Beste mensen,

ik moet toch even iets aankaarten. Waarschijnlijk gaan enkel mensen bij wie het totaal niet nodig is, dit lezen, maar toch wil ik het er op wagen.

Ik was deze week namelijk erg geschrokken van een bepaald artikel, gepost door medeblogger W.

Als u op ‘ bepaald artikel’ klikt, zult u het kunnen lezen. Het is een vrij lang artikel, maar toch wel de moeite. Het handelt namelijk over de ontkenning van een maatschappelijk probleem; AIDS.

Zoals u ongetwijfeld wist, bestaan er mensen genaamd creationisten die de evolutie ( of darwinisme, misschien?) ontkennen. Er bestaan ook mensen die de holocaust ontkennen ( revisionisme ). En zoals u het artikel gepost door W., kon lezen zijn er vele mensen die AIDS ontkennen.

Ik was er zelfs zo van geschrokken dat ik erover begon bij mijn moeder. Wat zij mij daarop vertelde, schokte mij nog dieper. Als u dacht dat aids een bestaande, maar ver-van-uw-bedshow was, dan heeft u voor een deel gelijk. Aids is, naar mijn mening, nog altijd een taboe en ik denk dat het frequenter voorkomt dan we eigenlijk denken.

Maar wat denkt u, als ik zeg dat er zelfs mensen zijn die het bestaan van kanker ontkennen?

Ikzelf heb al familieleden aan kanker verloren. Ik heb zelfs schrik dat dit binnenkort weer gaat gebeuren en dat stemt me erg droef voor de toekomst. Nochtans is dit nog geen met-de-neus-op-feiten-gedrukt-worden genoeg voor sommigen. Mensen die al vele geliefden zijn verloren aan kanker, vinden dit nog altijd geen bewijs genoeg. Hoe kan dit? We leven toch in een maatschappij waar informatie, wetenschappelijk én bewezen, klaar ligt voor vast te grijpen? Waarom zijn er sommigen nog altijd zo blind?

En ik schrijf dit niet neer omdat ik gelijk wil halen. Ik schrijf dit uit pure angst. Wat als er bij deze persoon later kanker wordt vastgesteld? Wat als deze dan zegt, ‘ dat bestaat toch niet! Ik laat mij niet behandelen hoor! Dat is toch maar geldklopperij!’

Wat als ik later alleen verder moet, omdat ik niet genoeg overtuigingskracht had? Is het dan mijn schuld? De schuld van de media? De schuld van alle complotliefhebbers? Of misschien zelfs van alle bedriegers en kwakzalvers in de wereld?

Wist u dat vandalen gisterennacht de auto van mijn oma hebben vernield?

Die auto was al bijna zo oud als mij. Vol blutsen, eerlijk gezegd zag hij er niet meer uit. Maar dat kleine autootje betekende vrijheid voor mijn oma.

Een oud vrouwtje heeft haar vrijheid verloren omdat sommigen, en ik zeg het niet graag maar ik word er zo kwaad over; crapuul! Omdat crapuul het nodig vond!

Voor een stomme joyride hebben ze de vrijheid van een oud dametje vernield.

Ik hoop dat ze morgen tegen een boom knallen. Of nee, ik hoop dat ze in de gevangenis vliegen. Dan zullen zij eens meemaken wat ze mijn oma hebben aangedaan.

Sorry voor dit negatief gewauwel, maar klagen en zagen is eerlijk gezegd, een goede therapie.

It is very simple of course… (credits)

Nou ja.. bijna dan..

het begint vorm te krijgen.. nu nog een paar leuke onderwerpen…

Uw nederige Sdo

Il existe plusieurs variante de l’anarchie. On retrouve l’anarchie-communiste, l’anarchie-capitaliste, l’anarchie-socialisme, l’anarchie chrétienne.

Pour ces derniers (l’anarchie-chrétienne), on a droit a un manifeste qui définit ce en quoi ils croient et ce qu’ils revendiquent.

L’idéalisme tue

Vive le Christ en soi

Être à soi-même

Christ en moi-même

(Slogan d’ouverture

pour un christianisme libre

et une reconnaisance de l’être)

Manifeste

Contre le chritianisme institutionnel

Contre l’Église comme seule garante de l’héritage spirituelle du Christ

Je ne considère pas l’Église comme détentrice de l’héritage spirituel légué par le Christ

L’Église ne défend que l’absolu de sa tradition, en lui subordonnant le Saint Esprit

La révélation vécue en Église est identitaire et non pas libératrice

Je ne saurais de même limiter ma perception du christianisme à un message humanitaire à portée sociale. Pour la simple et bonne raison qu’à l’encontre de Tolstoï qui le voyait ainsi, je ne nie pas la divinité du Christ. Mais j’accorde toute l’importance à cette divinité puisqu’elle seule permet d’expliquer l’incarnation et la transcendance du monde.

Quant à l’anarchisme, j’y adhère dans la mesure où il reconnait la richesse de l’individu, où il prône “l’individualisme” seul garant d’une véritable révolution communautaire. Libérons l’individu de tout ce qui l’astreint et la société suivra.

Il y a toute une série de groupes et de penseurs qui se sont démarqués de l’Église telle qu’on nous la propose aujourd’hui.

Je pense non seulement à Jésus Christ qui a su démystifier les fondements religieux de son temps, mais aux Gnostiques qui ont tant souffert de l’incompréhension de leur époques, à Mani qui effectua le premier synchrétisme religieux ayant le Christ en son centre, aux Bogomiles de Bulgarie qui s’opposaient aux papes et à la monarchie, aux Cathares, chrétiens puristes vivants en autarcie qui furent exterminé par l’inquisition, à Jacob Boheme le fameux cordonnier dont la théosophie toute personnelle en étonna plus d’un, à William Blake créateur de génie en marge de l’Église d’Angleterre, à Tolstoï et aux mystiques anarchistes Russes, à Walt Whitman ni chrétien, ni anarchiste mais tellement cela à la fois, à Rimbaud l’irrévérencieux, à Rudolf Steiner fondateur du mouvement Anthroposophique, qui a su voir en des personnalités tel que Stirner et Nietzsche les précurseurs  du règne de l’individualisme fondamental, positif et absolu, je pense à Simone Weil ce temple de femme dont le christianisme va de pair avec une recherche militatnte  de liberté absolue, au Dadaiste Johannes Baader et à ses aspirations chrétiennes confuses mais tellement libre, à Theillard de Chardin mis à l’index par ses supérieurs, etc. etc. la liste est longue et pourrait certainement s’étendre.

Ce sont ces groupes et ces penseurs que je considère du regard et qui sont d’inépuisables sources d’inspirations.

L’ordre établi, stigmatisé, qu’il soit matériel ou spirituel ne peut résister devant la dynamique libre et affranchi du Christ d’abord et des individus qui à sa suite se sentent eux-mêmes et vont puiser la source de leur penser, sentiment et agir dans le fond de leur individualité.

Cette force qui émane du fond de l’être et qui est propre à chacun ne demande qu’a rompre avec toute forme de conditionnement impératif, institutionnel et dogmatique.

L’être est complet en lui-même, il n’a ni dieux, ni maîtres auxquels se soumettre, qu’on se le dise. Le Christ n’a pas fait oeuvre de soumission, il a fait une oeuvre vraie, et c’est précisément parce que son oeuvre était vraie qu’il fut mis à mort. Entre le Christ et la part individuel de chaque homme il y a un lien indéniable que je m’efforce de chercher et de vivre.

