i would really have to say the deed was okay if only he was in love with the girl. but because this is a good stunt for their upcoming movie, i cannot blame Richard Gutierrez for not resisting to this great opportunity of advertising himself as the “hero of the day”, with a little help from the ever whining Cristine Reyes. but, just like his acting, poor.

taken from : http://www.chuvaness.com

sorry, CHAD, my heart goes out for the kapamilyas this time.

taken from: http://www.chuvaness.com

Ainda na sessao discotecas, bares e restaurantes pelo mundo mas ainda no México, outro lugar que recomendo muito e que talvez muitas pessoas ainda nao conhecem é Puerto Vallarta onde há lindas praias e um clima muito gostoso.

La quando fui foi por indicacao de um amigo que me indicou o lugar e eu fui pela Royal Holiday ao Park Royal Los Tules tambem ja com o servico All-Inclusive que nos ajuda a econimizar dinheiro na viagem, assim como em Cancun e Acapulco, Puerto Vallarta tambem tem uma vida noturna bem agitada e a dica de Discotecas e Bares sao:

El hilo com musica para todos os gostos, Mandala com pessoas de varias partes do mundo, Cristine mas é um pouco caro e o Señor Frogs outra vez que nos sabados tem concurso de Biquini.
Tem ambiente para todos os gostos sem importar sexo, pudor ou classe social.

Originally Aired: 1/15/2009

If you’re a woman over 35, you may be confused about hormone therapy. What is it? Get both sides of the hormone replacement controversy.

Guests: Dr. Christiane Northrup

…when someone you love won’t ever care how hard you try, how touching your advances are, how deeply you love.
they just don’t love you back.
life happens, man.
love hurts © Edward Norton in Primal Fear

Bom, melhor começar me apresentando, não é mesmo?

Veja aqui.

Miss January Destiny Davis
Miss Yanuary Amber Campisi
Miss March Jiilian Grace
Miss April Courtney Rachel
Miss May Jamie Wesrenhiser
Miss June Cara Monaco
Miss July Qiana Chase
Miss August Tamara Witmer
Miss September Vannesa Hoelser
Miss October Paige Amanda
Miss November Gibson
Miss December Cristine Smith

Miss January Destiny Davis
Miss Yanuary Amber Campisi
Miss March Jiilian Grace
Miss April Courtney Rachel
Miss May Jamie Wesrenhiser
Miss June Cara Monaco
Miss July Qiana Chase
Miss August Tamara Witmer
Miss September Vannesa Hoelser
Miss October Paige Amanda
Miss November Gibson
Miss December Cristine Smith

Mistress Alexia – Gallery I

Kadere inanmak da olasilik dahilindeydi, ama o hep bu olasiligi gozardi etmisti.. Hayatini kendisinin belirleyecegini sanmisti, ne buyuk bir yanilgi. Korkularini gostermemeye calistikca, daha da guclu sekilde ortaya cikiyordu.. Kendisinden buyuk bir gucun varligi , siyrilip kurtulamayacagi sekilde onu kendisine cekiyordu..

Ipler baglanmis ve her saniye, onceden belirlenmis ona yaklastiriyordu onu belki de hayati boyunca.. Ama o bu ipleri sona yaklastikca farketmisti.. Olacagina ihtimal dahi vermiyordu boyle bir seyin.. Buna benzer hikayeler duymus ama bir turlu inanmak istememisti.. Oyle ya o her seferinde kendini tasmalamak isteyenlere karsi mucadele ediyordu ve kimse bunu basaramamisti.. Ama asil gozden kacirdigi boynuna baglanmak istenen seyden kurtulmaya calisirken ayagina baglanan ve hem de siki sikiya baglanan ipti..

Simdi kendi sonuna dogru gelirken , kurbanlarn hikayeleri anlatilirken zihninde canlanan korku dolu insan tiplemesinden eser yoktu kendisinde.. Bu kabullenmislik degilse neydi ? Gorebildigi alan yerin en fazla yarim metre kadar ustuydu , tum bu dusunceler icinde yerde suruklendigini vucudundaki yanma hissi hatirlatmisti ona..

Gecen her saniye, tas zeminde biraz daha aciyla kivranarak ilerlemesini sagliyordu.. Ve yolun sonunda onu bekleyen neydi ? Hayatina son verecek olan celladi mi, aslinda tum bu olan bitenin oyun oldugunu soyleyecek biri mi ya da en son tercih edecegi sey: ayaklarinin altinda olmaktan sonunda mutluluk ve huzur duymaya baslayabilecegi bir kadin.. Aslinda kendine bile itiraf edemedigi en buyuk zaafi miydi yoksa bu tercih edecegi en son sey..

Sonuna yaklastigini artik gorebiliyordu.. Gozunun ucunda yere kadar sarkan bir latex elbise belirdi.. Guclukle secebiliyordu los ortamda , ki hucreye sizan isik huzmesi cizmenin celik topugundan yansiyarak yardimci oldu.. Yardim herhalde bu durumda aklina gelebilecek en son seydi.. Sandalyede oturan her kimse sarsilmaz bir kararlilikla bekliyordu hamlesini yapacagi ani..

Ayagin yavas yavas kalktigini gordu.. Bir metronom gibi inip kalkan kamcinin sesini duyabiliyordu deri eldiven uzerindeki yankisiyla.. Artik hareket etmiyordu, iste olmasi gereken noktadaydi.. Ayagin tabani sanki milimetrelerle cizilmis bir yere iner gibi yanagina inmisti sertce.. Ayagin saga sola hareketleri ile eziliyordu yuzu.. Hepsi bu kadar mi diye dusundugu anda kamci indi sirtina..

Bu aci vermek icin yapilmis bir hareket degildi ama rolleri tam anlamiyla belirlemekteydi.. Mutlak hakimiyet ve mutlak bagimlilik.. Bir sigara tabakasi aildi ve icinden ozemle eldivenden cikmis el bir tane sigara aldi ve tabaka tekrar tek elle kapandi.. Icine dustugu kiskaci cagristiran daramatik bir sesti.. Sigara ozenle agizliga yerlestirildi masanin uzerinde duran kalin mumun atesinde yandi, duman ortaliga yayilmaya baslamisti..

