Le 21 Novembre dernier se tenait le Videogame Live 2009. Un ovni dans le paysage du jeu vidéo. Acceuillant 3 800 visiteurs (dont moi), je peux vous dire que ce fut du pur délire ! Sachez pour autant que chez nos amis ricains, plus du double de spectateurs se réunissent régulièrement pour cette grande messe musicale (11 000 à Los Angeles pour la première en 2005). Ceci étant, on peut être fiers du résultat français. L’édition 2008 avait réuni 1 500 personnes. Le Videogame Live 2009 prouve une fois de plus que le concept est porteur (+150% de fréquentation). A ce rythme, il nous faudra trouver un nouvel endroit pour nous accueillir l’année prochaine, le palais des congrès étant limité à 4 200 places.

Sinon, les places se sont bien vendues. A une semaine de l’événement, il leur en restait 200. Du coup, elles furent bradées à 50% pour les écouler et selon le communiqué de presse, ça a plutôt bien marché. Du côté des votes, la France en avait comptabilisé 9 627 votes en 2008. Quel sera-t-il cette année ?

Sachez pour finir que le coût de représentation de ces événements est de 70 000€. Cette somme peut évidemment changer en fonction du lieu du concert et du pays (Interview Jack Wall, Magazine Officiel Nintendo).

D’ailleurs, si on connaît maintenant le coût de la représentation, on ne connaît toujours pas ce qu’il en coûte pour être partenaire officiel. Quelqu’un a la réponse ?

http://www.mangavore.fr/component/content/article/3-evenementiel/3214-video-game-live-in-paris-.pdf

http://www.survol-paris.com/le-palais-des-congres-paris.html

http://www.itrpress.com/cp/2009/2009-06-24_17707.pdf

L’ambition nationale du Grand Paris, par Christian Blanc

Le 23 novembre, j’ai présenté à l’Assemblée le projet de loi qui sera l’acte I du Grand Paris. La veille, l’exposition des projets des dix équipes d’architectes-urbanistes, chargées par le président de la République d’imaginer l’urbanisme de la future métropole, fermera ses portes ; elle aura permis à un peu plus de 205 000 visiteurs de rêver aux visages possibles d’une ville-monde post-Kyoto. Ce projet de loi ne signera pas le passage du rêve à une réalité affaiblissant notre ambition. Car si nous avons tous le même grand désir et la même grande ambition, nous sommes aussi tous conscients du temps et des rythmes nécessaires pour transformer nos rêves en réalité.

Le Monde.fr

Un chantier qui devrait s’achever autour de 2025

• La Société du Grand Paris, créée par le projet de loi sur le Grand Paris, est chargée de la réalisation du métro. L’État sera majoritaire au conseil de surveillance où siègeront la Région et les huit départements d’Ile-de-France. Elle participera à l’aménagement des terrains autour des quelque quarante gares. L’État pourra signer des “contrats de développement territoriaux” sur ces zones avec les élus.
• Le tracé du métro sera arrêté par décret en Conseil d’État après consultation des habitants par la commission nationale du débat public.
• L’emplacement des gares sera connu fin 2010. Les travaux commenceront en 2013. Les premiers tronçons seront mis en service en 2017. Le chantier devrait être achevé autour de 2025.
• Le coût de la construction du métro est estimé par Christian Blanc à 21 milliards d’euros. Il prévoit une dotation d’État de 4 milliards et un emprunt de 17 milliards remboursables en quarante ans.
• Le projet de loi sur le Grand Paris crée l’établissement public d’aménagement du pôle scientifique du plateau de Saclay (Essonne).

Voir aussi

• Le Monde.fr – Grand Paris : faut-il croire au pari de Christian Blanc ?
• Le Monde.fr – Le projet du Grand Paris n’est pas métropolitain, par Daniel Behar et Philippe Estebe
• Le Monde.fr – “On ne dit pas non au Grand Paris”
• Le Monde.fr – Les architectes se sentent “comme le cresson autour du rôti”
• Le Monde.fr – Le mille-feuille politique de la région-capitale
• Le Monde.fr – Quel Grand Paris prépare Nicolas Sarkozy ?

