17χρονος Μπένι, σερβιτόρος σε κρουαζιερόπλοιο, ξαναβρίσκει στο Μπουένος Αϊρες τον από χρόνια αποξενωμένο μεγάλο του αδελφό, Αντζελο, έναν πικραμένο κυκλοθυμικό συγγραφέα, γνωστό τώρα με το παρατσούκλι Τέτρο – συντόμευση του οικογενειακού τους επωνύμου Τετροτσίνι.

Ο Τέτρο τον αντιμετωπίζει μάλλον εχθρικά, ο Μπένι όμως, κατορθώνει να μπει στη ζωή του, κυρίως διαμέσου της καλοσυνάτης φιλενάδας του Τέτρο, της Μιράντα.

Η τελευταία μάλιστα θα βοηθήσει τον νεαρό να μάθει περισσότερα για το οικογενειακό τους παρελθόν, παρέχοντάς του μυστικά σελίδες από ένα ανολοκλήρωτο ημερολόγιο του πλήρως στερημένου τώρα από έμπνευση Τέτρο…

Απόπειρα του Φράνσις Φορντ Κόπολα να θυμηθεί τις παλιές καλές ανδρικές ψυχογραφίες του τύπου «Ο αταίριαστος», κομπλέ με τις οικογενειακές τους επιπλοκές και τις κοινωνικές τους παραμέτρους.

Εδώ, ωστόσο, προδίδεται από ένα υπέρμετρα μελοδραματικό σενάριο (του ιδίου) που ενώ ξεκινά με κάποιες υποσχέσεις, διακόπτεται απότομα από αναπάντεχες γραφικότητες (ο χαρακτήρας ή μάλλον η φιγούρα της διάσημης κριτικού Αλόσον που την υποδύεται σχεδόν γελοιογραφικά η Κάρμεν Μάουρα) και καταλήγει σε ένα επιεικώς εξωφρενικό τελευταίο ημίωρο, βγαλμένο θαρρείς από επεισόδιο της πιο τυπικής λατινοαμερικανικής σαπουνόπερας.

Μένουν πάντως η ασυναγώνιστη ρευστότητα της σκηνοθεσίας του (άψογη η αφηγηματικότητα, ενώ υπάρχουν κινηματογραφικά ευρήματα που είναι να απορείς πώς τα έφερε σε πέρας με τόσο χαμηλό κόστος παραγωγής) και οι καλές ερμηνείες του (συνήθως αντιπαθούς) Βίνσεντ Γκάλο και της Μαριμπέλ Βερντού («Θέλω και τη μαμά σου»).

ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ-LIFO

Οικογενειακή τραγωδία σε ασπρόμαυρο στυλιζάρισμα από τον Κόπολα.

Ο Μπέρνι ταξιδεύει στο Μπουένος Άιρες για να βρει τον χαμένο του αδερφό, με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Τέτρο, έναν πολλά υποσχόμενο συγγραφέα που πλέον έχει καταντήσει σκιά του εαυτού του. Όταν ο Μπέρνι ανακαλύψει το μισοτελειωμένο έργο του αδερφού του, θα μπορέσει να δώσει μια απάντηση σε ερωτήματα του παρελθόντος και θα ανανεώσει τη σχέση του μαζί του. Τα κενά αφορούν τη σχέση του Τέτρο, του μεγάλου αδελφού, με τον δεσποτικό και ιδιοφυή πατέρα, έναν μουσουργό τον οποίο υποδύεται με οίστρο ο Κλάους Μαρία Μπραντάουερ.

Ο Τέτρο βρίσκεται αντιμέτωπος με όλα τα αισθήματα που πάσχισε να απωθήσει, από την πνευματική εξάρτηση απ’ τον μέντορα πατέρα του μέχρι την αηδία για το προσωπικό κακό που του έκανε, χωρίς να έχει την καρδιά να παραδεχθεί το λάθος ή την αγάπη προς τον γιο. Η ταινία του Κόπολα, ένα προσωπικό και έντεχνο ανακάτεμα της οικογενειακής του τράπουλας σε ένα καλυμμένα αυτοβιογραφικό παιχνίδι πληροφοριών, ψεμάτων και στρεβλής πραγματικότητας, είναι μια μεγάλη διαδρομή ενηλικίωσης και συνειδητοποίησης. Πραγματεύεται τη δύναμη της ψυχής και τη σύγκρουση της ανάγκης ενός καλλιτέχνη να μείνει μόνος με τον εαυτό του για να εμπνευστεί αυτοφυώς, με την εξάρτηση από την οικογένεια που αναπόφευκτα και ασυνείδητα τον εμπνέει και τον κρατάει ριζωμένο ή εγκλωβισμένο σε ένα όχι πάντα τόσο ευχάριστο παρελθόν.

Όλα καλά στη θεωρία γι’ αυτό το μεγαλεπήβολο συνοδευτικό φιλμ στον παλιότερο, χωρίς πλουμίδια, Αταίριαστο, αλλά στην πράξη ο Κόπολα ισοπεδώθηκε από τη συναισθηματική υπερβολή, την άστοχη έκφραση και την ασταμάτητη παράθεση των δανεισμένων εμπνεύσεών του. Το Τέτρο ξεκινάει ως ωδή στους κλασικούς Αμερικανούς, από τον Ο’ Νιλ και τον Τενεσί Ουίλιαμς μέχρι το σινεμά του Καζάν, στη μέση βρίσκει έναν δικό του ρυθμό, κυλάει σε ένα κλείσιμο του ματιού στον Μπερτολούτσι και μια παρατεταμένη παραφθορά του Αλμοδόβαρ με την εκτός τόπου και χρόνου Κάρμεν Μάουρα στον ρόλο της εξωφρενικής κριτικού τέχνης Αλόουν (μια κινηματογραφική κατασκευή που αρχικά θα ενσάρκωνε ο Χαβιέρ Μπαρδέμ), τελειώνει σε μια όπερα λύτρωσης και καταρρέει σε απλουστευτικό μελό. Τον Κουροσάβα και τον Αντονιόνι που ο Κόπολα καταθέτει ως πηγές του δεν τους είδα πουθενά στα νοτιοαμερικανικά locales. Μια απροσδόκητη απογοήτευση από έναν μεγάλο του παγκόσμιου σινεμά.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΟΥΡΑΣ-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Το «Τetro» είναι ένα δράμα γύρω από τραυματικές οικογενειακές σχέσεις. Ενας νεαρός ναυτικός, ο Νεοϋορκέζος Μπένι, φτάνει στο Μπουένος Αϊρες αναζητώντας τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Τέτρο, που έχει κόψει κάθε δεσμό με τον αυταρχικό πατέρα τους, έναν διάσημο διευθυντή ορχήστρας. Ο Μπένι βρίσκει τον Τέτρο σε μια μποέμικη γειτονιά της πόλης στην οποία ζει μαζί με την ερωμένη του. Ο Μπένι θα ανακαλύψει ένα κρυπτογραφημένο χειρόγραφο του αδελφού του (ο Τέτρο κάποτε ήθελε να γίνει συγγραφέας) σε μια παλιά βαλίτσα, το οποίο θα τον οδηγήσει σε ένα καλά κρυμμένο οικογενειακό μυστικό.