O dumandan bir nefes cekebilmek icin basini kaldirmak istedi, ama imkansizdi.. Elleri iki yana ayrildi , zihninin yarattigi ve asla olmayan ip kisisel gercekliginde de yok olmustu.. Ama bu kez de bu durumdan kurtulmak istemiyordu.. Hayatini bu sekilde gecirebilirdi ya da bu da bir sonraki sonunu hazirlayan bir baslangicti..

BDSM denen, hayatlarımızı kendine, kendini tutkularımıza, günahlarımıza esir eden, tasmanın ucundan tutan elin sisli puslu olduğu bu merede en çok yakışan mevsim hangisidir düşündünüz mü hiç?

Bence kıştır.

Yaz aylarıyla hımbıllaşıp gevşeyen doğanın sarsıcı bir gerçeklikle silkinip asıl dirilişini yaşadığı mevsimdir kış.

Üstünlüklerine samimiyetle inandığımdan benim için her biri ayrı saygınlıkta ve domme, ama genlerinde yatandan bihaber olanların çoğunluğu oluşturduğu yalnız kadınları şevkatle sarmalayan tek mevsimdir aslında. İçtenmiş gibi gözüken, aklınıza gelebilecek tüm günahlara vize veriyormuşçasına cömert bir maskeyle dolaşan, fakat rutubetli İstanbul öğlenlerinde yalnızlığın kara humma gibi zihnimize sülük gibi yapışmasına sebep olan yaz aylarından daha merttir kış.

Denizden, sahile yaklaşan karayel, sedef kakmalı deri bir kırbaç gibi Caddebostan sahillerini kamçıladığında dalgakıranların itaatini izlediniz mi hiç hayranlıkla. Ya da bu ritüeli hüzünlü gözlerle izleyen, haylidir tenine yürekten bir erkeğin teni değmemiş olan orta yaşlı kadınların sahil yürüyüşlerine tanık oldunuz mu?

En domme, en sert, en güçlü olanının dahi dokunduğunuzda 4 yaşındaki bir kız çocuğunun masumiyetine dönüşmelerini sağlayan coğrafyaları vardır. Göremeyenlerin, bunu görememe sebepleri o kadınların bu zaafı sakladıklarından değildir. Bir kadının gözlerine nasıl bakılacağını bilmediğinizdendir. İstanbul’ un erkekleri, gezegenin diğer kalanı gibidir.

Ama İstanbul’un kadınları, İstanbul gibidir.

En emin olduğunuz anda sizi dünyanın en şaşırtıcı sürpriziyle başbaşa bırakıp geleceğinizi yakabilir, ya da mutlulukla cilalayabilirler.

Mahur Erenköy sabahları nasıl ki akıl almaz bir huzurla, sahra ıssızlığını aynı anda üflüyorsa, kadınları da öyledir. En anaç anlarında bile merhametin uğramadığı insafsızlıklarını kınlarından çıkartıp kalbinize saplayıverirler. Ölmez, ama hayat boyu kanarsınız.

İstanbul’ da, kadınları gibidir. Siz ne kadar bakmayı bilirseniz, o da o denli güzelliklerini gösterir size. Bu dünyanın içinde ayrı bir özerk gezegen gibidir. Kadınları bu yüzden özeldir.

Hangi kentten gelmiş olursa olsun, her kadını kendi kahkaha, gözyaşı, mutluluk, hüzün, ahlak ve ahlaksızlıklarıyla yoğurmayı başarır. Boğaz Köprüsünden geçerken camı aralayıp Anadolu Kavağına bakarken gözleri esen lodosla yalanan bir kadın artık nereliyse, “oralı” olamaz, İstanbul’ ludur.

Tapılası, birbirinden farklı tad ve dokulara sahip binlerce ayak, parmak arası terliklerle vedalaşarak yüksek ökçeli kışlık ayakkabılara, çizmelere, yeni ikametlerine geçecekler. İnsanın yüzünü yakarcasına keskin esen fırtınaların ardından yağan yağmurlarla raksedecekler, yağmurun nemi çizmelere sızacak ve naylon çoraplardan izin kopartarak tabanlardaki terle flörte başlayacaklar.

Vapurla seyahat edenler, sabah gazetelerini okuyan kadınların topuklarından kurtulmuş parmak uçlarında sallanan ruganlarını izleyerek martılara simit atmayı ihmal edecekler.

Taksim Meydanında yüzlerce yüksek ökçenin ritmik sesleri birbirine karışacak, trafiğin gürültüsüyle birleşerek isimsiz Jazz şarkılarına dönüşecekler.

Kimi kadınlar uzun kışlık mantolarının kol kanat gerdiği bacaklarındaki tutkulu köle öpücüklerinin hazzıyla yürüyecek, kimileriyse itaatkar erkeklerin bakışlarını tahlil için cafelerde pusuya yatacak.

İstanbul’ un dominantları da, İstanbul gibidir …

Tam insafsızlıklarına, hoyratlıklarına, size yaşattıkları öksüzlüğe isyan noktasına geldiğinizi hissettiğiniz anda anne karnındaki huzurunuzu aratmayacak ufak bir dokunuşla teninizde karnavallar yaşatırlar.

Dengesizliklerinden mi?

Hayır…

Biz erkeklerin denge fukaralığından.

Hep yaşadığımız anın içine sıkıştığımız ve geçmişle geleceği ıskaladığımızdan. Doğamızda var bu.

İstanbul, içinde yaşayan kadınları kendine benzetir. O kadınlar da kendilerine ait erkekleri, köleleri…

İstanbullu olabilmenin yolu, kadınlarından geçer bu yüzden.

Ardarda açılan yüzbinlerce latex fermuarının hışırtısını andıran bir uğultuyla boşalacak yakında yağmurlar.

İstanbul “kadınlarını” sarmalayacak, kadınlar erkekleri İstanbullu yapacak …

Marcel Proust, Bernard Pivot ve James Lipton’a tesekkurlerimle..

20 soru kosemin bugunku konugu etkileyici arkadasim Chilek..

Istegimi kirmadi ve blogum icin kendisi 20 soruyu cevapladi..

Tesekkurler Chilek..

1- en sevdiğiniz kelime?

ÇiLeK

2- nefret ettiğiniz kelime?

(Bir “kelime” olduğundan emin olmamakla birlikte) “ yoff ”

3- ne sizi heyecanlandırır?