Précédemment

• Patrick Guyennon.fr – Michel Bourdeau : “L’horizon de la ville n’est pas un mirage d’architecte”
• Patrick Guyennon.fr – Paul Chemetov : “Les mirages annoncés du Grand Paris se sont dissipés”
• Patrick Guyennon.fr – Le projet du Grand Paris est menacé de s’enliser dans la confusion, par Jean Nouvel

A lire !

• Paris et le désert français, par Jean-François Gravier (Flammarion, 1947)

Voilà un billet intéressant…

Les dirigeants d’entreprise (et notamment les DAF, mais pas exclusivement…) se demandent toujours comment chiffrer le coût et le bénéfice financier résultant de la mise en place d’une veille au sein de l’entreprise.

Brice Sagot, veilleur technologique, démontre que loin d’être un “bouffe budget“, le chargé de veille permet à l’entreprise non seulement de réaliser des économies, tant de temps que d’argent, mai aussi de recentrer les professionnels que sont les ingénieurs et techniciens sur leur coeur de métier. Cela est, à mon sens, tout aussi valable pour les métiers du commerce, qui ne passeraient que 9% de leur temps de travail en prospection. Sans parler des acheteurs…Financiers, à vos calculettes.

Seule restriction que j’aurais envers son discours : le chargé de veille peut se trouver à l’intérieur de l’entreprise, et lui faire réaliser les mêmes bénéfices. Et pourquoi pas un chargé de veille travaillant pour l’entreprise depuis son domicile ? Je sais, je me répète…

En tout cas, les amoureux des chiffres trouveront là matière à réflexion…

Nous avons choisi le nom suivant : masterecotic, puisque le mot « ecotic » est déjà prits par le gouvernement. De plus, nous avons décidé de substituer le K par le C puisque notre formation est économique donc avec un C.

Voici une estimation des coûts concernant les noms de domaines. Nous avons choisi de sélectionner deux noms de domaines : .com ainsi que .mobi. Le .com pour la visibilité internationale et le sérieux du terme. Le .mobi pour coller le plus possible à la cible et avoir une visibilité de tout instant multi canal.

Stratégie de référencement :

- Formation e-business.

- Economie de l’internet

- Stagiaire e-marketing

Nous avons sélectionné ces  3 mots clés par un souci de budget et de cohérence avec le contenu du blog ainsi que des acteurs susceptibles d’y écrire. De plus, nous n’avons pas choisi des mots clés trop directement relié à l’e-marketing, ceci étant trop onéreux.

La vitesse des débits autorisés par l’abonnement à internet s’est largement améliorée depuis l’avénement de l’ADSL et du câble. Il est loin le temps des 52 kbs qui, s’il autorisait la récupération de mail, n’était pas du tout adapté à un confortable surf sur le Net. L’apparition de ce qu’on appelait déjà à l’époque le “haut débit” a permis, avec ses 512 Kbs, une meilleure expérience de la Toile. Puis sont apparues à travers l’ADSL les offres à 1Mbs, 5Mbs et 24Mbs. Aujourd’hui, certaines offres Très haut débit permettent de surfer avec des débits avoisinant les 100 Mbs grâce à la fibre optique et au câble notamment. Tous ces chiffres peuvent paraître abscons pour certains mais c’est grâce à ces débits qu’en France aujourd’hui on peut confortablement regarder la TV sans antenne, téléphoner gratuitement , louer un film en VOD Haute Définition sans que ça plante… Faire tout ça en même temps nécessite de gros débits. Et ces usages se banalisant dans les familles, il va falloir que ces débits s’améliorent encore. Imaginons une famille de 4 personnes : Le jeune garçon participe à un jeu en ligne en 3D, la jeune fille partage des vidéos sur Facebook, le papa assiste au grand prix en HD devant sa télé sur IP (réception par ADSL) et la maman visionne un programme vieux de 3 jours sur un site de rattrapage (catch up TV). Oui je sais, tout ça ne va pas améliorer la cohésion familiale mais là n’est pas le débat; Si vous ajoutez à cela le fait que le garçon a oublié de couper la musique qu’il écoute en streaming depuis sa radio en ligne, que devant la télévision le papa ne peut s’empêcher de récupérer des mails sur son smartphone, y’a intérêt à ce que le débit internet de la maison tienne le choc.