Το «Τetro» μοιάζει άλλοτε σαν βιβλική παραβολή και άλλοτε σαν λυρικό θέατρο. Στους βασικούς ρόλους εμφανίζονται ο νεαρός Αλντεν Ερενράιχ, ο Βίνσεντ Γκάλο και η Μάριμπελ Βερντί.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ “ΕΒΔΟΜΗΣ ΤΕΧΝΗΣ” ΓΙΑ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΩΝ ΚΑΝΝΩΝ 2009
Στην Κρουαζέτ βρίσκεται από προχθές και ο διάσημος Αμερικανός σκηνοθέτης Φράνσις Φορντ Κόπολα, βραβευμένος δύο φορές με το Χρυσό Φοίνικα του φεστιβάλ (για τις ταινίες “Η συνομιλία” και “Αποκάλυψη τώρα”). Ο Κόπολα βρίσκεται στις Κάνες για να παρουσιάσει απόψε, στην επίσημη έναρξη του τμήματος “Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών” τη νέα του ταινία “Tetro”, που γύρισε σε μαυρόασπρο φίλμ στη Λατινική Αμερική. Ταινία που ο σκηνοθέτης αρνήθηκε να προβάλει στο επίσημο τμήμα του φεστιβάλ, τονίζοντας πως το “Tetro” είναι μια πολύ προσωπική ταινία και δεν ταιριάζει στις επισημότητες του “κόκκινου χαλιού”, αντίθετα, η θέση της είναι στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών.
ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ
Ι. ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ | ΤΟ ΒΗΜΑ-Παρασκευή 15 Μαΐου 2009

Ποιο ήταν ως χθες το μεγάλο μυστήριο του εφετινού φεστιβάλ Κανών; Για ποιον λόγο το «Τetro», η τελευταία ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα, κατόχου Χρυσού Φοίνικα δύο φορές («Η συνομιλία», «Αποκάλυψη τώρα!») και προέδρου της κριτικής επιτροπής στη διοργάνωση του 1996, βρέθηκε στο παράλληλο πρόγραμμα του 15ημέρου των Σκηνοθετών- το οποίο μάλιστα βρίσκεται στα μαχαίρια με το επίσημο του φεστιβάλ; Σε μια χρονιά όπου οι διάσημοι σκηνοθέτες φθάνουν και περισσεύουν, τι μπορεί να συνέβη και ένας σκηνοθέτης του μεγέθους του Κόπολα, δύο ταινίες του οποίου έχουν κερδίσει το Οσκαρ καλύτερης ταινίας, δεν βρίσκεται στο επίσημο πρόγραμμα διεκδικώντας- γιατί όχι;- έναν τρίτο Χρυσό Φοίνικα;

Το μυστήριο έλυσε ο ίδιος ο σκηνοθέτης χθες το μεσημέρι στην αίθουσα προβολής του ξενοδοχείου «Νoga Ηilton» όπου πραγματοποιούνται οι προβολές του 15ημέρου των Σκηνοθετών. «Αντιμετώπισα το ίδιο πρόβλημα το 1979 με την “Αποκάλυψη τώρα!”» είπε ο Κόπολα, ακμαιότατος στα 70 του, με μια τεράστια κοιλιά κρυμμένη κάτω από το κατακίτρινο (εκτός παντελονιού) πουκάμισο, καθισμένος σαν πασάς στον κόκκινο καναπέ που είχε στηθεί για την περίσταση μπροστά στην οθόνη. Δίπλα του, αμίλητοι, η γυναίκα του και ο γιος του Ρόμαν, που βοήθησε τον πατέρα του στα γυρίσματα του «Τetro».

«Η “Αποκάλυψη” είχε περάσει από τεράστιες δοκιμασίες στα γυρίσματά της και επειδή δεν ήταν έτοιμη όταν το φεστιβάλ βρισκόταν κοντά στην έναρξή του, οι υπεύθυνοι μου πρότειναν να προβληθεί εκτός συναγωνισμού. Θεώρησα όμως ότι θα προλάβαινα τις ημερομηνίες και επέμενα για τον διαγωνισμό επειδή ούτως ή άλλως πιστεύω ότι από τη στιγμή που υπάρχουν τόσες ταινίες που διαγωνίζονται, γιατί όχι ακόμη μία; Και όντως η “Αποκάλυψη τώρα! ” προβλήθηκε εντός διαγωνισμού».

Το ότι δεν συνέβη το ίδιο με το «Τetro», ο Κόπολα το βρίσκει προς όφελος της ταινίας καθώς, ως ανεξάρτητη παραγωγή, ταιριάζει περισσότερο στο ύφος του 15ημέρου των Σκηνοθετών. (Θυμίζουμε ότι από το συγκεκριμένο πρόγραμμα έχουν κάνει τα πρώτα βήματά τους μεγάλοι σκηνοθέτες, όπως ο Μάρτιν Σκορσέζε, ο Τζιμ Τζάρμους και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος με τον «Θίασο».)

Προσωπική στιγμή
Ασπρόμαυρο, εκτός από κάποιες σκηνές φλας μπακ, το «Τetro» τοποθετείται στο εξωτικό Μπουένος Αϊρες. Ενας 18χρονος καμαρότος ( Ολντεν Εχερνραϊχ ) αναζητεί τον αινιγματικό μεγάλο αδελφό του ( Βίνσεντ Γκάλο ). Ο τελευταίος έχει κόψει κάθε οικογενειακό δεσμό και το ερώτημα που περιφέρεται καθ΄ όλη τη διάρκεια (παραπάνω από δύο ώρες) της ταινίας είναι… για ποιον λόγο; Το μυστικό μοιάζει να βρίσκεται κρυμμένο στη σχέση του μεγάλου αδελφού με τον διάσημο μαέστρο πατέρα του ( Κλάους Μαρία Μπραντάουερ ). Καθ΄ ότι το θέμα του «Τetro» είναι η οικογένεια, από τη συζήτηση που ακολούθησε την προβολή δεν θα μπορούσε να απουσιάσει ο «Νονός», όπου βλέπουμε τη λειτουργία μιας πολύ διαφορετικής οικογένειας. «Οταν γύριζα τον “Νονό” δεν είχα ιδέα από γκάνγκστερ, δεν είχα καν συναντήσει γκάνγκστερ στη ζωή μου» είπε ο Κόπολα. «Το μόνο που γνώριζα ήταν η δική μου οικογένεια και οι συνήθειές της. Επειδή όμως ήταν οικογένεια Ιταλοαμερικανών, σκέφτηκα να ενσωματώσω τις συνήθειες που ήξερα στο σενάριο. Στην περίπτωση του “Τetro” η οικογένεια είναι ιταλοαργεντίνικη, αλλά έκανα περίπου το ίδιο, παρ΄ ότι η κουλτούρα των Ιταλών στην Αργεντινή είναι τεράστια».

Χαριτολογώντας, ο σκηνοθέτης πρόσθεσε ότι η διαφορά ανάμεσα στο «Τetro» και στον «Νονό» είναι ότι στον δεύτερο υπάρχουν «δυο θάνατοι από στραγγαλισμό, δέκα εν ψυχρώ δολοφονίες με πιστόλι και μια έκρηξη αυτοκινήτου». Ο Κόπολα ρωτήθηκε για τα ενδεχόμενα αυτοβιογραφικά στοιχεία. Μήπως ο ήρωας του μεγάλου αδελφού δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Κόπολα; «Τίποτε από όσα είδατε στο “Τetro” δεν συνέβη στην πραγματικότητα αλλά όλα είναι αλήθεια» απάντησε διπλωματικά ο σκηνοθέτης.