Zeka parıltısı görmek

4- heyecanınızı ne öldürür?

Salaklık

5- en sevdiğiniz ses nedir?

Dalga sesi

6- nefret ettiğiniz ses nedir?

Karaktersiz Kadın Sesi ( Karaktersiz olan kadın Değil Ses / Sesin karakterinden bahsediyorum!!!!)

7- hangi mesleği yapmak istemezsiniz?

Polis olmak istemem ASLA !

8- hangi doğal yeteneğe sahip olmak isterdiniz?

En önemlisine sahip olduğumu biliyorum, Görüyorum.

9- kendiniz olmasaydınız kim olurdunuz?

Olmazdım sanırım

10- nerede yaşamak isterdiniz?

Huzur bulduğum yerde

11- en önemli kusurunuz nedir?

Asla unutmamak, Hiçbirşeyi!

12- size en fazla keyif veren kötü huyunuz hangisi?

İstediğim kadar ve istediğim herşeyi yiyip ASLA kilo almayarak etrafımdakileri delirtmek

13- kahramanınız kim?

Don Kişot

14- en çok kullandığınız küfür?

Pussycat’e saygılarımla onun yüzünden alışarak “ a .q .”

15- şu anki ruh haliniz?

Şımarık

16- hayat felsefenizi hangi slogan özetler?

“ OLduğumda ÖLeceğim.”

17- mutluluk rüyanız nedir?

İşimde en iyisi olmak

18- sizce mutsuzluğun tanımı?

Mutlu olmama hali

19- nasıl ölmek isterdiniz?

Öldüğümde bir önemi kalmayacak sanırım

20- öldüğünüzde cennete giderseniz Tanrı’nın kapıda size ne söylemesini istersiniz?

‘HOŞ’geldin.

Marcel Proust, Bernard Pivot ve James Lipton’a tesekkurlerimle..

20 soru kosemin ilk konugu herkesin en azindan nickini bildigi Pussycat..

Yogun calismalar sonucu ulastim ve blogum icin kendisi 20 soruyu cevapladi..

Tesekkurler Pussycat..

1- en sevdiğiniz kelime?

Neden?

2- nefret ettiğiniz kellime?

Demagoji

3- ne sizi heyecanlandırır?

Sadizm =)

4- heyecanınızı ne öldürür?

Hevessizlik

5- en sevdiğiniz ses nedir?

Viyolonsel

6- nefret ettiğiniz ses nedir?

Törpü

7- hangi mesleği yapmak istemezsiniz?

Doktorluk

8- hangi doğal yeteneğe sahip olmak isterdiniz?

Hayır diyebilmek (doğa üstü; uçabilmek… )

9- kendiniz olmasaydınız kim olurdunuz?

Kendim olmasaydım, var olmazdım…

10- nerede yaşamak isterdiniz?

New York (lakin İstanbul’un havasına, suyuna, taşına, toprağına… )

11- en önemli kusurunuz nedir?

Geç kalmak

12- size en fazla keyif veren kötü huyunuz hangisi?

Alkol, sigara

13- kahramanınız kim?

He-man (ironi?)

14- en çok kullandığınız küfür?

‘Yorumsuz…’

15- şu anki ruh haliniz?

Yorgun

16- hayat felsefenizi hangi slogan özetler?

2. kere düşünme

17- mutluluk rüyanız nedir?

Ne şekilde olduğu önemli değil sadece huzurlu olabilmek…

18- sizce mutsuzluğun tanımı?

Yalnız kalmak

19- nasıl ölmek isterdiniz?

Hızlı ve eğlenceli…

20- öldüğünüzde cennete giderseniz Tanrı’nın kapıda size ne söylemesini istersiniz?

“ Görüp görebileceğin bundan ibaret, fazla bir şey bekleme…”

(Bari önceden bilelim bu sefer…)

Kralice’nin Muhafizlari’nin gorevi OWK topraklari ustunde gecerli kanun, kararname ve direktiflerin uygulanmasini saglamaktir.. Bunun otesinde polis gucu, zindan koruma ekibi, gumrukler, guvenlik ve koruma gorevlerini yurutur ve kriminal olaylarda sorusturma birimi olarak gorev yapar..

Not: Daha fazla resim icin ismin ustune tiklayin.. Click on the names to see the full gallery..

Kralice’nin Muhafizlari’nin Yapisi

Headmistress of the Queen´s Guard

Madame Loreen

Lady Officers

Madame Jana

Madame Katarina

Madame Taylor

Mistress Roberta

Guardesses

Madame Elena

Madame Veronika

Madame Danielle

Madame Samantha

Madame Rita

Madame Laura

Madame Karma

Madame Miranda

I

tamı tamına 3 ay olmuştu, Paris’ten Amsterdam’a, abimin yanına taşınalı…ve tam 1 ay olmuştu, abimin “sıkıldım Honoré… buralar senin artık” diyip gidişinin üzerinden…evet benimdi artık “buralar”…ha bu arada adım Jacop, abimin bana Honoré demesinin sebebini tam çözememekle beraber Paris’te sanat eğitimi almama bağlıyorum…ama seviyorum o ismi ne hikmetse daha az sıradan bir isim gibi geliyor kulağa…neyse uzatmayacağım…dedim ya benimdi artık “buralar”, peki ya neydi artık benim olan “buralar”…aslen Maltalıyız, ailem babamın “yuppiliği” nedeniyle 70′lerde Amsterdam’a yerleşmiş…burada da abim Silvio ve ben gelmişiz dünyaya…babam ben Paris’teyken ölünce, annem Malta’ya geri döndü…neyse işte şimdi burdayım, ve abimin “buralar” derken kastettiği coffeshop’u işletiyorum…çevredeki diğer coffeshoplara göre ufacık bi dükkan bizimkisi adı Zion…burayı işletmek kolay gelirdi bana Silvio başındayken…zira sadece dumanlanmak için uğrardım…şimdi anlıyorum kazın ayağının asıl şeklini…

