if this life were a dream, how would you interpret it?
-harold klemp, living ECK master (loosely quoted)

x

the only difference between dreams and reality is
the only difference between dreams and reality.
god constructed one and we constructed the other
(and we are all god). 
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxyour blinkers are out and
you’re giving false signals to hapless young men
in bars.  ever notice the coincidence and wonder if
you’re inadvertently flirting in reality’s only dream?

Afgelopen zaterdag was het behoorlijk druk in het altijd rokerige, maar relaxte Get Rhythm. Ik heb geen idee wat de opbrengst voor Kika is geweest, maar het zal ongetwijfeld de moeite waard zijn geweest. Op 16 januari is er opnieuw een benefiet-avond voor Kika in The Little Cave in Rotterdam. Als je zin hebt in een avondje coverbands en je wilt gelijk een goed doel steunen, dan moet je er zeker bij zijn.

Voor het eerst speelde ik solo in Get Rhythm en dat was ook wel eens leuk. Het geluid was wat mij betreft, zoals altijd bij Arie en Jos, uitstekend. Morgenavond wordt daar trouwens weer ‘gewoon’ gerepeteerd met Cradle. Een week later mogen we met Flowers for Francis de oefenruimte in om de de roestige kastjes weer aan te zwengelen voor het optreden op 19 december in De Gonz in Gouda. Die avond spelen ook onze Belgische vrienden van Silver Cross die op hun beurt weer hebben gezorgd voor een optreden van Cradle op 23 januari in België.
Zo gaat dat. Inmiddels ontstaat er een uitgebreid netwerk van bands en zalen. Het wordt dan ook de hoogste tijd om een volgende stap met etf bookings te gaan zetten. Het is onderhand meer dan een full-time baan aan het worden. Zolang ik nog word gesponsord door het UWV (en ik daarmee weer voor werkgelegendheid zorg: het één kan uiteindelijk niet zonder het ander…) is dat allemaal goed te doen. Maar liever ben ik niet afhankelijk van het gedrocht UWV. Dat tegenwoordig door het leven gaat als werkbedrijf. Dan weet je dat ook weer…

Ook mooi was eerder deze week het bericht van Sounds For Sure, waar de EP “Extended Play” is uitgeroepen tot cd van de maand. Als je ‘m nog niet hebt: bestel ‘m en je hebt het schijfje snel in huis. Vanavond word je in het programma J3 van Omroep Zuidplas weer met een track van de EP verwend. Luisteren dus naar de Jannen die het ‘ook namens mijn vrouw’ ongetwijfeld weer enorm naar hun zin zullen hebben.

Gisterenavond was Peter, je weet wel, die jongen die ooit wel eens in Cradle drumde, hier op bezoek. Natuurlijk werden er ook heel wat anekdotes uit de mistige gebieden van ons brein opgediept. Het zou leuk zijn om in die oude bezetting weer een keer een reünie-optreden te doen. Dus wie weet… Waar rook is zijn de rapen nog niet zo gaar dan ze worden opgediend.

Ondertussen raast er een stevige wind door het land, wordt het water flink opgestuwd en zijn de gevolgen hier en daar al merkbaar. Geen feest. Officieel is het nog herfst en zo ziet het er ook uit, maar toch vind ik het verdacht. Het is (weer) te warm voor de tijd van het jaar. Een echte winter kennen we allang niet meer. Hoewel… Allang? Zo lang geleden was het niet, maar dat er een omslag in het weerbeeld is, is wel duidelijk. Er is geen weg terug en als er die er zou zijn dan zijn de domste dieren niet in staat om letterlijk het tij te keren. Nee, gewoon doorgaan met ontbossen, opwarmen, pappen en nathouden. Nat zal het zeker worden. En ik doe er ook aan mee. Net zo hard. Maf, maar waar. De meest destructieve diersoort heeft de aarde geclaimd en we zullen het weten. Nu maar hopen dat ik nog wat plezier kan beleven aan de verkoop van mijn domein hetwaterstijgt.nl…

Voorlopig doet dat in ieder geval prima dienst als website voor de perikelen rondom de virtuele club JV70. Inmiddels actief in de zevende divisie van het intrigerende voetbalmanagersspel Hattrick. Zoals verwacht begon de club prima aan het seizoen, maar ziet het er naar uit dat de derde plek het einddoel wordt. Prima voor een debutant en maar goed ook. Gelijk doorstoten naar de zesde divisie zou trainingstechnisch en financieel onhandig zijn geweest. Eerst nog maar een seizoen bouwen aan een mooi team.