Για τον Κόπολα το «Τetro» ανήκει στις ελάχιστες ταινίες του όπου είχε τον απόλυτο έλεγχο: σενάριο, σκηνοθεσία, παραγωγή, μοντάζ. «Υπήρξε μια περίοδος που χάρη στην επιτυχία του “Νονού” έκανα ό,τι ήθελα» είπε. «Αργότερα όμωςη επιτυχία του “Μια μέρα ένας έρωτας” με κατέστρεψε. Χρωστούσα στις τράπεζες και έπρεπε να γυρίζω μία ταινία τη χρονιά για να ξεχρεώσω». Γι΄ αυτό άλλωστε το όνομά του βρίσκεται πάνω από τον τίτλο του «Τetro». «Αρνιόμουν πάντα να γράψω το δικό μου όνομα πάνω από τον τίτλο εφόσον το πρωτότυπο κείμενο δεν ήταν δικό μου (σ.σ.: Οντως, πάνω από τον τίτλο του «Δράκουλα» βλέπουμε το όνομα του Μπραμ Στόκερ, στον «Νονό» του Μάριο Πούζο και στον «Βροχοποιό» του Τζον Γκρίσαμ ). Το δυσκολότερο πράγμα στη δημιουργία μιας ταινίας είναι το γράψιμο».

Δημήτρης Δανίκας  ΤΑ ΝΕΑ-Παρασκευή 15 Μαΐου 2009

«Η αποτυχία του “Οne from the heart” έφερε τους τραπεζίτες κι εκείνοι με ανάγκασαν να σκηνοθετώ μία ταινία κάθε χρόνο», λέει ο Φράνσις Φορντ Κόπολα από τις Κάννες

Ο Φράνσις Φορντ Κόπολα στα εβδομήντα του είναι κοτσονάτος, αχόρταγος, ανικανοποίητος, μεγαλομανής. «Ο “Νονός” δεν είναι ακριβώς δικός μου, είναι περισσότερο του Μάριο Πούτσο», λέει

Ευλογημένος και καταραμένος. Με δυο Χρυσούς Φοίνικες. «Συνομιλία» το 1974 και «Αποκάλυψη τώρα» το 1979. Τότε που μοιράστηκε τον Χρυσό Φοίνικα με τον «Μικρό τυμπανιστή» του Φόλκερ Σλέντορφ. Τότε που ο διευθυντής του Festival De Cannes απείλησε την Φρανσουάζ Σαγκάν, πρόεδρο του Jury, λέγοντας πως «αν δεν δώσεις τον Φοίνικα στον Κόπολα, δεν σου πληρώνουμε τον λογαριασμό». Τι να κάνει η Σαγκάν; Χώρισε το Ρalm D΄ Οr στη μέση κι έτσι ο Φράνσις δεν βγήκε από τη μέση.

Συνήθως όσο πιο μεγάλος ο καλλιτέχνης τόσο περισσότερες βρωμίτσες η φωλίτσα του περιέχει. Μια απ΄ αυτές διαδραματίστηκε χθες. Ο Κόπολα, ο God, δεν βρίσκει παραγωγό. Σκοτώνουν τ΄ άλογα όταν γεράσουν in Αmerica. Όμως εκείνος συνταξιούχος; Ποτέ των ποτών. Μια και δυο λοιπόν, καταφθάνει στο Μπουένος Άιρες, το οποίο συγκρινόμενο με τα κοστολόγια του Χόλιγουντ είναι αλβανικό. Έτσι γυρίζει την τελευταία του και ασπρόμαυρη «Τetro», με πρωταγωνιστή τον ξεχασμένο Βίνσεντ Γκάλο.

Το στόρι εντελώς φωσκολικό. Από σαπουνόπερα μέχρι Οιδίποδα, «Αταίριαστο», «Νονό», μελόδραμα, όπερα. Ο γιος μεγαλομαέστρου «σκοτώνει» τη μάνα του. Ο πατέρας του αρπάζει μια μικρή χορεύτρια, στην κοιλιά της οποίας κυοφορείται ο γιος τού γιου του. Και ύστερα από χρόνια ο γιος τού γιου καταφθάνει ως ναύτης στο Μπουένος Άιρες, αναζητώντας τον αδελφό του, δηλαδή τον πατέρα του. Ο God λοιπόν έβαλε στο «Τetrο» (από το ιταλικό επώνυμο Τετροτσίνι) τη σφραγίδα «Ανεξάρτητη παραγωγή» και ζήτησε από τον διευθυντή των Καννών να συμμετάσχει στο διαγωνιστικό. Εκείνος του αντιπρότεινε να την προβάλει εκτός διαγωνισμού και ο Κόπολα επειδή το θεώρησε προσβλητικό, απάντησε: «Τhank you but no!». Ε όχι και συνταξιούχος ο Θεός. Τι να γίνει Φράνσις. Τώρα είναι η εποχή του Ταραντίνο με τα γδαρμένα κρανία, του Λου Γε με τους γκέι της Κίνας και του Λαρς φον Τρίερ με τις παρτούζες του Αντίχριστου.

Τι το καλύτερο για το αντίπαλο στρατόπεδο, δηλαδή την «Quinzaine des Realisateurs» (Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών); Όπου το 1975 έπειτα από ατελείωτο χειροκρότηματο μεγαλύτερο στην ιστορία του θεσμού- διάρκειας τριάντα λεπτών, ο Γερμανός σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτσογκ σκαρφαλώνει στη σκηνή και φιλάει τα παπούτσια του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Μάλιστα. Ένας ο «Θίασος», ένας ο Τεό. Τότε. Λουκούμι λοιπόν ο Κόπολα για τον εχθρό των Καννών. Η συνέχεια μοιάζει με «Αποκάλυψη τώρα». Όχι του Βιετνάμ, αλλά του Κόπολα.

«Τι να το κάνω το gala και το red carpet. Αυτά ταιριάζουν στους stars. Εγώ έκανα μια μικρή, ανεξάρτητη ταινία. Γι΄ αυτό ήθελα να μπω στο διαγωνιστικό. Το ίδιο πήγαν να μου κάνουν και με την “Αποκάλυψη”, αλλά όταν τους έφερα την κόπια, υποχώρησαν» (με δύο Χρυσούς Φοίνικες παραπονεμένος ο Θεός).

Το «Τetro» θυμίζει λίγο από «Νονό»…

«Κοιτάξτε, ο “Νονός” δεν είναι ακριβώς δικός μου, είναι περισσότερο του Μάριο Πούτσο. Ο “Δράκουλας” του Μπραμ Στόκερ. Ο “Βροχοποιός” του Τζον Γκρίσαμ. Πάντα θαύμαζα τους γραφιάδες. Το “Τetro” είναι δικό μου».

Ποια η διαφορά;

«Ανάμεσα στον “Νονό” και το “Τetro”; Απλά. Είκοσι χιλιάδες πυροβολισμοί, δεκάδες δολοφονίες, καμιά εικοσαριά στραγγαλισμοί και άλλα τόσα μαχαιρώματα».

Η ταινία είναι αυτοβιογραφική;

«Τίποτα απ΄ όλα αυτά δεν έχει συμβεί, αλλά όλα είναι αληθινά».

Ο Βέντερς και το μαστίγιο

Αίλουρος, το είδος των καλλιτεχνών. Εξαρτάται από τον ρόλο που υποδύονται εκείνη τη στιγμή. Θυμίζω, έτσι για την ιστορία, πως το 1981 ο σημερινός «ανεξάρτητος» Κόπολα είχε κάνει κόλαση την παραμονή του Βέντερς στις ΗΠΑ, όταν σαν παραγωγός διαφώνησε με τον Γερμανό και τον υποχρέωσε με το μαστίγιο να ξαναγυρίσει το «Χάμετ» για δεύτερη φορά. Όπως έλεγε και ο Γούντι Άλεν «ποιον αγαπάς, τον άνθρωπο ή τον καλλιτέχνη;». Τον καλλιτέχνη Κόπολα φυσικά!