La spiritualité du Christ est d’une telle subtilité qu’elle en laisserait plus d’un perplexe, elle n’a rien à voir avec la religion. Elle à tout à voir avec l’être, l’amour et la création.

Je ne souhaite pas convaincre. Seulement, je m’inspire de cette recherche d’absolu, je m’en nourris. La créativité qui en résulte  n’est qu’une façon bien particulière et définie de faire profiter de cette réalité à ceux qui m’entourent.

Eric Tardiff, Juillet 2008

Ooit was apologetiek een bloeiende tak van (intellectuele) sport onder katholieken. Het basis-idee was:

1. wat wij geloven is waar
2. er kan maar één waarheid zijn
3. er zijn meerdere wegen tot de waarheid, feiten, argumenten en logica vormen een van die wegen
4. we zullen die gekke protestanten en al helemaal de ongelovigen wel eens bewijzen dat we gelijk hebben

Die gekke protestanten en al helemaal de ongelovigen bleken daar niet enorm diep van onder de indruk te zijn. Protestanten overtuigen met argumenten had moeten lukken, aangezien katholieken en protestanten tenminste van een vrij groot aantal gezamelijke axioma’s uit gaan. Dat de Bijbel waar is, dat God bestaat, dat Jezus Gods zoon is, dat soort kwesties. Binnen de christelijke context zou het voor de katholieke apologeet niet zo vreselijk ingewikkeld kunnen zijn om de protestantse theologie aan te vallen, aangezien deze op enkele stevige inconsistenties is gebouwd. De belangrijkste daarvan is nog wel de Bijbel zelf. Maar dat paste niet zo goed in de tijd, ook een katholieke apologeet van pakweg 80 jaar geleden zou het niet in zijn hoofd halen de inconsistentie van de Bijbel als argument op te voeren. Toch zou het een uitstekend argument zijn geweest tegen het “sola scriptura”. Aardig genoeg is illustratie van deze bewering vrij eenvoudig. Op het forum van de Gereformeerde Kerk (vrijgemaakt), de GKv, loopt een boeiende discussie over de vraag “is de Bijbel compleet en waar”. Een joodse deelneemster aan de discussie en enkele katholieke deelnemers stellen nadrukkelijk dat je alléén tot het christelijke geloof kan komen op grond van Bijbel en traditie. Enkele protestantse (gereformeerde?) deelnemers wijzen dat af: alléén de Bijbel is hen genoeg. Gevraagd naar argumenten, bewijsvoering, stokken ze echter volledig. Dat is op zich nog niet zo boeiend, echt heel boeiend is een tweede discussielijntje op datzelfde forum, waar een soort meta-discussie gaande is. 

De protestantse deelnemers die in de hoofddiscussie weigeren met enige vorm van inhoudelijke argumentatie te komen, laten in de meta-discussie weten dat ze weliswaar dol zijn op “het joodse volk”, maar dat de joodse deelneemster aan de discussie hun argumenten simpelweg niet waardig is, aangezien ze niet in Jezus gelooft. Hebt u het recent wel eens zo anti-semitisch gegeten?

Dat anti-semitisme wordt hen niet aangewreven, al zeker niet door de joodse deelneemster aan de discussie, omdat een veel pijnlijker punt hen valt aan te rekenen: ze leggen rekenschap af van hun geloof, op een zodanig hooghartige manier iedere vorm van argumenten weigerend, dat ze het tegendeel bereiken van wat ze waarschijnlijk beogen. Méér dan de opponenten uit de discussie zijn zij het zelf die het gereformeerde geloof en haar Sola Scriptura bespotten.

Wie zich mengt in een discussie over het geloof, zal merken dat getuigen van een persoonlijk geloof geen zoden aan de dijk zet. Wat gevraagd wordt, en verwacht mag worden, is argumentatie, een rationele geloofsverdediging: apologetiek dus. Wie daarin faalt, vooral als het falen zo krankzinnig duidelijk zichtbaar is zelfs voor wie het in zijn hart zo graag eens zou willen zijn met degene die faalt, leert de ander slechts dat het geloof kennelijk het denken verhindert of dat denken het geloof hindert. Deze vorm van apologetiek, deze falende vorm, is een groter vijand van de getuigenis dan welk briljant verhaal van Dawkins dan ook.

Ik heb in de afgelopen jaren een aantal protestanten via internet ontmoet en een tijdje mogen meewandelen op hun route richting katholieke Kerk. Op geen enkel moment speelden rationele argumenten daarbij een rol ten gunste van die bestemming. Eerder in tegendeel. Ik ben in diezelfde tijd ook atheïsten tegen gekomen die oprecht graag wilden begrijpen wat iemand die bij zijn volle verstand is, een duidelijke beta bovendien, toch kon zien in het christelijke geloof, katholiek of anders. Ik heb daar steeds een onoverbrugbare barriere gevonden, puur onvermogen om “a leap of faith” te maken. Niet uit onwil, maar uit onvermogen. Hoe je iemand zou kunnen helpen die sprong te maken is mij tot op heden een raadsel. Vaak kom je echter aan die barriere niet eens toe, omdat de meeste atheïsten, als ze al in gesprek gaan over dit soort onderwerpen, heel snel totaal afknappen op het gebrek aan argumentatievermogen van veel christenen die ze ontmoeten. Ook hier weer is de boodschap die vooral beklijft: om gelovig te zijn, moet je stoppen met nadenken. En dat willen atheïsten niet bepaald allemaal. Ik kan ze geen ongelijk geven.

En ook hier geldt: je zou zo graag willen dat je geloofsgenoten een punt hadden. Je zou zo graag niet zien wat iedere atheist ziet, namelijk dat de kwaliteit van de argumentatie veelal zo flinterdun is. Ik las bij een katholieke blogger, die zich “ik ben Rooms Katholiek” noemt, een tekst over evolutie en creationisme. Deze meldt met gepaste (!) trots over een opleidingspad van lagere school via mavo, havo, atheneum naar een brede natuurwetenschappelijke interesse. En dat vind ik mooi, echt. Deze blogger is vervolgens zeer overtuigd katholiek geworden. Ook daar kan ik niets dan waardering voor hebben. Maar als zo iemand dan vervolgens de juistheid van creationisme en de onjuistheid van de op Darwins werk gebaseerde evolutietheorie denkt te weerleggen met de mededeling

elk ding dat je in deze wereld ziet heeft een bouwplan nodig. Anders is het bestaan ervan niet mogelijk

en de argumentatie dat kinderen verwekt worden, en niet “uit de moederschoot zijn geëvolueerd”, dan heb ik ernstig last van plaatsvervangende schaamte. Met alle goede bedoelingen die er zonder enige twijfel achter een dergelijk verhaal zitten, is dit het zoveelste voorbeeld waar de verkondigers van het geloof zelf meer schade aanrichten dan enige tegenstander ooit zou kunnen. Dat deze blogger in de rest van diens bericht vooral erg duidelijk maakt geen kennis te hebben van de theorie van Darwin en de huidige stand van de biologie is nog tot daar aan toe. Dat verwezen wordt naar het Katholiek Nieuwsblad is wat mij betreft ernstiger.