Wat nou wateroverlast?

Over overlast gesproken: als je binnenkort iets hoort knallen, dan kan het zomaar een of andere energiebotsing in Zwitserland zijn. Hoog of laag, daar wil ik vanaf zijn, maar botsen doet het. De CERN-deeltjesversneller, ook weer zo’n huzarenstukje van menselijk onvermogen, is weer in werking gezet. Zo zouden we meer te weten komen over het ontstaan van de aarde en haar omgeving: de fundamentele bouwstenen van materie. Je weet wel. Hoe dan ook: weten hoe het is ontstaan is leuk, maar echt zinvol is het niet als je weet hoe het eindigt. Ik zie het al helemaal voor me: zo’n Eurekaanse wetenschapper die juichend en gek van euforie door zijn lab rent, want: “Jaaahahahaaa eindelijk! Nu weten we het!” en precies op dat moment: KABOEM!
Geweldig.

Het zou het ultieme vuurwerk voor een desastreuze jaarwisseling zijn. Ach ja… Het Einde der Tijden, wie is er niet groot mee geworden?

Ah, kijk eens aan, de kaartjes voor de film 2012 zijn binnen! Moet ik ineens denken aan Nieuw-Rotterdam…

Klopt, ben ik met je eens. Een flink leesvoertje is hier al tijden niet meer verschenen. Genoeg te zien en beleven als het gaat om vage video’s en toffe berichten over EP’tjes enzo… Maar verder? Geen rauwe gedichten, geen levensvisionaire updates, geen bloemen en zoals dat dan gaat: geen bezoek. Een die-hard daargelaten.

Hoe moet dat dan verder hier? Is dit het? Begonnen in 2007 met dagelijkse en soms zelfs meerdere posts op een dag? Het ging als een tierelier, jazeker. Het ging uiteindelijk tegen me werken. De keuze om met de billen bloot het internet op te gaan. Ik ging mezelf vervelen, werd moe van mijn geschrijf. Maar het meest moe werd ik van mijn dwangneurose om dagelijks te schrijven. Ik moest, ik moet… Ik heb gemoeten. Een Moestuin van zenuwtrekjes.

Dus dit is het? Hier houdt het op?
Welnee.
Ik ga (blijf) hier gewoon doen wat ik doe en deed.
En ik heb zo mijn fases.
Dan weer bezeten van videoclips, dan weer een foto, een loze one-liner, een vet gedicht, letterlijk vertaalde teksten, een lulverhaal… Of wat dan ook. En dan weer een hele tijd niks.

Ik heb het al vaker geschreven. Ik moet niets moeten. Ik moet al zoveel wat ik eigenlijk niet moet, maar toch moet. En dat vergt moed. Vaak genoeg in ieder geval.
Je hebt geen idee van de kluizenaar die in mij schuilt.
De schim achter de ramen, de dromer en zijn bedrog.

Het vreemde is dat ik al heel lang iets wil schrijven. Precies hier, op deze plek.
Er zijn al heel wat ideeën de revue gepasseerd. En toch deed ik er niets mee.
Gek eigenlijk. Nog gekker is dat ik het nu dus toch doe. Alsof ik verantwoording moet afleggen. Terwijl dat helemaal niet hoeft. Misschien is dat wel precies waarom het nu wel zover is, dat ik nu wel de moeite neem om weer eens wat van me te laten horen op deze plek. En dan in de zin van persoonlijk verhaal (hoewel: stukken over The Weak And The Strong en aanverwante onderwerpen… Die zijn net zo persoonlijk… Maar goed, you snapt what I mean!).

Ik heb mijn eigen verwachting geschept. Mezelf vastgepind op iets waar ik niet op vast te pinnen ben.
(“Mag ik dan wel uw pincode? Ja, pleurt lekker op!”)

Oké, ik dwaal af. Wat kun je hier dus nog verwachten? Geen idee, maar in ieder geval iets. Dat kan dus van alles zijn.
In ieder geval altijd een ego van mijn echo… Huh? Een echo van mijn ego, bedoel ik? Ja, dat ook.