Του  Παναγιωτη Παναγοπουλου-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ηταν δικαιολογημένη τελικά η απόφαση του καλλιτεχνικού διευθυντή του διαγωνιστικού προγράμματος των Καννών, Τιερί Φρεμό, να μη συμπεριλάβει στο πρόγραμμα το «Tetro» του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης, πολύ μακριά πια από τις ημέρες της καλλιτεχνικής του ακμής, δεν έμεινε ικανοποιημένος με την εκτός συναγωνισμού προβολή που τού προσφερόταν και πήγε την ταινία στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών, το οποίο άνοιξε χθες.

Ενα οικογενειακό δράμα, με περίπλοκες σχέσεις και αναφορές στην τέχνη και την ατμόσφαιρα θεατρικών έργων του Τενεσί Γουίλιαμς και του Ευγένιου Ο’ Νιλ, το «Tetro» είναι η ιστορία δύο αδελφών που ξανασυναντιούνται μετά από χρόνια στο Μπουένος Αϊρες, όπου ζει ο ένας. Κάποτε φιλόδοξος συγγραφέας, ο Τέτρο ζει παραιτημένος, ενώ ο νεαρός Μπένι προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη σχέση τους και να ανακαλύψει οικογενειακά μυστικά. Την ίδια στιγμή και οι δύο έχουν αναμνήσεις σε φλασμπάκ από τον αυταρχικό πατέρα τους. Ωραία γυρισμένη και φωτογραφημένη, η ταινία χάνεται προσπαθώντας να γίνει κάτι ανάμεσα σε πορτρέτο ενός καλλιτέχνη χαμένου στο μυαλό του και σε ένα οικογενειακό μυστήριο. Ομως, ποτέ δεν κερδίζει το ενδιαφέρον του θεατή για τους χαρακτήρες και μπορεί να χαρακτηριστεί ως αξιοπρεπής αποτυχία.

Οπως δήλωσε ο Κόπολα, «η ιδέα για το σενάριο είναι παλιά, από την εποχή της «Συνομιλίας» . Οταν άρχισα την τελευταία φάση της καριέρας μου, στην οποία κάνω πιο προσωπικές ταινίες, η «Νεότητα χωρίς νιότη» ήταν μια εμπειρία που μου απέδειξε ότι μπορούσα να κάνω ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού, τις οποίες να αυτοχρηματοδοτώ». Ο ίδιος δεν τη χαρακτηρίζει σε καμία περίπτωση την ταινία αυτοβιογραφική.

«Είναι καθαρή μυθοπλασία. Ο πατέρας στην ταινία είναι ένα τέρας, όπως στη «Λυσσασμένη γάτα» . Είναι σαν ένας πατέρας της ελληνικής μυθολογίας, που συναγωνίζεται τους γιους του, και ο πατέρας μου δεν είχε καμία σχέση μ’ αυτό. Οταν γράφεις πολύ προσωπικά, παίζεις και από λίγο όλους τους χαρακτήρες. Είναι όλοι διαφορετικές πλευρές του εαυτού μου».

Του ΛΟΥΚΑ ΚΑΤΣΙΚΑ-Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία- 24 Μαΐου 2009

Μεστός σαν το κρασί που φτιάχνει ο ίδιος, ο Φράνσις Φορντ Κόπολα θυμάται τις απογοητεύσεις που γεύτηκε στη βιομηχανία του θεάματος και τις χαρές που πήρε από την οικογένειά του. Αποφασισμένος πια να μην υποχωρεί, μόλις παρουσίασε την πιο αυτοβιογραφική ίσως ταινία της ζωής του

Πριν από δέκα χρόνια, όταν ο Φράνσις Φορντ Κόπολα συνειδητοποίησε ότι από ναυαρχίδα του μοντέρνου αμερικανικού σινεμά είχε καταλήξει να γίνει υπάλληλος των στούντιο, γυρίζοντας ταινίες κατά παραγγελία προκειμένου να ορθοποδήσει από το χείλος της χρεοκοπίας στο οποίο είχε βρεθεί στη δεκαετία του ‘80, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη σκηνοθεσία και να αφοσιωθεί στις προσοδοφόρες επιχειρήσεις παραγωγής κρασιού.

Μία δεκαετία μετά, το 2007, ο Κόπολα επανεμφανίστηκε πίσω από τις κάμερες, έχοντας επινοήσει για τον εαυτό του έναν ολοκαίνουριο και πολύ προσωπικό τρόπο να κάνει ταινίες. Μία από αυτές είναι το «Tetro», που παρουσιάστηκε πριν από μερικές μέρες σε ένα από τα πιο νεανικά προγράμματα του φεστιβάλ των Κανών, επιβεβαιώνοντας έτσι τους ισχυρισμούς του σκηνοθέτη ότι βρίσκεται στο κατώφλι μιας δεύτερης κινηματογραφικής νιότης. Χρησιμοποιώντας ως φόντο το σημερινό Μπουένος Αϊρες, το «Tetro» παρακολουθεί τις προσπάθειες δύο αδελφών να γεφυρώσουν το χάσμα που τους χωρίζει και να συμφιλιωθούν με το ταραχώδες παρελθόν της οικογένειάς τους. Η πρεμιέρα της ταινίας στάθηκε και η αφορμή για τη συνάντησή μας με τον ιταλοαμερικανό δημιουργό.

- Πριν από δεκαετίες κερδίσατε στις Κάνες τον Χρυσό Φοίνικα για το «Αποκάλυψη τώρα», βάζοντας έτσι τέλος σε ένα πολύπαθο σχέδιο που χρειάστηκε τρία χρόνια από τη ζωή σας. Τι θα λέγατε ότι άφησε πίσω της μια τόσο κοπιώδης εμπειρία;

«Με έπεισε να μην το βάζω κάτω! Χρηματοδοτούσα μόνος μια ταινία κόστους 32 εκατομμυρίων δολαρίων, βάζοντας ενέχυρο το σπίτι μου και όχι μόνο είχα το άγχος ενός φιλμ που με ξεπερνούσε αλλά βίωνα και την αγωνία του να μην καταλήξω στον δρόμο με την οικογένειά μου. Και μετά από τρία και περισσότερα εξαντλητικά χρόνια που ξόδεψα για να φέρω αυτή την ταινία εις πέρας, το Variety -το πιο δημοφιλές κινηματογραφικό έντυπο στον κόσμο- όχι μόνο δεν με επιβράβευσε, αν μη τι άλλο για την προσπάθειά μου, αλλά με αναθεμάτιζε για το ότι μπόρεσα να αποπειραθώ κάτι τόσο παράτολμο. Αυτό είναι το μάθημα που με δίδαξε το «Αποκάλυψη τώρα». Οπως και τότε που έκανα την ταινία, έτσι και τώρα, εξακολουθούμε να ζούμε σε έναν κόσμο τρομερών αντιφάσεων όπου κάθε θαρραλέα πρωτοβουλία αντιμετωπίζεται αν όχι με άρνηση, τουλάχιστον με καχυποψία. Δείτε τι συμβαίνει σήμερα στο σινεμά: Κανείς δεν βγαίνει να στηλιτεύσει το γεγονός ότι η ίδια κουρασμένη συνταγή δοκιμάζεται ξανά και ξανά, παράγοντας την ίδια πάντοτε ταινία. Οταν επιχειρεί, όμως, ένας άνθρωπος να κάνει κάτι διαφορετικό, κάτι που να εναντιώνεται στις συνήθεις νόρμες, αμέσως τον κατηγορούν όλοι ως πομπώδη και επιτηδευμένο».