hareketsiz aylardaydık, şehirde hemen hemen hiç turist yoktu, bi kaç junkee dışında dükkanıma uğrayan yoktu…böyle oluca abimin dealer’ı Jay Jay’in el altından sağladığı müthiş Jamaica otunun tadını ben yalnız başıma çıkaracağım diye seviniyordum bir yandan da…işler gayet kesat olduğu için de sık sık kapıyı kilitleyip arkadaki atölyemde duman etkili resimler yapıyordum…asıl anlatmak istediğim de burda başlıyor zaten…bir gün ayaklarımı uzatmış babamın eski çubuğuna süper kalite Jamaica mahsulünden doldurmuş üflüyordum, ilk deneyişimdi bunu, hatta J.J “böylesini Grassoppers(amsterdamın en büyük ve popüler coffeshop’u) ‘da bile bulamzsın” demişti…

bir kaç nefesten sonra J.J’ e hak vermeye başlamıştım…eski pikapta abimin Edit Piaf plaklarından biri çalıyordu…kadını hayal etmeye çalışıyordum…çok net bir sesi vardı, acaba nasıldı saçları, siyah olmalıydı, düz ve kısa küt kesilmiş…ancak bir süre sonra – ki ne kadar o süre kestiremiyorum – ne kadar uğraşırsam uğraşayım gözümün önünde, sarışın 30lu yaşlarda, kendinden emin ifadeli bir kadın beliriyordu……ilk seferinde sadece şaşırmıştım, ancak önemsememiştim pek…fakat her seferinde adını hatırlayamadığım o eski fransızca şarkının tam da aynı yerinde karşımda belirip o kelimeleri fısıldıyordu bana…nedense her seferinde farklıydı…yüzü aynıydı saçı da hatta dudağının gülümserkenki sağa kıvrılışı da – ve buna bayılıyordum- ama kıyafetleri değişiyordu hep…ve ayakkabıları…neden dikkatimi çekmişti bilemiyorum her seferinde birbirinde farklı ayakkabılar oluyordu ayağında…sık sık parmaklarını gösteren ucu açık yüksek ökçeli ayakkabılar, bazen de dizine kadar yükselen siyah çizmeler…dikkatim aynı anda hem yüzündeki hafif buğulu ifadede hem de ayaklarında oluyordu…ve ben muhtemelen salak salak bakıyordum dumanlı zihinmin yaratısı bu kadına, gerçekte olsa komik bulurdu muhtemelen beni…

zaman geçiyordu…ve artık öğleden sonra 3-6 arasını bu esrarengiz ziyaretçiye ayırıyordum…Jamaica malının da sonu geliyordu…umrumda değildi bu, Esrarengiz kadının uzun süre kalmasını istiyordum yanımda artık…kafam netleşse de yüzünü ve ayaklarını hatta yanındaki beyaz kediyi bile en ince ayrıntısına kadar hatırlıordum….

II

günler günleri kovalarken, ben rengarenk ama hep aynı rüyalarla gündüzümü geceye karıştırmış bu esrarengiz ziyaretçiyi resmetmeye karar vermiştim..önce boşlukta bir dudak belirdi fırçamın ucundan, muzur bir kıvrımla bitiyordu gülümsemesi…kırmızısı hiç bilmediği bir kırmızıydı o dudağın, hiç duyulamış sesler fısıldamak için kimsenin daha önce görmediği bir dansla aralanırdı…sonra bir yay çizdi fırçam ve bir yüz belirdi ansızın, sonra içine çekildiğimi hissetiğim bir çift göz sıçradı fırçamın ucundan…bakmıyordum bile bunları yapmak için kozmik tuvalime, gözlerim kör ancak tüm benliğim gözlerimdi ve yerleri buluyordu fırçam açığa çıkartıyordu hem de nerdeyse ezbere…zarif bir vücut hafif yana kaykılmış, sanki az önce güzel bir felakete neden olmuş da onu izliyor gibi, bir kaç çizgizi hafif kalkık, resimdeki kadın öyle baktıkça ben utanıyordum, utandıkça daha da belirginleştiriyordum Onu…düzgün bir çift bacak zarif bilekler, bir çift kan kırmızı ayakkabı içinden her biri bana seslenen parmakalar…hiç görmediğim ama her ayrıntısını bildiğim ayaklar…”neden, nasıl oluyor bu, kimsin sen” dedkçe her ayrıntı patlıyordu zihnimde…ne kadar sürdü, birkaç saat mi,bir kaç günmü? bilemiyordum…ta ki bi akşam dizlerimin üzerinde uyanana kadar…tuvalin içinde ayakta dikilmiş bana bakıyordu…güç bela doğruldum…çok güçsüz hissediyordum, üstüm başım boya içindeydi, ağzım kupkuruydu…karnım sırtıma yapışmış bi vaziyette lavaboya yürüdüm…gözümü kapayınca tablodaki kadını götüyordum…

kafamı musluğun altına sokup bir süre toparlanmayı bekledim soğuk suyun etkisiyle…nasıl bir obsesyona dönüşmüştü duman sefam,nasıl bir oyun oynuyordu çarpık zihnime,neden öyle bir kadın yaratmıştı otun etkisiyle çarpılan zihnim ve neden etkileniyordum o kadından…sorulara cevap bulamama yaramasa da kendime biraz da olsa gelememi sağlamıştı soğuk su…aynadaki yansımam yemeden içmeden geçen o ayin vari zamanda ne hale geldiğimi hiç kıvırmadan direk çarpı vermişti suratıma…tam anlamıyla bitik görünüyordum…bişeyler yemem şarttı…ve de su…dudaklarım kurumuştu…içim kavruluordu…musluğu yeniden açıp ağzımı dayadım kana kana içiyordum…gözlerimi gayri ihtiyari kapamıştım; ‘elinde kilden bir testi vardı sanki 1000yıl öncesine ait, tek ayağını dayamıştı dudağıma ve dizinden aşağı döküyordu suyu,teninin yanık şekerimsi aromasıyla karışan buz gibi su ferahlatıyordu benliğimi…’ aniden irkilerek açtım gözlerimi, zihnim artık ayıkken oyunlar oynuyordu bana…görüntünün şokunyla bir miktar su genzime kaçmıştı…öksürüyordum deli gibi iki büklüm…