Echoput.
Dumpplek.
Vuilnishoop.
Goddeloze vuilspuiterij.
Actualiteitenbimbo.
RSS-voederbak.
NLP-junkie.
2012-vliegengezwam.
NVVE-goeroe.
Drionisatievlek.
Complottheoriserende minkukels.
Twitter-mania.
Hyveshyperhysterie.

Ha, Great Open Dump!

Ik dwaal af…
Whatever.
Fijne dagen en tot later.

BURY Technologies System 9 Cradles

source: http://dunnonsite.com/

I think this short article applies equally well to the Lutheran Church.

Timotheos

Photo by VC Ferry

time

beats you up
it can forget you
crack
your

composure

and leave you
at the train station
holding

your
luggage

baby doll

care for yourself
rock yourself
cradle your
beloved

little
self

even if
you’ve
been left
on the shelf

for
another
toy

L. K. Thayer

All Rights Reserved

© 2009

CRADLE.JP

I’m currently in the thick of it with political design work – coming to a mailbox near you (if you’re in the Long Beach area). But, still, I have to find the time to appreciate inspiring designs.

Today, in between revisions, I’ve managed to construct Julien Madérou’s iPhone/iTouch Stand. But, I don’t have an iPhone, so it’s been reappropriated for my Blackberry.

Props, Julien. Props…

~ The 3200s!

אמש סיימתי עריסה נוספת. לא הצלחתי לזכור מתי בכלל התחלתי אותה ואני לא מעיזה לחשב כמה זמן לוקח לי לעבוד על כל עריסה. ובעצם, כל עוד אני נהנית, מה זה חשוב? כדי להעצים את ההנאה שלי מהמלאכה, אני דואגת לכך שכל עריסה תהיה ייחודית ושונה מקודמתה. למרות שזה מייקר את העלויות אני תמיד קונה בדים בכמויות קטנות, כך שהתפירה היא תמיד כייף חדש, כי תמיד יש בד חדש להתעסק איתו, עם הדפסים חדשים, טקסטורות שונות וצבעים שונים. על הבד הספציפי הזה שבתמונה התענגתי במיוחד. כמו כל הבדים, גם זה עשוי 100% כותנה, והוא מיובא מיפן. במשך כל העבודה ליוותה אותי המחשבה כמה נעים זה לבלות את ימי חייך הראשונים בחיק הטבע, בין ענפי ערבה ובתוך שדה של פרחים ופרפרים.

העריסה של יסמין היתה מבד כותנה שמנת חלק, היתה יפהיפיה ולמרות זאת, אתמול כשסיימתי את העריסה החדשה התאהבתי בה מיד, היא אחת היפות שהיו לי, ולא יכולתי שלא להצטער קצת על שלא נתקלתי אז בבד הזה, שבעיני כל כך מושלם למשימה. עושה רושם שלה זה לא הפריע. כשהיא היתה ערה בעריסה היא נהגה להסתכל במקלעת ובקרני האור שחדרו דרך הרווחים שבקליעה ויכלה להסתכל שעות על העריסה שלה. אני כמובן הייתי מאד מרוצה והסברתי לכל מי שהיה מוכן לשמוע, שהתינוקת יודעת להעריך עבודת קליעה טובה כשהיא פוגשת אחת. בהריון קלעתי די הרבה, היא בטח הרגישה את התנועות, שמעה את הקולות והרגישה את הרוגע שמשרה העבודה המדיטטיבית הזאת, ואהבתי לחשוב שהיא מרוצה שהיא סוף סוף רואה גם את התוצרים של כל הפעילות הזאת.

Six week old baby Lexa and Kate, owner of A Child’s Garden in Northampton, MA, show us how to do the cradle carry and nurse a newborn baby in a Sakura Bloom ring sling.

Find all of our instructional videos here.

The 49ers have 3 songs featured on Cradle’s album “Magical Journey.” Props to Tomoki and Dj Chika from Cradle!!!

Champage, Breath of Fresh Air, and Music are featured on this album.

At Unplggd, we really like wireless stuff. Getting rid of the messy wires is part of our mission. That’s why we were interested to find out that Yamaha’s latest cradle is wireless. Sounds pretty cool, but is it worth it?