Inderdaad, het Katholiek Nieuwsblad voegt zich met enige regelmaat in de rij van christenen die de spot drijven met de evolutietheorie op een wijze die vooral gebrek aan kennis over diezelfde theorie toont. Van een individuele blogger, die verder gewoon boeiende stukken schrijft, kan je nog denken “iedereen vergallopeert zich wel eens”. Van een periodiek dat zichzelf tooit met kreten als

We willen je inspireren. Met de rijkdom uit de Katholieke Kerk. Zoals we zien bij de heiligen en de paus.

hóóp je wat minder anti-katholieke propaganda. Wie aan de paus refereert, zoals het Katholiek Nieuwsblad, zou er goed aan doen wat minder van de toren te blazen over een theorie, die door de paus, noch zijn voorgangers, bestreden wordt. In tegendeel, de Kerk spreekt haar waardering voor de wetenschappen, waaronder de biologie, die zoeken inzicht te verkrijgen in de schepping en de ontwikkeling van de wereld nadrukkelijk uit. Vanzelfsprekend accepteert ze daarbij niet de materialistische filosofie als ultieme randvoorwaarde, maar ze loopt allerminst weg voor wetenschappelijke ontwikkelingen die in een dergelijke filosofie zijn ingebed. Met name vanaf paus Pius XII wijzen opeenvolgende pausen juist hierop. Om het nogal populair te zeggen: prima, die evolutietheorie, we begrijpen dat deze belangrijke inzichten geeft, maar vergeet niet dat ze past in een context van een materialistische filosofie en alleen al daarom kan ze nooit volledigheid pretenderen.

Kortom, wie de paus werkelijk volgt, wie de katholieke Kerk werkelijk volgt, deelt in haar grote waardering voor de wetenschappen, accepteert de evolutietheorie voor wat zij is, en wijst haar af voor wat zij niet is. Het is niet “schepping OF evolutie”. Het ene gaat uitstekend samen met het andere.

Maar het gaat niet om schepping versus evolutie nu. Dat onderwerp is al te vaak uitgekauwd wat mij betreft. Nee, waar het me hier vooral om gaat is het desastreuse effect van de benadering van katholieken die denken het geloof te verdedigen, maar daarbij vooral laten zien dat geloven is voor wie niet kan of wil argumenteren. Dat het Katholiek Nieuwsblad zich daar aan schuldig maakt, is, samen met twee wat mij betreft nogal relevante andere tekortkomingen (zie link en link) vandaag reden geweest te besluiten mijn proef-abonnement niet te verlengen. Het katholieke nieuws lees ik online wel, en zeker zo goed. Ik kan me best voorstellen dat iemand als Kattekliek en een aantal van de lezers van die blog, meent dat het KN steun verdient omdat het KN zoveel goeds doet voor de katholieke Kerk. Ik kan die visie alleen niet onderschrijven. Als je je bedient van methoden uit de riooljournalistiek, je je journalistieke taken simpelweg negeert zodra het de RKK betreft, en je ook nog eens aan anti-propaganda doet voor de RKK, dan mag mijn portie naar Fikkie.

Nog zo’n club die op het eerste gezicht, zeker voor de liefhebbers, aardig klinkt, maar die bij nadere beschouwing vooral destructief werkt, is te vinden in de kringen rond de Marieënburg, Kerk & Ambt, kortom, den modernen katholiek. Wie dacht dat het na Kerk & Ambt wel weer stil zou worden vergist zich. Zo kwam recent alweer voor de vijfde keer een groep samen voor een “vervolgbijeenkomst rond Kerk & Ambt regio Gelderland“.

Echt, léés wat daar gebeurde, het is boeiend. Onder leiding van Mirjam Wolthuis, “van huis uit katholiek” maar inmiddels kennelijk volstrekt van de Kerk los, werd gesproken over de toekomst van de Kerk. Je kan je afvragen wat het toch is dat dit soort ex-katholieken maar aan het praten houdt over de kerk, als ware het dat zij er nog deel van uit maakten, maar dat is vermoedelijk te zuur. Veel aardiger is het je af te vragen wat deze mensen blijkbaar zien als ideaal voor de kerk. Waar zou het naar toe moeten met de kerk, als deze Kerk & Ambt-vervolg-bijeenkomsters hun zin kregen? De kerk, zo kunnen we lezen, moet kennelijk een omgeving bieden

om bij de diepere lagen van het bestaan te geraken, zichzelf te overstijgen en helend bezig te zijn.

Klare taal. Nou ja, voor wie achter de woorden weet te kijken. Pastor Wolthuis constateert door citeren

een wereldlijke spiritualiteit is de kerk vreemd gebleven.

Katholieken zouden wellicht antwoorden: gelukkig wel ja! maar laten we nog eerst verder luisteren. Luisteren, ja zelfs gericht zoeken naar een woord over God, over het eeuwige zieleheil wellicht? Maar nee:

…Als er maar bewogenheid uit spreekt, om de wereld, om de mensen, om het vertrouwen dat ons leven kan vervullen, om de barmhartigheid die Jezus toonde omdat het leven niet alleen geleefd kan worden. Als er maar bewogenheid uit spreekt, of op zijn minst te bespeuren valt onder alle pogen en falen. Bewogenheid die voortkomt uit innerlijke diepgang.

Het klinkt allemaal zo mooi, zo vriendelijk, zo betrokken. Maar tegelijk is het hol en leeg, ontdaan van iedere blik op de eeuwigheid, op God. Dit betreft slechts mensen die zichzelf zoeken, in zichzelf, en zichzelf vieren. Hoewel, vieren?

Een peiling van de behoefte aan een viering van wat ons bezig houdt, een of tweemaal per jaar, ter afsluiting van onze bijeenkomsten, wijst uit dat deze behoefte slechts door enkelen gedeeld wordt.

Denken en geloof, het blijft een lastige combinatie. In het katholieke geloof kan het ene niet zonder het andere. Wie het geloof ontdoet van God en eeuwigheid, kan zichzelf wijs maken nog met geloof bezig te zijn, maar is slechts in een troebele spiegel wanhopig op zoek naar zichzelf. En wie het geloof tegenover het denken stelt, kan de eigen ogen gesloten trachten te houden, maar zal de ogen van anderen eveneens gesloten houden.

En door gesloten ogen gaat er al genoeg mis.

Een klein zijstapje dat dat moge illustreren. Observatrix vraagt al enige tijd excuses van de bisschoppen

voor alle orthodoxe Rooms Katholieken in Nederland die meer dan 40 jaar stelselmatig zijn verraden, vernederd en getreiterd zonder dat de bisschoppen zich toen en nu om hen hebben bekommerd

Ik hou het vermoeden dat deze excuses nooit zullen komen. Niet omdat de huidige bisschoppen niet, ambtshalve, verantwoordelijkheid dragen voor wat hun voorgangers gedaan hebben. Niet omdat het onkatholiek zou zijn voor de hoogste ambtsdragers in de Kerk om excuses te maken voor het gedrag van anderen.