Et bien sachez qu’en France, tout ça est possible grâce à 2 facteurs essentiels : Les fournisseurs d’accès à internet (FAI) (Orange, Free, Bouygues Telecom, Numéricâble,…) investissent des dizaines de millions d’euros dans leurs infrastructures et une bonne partie de notre territoire a accès au haut débit voire au très haut débit. Ensuite, la concurrence est assez importante pour tirer les tarifs vers le bas. La qualité de ces 2 facteurs place d’ailleurs la France dans le peloton de tête des pays les plus avant-gardistes dans le domaine de l’internet.

Dans un classement international de la qualité et des coût de l’internet (OCDE), c’est le Japon qui arrive en tête avec une moyenne de 61Mbs pour un coût mensuel du Mb à 0,27$. Dans ce tableau, la France arrive 5ème derrière la Suède, la Finlande et la Corée. La France possède un réseau au débit moyen de 17,6 Mbs et un coût mensuel du Mb à 1,64$. C’est cher par rapport au Japon (0,27$) ou à la Suède (0,63$) mais contrairement à ce qu’on peut imaginer, c’est bien mieux que les pays Nord-américains : Les Etats-Unis n’arrivent que…15ème ! Leur débit moyen est de 4,8 Mbs pour un coût mensuel du Mb de 3,33$. Si le Canada fait mieux que les USA en terme de rapidité, leur Mb revient à 6,50$ par mois au consommateur !!

Il s’agit de moyennes et elles ne doivent pas faire oublier que si la France est un pays performant, reste que la pénétration d’internet y a encore de belles marges de progression : En septembre 2009 62,8% de la population française est connectée selon Médiamétrie (+5% par rapport à septembre 2008).

Source et infographie plus grande

La folie des grandeurs. Le coût de la présidence par le sarkoland de l’Union européenne a fait largement parler d’elle cette semaine. Il a été évalué à 171 millions d’euros par la Cour des comptes, avec notamment une part importante pour le sommet de l’Union pour la Méditerranée. Là les chiffres valsent avec notamment le prix du repas à 5000 euros le couvert (service compris) ou encore des aménagements luxueux pour près de 250000 euros, dont une douche pour le tout-petit-président qui ne s’en est pas servie.  Rappel du coeur d’une polémique qui a encore ridiculisée le pays sur le plan international:

Les Travaux du Grand Palais font polémique…
envoyé par politistution. –

De quoi faire jaser sur les dérives sarkozystes, après le népostisme avec la tentative de placer le prince Jean – dont on n’est pas encore débarrassé, faut s’en souvenir – à la tête de l’Epad, l’affaire Mitterrand et alors que le karachigate reviens sur le devant de la scène.

L’UMP a alors tenté d’allumer les contrefeux et de contre-attaquer. Le pittbull à cheveux pleins de sebum Lefebvre a sorti son communiqué (en ligne ici) ou à lire:

CPUMPLefebvrepropoPFUE (pdf)

Les conseillers de l’ombre, sans plus de mandats que de légitimité ont les premiers décliné leur leçon :

Polémique sur les dépenses de l’Elysée
envoyé par franceinter. –

… et un argumentaire tout près pour la base

Mais l’UMP a aussi pensé à ses petites mains, ces militants qui en prennent plein la tronche au contact d’un pays réel à bout et qui ne croit désormais pas plus dans le sarkozysme que dans une opposition introuvable. On leur a fourni donc les éléments pour vous parler ce week-end sur les marchés, sur l’air de : c’est rien que des mensonges, des méchants qui les disent et même que c’est pas la vérité. Tout ça dans un document interne, concocté dans les officines umpistes et redescendu vers la piétaille, dont la lecture s’avère instructive sur la façon dont le pouvoir de droite veut caroubler la parole et faire passer sa propagande en resserrant les rangs des troupes autour d’un argumentaire unique. Court argumentaire à lire ici dans le détail :

28.10.09ArgumentairePFUE (pdf)

New pages are added to my blog that teaches the basic C++ tutorials.  New tutorials will be added soon!