Read More…

While driving home the other day, I listened to the classic Harry Chapin song “Cat’s in the Cradle” on the radio.

If you’re not familiar with the song it’s about a father who never finds the time to spend with his son and misses the boy’s entire childhood. For example, when the boy is 10 he asks his father  “…can you teach me to throw?” The father sings “… not today, I got a lot to do – he (the son) says that’s okay and walks away but his smile never dimmed said I’m gonna be like him…”

When the boy is older and home from college, the tables turn and it’s the father that is left longing to spend time with his boy. The last stanza – which is a killer – has the old man retired and lonely and wanting to see his son, who is now an adult but too busy with his own children and work and unable and unwilling  to make the time to see his father – “my boy was just like me…when are you coming home son – I don’t know when but we’ll get together then dad…”

I must have heard this song a million times before, but now, being a father, it’s a sock to the jaw. Although I think (and my wife attests) that I’m a pretty active and present father, the song left me almost heart-broken with the idea of missing opportunities to share great moments with my children… while they are still children.

So – similar to the “bucket list”, which is a list of stuff you really want to do before you die (i.e. “kick the bucket”), I figured, given how quickly our children grow and time passes, that making a “Cradle to College” list would help in ensuring that my children’s childhood doesn’t evaporate before my eyes and I’m left, sitting during their graduation, realizing my opportunity to share special big once in a lifetime moments with my kids has gone FOREVER.

I submit the following items as the beginning of my “Cradle to College” list (as of October 9, 2009):

• Build a real tree house.
• Climb a mountain – a 10,000 footer, and sit on the peak with my kids (and my wife).
• Get them certified for scuba diving.
• Take my kids to where I was born and where my mother is from – Lima, Peru and have them meet my extended family there.
• Professionally record some songs with my children – in a studio, playing instruments and/or singing (it doesn’t matter whether they can sing or play).
• Take my son and daughter to a political rally and have them understand why people are there.
• Rent an RV motor home and go on an unplanned road trip.
• See at least 50 of AFI’s Top 100 greatest movies of all time (before they graduate high school).
• Develop in my children an understanding and appreciation for classical music and take them to at least one full season of the SF symphony and/or opera.
• Have a several day stint in Manhattan, taking them to the museums, theater, restaurants and giving them a real taste of the magic of NYC.
• Work side-by-side with them helping those less fortunate than ourselves – such as working the kitchen at Glide Memorial on a Sunday morning.
• Go on several 2-3 day back country camping trips in the Sierra’s – sleep under the stars, catch & cook fish, teach them how to sling a bear bag, etc.
• Make sure they’ve seen and know the Marx Brothers, Abbott & Costello, Laurel & Hardy, Charlie Chaplin, Buster Keaton and Sid Caesar and make sure they can enjoy a movie made in black and white as much as one made with CGI in 3D.
• Ensure they have a strong and well articulated opinion on who is a better drummer, Neil Pert, Keith Moon, John Bonham or Bill Bruford.

This list will shrink and then grow as we check off and add items over time. And with a little luck and some effort and commitment – I, and hopefully you, will look back on the time we’ve had with our children and know that unlike the protagonist in the song, we didn’t miss the magic of our children’s lives.

Send your special C2C items and I’ll post ‘em up for others to see – info@poppapa.com or below in the reply/comment field.

Awem Studio announces the release of Cradle of Rome for Mac OS X

Worldwide popular and addictive puzzle game Cradle of Rome is now available for Macintosh.

Jan. 13, 2009: Awem studio launches Cradle of Rome for the Apple Macintosh line of personal computers. The game runs on Mac OS X versions 10.4 and 10.5 and can be downloaded for free trial play or purchased from www.awem.com
Now not only PC but also MAC users can enjoy this wonderful puzzle game. Original Cradle of Rome was released two years ago and since that time became extremely popular. There is no need to describe what this game about as it became worldwide popular resulting in the leading positions on the major gaming portals.
Cradle of Rome is an unconventional mixture of a city building game and a major casual component set. Your job is to build up an elaborate Roman city from scratch by building forges, mills, fountains and other scores of buildings. All the construction work is subsidized by certain points you get after completing some intuitive and addictive puzzles. There are several types of points: silver, gold, iron, wood, flour and many others which are essential for building a thriving city.