III

“TAK! TAK! TAK!” biri kapıyı vuruyordu…gözlerimi araladım buz gibi fayansta boylu boyuna uzanmıştım, yorgunluğa daha fazla dayanamamıştı bedenim…”TAK! TAK! TAK!” biri kapıyı vuruyordu…hala…sürünerek banyo eşiğinden aşırdım bedenimi…içeri vuran ışık gözümü alıyordu kapıdaki her kimse seçemiyordum…sağa sola tutuna tutuna kalktım dizlerim taşımamakta ayak diriyordu sahiplerini…bu küçük ama haklı ihanete kulak asmadım…yalpalayarak kapıya doğru ilerledim, doğrusu eskivlerim başarısızdı bi kaç sandalyeyi devirdim…”TAK!TAK!TAK!” kapıya vuruyordu biri ve ben biliyordum…

camın arkasında kise yoktu…ama yemin edebilirdim birinin az önce (ve belki baygınken de ) kapıyı vurduğunu…zihnim gene mi oyun oynuyordu…emin olmak için açtım kapıyı…kimse yoktu…sonra bileklerime yumuşak bir sürtünme hissettim…bir kedi…beyaz bir kedi…olayları bir birine bağlamakta zorlanıyordum..eğildim hemen atlayı verdi kucağıma…benbeyaz güzel uzun tüylü bir kediydi…tasması da vardı…sahipliydi…heralde yemek yada biraz hovardalık için dışarı çıktı ve öncesinde demlenmek için buraya uğradı…kötü bi espiri yeteneğim olduğunu miyawlamadan hatırlattı bana kedi…”oooh onu bulmuşsunuz!!!” sesin içinde sewinç ve tanıdıklık yüreğimi yerinde sıçratmıştı…o an hissettiklerimi anlatacak kelimem yok benim…hangi söz grubunu kullansam sıradanlaşıyor dile geldiğinde…

IV

kulaklarımdaki yanma, göğsümdeki tam-tamlarla bir olup başımı dönürüp beni içeri doğru ittiler adeta…sarı saçlarının ardından halime biraz acıyan biraz da merak eden gözlerle bana bakarak içeri girdi o da…kedisi kucağımdaydı hala…”iyimisin? oturmak ister misin, doğrusu buna ihtiyacın var giibi görünüyor” dedi…sesi güzeldi…bu kelime yeterliydi…sesi güzeldi…gözünün önüne düşen saçı da güzeldi ‘tıpkı yaptığım tablodaki gibi’, dudakalrı belirgin di sağ tarafa doğru güzel bir yaya çiziyordu gülümserken ‘tablodaki gibi’…ona kucağımdaki kediyi beceriksizce verdim ve bir iskemle çekip oturdum…kediyi kokladı yüzündeki gülümseme yayıldı…”sağol Rita iyiki sana rastlamış…yoksa napardı sokakta.sonra görüşürüz o halde.” dedi…sanırım bu felce uğramış halime anlam verememiş ve biraz da sıkılmıştı…arkasını döndü…bişey yapmalıydım…yüksek ökçeli terliklerinin zemindeki titreşimlerinin de yardımıyla zar zor seslenebildim arkasından “sizi görüyorum!”…doğrusu mükemmel derecede manalı bir giriş cümlesi olmuştu tam hay salak diye kendimi paylıyordum ki döndü “pardon?nasıl yani?” dedi…”bilmiyorum” dedim -bilmiyordum- “nasıl açıklayabileceğimi,ama sizi her ayrıntınıza kadar gördüm tanıdım” dudakları her zamanki hafif alaycılığıyla karışık bir şaşkınlıkla aralandı bana doğru yürümeye başladı – diz kapakları çok güzeldi-…”bir sandalye çekti karşıma oturdu “anlayamadım” dedi, “nasıl görüyorsunuz beni ve tanıyorsunuz” dedi…terliğini biraz da sabırsızca sallıyordu ayağında, tırnakları gene kırmızıydı…”açıklayabilir miyim bilmiyorum, yani denerim ama sözle ne kadar becerebilirim emin değilim…ama arkada size göstermek isteyeceğim ve görmeniz gereken bir şey var” dedim daha cümlem bitmeden gene salakça bir cümle kurduğumu farketmiştim hemen ekledim ” yalnış anlamayın ben ressamım yani burayı işletiyorum ama aslında ressamım adım Jacob” iskemleden kalkıp elimi uzatmaya çabalarken bitkinliğimin etkisiyle dizlerimin üzerine ve onun ayaklarının dibine düşütüm…telaşlandı doğrulmaya çabalamadım…ona bu şekilde yakın olmak hoşuma gitmişti dumanlı hülyalarımdaki gibi…beni kaldırmaya yeltendi ama “biraz böyle oturayım ve lütfen şu arkadaki odaya gidip bakın” dedim “merak etmeyin kıpırdayabileceğimi zannetmiyorum” diyerek gülümsedim…halimi hem komik buluyor hem de bu tuhaf tesadüften hoşlanıyordu…ışıldıyordu anlamlı gözleri ” peki kıpırdama yerinden”dedi “ama bunu sana güvenmediğim için değil kendini daha fazla yormaman için istiyorum” dedi ve o meşhur gülüşüne bir de göz kırpması ekledi…yanımdan geçerken kokusunu yakalamak amacıyla derin bir nefes çektim…hafif bir vanilya ve çikolata kokusu doldu ciğerlerime…vakur yürüyordu…merakla,telaşla,korkuyla yürüse bile vakurdu…arkasından izledim onu…mermerden oyulmuştu sanki…pembe beyaz bir teni vardı…her hattı güzel kavislerden oluşuyordu…omuzu, beli, dirseği, kalçaları, baldırları, topukları…keyifliydi onu izlemek…tüm şaşkınlığımı bir yana atmıştım, deliriyor bile olsam umrumda değildi…acaba deliriyormuydum…hala bir uyuşturucu tribinde miydim?kapıdan içeri girdi…ben başımı öne eğdim…ne olacaktı merak ediyordum…