Lesson1: Getting Started

Lesson2: C++ Program Basic Structure

Lesson3: More on cin/cout and Escape Sequence

Pour la première fois cette année, le niveau de performance n’est pas le premier critère de choix d’un microprocesseur chez les développeurs. L’information est révélée par Evans Data.

C’est la première fois cette année que le niveau de performance n’est pas le premier critère de choix d’un microprocesseur pour les développeurs. Selon Evans Data, cette tendance s’explique par la complexité croissante des technologies CPU, des processeurs multi-coeurs, et des applications en tant que telles.

De plus, la puissance proposée par les fabricants convient à la plupart des développements logiciels. Ce qui explique aussi pourquoi cet élément n’est plus autant considéré comme un critère prépondérant.

Source : JDNet

A propos de la solution TooFAX® :

TooFAX® est une solution moderne et innovante de Fax dématérialisé, vous permettant l’envoi, la réception, et la sauvegarde de Fax par Internet et ou par e-mail. Depuis votre ordinateur de bureau ou portable, votre PDA, etc, TooFAX® vous permet de faxer par mail sur les 5 continents.

TooFAX® est la synthèse entre les atouts du Fax (rapidité, valeur juridique) et l’aspect pratique de l’e-mail.

Actualité de TooFAX® :

- Site internet : http://www.toofax.com

- Site du service : http://www.service.toofax.com

- Vidéos de démonstration : http://www.video.toofax.com

- Groupe Facebook : http://www.facebook.com/toofax

- Club des utilisateurs de la solution : http://www.club.toofax.com

- Actualités en ligne des services TooFAX® :  http://twitter.com/toofax

- Blog  officiel de la gamme de services TooFAX® : http://toofax.wordpress.com/

- Base de données gratuite de n° de fax pour vos opérations de faxing : http://www.toofaxdata.com

داشتم  pdf برنامه سازی پیشرفته تالیف و تدوین دکتر احمد فراهی رو می خوندم که به این متن رسیدم :
cout این قابلیت را دارد که چند چیز را به شکل متوالی و پشت سرهم روی صفحه نمایش درج کند . با استفاده از این خاصیت می توان چند رشته مجزا را از طریق cout با یکدیگر پیوند داد و خروجی واحد تولید نمود .

نوشتن برنامه زیر در راستای توصیف عملی این پاراگراف توصیه شده بود :
با خودم گفتم خوب این کار به چه دردی می خوره که یه جمله رو تکه تکه کنیم و با cout به هم پیوند بدیم !!!!!!!!!!! که برنامه ای رو از اینجا پیدا کردم و نوشتم البته دو سه تا ارور حسابی گرفتم که بعد از اسکرین شات در موردش صحبت می کنم :
این اولین کار من رو برنامه بود با ارورهایی که گرفتم  . متن هایلایت شده توی اسکرین شات بالا رو توی گوگل سرچ کردم و اینجا جواب خودم رو گرفتم !
و اینطوری بود که فهمیدم هنگام استفاده از define#  نباید علامت مساوی بذارم . البته یه اشتباهی هم در خود وبلاگ صاحب این ایده برنامه فوق بود که header file  رو مشخص نکرده بود .
بگذریم بعد از کلی دوندگی در گوگل و اینور و انور بالاخره برنامه کامپایل شد و ما تونستیم اسکرین شات زیر رو بگیریم :

اینجا بود که فهمیدم نه بابا از این خاصیت cout  می شه استفاده های به جا داشت به شرط اینکه بتونی خلاقیت خودت رو به کار ببندی !!!