Various bonuses and gifts give additional energy to the game-play. To crown it all, if the citizens are satisfied with your work, they give you a special title. The highest one is Emperor.

Cradle of Rome is excellent for those who want to distract themselves from their routine and have their mind relieved of hard work.

A free trial version of Cradle of Rome for Mac can be downloaded from the developer’s web site: http://www.awem.com/download/CradleOfRomeMacDemo.zip

Pricing and Availability

Cradle of Rome runs on Mac OS X versions 10.4 and 10.5 and requires Pentium 1.83GHz, 512 MB RAM. A single-user license costs $19.95 (USD). More information is available from http://www.awem.com/cradle-of-rome.html?Mac=1

About Awem studio

Founded in 2002 Awem studio is known as a developer of high-quality casual games for the whole family. Awem studio is a steady growing, well coordinated company that values each user and does its best to provide you with qualitative, enchanting and gripping games. During 5 years of hard work Awem studio has become known as a reliable and successful company in the Eastern Europe. The pride of Awem studio is such products as Star Defender 1-4, Cradle of Rome, Cradle of Persia, Alien Stars, Aquitania etc. which found acknowledgement and popularity by millions families. To learn more, visit http://www.awem.com.

NOTE TO EDITORS: For additional information visit http://www.awem.com

Product page link: http://www.awem.com/cradle-of-rome.html?Mac=1
Direct download link: http://www.awem.com/download/CradleOfRomeMacDemo.zip
Company website: www.awem.com
E-mail: support@awem.com

DaVinci Futura Baby Cradle

 
DaVinci Futura Baby Cradle

• Made of fine solid hardwood
• Caster wheels roll easily and lock into position
• Locking pin keeps cradle stable when not rocking
• 1″ foam pad included
• Formaldehyde-free
• Non-toxic finish
• Made with wood from sustainable forests
• Dimensions: 39″L x 22.5″W x 36.5″H

My husband and I were going to go with a basinette, but we have now decided that we’d like a cradle.  I really love the “old-fashion” element of a cradle.  There’s just something really charming about it.  You can get this particular in a couple different colors, but we are opting for white furniture since we already have white built-in cabinets in the room that will become the nursery. 

The cradle can rock or be stationary.  It is also portable, making it even more convenient.  In short:  this cradle totally rocks!

Photo by VC Ferry

you turned your back
on us
you walked away

we never spoke of you
like you didn’t exist
it was an unspoken rule

you never rocked me
or held me, or read to me
no lullabies
no verse

how does it feel
can you comprehend?
you tried so broken down
to mend
but
it was too late
I had already fallen
into pieces

now I lay me down to sleep
I cradle myself, still
stinging

from the exit
wound

L. K. Thayer

All Rights Reserved

© 2009

These are all the entries so far for the Living Nativity 2009 Design Contest:

ABCD
EFGH
IJKL
MNOP
QR

The People’s Choice Award
Please select your favorite product from above (can’t be your own design) and vote for it – only vote once please! Send others to this page to vote for the designs by using the “Share It” button at the bottom of the poll. Thank you! The poll closes October 31st at 11:59 pm.

The winner will get a spotlight on my blog and will be asked to answer a few questions.

Last night was Nuit Blanche, as yesterday’s entry noted.  Roaming solo at first, then with a coworker and later my dear friend Joe, I drank in the exhibits and contemplated the curatorial themes of each Zone.  I was particularly impressed with Zone B overall and its theme of Nightsense, which I’ll allow the curators to explain:

NIGHTSENSE features visual and extra-visual artworks within the shadowy world of the financial district after dark. Addressing the spectre of market destablization, the invisible transmission of broadcast signals, as well as hauntings from a locale where early Toronto history has been all but erased, these projects will engage the audience in critical and ludic participation. NIGHTSENSE invites a reconsideration of the sensory economy by intensifying the subtle but powerful links between bodies, aesthetic perception and shifts in capital.

— Jim Drobnick and Jennifer Fisher, DisplayCult

One of the exhibits for the zone was the Witches’ Cradle installation, offering a limited number among the public to slip inside a Witches’ Cradle for 15 minutes in search of a powerful altered state.  Originally devised as a means of torturing and punishing suspected witches, they later reclaimed it and made it into a tool for seeking answers and new spiritual experiences.