V

oracacıkta oturmuş olmakta olanları düşünüyordum, paristeki günlerimde de kimi zaman gerçeklikle kurguyu karıştırırdım, okuldayken iyi oluyordu bu durum, yaptığım çalışmaların içi bomboş da olsa sınırlarda dolaşan bir adam imajı normalde 5 para etmeyen işlerimi ‘şeklim’ dolayısıyla hep ilgi çekici yapmıştı…ama şimdi olan neydi, şu geçen 1 ay…ayık gezmeyen bir ressam olsam işin felsefesine uyacağından gene dert etmeyecektim, ama bir işletmeciydim de ne boktan bir hal almıştı durum…benden de tam bekleneceği gibi, dükkanın kasası tam takırdı…beceremiyordum bu işi…ama dert ettiğim bu da değildi…rahatsız olduğum ama bir yandan da olmaması için hiç bir şey yapmadığım şey gerçekten kurguyla gerçeği karıştırıyor olabileceğimdi…yani şimdi burda onun içerden gelmesini bekliyordum, ama hiç de emin değildim onun gerçekten var olduğuna…bu düşünce sanırım çimdikledi kaba etimi ve ayağa doğrulamadan emekleyerek arkaya yöneldim,gözlerim onun gerçekliğini kanıtlayacak izler arıyordu yerde…kapıya vardım, başımı içeri uzattım kedisini yere bırakmıştı…kuyruğu bileklerini okşuyordu…ellerini kavuşturmuş kendini seyrediyordu -gerçekten de tablodaki kadın kendisiydi-…kedi ayaklarına sürtünüyordu…ilkkez yaptığım tabloya ayık gözlerle bakıyordum tablonun merkezinde düşlerimin de merkezini oluşturan kadın tüm zarifliği ve ihtişamıyla duruyordu,muhtemelen ihtişam benim algıladığım bir şeydi o resimden zira kadın gerçekten zarifti…ama ihtişamlıydı da işte…yüzü rönesans madonnaları kadar güzeldi ama asla sizi suçlu ve kötü hissettiren o masumlukta bakmıyordu gözleri, aksine günahkarlığımı anlıyor ve onaylıyordu dudağındaki kıvrık gülümsemeyle ve dahasını da bekliyordu kalkık kaşı…çalışırkenki kafa dumanım tabloda da vardı, kadın dumanların içinde asılı duruyordu, ayak parmakları hafifçe aralıktı duman o aralıklardan geçiyordu…kedi odadaki gerçek kadının bacakalarını okşuyordu, duman da tablodaki kadının tüm bedenini….gözlerim daha tablonun aşağılarını izlemeye koyulmuştu, bir kaç ufak erkek bedeni cansız yatıyordu yerde, kadının gözlerindeki günah davetinin sonucuna katlanmışlardı, bir kaçı da sonlarını secde etmiş bekliyorlardı, biri vardı ki muhtemelen bendim o, diğerlerinden daha bir cesaretle başını kaldırmış kadına bakıyordu…ve kadın ‘dahası’ diye fısıldıyordu…

kedi miyavladı usulca, kadın eğildi kucakladı onu…sessizdi.. şaşkınlıktan mı, cüretimden duyduğu rahatsızlıktan mı emin değildim…yüzünü görmeden anlayamzdım ki…sonra döndü kapıda diz çökmüş halde beni gördü…gülümsüyor olması içimi rahatlatmıştı…tek kelime etmedi…kapıya yanaşıp üzerimden atladı…tezgahın arkasına masaların yanına geçti, bir iskemleye oturdu kediyi yeniden yere bıraktı…bıraktığı yerde kaldı o da bir açıklama bekliyordu heralde…ben gene iki büklüm onlara doğru yanaştım…açıkcası görüntü gerçekten komik olmalıydı, dükkanın içinde bir oraya bir buraya 4 ayak üzerinde dolanıp duruyordum…hala güçsüzdüm…güç bela doğrulup tam karşısında bir iskemleye yığdım bedenimi…bir sigara yaktı…kadın hakkında hiç bir bilgim yoktu, ama hani vardırya kimi insanlar, ufacık bir yer fıstığını bile keyşfle sanki bir ziyafet çekermiş gibi yerler,bu kadın öyle biriydi işte…öyle bir çektiki sigarasının ilk nefesini sigaraya acıdım ama o kadının ciğerleri olmayı istedim o an…ben tüm bu saçma düşüncelerle boğuşurken “adım Heliné” deyiverdi…”hiç bir anlam veremsem de, tablonu çok beğendim, gerçekten benim ordaki, yüzümüzün benzerliğinden ötede ama bu söylediğim…anlayabiliyor musun?” anlıyordum tabi beni de delimiyim ben diye kıvrandıran bu durumdu…”sizce delimiyim ben” dedim…”muhtemelen” dedi gülümseyerek, hem içtendi konuşurken hem de önemsizdim onun için…ne bekliyordum ki, böyle boktan bi tablo yüzünden boynuma sarılmasını mı? “şaka yapıyorum, açıkcası etkilendim, sorgulamaktan da vaz geçtim nasıl yaptınız neden diye” dedi…”ama hoşuma gitti, ben yazgıya inanırım…evim bu cadde üzerinde ve muhtemelen de gördünüz beni buralarda, ve burda sattığınız şeylerden de kullandığınızı düşünürsek…”dedi gülüyordu gene bunları söylerken…”belki” dedim…”peki şu size bir şey ifade ediyor mu : ’seni utandırmayı seviyorum’ ” diye sordum…iskemlesinde oturuyordu bacak bacak üzerine attı…”bunu gördüğüm düşlerde kulağıma fısıldıyordunuz” dedim…kalktı, heralde gidecekti…kapıya ilerledi,kedi oturuyordu hala…kapının sürgüsünü çekti…jaluzileri indirdi…tekrar bana doğru yürüdü…kulağıma eğildi “kaç yaşındasın jacop”dedi…”yir..yirmi sek..iz” diyebildim zar zor…ateş basmıştı kulaklarımı…”evet gerçekten de güzel utanıyorsun” dedi….