http://codyscode.com/php-resources/(tutorial)-email-with-php/

[url]http://codyscode.com/c-snippets/read-a-char-using-cin/[/url]

http://codyscode.com/c-snippets/cout-and-cin-example/

صبح کله سحر با خودم فک کردم اینطوری نمی شه که کدهای بقیه رو بذارم جلوم و کپی کنم و تازه ارور هم بگیرم ، بدون اینکه بفهمم چی به چی !!!
جلسه قبل یک کم فهمیدم و دستم اومد هدر فایلها چی هستند و به چه منطوری توی کدنویسی می یان ولی سوالهای احمقانه زیادی برام وجود داشت و هنوز هم وجود داره . سوالهایی از این قبیل :

• چرا بعضی از خطها جلو و عقب هستند ‍! یادمه یه بار رامین به من گفت : به این کار می گن بلوک بندی ( اگه اشتباه نفهمیده باشم )
• این cin و cout چی هست ؟
• کار int  چیه ؟
• کار n\ چیه ؟ چرا بعضی ها می ذارنش و بعضی ها نمی ذارنش ؟
• موقع کامپایل کردن چه اتفاقی می افته ؟
• ……………………
  همین باعث شد که تصمیم بگیرم کتاب دایتل  رو بگیرم دستم و بخونمش ولی خدایش اصطلاحاتی که به کار برده چقدر برا ذهن سنگینه !!! فقط امیدوارم  در اثر زیاد خوندن با این کلمه ها اُخت بشم . مطالبی خوندم که برام جالب بودند و همین باعث شد منتخبی از اونها رو ( که بی ارتباط با اشکالات من نیستند ) اینجا بنویسم :