For the Nuit Blanche cradles, provided by the Center for Tactical Magic in California, participants were blindfolded and given ear plugs, then placed in pentgram-shaped sacs, if you will, that hang suspended like strange tears falling from the ceiling of an office tower in the Financial District.  The swaying motion of the cradle, coupled with the reduced sensory information, is meant to allow for the mind to wander into new territory.  Joe and I were both game, and suffered a long line-up and several hoops including a breathaylzer test to participate.

As a long-practicing Wiccan, it felt instinctive and natural to want to try this.  I struggle frequently with meditation and altered states, and with my life in its current state, it’s something I at once have wanted to resume and yet cannot find the strength of mind to focus upon and achieve.  For me, it seemed a chance to take a huge step forward.

I was led blindfolded and ear plugged to the appropriate place and sat upon the centre of the unfolded cradle.  The flaps folded up, I was then lifted into the air, seated legs crossed, clutching the red flag provided to signal for early release in duress and my other hand adorned with a fingertip pulse monitor.  My eyes closed beneath the blindfold, I began my deep breathing, asking for guidance, ordering my body to relax and let everything go.

Voices drifted in and out from my surroundings (at an event with a million people wandering the city, no ear plug is strong enough) as I swayed.  I found that the more I swayed, the faster I circled, the more I lost myself inside the trance that took over.  It was incredible.  My mind suddenly reached a moment of utter clarity as it pleaded to figure out the secret to all of my troubles, the key to battling my demons, and I was stunned by how obvious it seemed.

Just as witches had taken a tool of pain and imprisonment and used that prison for something positive, something that grew them stronger than before, I had to reclaim my own prisons and convert them into sources for higher understanding, thereby not escaping them, but embracing them and growing in spite of them.

Relieved, I allowed my mind to continue to wander.  Many state that within twenty minutes, sensory hallucinations and visions often take over.  In my fifteen minutes, I spent the last three or four seeing beautiful images of leaves and vines in brilliant Autumn colours, winding around me like a wall.  I’m very much in love with this season, so it was such a comforting vision to linger in.  When I was lowered, I actually pouted that my turn was over.

“How was that?” my cradle-enabler asked.

“Amazing.  I want one of these for my home.”

“Who doesn’t?” he replied with a grin.

Clarity at a free arts festival.  And our Prime Minister, asshole that he is, keeps cutting away at arts funding.  The arts restored a vital part of me last night; they often play that role.

Day Twenty-Five:  Time – Pink Floyd

Volgende week staat er weer wat moois op het programma. Een weekje Bristol.
Een week vol muziek bij en met de verse vrienden van Avacate, de band uit Bristol die in september in Nederland was.

Avacate, dat altijd op zoek is naar nieuwe elementen, andere invloeden en frisse ideeën is meer dan een band. Een smeltkroes van creativiteit. Klonken ze vorige keer rock? Dan moet je niet raar opkijken als ze een andere keer bijna trip hop klinken. Het kan alle kanten op.

Inner City Grit Records, het kunstzinnige label dat een week of twee geleden een mooi verzamelalbum uitbracht met bands uit Bristol, maar ook Nederlandse bands (waaronder Cradle), is nu via Avacate op het spoor van The Weak And The Strong gekomen.

Lang verhaal kort: The Weak And The Strong maakt nu ook deel uit van het bonte gezelschap artiesten dat gehuisvest is bij Inner City Grit Records. Het gevolg daarvan is dat ik komende week in het vliegtuig stap en vervolgens vier optredens en een studio-opname kan gaan doen in Bristol.
De Lakeside Studios wordt gerund door niemand minder dan Dave Lewis, een multitasker in muziekland. Speelde ooit in de legendarische punkband The Slits, was o.a. jarenlang roadie voor Pink Floyd, U2 en zelfs Tina Turner. Opmerkelijk: was ooit samen met Ian Curtis één avond vrijwillig roadie voor The Popgroup.
Speelt tegenwoordig in meerdere bands, produceert en geeft muzieklevenslessen. Een vak apart…

Bristol dus… Stad van Portishead en Massive Attack. Stad van ICG, Avacate en Dave Lewis’ intieme Lakeside Studio: Here I come!

The Weak And The Strong: Bristol Tour-poster

Inner City Grit: Acoustic Showcase-night