Maar vooral omdat het gedrag waarvoor ze excuses zouden mogen maken, gewoon door gaat. Of de bisschoppen dat nu weten of niet, ze kunnen het weten en ze hebben alle benodigde bevoegdheden om in te grijpen. Alleen, dat doen ze niet. Voor een niet-katholiek is de vernedering en het verraad misschien niet te begrijpen, en voor velen die zich katholiek noemen evenmin, maar van de bisschop van Haarlem mag je verwachten dat deze snapt wat er mis is met de volgende tekst:

Onverwacht moest ik in Grootebroek een zieke collega vervangen. Het was een feestelijke hoogmis met een grote toeloop van kerkgangers. Niet zo vertrouwd met de gang van zaken ter plekke, vertrouwde ik op de ervaring van de plaatselijke mensen, met name van koster Jan Kuin en de misdienaars.
Toch ging er iets mis. Pas na de consecratie merkte ik dat de koster maar één schaaltje hostiebrood had klaargezet, veel te weinig voor zoveel mensen. Ik wenkte de koster en maakte hem attent op dit probleem. Hij knikte schuldbewust, nam het schaaltje mee en verdween in de sacristie. Om na enkele minuten terug te komen met enkele schalen vol hostiebrood, die hij devoot op het altaar plaatste, meer dan genoeg voor iedereen in de kerk. 

Alle mensen ontvingen de communie, niet bewust van de wonderbare broodvermenigvuldiging, die zojuist had plaatsgevonden. Na de viering vroeg ik Jan hoe hij dit probleem had opgelost.
“Heel gewoon” zei Jan. “‘t is krek als met waiwater. Main moeder het altaid said: Waiwater blaift waiwater, als je er maar een piesie gewoon water bai doene”.
Die theologie had Jan ook op het schaaltje hostiebrood toegepast. Telkens een handje nieuwe hosties bijvoegen, husselen, en zie daar, de schalen hostiebrood groeiden zienderogen.

Wat hebben wij toch een kostelijk geloof! Theologen en bisschoppen zullen aan alle kanten protesteren tegen zo’n praktijk, die het hele sacramentele ambt passeert. Van de andere kant kent de kerk een heel oude wet, samengevat onder de term ’supplet ecclesia’. Dat wil zeggen: Wat aan de officiële vorm (ook in deze viering) ontbreekt, wordt aangevuld / goedgemaakt door het geloof van de geloofsgemeenschap. En zo blijkt het geloven van ons samen zwaarder te wegen dan dat van de hele kerkelijke top. Toch bemoedigend in deze tijden!

Met groeten,

pastor Wim Al

Ja, pastor Wim Al, wat hebben we toch een kostelijk geloof. Het blijft lachen, mensen bedonderen. Wat maakt het ook uit, het is ten slotte maar het allerheiligst Sacrament dat hier bespot wordt, daar moet natuurlijk op de website van uw parochie kond van worden gedaan, opdat we allemaal mee kunnen lachen.

Voor de zekerheid heb ik het maar even opgezocht: jawel, deze parochie in Haarlem is toch echt een RK parochie, onder de verantwoordelijkheid van Mgr. Punt dus.

Mogen excuses verwacht worden over wat in het verleden is gebeurd, als intussen “pastors” die het katholieke geloof een grote grap vinden ongestoord door hun bisschop hun blasfemie op parochie-websites kunnen slingeren? Wie kritiek heeft op bisschoppen kan rekenen op ingrijpen, en als dat niet helpt op uiterst kwetsende persoonlijke aanvallen. Maar vertellen dat je namens de Kerk werkelijk spuugt op de Eucharistie, dat is blijkbaar geen enkel probleem.

Bijzonder wel, dat katholieke geloof.

Ach ja, ze zijn er weer, de weinig verdraagzame, fanatieke atheïsten…

Het Britse humanistenverbond BHA heeft toeristenbureaus opgeroepen een christelijke dierentuin in het Engelse Wraxall te boycotten. Dat meldde de Britse krant The Telegraph donderdag. De seculiere organisatie is boos omdat Noah’s Ark Zoo, in de buurt van Bristol, vraagtekens zet bij de evolutieleer. Daardoor zou de dierentuin jaarlijks tienduizenden bezoekers ‘misleiden’. De eigenaren van de dierentuin, Anthony en Christina Bush, zeggen dat ze geen geheim van hun geloof willen maken. Wel hebben ze een ‘iets andere’ visie op de schepping dan traditionele creationisten. Het leven zou zijn ontstaan zowel door God als door evolutie. Op de website van Noah’s Ark Zoo is onder meer te lezen dat het darwinisme onjuist is. De dierentuin zegt ook het debat tussen creationisme en evolutionisme te willen bevorderen.

Het blijft toch merkwaardig. Mensen die de evolutieleer maar enigszins ter discussie willen stellen worden door een bepaald deel van de fanatieke aanhangers van die leer verketterd. Want men zou ‘wetenschappelijke feiten’ ontkennen. Wanneer je het geloof aanhangt dat God de wereld heeft geschapen dan ben je toch behoorlijk kierewiet.

Waarom toch deze angst? Zou het komen omdat het evolutionisme niet zo ‘wetenschappelijk waterdicht’ is?

De berg Ararat

‘Ararat’ leest prettig en is integer geschreven, zonder de behoefte om te schoppen tegen het gereformeerd geloof. Tegelijkertijd blijft het hangen in de alombekende stijd tussen ratio en geloof. Wetenschappelijk gezien klopt er geen ene moer van die hele bijbel. Dat drong door de jaren heen tot Westerman door en dwong hem tot de conclusie dat hij niet meer geloofde.

Gisteravond besprak ik het boek met een paar vrienden, die allen van gereformeerden huize waren. We herkenden ons in de door Westerman omschreven strijd tussen wetenschap en geloof: allemaal hadden we wel van die momenten gehad waarop wetenschappelijke bevindingen een aanslag deden op onze geloofsovertuiging. Vooral voor die gereformeerden die op een gereformeerde school zuiver creationistisch onderwijs hebben gehad, moet het een schok zijn geweest om te ontdekken dat creationisme in feite pseudo-wetenschap is, wishful thinking. Ook ik ben wel eens overrompeld door theorieën en boeken die op de meest intelligente manier de wetenschappelijke betrouwbaarheid van de bijbel willen aantonen – creationist Ben Hobrink is zo’n figuur.

Al die pogingen van de Ben Hobinks, Willem Ouweneels en Andries Knevels onder ons, om het geloof van een rationeel-wetenschappelijke grondslag te voorzien, zijn lovenswaardig en tegelijkertijd erg schadelijk. Lovenswaardig is dat dankzij deze mensen een hoop gereformeerden, evangelischen, etc geïnteresseerd zijn geraakt in wetenschap. Een hoop van mijn vrienden wilden dankzij die rationele insteek, gepropageerd aan onder andere de Evangelische Hogeschool, wel eens wat méér lezen, en ook andere dingen, of zijn zelfs biologie gaan studeren. De zucht naar kennis en het zoeken naar waarheid, het zoeken naar God, dat zijn allemaal positieve effecten die het creationisme aantoonbaar heeft gehad op veel mensen die ik ken.

Het schadelijke is echter dat creationisme niet alleen uitnodigt tot het vergaren van kennis en het zoeken van waarheid, maar tegelijkertijd het geloof rotsvast verbonden heeft aan haar zogenaamd ‘wetenschappelijke’ bevindingen. Ze hebben van geloof onbedoeld een wetenschappelijk te verifiëren fenomeen gemaakt, immers de redenatie is: ‘we vinden stukjes ark, we ontkrachten de evolutietheorie, we laten zien dat alle bijbelverhalen accuraat zijn en dat de bijbel vol met weetjes staat die hun tijd ver vooruit waren – dus moet het christelijk geloof wel waar zijn‘. Wie vervolgens écht kritisch doorstudeert komt er al snel achter dat de praatjes van Hobrink en Ouweneel bar weinig met wetenschap van doen hebben en als gevolg van de creationistische link tussen het ‘wetenschappelijk’ bewijs en het geloof, verliezen die mensen hierdoor hun geloof.