1. اولین مرحله هنگام برنامه نویسی ، ویرایش یک فایل است . این کار با استفاده از یک برنامه ی ویرایشگر انجام می شود . (خود من از برنامه های microsoft visual studio 2008  و Devcpp استفاده می کنم . ) برنامه نویس برنامه ++c خود را در یک ویرایشگر تایپ می کند و در صورت نیاز تصحیحات لازم را به عمل می آورد . سپس برنامه را روی یک دستگاه ذخیره سازی مانند هارد ذخیره می کند . سپس برنامه نویس فرمان کامپایل برنامه را می دهد . کامپایلر ، برنامه ++c را به زبان ماشین ( object code) ترجمه می کند . در یک سیستم ++c ، برنامه ای به نام پیش پردازنده قبل از شروع مرحله ترجمه کامپایلر ، به طور خودکار اجرا می شود . پیش پردازنده ++c از فرمانهای خاصی به نام رهنمودهای پیش پردازنده ( directive) پیروی می کند که کارهای خاصی که باید قبل از کامپایل برنامه روی آن انجام شود توسط این رهنمودها مشخص می شوند . این کارها معمولاً شامل گنجاندن فایل ها و جایگزینهای متنی گوناگون است . مرحله بعدی پیوند است . برنامه های ++c عموماً شامل مراجعات به توابعی هستند که در جاهای دیگر تعریف
   شده اند ( مانند توابعی که در کتابخانه های استاندارد یا کتابخانه های شخصی گروه های برنامه نویسی که روی پروژه خاصی کار می کنند وجود دارند ) .
   کد مقصود(  object code ) تولید شده توسط کامپایلر ++c نوعاً به خاطر این بخش های مفقوده ، شامل حفره هایی است . پیوند دهنده ، کدهای مقصود را با کد توابع مفقوده پیوند می زند و یک تصویر قابل اجرا ایجاد می کند . مرحله ی بعدی بار کردن است . قبل از اینکه بتوان برنامه ای را اجرا کرد برنامه باید در حافظه قرار گیرد . این کار توسط بار کننده انجام می شود که تصویر قابل اجرا را از دیسک می گیرد و آن را به حافظه می دهد .در انتها کامپیوتر تحت کنترل cpu دستورالعملهای برنامه را یکی پس از دیگری اجرا می کند .
2. توضیحات یک خطی با// شروع می شن که بیانگر آن است که بقیه خط ، یه توضیح است .برنامه نویسان توضیحاتی را در برنامه می گنجانند تا برنامه را مستند کنند و خوانایی برنامه را بهبود بخشند . کامپایلر ++c توضیحات را نادیده می گیرد و هیچ کد مقصود زبان ماشین برای آتها تولید نمی کند برنامه نویسان ++c می توانند از سبک توضیح نویسی c نیز ، که در آن یک توضیح حاوی چندین خط است از الگوی */شروع و به /* ختم می شود استفاده کنند .
3. خطوطی که با < include <file name # شروع می شوند رهنمود پیش پردازنده ( یعنی پیغامی به پیش پردازنده ی ++c ) هستند . خطوطی که با # شروع می شوند قبل از اینکه برنامه کامپایل شود توسط پیش پردازنده پردازش می شوند . خط فوق به پیش پردازنده می گوید که محتویات فایل سرآمد (header file) را در برنامه بگنجاند .
   با توجه به اجزای فوق ، راهنمای پیش پردازنده خطی است که به کامپایلر اطلاع می دهد در برنامه موجودیتی است که تعریف آن را باید در فایل کتابخانه ای مذکور جستجو کند .
4. خط ()int main در همه برنامه های ++c وجود دارد . پرانتزهای بعد از main بیانگر آنند که main یک سازگر ( building block)  به نام تابع است . برنامه های ++c دارای یک یا چند تابع هستند که دقیقاً یکی از آنها باید main باشد . اجرای برنامه ها ی ++c در حالت عادی تابع main  شروع می شوند . حتی اگر اولین تابعی که نوشته می شود main نباشد. وقتی برنامه اجرا شد ، یک عدد صحیح به سیستم عامل بازگردانده می شود تا سیستم عامل بفهمد که برنامه با موفقیت به پایان رسیده یا خیر . عبارت int که قبل از main استفاده شده نشان می دهد که این برنامه یک عدد صحیح را به سیستم عامل برمی گرداند .
5. بدنه اصلی برنامه مجموعه ای از دستورات متوالی است که میان دو {} بسته شده است . این اکولادها شروع و پایان برنامه را نشان می دهد .
6. رشته ای از نویسه ها ( character) بین گیومه (“) قرار می گیرد . مثل :  “  cout << “my name is samaneh\n
   در ++c اَعمال ورودی و خروجی روی جریانهایی از نویسه ها انجام می شود . بنابراین هنگامی که دستور فوق اجرا می شود ، جریانی از نویسه ها به صورت  my name is   samaneh به شیی جریان خروجی استانداردیعنی cout که معمولاً به صفحه نمایش وصل است فرستاده می شود . علامت >> عملگر خروجی نامیده می شود . این عملگر اجزای سمت راستش را به خروجی سمت چپش می فرستد . دنباله گریز “n\ ” نیز در رشته فوق وجود دارد ولی چیزی به جای آن چاپ نمی شود ، بلکه این دنباله گریز باعث می شود مکان نما به خط بعدی نمایش برود . به این دنباله گریز ، دنباله گریز ” خط جدید ” یا ” نو سطر ” گویند . علامت \ را نویسه یا کاراکترگریز ( escape ) گویند . این نویسه نشان می دهد باید یک نویسه خاص به صفحه فرستاده شود . هنگامی که در رشته ای از نویسه ها یک ممیز وارو باشد ، نویسه ی بعدی با آن ترکیب می شود و تشکیل ” دنباله گریز” می دهد
7. بسیاری از برنامه نویسان آخرین نویسه ای را که یک تابع را چاپ می کند نویسه n\ را قرار می دهند . این کار باعث می شود که مکان نما پس از اتمام تابع در ابتدای سطر جدید قرار گیرد .قراردادهایی از این قبیل قابلیت استفاده ی مجدد از نرم افزار را که در محیطهای توسعه نرم افزار یکی از اهداف اصلی است افزایش می دهند . ( اذعان می کنم این جمله آخر رو نفهمیدم )
8. یک دستور به تنهایی می تواند چندین خط را با استفاده از نویسه های نوسطر چاپ کند هر بار که در جریان خروجی دنباله ی گریز n\ دیده شود مکان نمای صفحه نمایش در ابتدای خط بعدی قرار می گیرد . برای اینکه در خروجی یک خط خالی داشته باشید تنها کافی است دو نویسه نوسطر را پشت سر هم قرار دهید . ( به عکسی که از کدسورس و فایل اجراشده توسط خودم گرفته شده توجه کنید .
9. دومین قانون مهم و ساده ++c این است که حتماً باید در پایان هر دستور علامت ; قرار دهید .
10. برای کل بدنه ی هر تابع در درون آکلادهایی که بدنه ی تابع را مشخص می کند یک سطح از تو رفتگی ایجاد کنید . این کار ساختار عملیاتی برنامه را برجسته می سازد و به خوانایی برنامه کمک می کند . قراردادی برای اندازه ی تورفتگی موردنظر خود در نظر بگیرید و از آن پس از این قراردادپیروی کنید . توصیه می کنیم برای یک سطح تو رفتگی از محل های توقف جدول بندی با اندازه ترجیحاً سه فاصله استفاده کنید .
11. دستور return 0  مقدار صفر را به سیستم عامل بازمی گرداند و برنامه را پایان می دهد . در انتهای این دستور نیز علامت سمیکولن قرار دهید . کامپایلرهای ++c این دستور را به معنای پایان تابع () main  تلقی می کنند.
13. 