- Οτιδήποτε σημαντικό συνέβη στην καριέρα σας μέχρι σήμερα θα λέγατε ότι το χρωστάτε στον «Νονό»;

«Η ταινία αυτή μου έδωσε το σπάνιο για τη νεαρή ηλικία που είχα προνόμιο του να μπορώ να κάνω ό,τι θέλω. Μέσα σε μια νύχτα απέκτησα περισσότερα χρήματα από οποτεδήποτε άλλοτε στη ζωή μου, όπως και τη δυνατότητα του να σκηνοθετώ ανενόχλητος από τις επεμβάσεις των στούντιο. Κάποτε αυτό, όμως, τέλειωσε. Γύρισα στα 1982 το ”Μια μέρα, ένας Ερωτας” με δικά μου χρήματα και έχασα τα πάντα. Η ταινία υπήρξε παταγώδης αποτυχία κι εγώ χρεοκόπησα. Για ολόκληρη τη δεκαετία του ‘80 και του ‘90 προσπαθούσα να ορθοποδήσω.

»Συγκέντρωνα λεφτά από τις ταινίες που έκανα και τα έδινα στις τράπεζες. Μέχρι τα 50 μου ήμουν σκλάβος των στούντιο. Μου έδιναν οποιοδήποτε σενάριο τους ενδιέφερε κι εγώ τους το έκανα ταινία. Για δέκα χρόνια παραλάμβανα κάθε τέλος της εβδομάδας ένα τσεκ και ευχαριστούσα το αφεντικό του στούντιο στο οποίο δούλευα για το μισθό μου. Τον ευχαριστούσα γιατί χάρη σε αυτό το τσεκ μπορούσα να κρατήσω το σπίτι μου και να μην μου το κατάσχουν. Εφτασε όμως κάποια στιγμή όπου αναρωτήθηκα ποια ήταν πλέον η θέση μου στο σινεμά. Θα παρέμενα ένας σκηνοθέτης προς ενοικίαση; Ή θα αποτολμούσα να γυρίσω τις προσωπικές ταινίες που ονειρευόμουν από την εποχή που ήμουν μόλις 18 ετών;»

Η ώρα της ήττας

- Και τότε, το 1997, αμέσως μετά τον «Βροχοποιό», αποφασίσατε να αποσυρθείτε. Χρειάστηκε μια ολόκληρη δεκαετία μέχρι να επιστρέψετε στην σκηνοθεσία με το προπέρσινο «Youth Without Youth». Γιατί έπρεπε να μεσολαβήσει τόσος χρόνος;

«Κι όμως, στα δέκα χρόνια που μεσολάβησαν ανάμεσα στις δύο ταινίες, δεν επαναπαύτηκα ποτέ. Είχα γράψει για παράδειγμα το σενάριο για μια καινούρια κινηματογραφική διασκευή του ”Πινόκιο” και ήμουν προετοιμασμένος να το γυρίσουμε. Ακολούθησαν όμως δυο χρόνια δικαστικής διαμάχης, γιατί τα δικαιώματα της συγκεκριμένης ιστορίας ανήκαν σε στούντιο διαφορετικό από εκείνο για το οποίο δούλευα. Απογοητευμένος βάλθηκα να γράψω το πιο προσωπικό, μεγαλεπήβολο και πιθανόν αυτάρεσκο φιλμ που θα μπορούσα ποτέ μου να σκαρφιστώ.

»Αρχισα τη συγγραφή ενός φουτουριστικού έπους με τίτλο ”Megalopolis” και, ενώ ετοιμαζόμουν να δρομολογήσω την πραγματοποίησή του, συνέβη η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους και ολόκληρη η χώρα βυθίστηκε σε πένθος. Τι να σου κάνει, σε μια τέτοια δύσκολη στιγμή, μια ταινία της οποίας το μήνυμα ήταν ουσιαστικά το να μετατρέψουμε τον κόσμο μας σε μια υπέροχη ουτοπία όπου όλοι οι άνθρωποι θα συνυπήρχαμε αρμονικά;

»Εκτός αυτού, εκείνη την περίοδο η βιομηχανία του θεάματος αποφάσιζε να γίνει πιο φειδωλή, πράγμα που σημαίνει ότι θα ήταν αδύνατο να υποστηρίξει την δαπανηρή δική μου ταινία. Κάπου εκεί έχασα τη διάθεσή μου να συνεχίσω. Συνειδητοποίησα την ήττα μου».

- Τι σας έκανε να ξαναβρείτε τη θέλησή σας;

«Είδα την κόρη μου να γυρίζει τις δικές της ταινίες εύκολα και γρήγορα, να ολοκληρώνει το “Χαμένοι στη Μετάφραση” με μικρό συνεργείο και σχετική άνεση στο Τόκιο και θυμήθηκα ξανά τον εαυτό μου, όταν ήταν νεότερος και περιπετειώδης. Ετοιμος να ρισκάρει ακόμη και το σπίτι του για να γυρίσει την ταινία που οραματιζόταν. Ανακάλυψα, επίσης, τη χαμένη ηδονή της γραφής. Κάθισα κι έγραψα μόνος μου έπειτα από πολύ καιρό ένα σενάριο και είπα ότι θα το φιλμάρω ανενόχλητος, με δικά μου χρήματα και χωρίς την ανάμειξη κανενός».

- Γυρίζοντας μια τόσο προσωπική και σε σημεία αυτοβιογραφική ταινία όπως το «Tetro», σας βοήθησε να μάθετε πράγματα για τον εαυτό σας τα οποία μέχρι προ τινος δεν γνωρίζατε;

«Κατάλαβα πόσο πολύ με σημάδεψε το γεγονός ότι ο μεγαλύτερος αδερφός μου, στον οποίο χρωστώ πολλές από τις γνώσεις που απέκτησα σε αυτή τη ζωή, με παράτησε όταν εγώ διένυα την πιο δύσκολη ηλικία. Θυμάμαι ότι ήμουν 13 ετών – η πιο εύθραυστη περίοδος για ένα αγόρι σαν εμένα το οποίο δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το σεξ και δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το κομμάτι εκείνο του σώματός σου που χρησιμοποιείς για να κάνεις την ανάγκη σου θα μπορούσε να χρησιμεύσει και για κάτι άλλο! Κανένας δεν βρισκόταν για να μου το πει αυτό. Αν τύχαινε να ρωτήσω τίποτα σχετικό τη μητέρα μου, εκείνη μου έδινε καμιά ανάποδη ή απειλούσε ότι θα το πει στον πατέρα μου.

»Σ’ εκείνη τη δύσκολη φάσης της ζωής μου, ο αδερφός μου -που ήταν πέντε χρόνια μεγαλύτερος- διάλεξε να εξαφανιστεί για έναν πολύ πρακτικό λόγο: Ο πατέρας μου μας υποχρέωνε να μετακομίζουμε διαρκώς για τις ανάγκες της δουλειάς του και να αλλάζουμε συνέχεια σχολεία. Κι εκείνος (που ήταν άριστος μαθητής στο γυμνάσιο) αρνήθηκε να ξαναφύγει μαζί μας.