Dát is precies wat er met Westerman is gebeurd. In zijn jeugd waren creationisme en geloof naadloos met elkaar verweven. Toen creationisme niet bleek te kloppen, was ook het geloof in God weg. Westerman moest voor zijn gevoel kiezen tussen ratio en geloof. Dat is in de kern, volgens mij, het probleem van het protestantisme: het is zo gefocust op het rationele, dat het zichzelf om zeep helpt. Geloof immers is niet alleen een zaak van ratio, niet alleen een zaak van aannemelijkheid en bewijs. Natuurlijk speelt dat een rol, het christendom is immers een religie die steunt op het historische verhaal van Jezus’ leven, lijden, sterven en overwinnen van de dood. Maar geloof heeft behalve die rationele kant, ook een gevoelsmatige kant, een irrationeel aspect. Dat is niet overdraagbaar, niet van ouder op kind, niet van mij op u via deze weblog. Dat is de andere helft van geloven, de helft die iedere mens zelf moet ontdekken. Ik heb die kant, die cruciale kant van wat men ‘geloven’ noemt, ontdekt in de katholieke Kerk. Niet dat katholiek worden een vereiste is: ik heb vrienden die dat irrationele geloof in een absurde God hebben ontdekt in evangelische of gereformeerde kring.

Aan de andere kant heb ik ook vrienden die dat gevoel, die absurditeit, niet ervaren. Zij blijven enige tijd vasthouden aan de rationele bolwerken die de creationisten hebben opgebouwd maar komen meestal op een gegeven moment tot dezelfde conclusie als Westerman: creationisme is geen mystiek, geen absurditeit, maar een verkrachting van de waarheid en wie intellectueel, wetenschappelijk eerlijk wil zijn, erkent gewoon dat de mainstream wetenschap de beste kaarten heeft. Als je daarnaast op geen enkele manier de knotsgekke ervaring van Gods aanwezigheid hebt, rest je weinig anders dan Westermans weg te volgen. Dat is voor velen een opluchting, het loslaten van het geloof waarvan men jarenlang het gevoel heeft gehad dat men het ‘moest’ blijven aanhangen – want ook dat is onderdeel van het geloof van je jeugd, de steeds weer herhaalde waarschuwing dat je het niet mág afzweren.

Wat dat betreft is Westerman er nog goed vanaf gekomen. Uit ‘Ararat’ blijkt niets van die worsteling, de weerstand die veel gereformeerden (en vast ook veel katholieken, maar daar ken ik er minder van) voelen bij de gedachte om hun kinderlijk geloof definitief in te ruilen voor de status van agnost. Westerman verwerpt dat geloof zonder de bittere gevoelens die een Maarten ‘t Hart duidelijk heeft ervaren. Waar ‘t Hart agnostische gereformeerden terugjaagt de kerk in, omdat ze vooral niet willen zijn zoals hij, laat Westerman zien dat het een bevrijding kan zijn om zonder enige wrok dat kinderlijk geloof achter je te laten.

Johan Braeckman, filosoof, evolutieleeraanhanger en promotor van het Darwinjaar denkt niet dat het creationisme in Vlaanderen zo goed scoort. Hij reageerde gisteren in De Standaard op berichten dat de Nederlandse creatiobistische beweging een brochure zal verdelen.

‘Ik denk niet dat deze brochure veel effect zal hebben. De initiatiefnemers overschatten de voedingsbodem voor het creationisme in ons land. Hier zijn maar een klein aantal groepen die daar open voor staan.’

‘Creationisme (het idee dat een schepper historisch aan de basis van de wereld en de mens ligt, red.) is over het algemeen veel krachtiger in protestantse landen dan in katholieke. In landen zoals Nederland lijkt er door het protestantisme veel minder een scheiding tussen het private en publieke karakter van het geloof te zijn. Ook in de Verenigde Staten is dat het geval.’

‘Bij onze Noorderburen is het creationisme ontstaan in de Gereformeerde Kerken, waar de bijbel heel letterlijk wordt geïnterpreteerd. De stap naar creationisme is dan snel gezet. Vaak hangt dat trouwens ook samen met een ultraconservatieve ideologie.’

‘Ik denk dat de overgrote meerderheid van de Vlamingen die brochure gewoon in de papierbak gooit. Maar er zijn natuurlijk mensen die slecht geïnformeerd en beïnvloedbaar zijn. Hen kan die brochure wel op het verkeerde pad brengen.’

‘Ik heb de brochure zelf al eens gezien, en wie een beetje wetenschappelijke basiskennis heeft, doorprikt die gewoon. De gebruikelijke kwakkels staan erin, het zijn geen gesofistikeerde teksten.’ (pl)

De Nederlandse creationistische beweging wil ook in Vlaanderen de brochure Evolutie of schepping, wat geloof jij. Dat schrijft De Standaard. In Nederland krijgt het christelijk reveil ook echt voeten in de aarde. Zo mogen CDA’ers niet deelnemen aan de gay pride van Amsterdam, en mag de abortusboot niet meer functioneren.

“De brochure vertrekt vanuit het idee dat je kunt kiezen wat je gelooft: ofwel dat God de mens heeft geschapen, zoals in de bijbel staat, ofwel dat de mens door evolutie is ontstaan, zoals Charles Darwin ontdekte. In zes punten proberen de auteurs aan te tonen dat de evolutietheorie vergezocht is, en ze komen tot het besluit dat een schepping door God toch wel logischer is”, schrijft De Standaard.

Prof. dr. Johan Braeckman van De Maakbare Mens reageert sceptisch. Volgens hem is de impact van een dergelijke actie in Vlaanderen beperkt. “De meesten zullen het zelfs niet lezen, denk ik. Maar er is altijd een kleine groep die zich laat verleiden door dergelijke teksten. Dat is bij de getuigen van Jehova zo, en dat zal hier ook wel zo zijn.”

Het creationisme is voor Braeckman en vele andere wetenschappers een gevaarlijk ideeëngoed, omdat het opvattingen uit het geloof voorstelt alsof het historische, wetenschappelijke feiten zijn.

Wat de impact in België zal zijn, is moeilijk in te schatten. In Nederland is er gelukkig al wel tegenwind. Zo was er een tijd terug de campagne Er is waarschijnlijk geen god. Godzijdank voor zo’n campagne…

“Wow, jij windt er geen doekjes om!”, verzucht Taede Smedes tegen zijn interviewer, zijnde: zichzelf. Smedes stelt zichzelf inderdaad nogal kritische vragen in zijn boek God én Darwin. Geloof kan niet om evolutie heen. Bij dit vermakelijke interview met zichzelf, tegen het einde van het ook voor de rest zeer lezenswaardige boek, kreeg Smedes mij voor het eerst echt op het puntje van m’n stoel.

De grote verdienste van Smedes’ boek, is dat hij glashelder de hele huidige discussie tussen geloof en evolutie analyseert en in een nuchter perspectief plaatst, wars van creationistische en atheïstische achterhoedeveldslagen. Wie zich vandaag de dag nog wil mengen in dit loopgravendebat, moet eerst Smedes lezen voor hij zijn mond opentrekt, vind ik.