VI

bir sorgu memuru gibi dolanıyordu etrafımda,ağır ağır…bir oyun başlamıştı sanki…içimden bu ne kötü bir zamanlama diye geçiriyordum…berbat görünüyordum, bitkindim, olan biten üzerinde hiç bir hakimiyetim yoktu.hakimiyet için çabaladıkça daha da zayıf düşüyordum…ve o sanırım zihnimi okuyordu…yada gene zihnim zırvalıyordu…”nasıl ve neden çizdin o tabloyu, ne neden oldu bunu yapmana merak ediyorum” diye fısıldadı kulağıma birden…nefesi ense kökümü kulağımı ve sol yanağımı baştan çıkarmaya yetmişti…kedi de benle beraber aynı hipnotizma etkisinde onu izliyordu…ben susyordum o miyawlamıyordu…

“bir duş almalısın…” diye seslendi, ayak seslerinden uzaklaştığı anlaşılıyordu…ne kadar rahattı…iskemlemde doğrulmayı başardım birkaç denememden sonra…eski model küvete su dolduruyordu…yüzümdeki şaşkınlıktan keyif aldığı aşikardı artık…”gir biraz dinlen su iyi gelir…ben de buraya bir iskemle çeker oturur hikayeni dinlerim senden” dedi…bin yıldır tanışıyorduk ve ben onun bir dediğini iki etmezmişim gibi “peki” diyebildim…dışarı çıktı,ben gömleğimden kurtulmaya çalışırken…su çok sıcaktı ama eklemlerimin varlığını hatırlattı bana..dayanmaya çalışarak girdim içine…O da kapıdaki yerini almıştı…bacak bacak üstüne atmış bana bakıyordu…gözlerine bakamıyordum çok sık ve uzunca…su o kadar iyi geldi ki bu teklifi yaptığı için kendimi teşekkür borçlu hissediyordum ona karşı…”adınızı…ha.hala öğrenemedim” dedim…gülümsedi ” aslına bakarsan adım da vahiy edilmiştir sana diye düşünüyordum…adım Heliné…bilmen gerekenler tablodakinden fazlası değil adım dışında…”dedi ve “doğrusu çok etkilendim o resimden…kendimi resmetmeye kalksam bundan çok farklı olmazdı”diye devam etti…sivri burunlu yüksek ökçeli terliğini tutan baş parmağına takılıyordu gözüm…ordan ayak çukurundaki toz pembesi kavise,ordan ayak bileğine,half-halında biraz dolandıktan sonra güçlü bileklerine..daha yukarı çıkmadan yakalıyordum bakışlarımı…farkında mıydı?muhtemelen …gerçi karşısında küvette çırılçıplaktım…daha kötü ne olabilirdi ki…

“rasta bir tip vardır buralara takılır..arkadaşım adı Jay Jay ve bu kafenin bazı ihtiyaçlarını karşılar…bir gün jamaika mahsulü olduğunu söylediği bir kaç torba ot aldım ondan burda satmak için…ancak pek kalabalık değil burası gördüğünüz gibi… ve neredeyse hepsini ben içtim …ilk denememde gördüm sizi…edit paif çalıyordu, onu hayal etmeye çabalıyordum sanırım…çok net hatırlıyorum…onu görmeye çabaladıkça siz iyice belirdiniz karşımda…”dedim ve durakladım…ilk kez böylesine uzun bir cümle kurmuştum ona ve sanırım soluklanma vaktimdi…”eee devam et” dedi…mola istemiyordu anlaşılan…”sonraları ziyaretleriniz daha sık ve uzun olmaya başladı, sırf sizi görmek için dükkanı kapalı tutup içip durdum…her seferinde geldiniz…ve seni utandırmayı seviyorum dediniz…her defasında” ve işte gene utanmıştım…ayak değiştirdi bir sigara yaktı…”evet” dedi “tenin kızarmıyor ama sesin azalıyor ve bakışlarını nereye koyacağını şaşırıyorsun utanınca”dedi ufak bir kahkaha eşliğinde…sandalyesini içeri çekti biraz daha küvete yanaşmıştı…sudan daha sıcak olmuştu bedenim…tek ayağını küvetin kenarına koydu…bakamıyordum…sudaki baloncuklarla ilgileniyordum..ve eminim çok komik görünüyordum o an…”resimde yerde cansız yatan bedenlerin yanında hayatta kalmış ve ‘bana’ uzanan figür sensin değil mi?”…….sessizlik…kalp atışlarım….damlayan musluk…dudağındaki kıvrık gülümseme…ayak parmakları…o soru….sessizlik…”evet benim o”…kıyamet kopmamıştı…aksine rahatlamıştım…”neden öyle çizdin kendini?neden kendini de yanımda dikilmiş elini belime dolamış çizmedin de öyle minacık çizdin?” tenimdeki ısı suyu fokurdatacak mı acaba diye merak ediyordum….köşeye sıkışmıştım…sorusunun cevabını ben de bilmiyordum…efsunlanmış gibiydim o resimi çizdiren şey her ne ise onun tarafından…gerçi karşımdaydı o resmi çizmeme sebep olan ‘her ne ise’…ve hin hin bakıyordu bana…küvetin kenarına dayadığı ayağı zaten pek de sağlıklı düşünemeyen aklımı karıştırıyordu…fetişist değildim aslında…bu kadını görene kadar değildim…aslında sadece ayakları değildi beni etkileyip salağa çeviren…rahatlığı, gülümsemesi, sigaraya davranışı, oturuşu, sesi…ama başlangıç noktası nedense ayaklarıydı…kendimi onlara doğru atılıp dokunmamak için zzor tutuyordum…ben tutmuyordum aslında o tutuyordu…”seni dinliyorum hadisene” dedi gülümseyerek “takılma ayakalrıma rahat duramazlar pek”…oyun oynadığı barizdi…-toparlan be oğlum, en azından katıl oyununa sende- “bilmiyorum…emin değilim ama hülyalarımda sizi gördüğümden beri böyle hissediyorum…tüm kontrolümü elinize geçirmişsiniz gibi” doğrusu alkışlamam gerekirdi kendimi, ne yüzümdeki yanma hissine ne de göğsümde çalan davullara kulak asmadan dalmıştım Onun oyununa…”ve bundan da şikayetçi değilim…yani değildim…o sırada resmi çizerken..”diye düzelttim hemen iplerimi hemen vermeyi reddeder gibi ve sanki ipler onda değilmiş gibi…ben konuşup konuşmalarımı kafamda kendi kendime yorumlarken o birden ayağımı suya soktu, öyle bir irkildim ki küvetin içinde kayıp sulara gömüldüm…