»Οταν, λοιπόν, όλη η οικογένεια μετακόμισε, εκείνος πήγε να μείνει με τη γιαγιά μας που ζούσε στη γειτονιά κοντά στο σχολείο του. Αυτό μου στοίχισε όσο τίποτε άλλο. Και να’ μαι τώρα εδώ, εβδομήντα ετών, να κάνω μια ταινία για το πώς ένας μικρός αδερφός κατορθώνει να συμφιλιωθεί με τον μεγαλύτερο αδερφό του, που έσχει εξαφανιστεί για χρόνια. Και να συνειδητοποιώ ότι αυτή η ιστορία είναι υποσυνείδητα η δική μου».

- Υστερα από σαράντα χρόνια που ασχολείστε με το σινεμά, έχετε καταλάβει ποια είναι η παρόρμηση που σας σπρώχνει να συνεχίσετε;

«Πάντως, όχι το να βγάζεις χρήματα. Αν ήθελα να κάνω κάτι τέτοιο, θα είχα καταπιαστεί με ένα πιο σίγουρο και προσοδοφόρο επάγγελμα. Το να ασχολείσαι με την τέχνη σημαίνει να επιχειρείς πράγματα τα οποία δεν ξέρεις ότι μπορείς να κάνεις. Προτιμώ να είναι κανείς υπέρμετρα φιλόδοξος και να αποτυγχάνει από το να μην έχει καμιά απολύτως φιλοδοξία και να συμβιβάζεται με τη μετριότητά του. Εγώ και τεράστιες φιλοδοξίες είχα και μεγαλοπρεπώς απέτυχα και κανείς δεν μπορεί να με κατηγορήσει ποτέ ότι δεν προσπάθησα κάτι παραπάνω».

- Η παραγωγή κρασιού με την οποία ασχολείστε με μεγάλη επιτυχία εδώ και αρκετά χρόνια σας δίνει τόση ευχαρίστηση, όση και το σινεμά;

«Μου άρεσε πάντα το κρασί, αν και δεν είχα σκεφτεί ποτέ να ωφεληθώ από την εκμετάλλευση μιας τέτοιας επιχείρησης. Συνέβη, όμως, κάποια στιγμή οι Αμερικανοί να το ενσωματώσουν στην καθημερινότητά τους και, ξαφνικά, η επιτυχία με συνάντησε σαν από ατύχημα. Ασφαλώς, η παραγωγή κρασιού δεν ήταν αυτό που ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Εγώ ήθελα να γράφω ιστορίες και να τις μεταφέρω στη μεγάλη οθόνη. Το κρασί μου παρείχε, ωστόσο, από ένα σημείο και έπειτα τα χρήματα που μου χρειάζονταν ώστε να μην είμαι πλέον υποχρεωμένος να παρακαλώ κανέναν για να κάνω μια ταινία».

«Θα γυρίζω πάντα ταινίες»

- Τι εφόδια σας βοήθησε να αποκτήσετε, ως άνθρωπος, η μακροχρόνια εμπειρία σας στον κινηματογράφο;

«Περισσότερη ψυχραιμία και διαύγεια, μάλλον. Νεαρότερος υπήρξα πιο ευέξαπτος και ανασφαλής. Οταν χάνεις την υπομονή σου, όμως, κάνεις κακό στον εαυτό σου. Κι εγώ προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν πιο καλός άνθρωπος. Δεν ζήλευα ποτέ το παράδειγμα ενός Πικάσο, ας πούμε. Αυτός ο τόσο σπουδαίος καλλιτέχνης έτυχε στη ζωή του να είναι φριχτός οικογενειάρχης, ανεπαρκής πατέρας για τα παιδιά του και άστατος σύζυγος. Δεν θα ήθελα να είχε συμβεί αυτό και με μένα. Από τις επιλογές που κάνει ένας άνθρωπος στη ζωή του μπορείς να μάθεις τα πάντα για κείνον. Και οι δικές μου επιλογές ελπίζω στο πέρας της ζωής μου να μιλούν για έναν άνθρωπο ο οποίος θέλησε πάνω απ’ όλα να είναι καλός».

- Θα συνεχίσετε να σκηνοθετείτε;

«Θα γράψω και θα γυρίσω όσο το δυνατόν περισσότερες ταινίες. Δεν μου απομένει όλος ο χρόνος του κόσμου πλέον. Μου αρέσει η ιδέα του ότι μεγαλώνω, πέρα ίσως από το γεγονός ότι δεν με κρατούν τα πόδια μου πλέον όπως παλιά. Αλλά όσο μπορώ ακόμη και στέκομαι, θα γυρίζω τη μία ταινία μετά την άλλη. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο».

Δελτίο τύπου του Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου

O πολυβραβευμένος Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός Φράνσις Φορντ Κόπολα έρχεται στην Αθήνα με την ευκαιρία της επίσημης πρεμιέρας της νέας του ταινίας Tetro, την Κυριακή 1 Νοεμβρίου στις 8.30 το βράδυ στον κινηματογράφο Ιντεάλ, στο πλαίσιο της τελετής λήξης του Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου 2009. Ο δημιουργός θα δώσει το παρόν, προκειμένου να παραλάβει το Ειδικό Βραβείο του φεστιβάλ, με το οποίο θα τιμηθεί για τη συνολική δράση της εταιρείας παραγωγής του, American Zoetrope.

Παράλληλα, με την ευκαιρία της παραμονής του στην Αθήνα και στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεων του Πανοράματος, ο Κόπολα θα βρίσκεται την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου στις 12.00 το μεσημέρι στο Δημαρχιακό Μέγαρο της Πλατείας Κοτζιά, σε συνέντευξη Τύπου που θα δοθεί προς τιμή του, ενώ στις 19.00 θα βρίσκεται στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης» (Πειραιώς 206, Ταύρος), προκειμένου να παραδώσει ένα masterclass πάνω στο σύνολο της καριέρας του, αλλά και τη συνεργασία του με ηθοποιούς-θρύλους του Χόλιγουντ, όπως ο Αλ Πατσίνο, ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο και φυσικά ο Μάρλον Μπράντο. Η εκδήλωση πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Αμερικανική Πρεσβεία.

Σύντομο βιογραφικό

Από τους σκηνοθέτες που σημάδεψαν τη δεκαετία του ’70, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην αναγέννηση του σύγχρονου αμερικανικού κινηματογράφου, ο Κόπολα, ίσως περισσότερο και από σκηνοθέτης της θρυλικής τριλογίας του Νονού, αλλά και του συγκλονιστικού αντιπολεμικού δράματος Αποκάλυψη Τώρα, είναι ένας δημιουργός που επέλεξε συνειδητά να κινείται εκτός των ορίων του Χόλιγουντ. Κάτι που, άλλωστε, εξακολουθεί να κάνει μέχρι και τις ημέρες μας.

Με πατέρα τον καταξιωμένο μουσικοσυνθέτη Κάρμινε Κόπολα και μητέρα ηθοποιό, ο Φράνσις Φορντ ήταν σχεδόν αναμενόμενο να ακολουθήσει τα χνάρια τους. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην υποκριτική και τον κινηματογράφο, βρέθηκε να δουλεύει στο πλευρό του Ρότζερ Κόρμαν ως ηχολήπτης και βοηθός σκηνοθέτη, ώσπου το 1963 παρουσίασε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, το ακατέργαστο διαμάντι Dementia 13 (1963). Η αυγή της δεκαετίας του ’70 τον βρήκε με ένα Όσκαρ στα χέρια για το πρωτότυπο σενάριο του Πάτον (Paton, 1970), ενώ ένα χρόνο πριν, μαζί με τον Τζορτζ Λούκας, πατριάρχη του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά, προχώρησαν στην ίδρυση της εταιρείας παραγωγής American Zoetrope.