So far so good, ik heb eerder (enigszins halfhartig, ik geef het toe) bezworen me niet meer in dit loopgravendebat te willen begeven. Vandaar dat het voor mij pas echt spannend werd in het al genoemde interview met zichzelf… Want goed, creationisme, Intelligent Design en atheïsme mogen achterhaalde posities zijn — maar, om het een beetje plechtig te zeggen, wat vermag ik dan nog te geloven? Wat gelooft Smedes nog? Ik was erg benieuwd naar het antwoord op die vraag, en gelukkig was zijn zichzelf interviewende alter ego zo brutaal om het aan hem te vragen. Een citaat:

Maar dat betekent niet dat je niet in God gelooft?

Nee, dat betekent het niet. Het woordje God is de naam die ik geef aan het mysterie achter en verborgen in onze waarneembare werkelijkheid. Het woordje God is, zoals de filosoof Karl Jaspers het noemt, een chiffre, een geheimteken (…). (Smedes, God én Darwin, p. 120.)

Oké, prima, God als ultiem mysterie, daar kan ik me goed in vinden. Maar wat voor zinnigs kunnen we vervolgens nog zeggen over God? Smedes verwerpt wat hij het ‘filosofisch theïsme’ noemt — als ik het goed begrepen heb verstaat hij daar de moderne theologie onder die God probeert te behoeden voor de veronderstelde vernielzucht van de natuurwetenschappen. Uiteindelijk is dat “een hopeloze zaak”, meent Smedes. En de meeste theologen moeten ook al niets meer weten van dit filosofisch theïsme. De term ‘post-theïsme’ lijkt Smedes hier op de lippen te liggen, en op zijn weblog wordt die term ook expliciet gebezigd. Zoals Smedes daar uitlegt:

Ik gebruik de term “post-theïstisch”, maar ik had het ook “pre-theïstisch” kunnen noemen. Het theïsme is namelijk een uitvinding van de Verlichtingsfilosofie. Het is het resultaat van een poging om het spreken over God te systematiseren door middel van categorieën uit de achttiende-eeuwse filosofie.

Goed, dat typisch achttiende-eeuwse theïsme is passé, dat lijkt me helder. De 18e eeuw ligt dan ook weer drie eeuwen achter ons. We zijn nu goddank weer een stukje verder. Maar waarom zouden we onze nieuwe positie daarom ‘post-theïsme’ noemen? De medische wetenschap van nu (om maar een zijstraat te noemen) is ook wezenlijk verder dan die van de 18e eeuw, maar we spreken ook niet van ‘post-medisch’.

Geef het beestje maar een naam, kun je denken. Maar ik zie toch echt weinig heil in dat voorvoegsel ‘post-’. Het is me te nietszeggend, te krampachtig, te laf zelfs. Met als meest weerzinwekkende exponent de term ‘post-christelijk’ die de laatste jaren ook in zwang raakte onder intellectuelen die zich diep schaamden voor de laatste restjes christelijk geloof die zij nog bezaten. Ik vind de positie van (onder meer) Smedes te waardevol om het met het onwoord ‘post-’ te besmeuren.

Waar het mij om gaat is dit. Wij zoeken naar een manier om God ter sprake te brengen. Steeds opnieuw. Op geleerde en op gelovige manier, via de rede en via de verbeelding, door te spreken en te zwijgen. In de 18e eeuw deed men dat zus, Taede Smedes en andere theologen en godsdienstfilosofen doen het nu zo. Het is een proces van trial and error, van voortschrijdend inzicht en van veranderende contexten. Maar ik ken nu eenmaal geen beter woord voor dat voortdurende ter sprake brengen van God dan ‘theïsme’. (Wie een suggestie heeft mag het zeggen!)

Ik vind het theïsme van Smedes razend interessant, maar God én Darwin liet mij ook een beetje verweesd achter daar op het puntje van mijn stoel. Want wat kunnen we nog over God zeggen? Hoe kunnen we God nog zinnig ter sprake brengen? Alleen maar door te zeggen wat God niet is? Ook dat vraagt de interviewer Taede Smedes aan de geïnterviewde Taede Smedes, die daarop tamelijk geïrriteerd en kortaf reageert:

Terug naar de negatieve theologie?

Misschien. Ik wil hier nog verder over nadenken. Ik zal hier in mijn volgende boek op ingaan. Volgende vraag graag.

Ik hoop dat Smedes zich niet door Smedes laat afwimpelen, maar dat Smedes Smedes als een zuigerige interviewer blijft lastigvallen met deze vraag, totdat dat volgende boek er daadwerkelijk komt. Ik kijk er alvast naar uit.

Enigszins verbaasd over de ophef ben ik wel. Of nee, eigenlijk toch ook weer niet. Het viel te verwachten dat de ‘Verklaring van gezamenlijk geloof in God als Schepper‘ van Henk Medema, Cors Visser en Cees Dekker op kritische reacties zou stuiten uit christelijke hoek. Van de 108 mensen die aangeschreven werden, tekenden er slechts 37. Waaronder een zekere Anton de Wit — ach ja, dat ben ik, nu je het zegt. Nu de streng bevindelijke gristen-satiristen van Goedgelovig het manifest “een politiek-correcte vingeroefening” voor “angsthaasjes” hebben genoemd, en de best bewaarde deskundige op dit terrein Taede Smedes zijn verbazing uitsprak over het feit dat ik en andere katholieken dit “zo typisch protestants” papiertje ondertekenden, lijkt het me goed om even toe te lichten waarom ik dat deed.

Nu niet om terug te krabbelen of mezelf te verontschuldigen, maar allereerst wil ik opmerken dat ik er niet lang bij stil heb gestaan of ik zou tekenen. Ik kreeg eerder deze week een mailtje van de drie initiatiefnemers met het concept-manifest. Mijn naam was al bij de ondertekenaars ingevuld, en het enige wat ik hoefde te doen was binnen 24 uur tegenspurtelen als ik liever niet wilde ondertekenen. Ik heb de tekst even diagonaal doorgelezen en toen per ommegaande laten weten dat het mij best was. In een latere mail werd nog verteld dat de tekst wat was veranderd na een stormpje van kritiek. Het zal wel, dacht ik. Mijn handtekening heb ik laten staan, zonder de nieuwe tekst na te lezen.

Vanwaar mijn laconieke houding? Nou, paradoxaal genoeg heb ik de verklaring ondertekend omdat ik niet meer met dit onderwerp bezig wil zijn. Na de roemruchte, chaotische uitzending van Rondom 10 eind februari, waarin ik vergeefs mocht pogen een genuanceerd geluid te laten horen, leek het mij wel welletjes met dat hele evolutie-versus-scheppingsdebat. Smedes heeft gelijk als hij zegt dat het sowieso een tamelijk intern debat is van protestanten. Bovendien vind ik dat er anderen zijn die veel beter dan ik een doorwrocht genuanceerd standpunt naar voren kunnen brengen dan ik — wederom kijk ik in de richting van Taede Smedes.

Maar als ik er niet mee bezig wil zijn, waarom tekende ik dan toch? Nou, omdat de verklaring iets benoemt waar ik wél mee bezig wil zijn. Namelijk het belijden van mijn geloof in Jezus Christus in deze tijd, ondanks alle moeilijkheden die dat met zich meebrengt, niet in de laatste plaats de diepe onenigheid met andere mensen die er met een beroep op diezelfde geloofsbelijdenis naar mijn mening idiote misvattingen op nahouden. De tekst van de verklaring, in elk geval de oorspronkelijke, drukt iets uit van een deemoed, van een besef van ons eigen tekort: oké, we zijn verdeeld, maar we proberen in elk geval open met elkaar in gesprek te blijven.