Dans cette information de zdnet, Vmware proposait de ne facturer ses services qu’à compter du moment où les entreprises réaliseraient au moins 50% d’économies sur leur budgets d’infrastructure serveurs.

A la lecture de cette information et faisant foi de l’expérience de Vmware dans ce domaine, je me suis permis de faire certaine déductions sur un éventuel ratio d’économie sur les coûts d’infrastructure engendrés par la virtualisation.

En effet, l’offre de Vmware indique que pour les infrastructures dont le nombres de serveurs physique est compris entre 200 et 750, Vmware est certaine que l’économie réalisée serait au minimum de l’ordre de 50%.

nous pouvons donc déduire que :

1. Pour un nombre de serveurs physique compris entre 200 et 750 une économie de 50% est réalisable.

   
   En même temps nous pouvons déduire aussi que pour les infrastructures dont :
   

2. Le nombre de serveur physique <200

3. Le nombre de serveurs physique >750

L’économie serait <50%, vue que Vmware ne cible pas ces deux cas par son offre.

Ceci pourrait s’expliquer par le fait que pour le cas numéro 2, la taille critique pour atteindre cette économie d’échelle de 50% est de 200 serveurs physique. Les PME dans ce cas ne pourraient alors pas bénéficier de 50% d’économie à cause de leur « petite taille ».

Pour le cas numéro 3, l’économie ne serait pas réalisable car au delà de 750 serveurs physique un nouveau paramètre rentrerait en jeu : la complexité due à la taille. Ceci réduirait ainsi les économies réalisées par la virtualisation.

Maintenant, voyons les choses d’un ongle plus large que les outils technologiques.

Si les PME du 2éme cas, lanceraient un effort d’architecturisation de l’infrastructure, des services de fondation, des processus ceci permettrait à ces PME de combler leur déficit en taille critique par des méthodes de travail et ainsi de bénéficier de cette économie de 50%.

D’un autre côté, si les très grandes entreprises du 3éme cas, recouraient à des outils d’administration et d’automatisation taillés sur mesure couplés à un effort d’architecturisation de l’infrastructure, des services de fondation et des processus ceci les conduiraient certainement à atténuer l’effet de la complexité due à la taille et ainsi d’atteindre là aussi les fameux 50% d’économie.

Qu’en pensez-vous?