Ένα αξιοζήλευτο σερί από τεράστιες εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες (Νονός, Νονός ΙΙ, Η Συνομιλία, Αποκάλυψη Τώρα…) τον καθιέρωσε οριστικά στη συνείδηση κοινού και κριτικών ως έναν από τους σπουδαιότερους κινηματογραφιστές όλων των εποχών και τον «φόρτωσε» δεκάδες βραβεία. Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας, οι δημιουργικές εμμονές και η φιλοδοξία του, ωστόσο, συχνά αποτέλεσαν τροχοπέδη στις ομαλές σχέσεις με τους ηθοποιούς του (τα όσα «θαυμαστά» συνέβησαν στα γυρίσματα της «Αποκάλυψης», πλέον φιλόδοξης ταινίας της καριέρας του, ανήκουν πλέον στη σφαίρα του θρύλου).

Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Κόπολα έδωσε ώθηση στις καριέρες μιας ολόκληρης γενιάς μετέπειτα σταρ του Χόλιγουντ (Τομ Κρουζ, Πάτρικ Σουέιζι, Νίκολας Κέιτζ, Ματ Ντίλον, Μίκι Ρουρκ), μέσα από ταινίες όπως ο Αταίριαστος (Rumble Fish, 1983), Αουτσάιντερς – Επαναστάτες Δίχως Αύριο (The Outsiders, 1983) και Κότον Κλαμπ (The Cotton Club, 1984). Μετά και το φιάσκο του Τάκερ (Tucker: The Man and His Dream, 1988) φλέρταρε με τη χρεοκοπία, ενώ το 1992 επέστρεψε εκ νέου στις επιτυχίες, παρουσιάζοντας μία από τις κορυφαίες, όσο και πλέον συγκινητικές κινηματογραφικές εκδοχές του μύθου του Κόμη Δράκουλα στο Bram Stoker’s Dracula.

Το 2007 έπιασε ξανά τη σκηνοθετική μπαγκέτα, για πρώτη φορά από την εποχή του Βροχοποιού (The Rainmaker, 1997), το φιλμ του Νεότητα Χωρίς Νιάτα (Youth Without Youth), ωστόσο, κάθε άλλο παρά «αγκαλιάστηκε» από το κοινό και τους κριτικούς, οι οποίοι το αντιμετώπισαν λίγο-πολύ ως μία ακόμη φιλόδοξη… «παραξενιά» από μέρους του.

Λίγα λόγια για την ταινία Tetro

Ο 17χρονος Μπένι, γόνος Ιταλών μεταναστών στην Αργεντινή, την οποία εγκατέλειψαν οικογενειακώς για να εγκατασταθούν στη Νέα Υόρκη, όταν ο μαέστρος πατέρας του γνώρισε την καταξίωση, επιστρέφει στο Μπουένος Άιρες, αναζητώντας τον μεγάλο του αδερφό, Τέτρο, ο οποίος έχει να δώσει σημεία ζωής για πάνω από μια δεκαετία. Η επανασύνδεσή τους όμως, δεν είναι διόλου όπως τη φανταζόταν, καθώς ο τελευταίος επιμένει να παραμένει ερμητικά κλεισμένος στον εαυτό του, αραδιάζοντας τις σκέψεις του σε ένα κομμάτι χαρτί που δε δείχνει ποτέ σε κανέναν…

Η ταινία που άνοιξε το Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στις Κάννες, κατόπιν άρνησης του Κόπολα να προβληθεί εκτός συναγωνισμού, αφού προηγουμένως είχε απορριφθεί από το Επίσημο Διαγωνιστικό, είναι βασισμένη στο πρώτο σενάριο, από την εποχή της Συνομιλίας (The Conversation, 1974), που υπογράφει εξ ολοκλήρου ο δημιουργός. Το φιλμ, το οποίο θυμίζει σε ύφος και θεματολογία τον Αταίριαστο, αποτελεί ένα φόρο τιμής στο σινεμά του Αντονιόνι, του Καζάν και του Κουροσάβα, ενώ ο ίδιος ο Κόπολα, σύμφωνα με σχετική δήλωσή του στο έγκυρο αγγλικό κινηματογραφικό περιοδικό Empire, θεωρεί ότι αποτελεί «την ομορφότερη και πλέον προσωπική δουλειά της καριέρας του».

Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Βίνσεντ Γκάλο, Μαριμπέλ Βερντού, Κλάους Μαρία Μπραντάουερ, Κάρμεν Μάουρα και ο πρωτοεμφανιζόμενος Άλντεν Έρενραϊχ.

Η προβολή της ταινίας Tetro γίνεται σε συνεργασία με την εταιρεία διανομής οπτικοακουστικών έργων, Feelgood Entertainment.

Ce-am mai citit:

1. “Ghidul Utilizatorului pentru Kitul de instalare Romtelecom Clicknet”
- o lectura fundamentala. rezultatele se vor vedea cam in 2 zile, cand o sa revin in secolul XXI printr-un internet bun, nu rabla asta de 60kb/secunda pe care-o am acum.

2. Jean-Claude Carriere – “Povestiri filozofice din lumea intreaga. Cercul mincinosilor 2″
- o colectie de snoave, anecdote, fabule si povesti, culese de Jean-Claude Carriere, considerate ca avand semnificatii profunde. Din punctul meu de vedere un mare esec. Cu greu am rabdat sa o parcurg pe toata. I want my money back.

3.Christopher Moore – “Mielul: Evanghelia dupa Biff, tovarasul de joaca al lui Iisus”
- merita un review separat. va fi scris in curand.

4. Tal Ben-Shahar – “Happier”
- nu merita doar UN review separat, ci vreo 10. va fi scris aici.

==============================

Ce-am mai vazut:

1. Der Untergang
- genial. review-ul exista deja aici.

2. Glengarry Glen Ross
- film bun spre foarte bun, cu o panoplie de actori unul si unul. va avea un review.

3. The Recruit
- film tipic de suspans pentru hollywood, anii 2000. nici rau, dar cu siguranta nici bun. Colin Farrell si Al Pacino, iar actrita prezenta in film arata ca un travestit. scenariul are cateva rasturnari de situatie, dar se situeaza departe de stacheta ridicata de Fincher cu “The Game”. prea mediocru pentru un review.

4. Two for the money
- desi e un film despre vanzari si despre fotbal american, reuseste sa fie incredibil de pliiiictiiiisiiiiitooooooooor. Un Al Pacino departe de pregnanta actoriceasca obisnuita, si Matthew McConaughey banal pana la dumnezeu. review: sub nici o forma.

5. Donnie Brasco
- maratonul Al Pacino continua, de data asta fiind secondat de Johnny Depp. ( E interesenant cum in aproape toate filmele lui ( mai putin Scarface ), nu prea exista femei care sa-i dea replica lui Pacino, ci doar barbati. ) Filmul e in cu totul alta categorie decat cele doua de deasupra lui, e unul din filmele mele favorite despre mafie – the Godfather imi displace profund, btw – si nici macar nu e regizat de unul din principalii regizori asociati cu filmele de genul asta ( de Palma, Scorsese sau Coppola ), ci de Mike Newell. In mod clar, va avea un review.