Ik ben het helemaal eens met deze opmerking op Goedgelovig: “Theologische eenheid is er al 2.000 jaar niet in de kerk. Eenheid is er alleen in verbondenheid met de Ene; je verschillen heb je maar te accepteren.” Maar volgens mij is dat nu net de strekking van de verklaring. Dus ik zie niet zo goed in waarom dit een kwestie van “de boel bij elkaar houden” (GG) of “allerlei kolen en geiten die gespaard worden” (Smedes) is. Voor mijzelf kan ik in elk geval dit zeggen: ik zie creationisme en aanverwante quasi-wetenschap nog altijd als heiligschennis, als ketterij, en als onzinnig achterhoedegevecht bovendien. Voor mij persoonlijk is deze verklaring een afsluiting van mijn bemoeienis met het thema, en een begin of een herbevestiging van de thema’s waar ik het wél over wil hebben.

Natuurlijk is de verklaring niet veel meer dan een tekst met “zes open deuren” (GG) “waar om de hete brei — evolutie en bijbelopvatting — wordt heengedraaid” (Smedes). ‘t Is inderdaad magertjes, als dit alles is waar de christenheid het over eens kan worden. En zelfs dat niet, getuige de vele negatieve reacties van christenen. Maar ook het voornemen om in gesprek te blijven is daarmee al ruimschoots geslaagd. Ik bedoel: lees de nu al tachtig verhitte reacties op Goedgelovig er maar op na, zelfs de grootste leek kan na lezing daarvan probleemloos instromen in het derde jaar Fundamentele Theologie aan de universiteit van Kampen.

Verbaasd ben ik niet over al die nodeloze ophef, in dit land van dominees en theologen. Of ja, eigenlijk toch ook weer wel.

Wanneer liberalen, en dan vooral de libertaire/anarcho-kapitalistische “variant” ervan, spreken over Ron Paul is het alsof katholieken spreken over een grote theoloog. En ergens terecht aangezien Ron Paul, hoezeer ik ook mag verschillen van zijn visie op maatschappij en economie, zo goed als altijd een onderbouwde visie kan neerzetten. Maar je hebt natuurlijk ook bepaalde mensen die met Ron Paul dwepen omdat hij een Amerikaanse libertair is, zonder dat ze eigenlijk ooit enig document over libertarisme hebben gelezen, laat staan iets van Ron Paul zelf. Voor hen is Ron Paul iemand die zich verzet tegen alle conservatieve visies en een progressief iemand is op alle vlakken. Geen gezeik over religie of normen en waarden die zouden opgelegd worden door iets dwingend als een staat of godsdienst. De grootste aanhangers van Ron Paul in Europa zijn dan ook vaak radicale atheïsten die tegen alle vormen van religieuze inmenging in de samenleving zijn.

Maar laat onderstaand filmpje nu wel eens tonen dat Ron Paul zelf geen grote aanhanger is van dingen als de evolutieleer. Niet dat dat de man moet kwalijk genomen worden. Maar het toont wel dat de dingen helemaal niet zo zwart/wit zijn als sommige mensen willen doen vermoeden.

http://www.thedailybackground.com/2007/12/21/ron-paul-just-another-texas-republican-who-doesnt-believe-in-evolution/

Hier de letterlijke bewoordingen;

QUESTIONER: …All of the candidates were asked if they believe the theory of evolution to be true, but I didn’t see [your answer] and I’m wondering, do you believe it to be true or false?

REP PAUL: Well, first I thought it was a very inappropriate question for the presidency to be decided upon a scientific matter. And uh, I uh, I think it’s a theory. The theory of evolution. And I don’t accept it as a theory. [snip] The creator that I know created us, each and every one of us and created the universe, and the precise time and manner and uh, you know, I just don’t think we’re at the point where anybody has absolute proof on either side.

Ik introduceer dhr Slob. Arie Slob. Meneer Slob wil leerlingen pseudowetenschap gaan voorschotelen en het presenteren als aan wetenschap gelijkende materie. Nu is dit op het eerste gezicht geen probleem. Ik wil ook wel eens dingen die eigenlijk nergens op slaan. Maar meneer Slob is politicus. Fractieleider. En die hebben her en der wat meer in de pap te brokkelen dan ik.

Meneer Slob moet echter zelf even terug de schoolbanken in, voor hij er uitspraken over gaat doen. Creationisme is geen wetenschap en kan dus niet gelijk gesteld worden aan een wetenschappelijke theorie. En hoort dus als zodanig helemáál niet thuis in het (basis)onderwijs. Net zoals het ei van Brahma. Het is al moeilijk genoeg om gaandeweg een beetje zicht te krijgen op wat al die wetenschap nu inhoudt! (zie ook vorige blogpost) Ruis in de boodschap gaat nergens goed voor zijn. De discussie dient eigenlijk niet eens gevoerd te worden. Aan de andere kant: de minister van OCW zal zich waarschijnlijk een stuip lachen. Waarom slaat dhr Slob doelloos op zo’n hol vat? In Amerika zijn hier al meerdere rechtszaken over uitgevochten. Zonder daarover uit te wijden adviseer ik dhr Slob om niet hetzelfde te proberen. Verspilde moeite.

Geloof wat u wilt meneer Slob – dat is uw volste recht – maar maak er geen sprookje van.

De Nederlandse organisatie Creatie.info wil het creationisme (= de wereld ontstond uit de Schepping) verplichten in het schoolcurriculum. Creationisten roepen steeds luider om aandacht, en vooral in strengchristelijke middens is de theorie populair. Maar evolutie vs. creationisme geeft soms vreemde resultaten.

Bij Web 2.0-websites zijn gerelateerde artikels populair. Zo ook bij GvA.be. Maar wanneer je de sleutelwoorden creationsime, evolutie en evolution groepeert, krijg je dit.

Lees ook

* Darwin krijgt website cadeau voor 200ste verjaardag
* Mitsubishi Lancer Evolution mikt een stuk hoger
* “Mensheid redden van homoseksualiteit”
* Sarah Palin: “Dino’s en mensen leefden samen”
* Darwin boog zich over ‘blondjeskwestie’
* ‘Geen creationisme in wetenschapsonderwijs’
* “Vrienden kochten uit steun porno, om weg te gooien”
* Milieu is “werk van God” volgens meerderheid Amerikanen
* Leerkrachten geloven steeds minder in evolutietheorie
* Jaarlijks vrijwilligerstreffen

Zouden Charles Darwin en God dit in gedachte hebben gehad?

http://NOOB.live.nu

`CYBER SPACE JUNK 1.1`

- data remix cloud of geekism, spirituality, art and more -

Until march 29th, 2009.

An Interactive Information-Art installation for NOOBS on Parade – Contest at Avalon Art District (Ars Lunga sim region) in SL:

http://slurl.com/secondlife/Ars%20Lunga/99/177/33

􀀂

Snapshot with visitors inside the Black Prim Temple, taken by Callipygian Christensen

.

concept: Ze Moo – http://ZeMoo.live.nu

avatar: Globe Core – Planet Earth

video: A Noob Machinima - Chantal Harvey – http://MaMachinima.eu
music: 7 Seas – High Voltage

radio:  Cryosleep – http://BlueMars.org

Black Prim Temple

.

THE CONTEST
Inspired by the popular “Cows on Parade” featured in cities across the world, Avalon Art District challenged artists take a sculpted NOOB and change the textures, modify it, add to it, make it creative, silly or inspirational. Entries are displayed in Avalon Town at Ars Lunga SIM and open for voting by SL residents.

Voting:
March 16 until the 29th noon SL ( = 21:00 CET)

Party!!!
Join us for a party on March 29th, from 1 pm PDT ( = 22:00 CEST) , the five Noobs that received the most votes will be featured and all those attending the party will vote for their favorite.  The Winner by Popular vote will receive $5000L. Two runners-up will recieve $2000L.

Globe Core

STONE
“the Stone fell from Heaven to show Adam and Eve where to build an altar and offer a sacrifice to God.”
“The Stone will have two eyes with which it will see and a tongue with which it will speak, and it will testify in favour of those who touched it in sincerity.”

SPACE JUNK
“Space debris or orbital debris, also called space junk and space waste, are the objects in orbit around Earth created by humans, and that no longer serve any useful purpose.”

CYBERNETICS
“The theory/science of communication and control in the animal and the machine.”

________________________________________________________

‘Life is short, Art is long’

At the exhibition in SL:

PLAY & mix sound music + video
Quicktime Player installed?
Ctrl-P
Audio & Video
Streaming Preferences
[V] Play Audio
[V] Play Media

Een toeval zo mooi, dat je er een goddelijk plan in zou vermoeden: links van mij (rechts in beeld dus) zat een voornaamgenoot en rechts van mij (links in beeld) een achternaamgenoot. “These, antithese, synthese”, concludeerde mijn voornaamgenoot te linker zijde. “Dáár geloof ik in. Dus jij bent de synthese?” “We zullen het zien”, mompelde ik nog, en toen begon de uitzending.

Ik mocht, als gezegd, meedoen aan de discussie tussen creationisten en atheïsten in Rondom 10, afgelopen zaterdag. Misschien had de redactie inderdaad bedacht dat ik de synthese zou zijn tussen het eenkennige creationisme van Jan Rein de Wit (geen familie) en het rancuneuze atheïsme van Anton Mullink. Ik sta immers een wijze van geloven voor die het boek van de openbaring én het boek van de natuur serieus neemt. Maar het kwam er niet uit. Er kwam sowieso vrij weinig uit de discussie – collega-blogger Rutger Schimmel heeft daar enkele rake opmerkingen over gemaakt. (EDIT: Zag zojuist ook deze blog van Jan Brouwers… ook zeer het lezen waard!)

Gaandeweg kreeg ik de indruk dat ik simpelweg in de verkeerde discussie was beland. Achteraf zeiden sommige mensen dat ik te weinig aan het woord gelaten was, maar ik heb het woord zelf ook maar weinig genomen. Want ik had geen zin om met de vele haantjes mee te kraaien, en bovendien valt tegen zo veel geestelijke verstarring maar weinig te beginnen. Ik moest de hele tijd denken aan die prachtige spreuk die aan Franciscus van Assisi wordt toegeschreven:

“Verkondig het evangelie, desnoods met woorden.”

Als je me hebt zien glimlachen op tv, was het omdat ik stilzwijgend het evangelie aan het verkondigen was, met deze woorden in mijn hart. Voor mij zijn ze hét antwoord op die oeverloze discussie of je anderen mag proberen te bekeren of niet. En ze zijn dé kritiek op die verbitterde ex-priester – nota bene destijds pater in de eerbiedwaardige orde van de heilige Franciscus! – die zijn ‘blijde boodschap’ slechts met een stortvloed van hatelijke woorden aan de man kon brengen. 

Nee, ik sta niet voor een synthese tussen mijn linker- en mijn rechterbuurman. Ik betwijfel of die hele materialistische synthesetheorie (in deze vorm door Hegel bedacht en door Marx geradicaliseerd) inzake het geestelijk leven überhaupt wel geldig is. Het is veelzeggend dat juist de rancuneuze ex-priester Anton Mullink deze theorie aanhaalde voor de uitzending: klaarblijkelijk was hij in de jaren ‘70 zo bezeten door de marxistische geest dat hij het priesterambt heeft neergelegd. Deze man is een bekrompen vrijzinnig fossiel, zo versteend als de geologische resten waarin hij de ondergang van het christendom meent te kunnen ontwaren.

Je merkt, ik heb geen goed woord over voor deze man. En niet omdat hij kritiek had op religie – dat moet kunnen. Het punt is dat hij werkelijk niets zinnigs te zeggen had (had de atheïstische kerk echt geen intelligentere donderpredikant kunnen afvaardigen?), maar wel doorratelde met angstaanjagende haat. Ik heb de hele zondag nodig gehad om bij te komen van de negatieve energie die hij uitstraalde (en de pieptoon is nog steeds niet geheel uit mijn linkeroor verdwenen). Jan Rein de Wit zinspeelde er tot algehele verontwaardiging op dat deze man naar de hel zou gaan, maar ik zeg je: deze man ís al in de hel. Zo veel haat en frustratie, zo weinig mildheid en inlevingsvermogen – wat moet zijn leven troosteloos zijn. 

Hoewel ik het nog altijd niet met zijn opvattingen eens ben, wil ik zeggen dat ik mijn achternaamgenoot, de Urker creationist Jan Rein de Wit, wél een sympathieke en intelligente man vond. Ik heb na de uitzending nog goede gesprekken gehad met een aantal creationisten, en hun openheid, intelligentie en interesse vielen me honderd procent mee – misschien heb ik eerder te veel een karikatuur van het creationisme gemaakt. Toch blijft mijn kritiek geldig. “Wij willen de Bijbel met een eenvoudig hart lezen”, zei één van hen tegen me. Dat vind ik een prachtige formulering, antwoordde ik, maar mijn indruk blijft dat creationisten de Bijbel ook met een te eenvoudig hoofd lezen. 

Jan Rein de Wit is een intelligente en integere man, die wel 1500 boeken over creationisme in zijn boekenkast heeft staan, zo bleek ook in de uitzending. Ik denk echter dat dat er 1499 te veel zijn. Religie gaat over zo veel meer dan over de wetenschappelijke feitelijkheid van het scheppingsverhaal. Over al die andere dingen wil ik het voortaan hebben, en niet meer over deze oeverloze discussie die duidelijk de mijne niet was.

Morgen – zaterdag 27 februari – besteedt het NCRV-programma Rondom 10 uitgebreid aandacht aan het verhitte debat tussen driftig folderende creationisten en driftig adverterende atheïsten. Ook ik ben uitgenodigd om deel te nemen aan de live uitgezonden discussie (vanaf 21.05 uur op Ned.2). Wie de twee voorgaande links volgt, kan alvast zien dat ik van beide posities allerminst gecharmeerd ben – en ik mag dan ook een derde positie verdedigen, een vorm van evenwichtskunst die ik al eerder katholieke orthodoxie heb genoemd.

Ik ben blij dat meer katholieken dit alternatieve geluid laten horen. Ik sta daarom honderd procent achter de actie ‘Stop de strijd!‘ van een aantal katholieke Utrechtse studenten. Een zinnige site, met een zinnige visie. Een verademing tussen al het vermoeiende gekrakeel.