=================================

Pe heavy rotation: Rakim – It’s been a long time

Nicolas Cage ist hoch verschuldet. Der beliebte Schauspieler , der mit Filmen wie “Leaving Las Vegas”, “Zwei Milionen Dollar Trinkgeld” und “The Rock”, um nur einige zu nennen, berühmt wurde steht vor dem finanziellen Ruin.

Viele seiner geliebten Immobilien, worunter sich auch Schlösser befanden,musste er schon für weit unter den Wert veräußern. Und nicht nur das. Auch mit Steuerschulden, zum Teil noch von 2007, steht er beim Staat in der Kreide.

Sein Anwalt hat nun Klage gegen Cage’s Finanzberater eingereicht, der sich angeblich selbst die Taschen füllte und dem Neffen von Francis Ford Coppola in eine finanzielle Misere riss.

Am Hungertuch wird Nicolas Cage schätzungsweise wohl nicht enden, da er alleine im lezten Jahr ca. 40 Millionen Dollar erwirtschaftete, aber so schnell wird er wohl niemandem mehr sein Geld anvertrauen.

RICARDO GERARDO HIGUERA COMUNDEÑO DE MERITO PROPIO EN LA POLITICA ESTATAL Y NACIONAL

SENADOR FRANCISCO JAVIER OBREGON ESPINOZA

SENADOR LUIS COPPOLA JOFROY...DEL SUR,CANDIDATO NATURAL DEL PAN

En hallowin amanecio tapizada la gegrafia del municipio ademas de huevos podridos y restos de calabazas con panfletos alusivos a la tendencia politica comunal sobre del anhelado relevo sexenal…

En los millares de hojitas se indica que “los ciudadanos del valle estamos por un gobernador de COMONDU que salga de la terna formada por RODIMIRO AMAYA,JUAN ADOLFO ORCI Y JAVIER OBREGON”…

Insolitamente los papeles detectados a las 02:00 horas de este sabado ya casi fueron levantados por solicitos “agentes de gobernacion” que estan “peinando” por todos lados en este desborde de prisa politica.

Amaya milito en el PRI pero actualmente no se sabe cual sea su filiacion partidaria lo cual carece de importancia ya que aqui estan dispuestos a seguirlo a donde vaya…

Juan Adolfo Orci todavia es miembro del PRD y no se sabe que pretenda cambiar pero suele dar sorpresas igual devocion sienten sus seguidres…

Por su parte el senador Javier Obregon,el mas discreto de mayor curriculum,milita en el PT y fortalece cada dia su resdpaldo ciudadano.

JUAN ADOLFO ORCI..."JUANITO DE COMONDU",POPULARIDAD EXTREMA

Alla en Comon

RODIMIRO AMAYA TELLEZ...PODER FACTICO

du  se dice que esta terna podria dejar en el camino a la del sur conformada por ROSA DELIA COTA,LUIS ARMANDO DIAZ Y LUIS COPPOLA.

Y solo inquieta RICARDO GERARDO HIGUERA,otro comundeño cuyo crecimiento politico a merito propio le ha ganjeado gran simpatia por todo el estado,su imagen y su nombre no se alejan,es una carta fuerte en el PRD.

EDITORIAL DE VILLANOTAS.Es Comondu el que marca el paso en la politica.

No descartamos que sea una avanzada en la estrategia de la sucesion en este que le llaman “metodo de caos” donde los actores son como foquitos de arbol de navidad,unos se prenden,otros se apagan y algunos quedan fundidos para siempre.Pero otros no dejan de emitir luz.

Relajemonos….que nadie se infarte,

“Esto es Coppola… Pero no es Coppola” va espetar l’orador, tot presentant Youth without Youth, penúltima pel·lícula de Francis Ford Coppola, al Festival de Sitges ‘09.  El citat orador, abans de deixar anar tal grandiloqüència, havia sortit del no-res, i quan la majoria d’espectadors impacientava davant el retard que portava la projecció, va començar a digavar durant uns vint  minuts sobre perquè la pel·lícula que anàvem a veure era una “obra imperfecta”, “no precisamente brillante”, tot acompanyat d’uns aires de petulància i pedanteria. Devia ser per aquesta raó que quan ens va regalar això de “esto es Coppola… Pero no es Coppola” va sonar al típic sense sentit que un diu quan ja no sap dir res més. I malgrat tot, un cop acabada la projecció, vaig haver d’admetre que per poc carismàtic que fos l’orador no ho havia dit en va.

Però abans de la raó per la qual em vaig retractar, unes quantes dades objectives. Youth without youth (2007) és l’adaptació de Coppola de la novel·la del mateix títol del romanès Mircea Eliade. La història té com a protagonista al professor Dominic Matei (Tim Roth), un ancià qui després de ser colpejat per un llamp a Bucarest, no tan sols sobreviu, sinó que rejoveneix fins a la trentena i no reflecteix més el pas del temps. Però les conseqüencies del llamp no acaben aquí: Matei, un destacat però a la vegada frustrat lingüista,  descobreix que té el do d”apendre en somnis qualsevol llengua, viva o morta, com també altres poders telequinètics que anirà desenvolupant. A partir d’aquest plantejament assistirem a l’aventura de Matei a través des de 1938 fins a mitjans del segle XX, veient com és testimoni directe del nazisme, la Segona Guerra Mundial o l’arribada de l’home a la Lluna.

Si això fos tot estaríem davant d’una pel·lícula d’aventures amb un fort component melodramàtic, amb una trama força elaborada però fàcilment inteligible, que una eminència com Coppola podria resoldre molt fàcilment. Però com era d’esperar, Coppola no es queda amb l’aventura i prefereix indagar en les temàtiques que acompanyen les trames principals. És així com l’espectador es troba submergit amb una pel·lícula que versa sobre el pas del temps, la búsqueda de l’origen del llenguatge, la metafísica i en la religió, el món oníric, la reencarnació… Temàtiques no poc denses que arriben a formar una pel·lícula caòtica -esperem que expressament caòtica- a la qual no ajuda un llenguatge cinematogràfic força expermiental si tenim en compte el que ens tenia acostumats Coppola. I és en aquest punt que s’entén el perquè del desinhibit “esto es Coppola… Pero no es Coppola”. I és que si bé podem percerbre l’ambient i l’estil sobri amb alguenes llicències del director, el cert és que aquesta pel·lícula suposa una renovació del seu llenguatge que en el seu moment ja motivà el debat entre els entesos en això del setè art.

Però pel què respecta a mi, com a simple aficionada al cine més entusiasta que entesa, Youth without Youth és d’aquelles pel·lícules que a poc a poc es van convertint en una estranya torutura per l’espectador. M’explico: grans interpretacions, exquisida fotografia, muntantge interessant… Però de sobte t’adones que no estàs entenén res i per raons d’economia mental desconectes fins al punt que no recordes d’on surt tal personatge ni què motiva tal acció. I llavors la pel·lícula es converteix,  en llums, sons i moviments -sí, potser peco d’extremista- que esperes que s’acabin aviat per poder anar a sopar. No en va, vaig poder veure a la sala el centelleig de numeroses pantalles de mòvils, segurament consultant l’hora, fet que mai és un bon indicador durant una projecció.

O potser serà que sóc poc avesada en aquests mons del cel·luloide en què els grans consagrats fan pel·lícules en què no s’entenen, com a aquell qui diu, ni els títols de crèdit.  Així que, a mode de conclusió, diré que em va entrenir més el brillant l’ spot de l’edició la 42 Festival Internacional de Sitges que no pas la pel·lícula que anava a veure expressament. Això, la platja i les magnífiques boulangeries de Sitges van valer més la pena que l’últim experiement d’un gran del cine com Coppola.