VII

gülümsemesi kaybolmuştu, parmakları dizimin bir karış üzerindeydi hemen, gülümsemiyordu ama gözlerindeki ışıltı, bu oynadığı oyun her neyse, ondan çok hoşlandığını söylüyordu…elim istemsizce uzandı ve deydi ayak tabanına…ve çekmedim elimi,çekemiyordum ki…ne muntazam diziliydi parmakları…ben dokundukça oynatıyordu onları…tam avucuma almıştım ki çekiverdi ayaklarını sudan…abuk subuk bir yutkunma düğüm oldu gırtlağımda…utançla açlık birbirine girmişti…kaynar sular dökülüyordu kafamdan aşağı ama ben arzıca bundan keyif alıyordum,saçlarımı savura savura…dudaklarım aralık ona bakıyordum o ise sigarasıyla ilgileniyordu gene ben orda yokmuşum gibi…”sudan çık” dedi bir anda…işte gene o hipnoz etkisi…apar topar çıktım sudan…peşisıra takip ediyordum onu başka bir seçeneğim yokmuşcasına…tablonun olduğu odaya girdi, ve tam önünde dikildi…yaklaştım ürkek ürkek…kafamı ellerinin arasına aldı, yüzünü yüzüme yaklaştırdı “kalbinin avuçlarımda atması çok hoş…ama biraz da ayaklarımda atsın” dedi ve beni aşağı bastırdı…diz çökmüştüm önünde…tablodakinin aynısı olmuştu görüntümüz…ne yapacaktım nasıl yapacaktım emin değildim…yüzümü yaklaştırdım gayri ihtiyari ayaklarına…çıplak bıraktığı ayağını yüzüme bastırdı yavaşça, tam yanağıma…yüzüm alev alevdi,o bastırdıkça nabzımı hissedebiliyordum tabanında…nabzım belirginleştikçe o bastırıyordu…ayağını kulanarak başımı çevirdi,şimdi burnum ve dudaklarım tabanındaydı ve teninin aroması başımı döndürüyordu, bu dükkandaki hiç bir uyuşturucu bu hale getiremezdi insanı…kokusu sinirlerimi uyardıkça iştahlanıyordum..dudaklarımı araladım hafiften tadı daha da arttırdı sarhoşluk etkisini…o yüzümle oynadıkça ben kayboldum, ben kayboldukça o tabanlarıyla yeniden yarattı beni, ben her yeniden varoluşumda biraz daha cesaretlendim, cesaretlendikçe yeni bir mana kazandım tabanlarının altında, kelimelendiremiyordum ne ozaman ne de şimdi, ama anlıyordum, kader, yazgı, tesadüf, karma adı her ne haltsa…apaçık bulmuştu beni bir şekilde işte!..bu yazgının tohumları Jamaica’da bir tarlada atılmıştı, zenci bir çiftçi yetiştirmişti onu, tek motorlu ufak bir uçağı olan biri Amerikalıya satmıştı yazgımı, o da ülkesine getirmişti, ordan Bronx’a, California’ya Vegas’a gitmişti, bir ro-ronun içindeki arabalardan birine zulalamıştı bir Türk ve Avrupa’ya gelmişti yazgım o zulada, sonra yazgım abime bu dükkanı bana teslim ettirdi, sonra J.J kuzeninden bir telefon aldı ve yazgımı getirdi bana J.J ve işte şimdi o yazgının sonucunun yada yazgının ta kendisinin ayaklarının altında anlıyordum tüm anlamımı…iliklerime kadar mutluydum, ufalmak hiç bu kadar keyifli olmamıştı…

kemerini çıkardı zincir deri karışımı değişik bir kemerdi…saçımdan tutup kaldırdı başımı…kemeri boynuma geçirdi…sıktı…inledim huzurla…ışıldadı gözleri, ben yutkunurken, gülümsedi gene kıvırarak dudağını…ve “hoş geldin yeni hayatına oyuncağım” dedi…

Zihnimde mi yankılanıyordu bu ses yoksa 1 metre kadar üzerinde sallandığım taş zeminde mi, emin değilim…ama gittikçe yaklaşıyordu…
Eklem yerlerim bilmem kaçıncı saatten sonra yalvarıp bağırmayı bırakmıştı…şimdi sadece, ince ama keskin bir sızı kalmıştı plastik kabloların sardığı ve tüm ağırlığımı taşıyan -en zavallı yerim olan- bileklerimde…

TAK!TAK!TAK!
duyuyorum sigarasının dumanını üflüyor şimdi!…duruyor…bilmiyorum ne kadar yakın bana…bilmiyorum,lanet bantlardan göremiyorum,o görüyor mu beni…ve bilmiyorum ne kadar dayanır bileklerim…ama o biliyor…herşeyi bildiği gibi…ve görüyor ve bekliyor…ne kadar daha direnebilirim teslim olmamaya…teslim olmamak mı(?)…burda tavanda asılı olan kim be adam!neden direniyorsun mini minnacık olmamaya…ya da nasıl direnirsin hala…tek gerçek direnç bileklerinde şimdi…kan sızan,morarmış zavallı bileklerinde…

“yaptığın holywood,sibel can ve isveç diyetlerinden daha çok işe yaramış bak benim belirlediğim şeyleri yemen…ve tabii ki içmen…” aklımda dönüp duruyordu her kelimedeki dehşetengiz vurgusuyla bu son cümlesi,ben paslı,kırık eski aynada, gerçeğimden daha az zavallı olan yansımama bakarken…
morluklar,çizikler ve kabuk bağlamaya yüz tutmuş yaralarla kaplı derimin altında eski birikimlerimden eser kalmamıştı…ki açık açık görebiliyordum, hala şiddetle inip kalkan göğüs kafesimi sarmalayan kaburgalarımı…
tavanda geçen bir kaç geceden sonra yere inmiş olmama sevinemiyordum artık…zira soğuk taş zemin,temas etmeden daha sıcak görünüyordu bana…

3 gün…3kere ışık girdiğini gördüm, şu ufak pencere bozması gedikten…demek ki 3 gün olmuş, en azından bayılmadan 3 kere gördüm ordan güneşe ait olduğunu umud ettiğim ışığı…peki ne kadar bilinçsiz yattım…GÜNLERDİR BURADAYIM ALLAHIM!…buranın dışında bir yerlerde bir hayatım vardı..belki bir iki gün sorun olmazdı…ama en iyi ihtimalle bir haftadır burdayım…

bilmiyorum…emin değilim…gerçekten istemesem, kimin gücü yeterdi ki aslında buna…bu tutsaklığa…dillema tepelerinde dolanıp durmak bedenimdeki zonklamalardan daha rahatsız edici…
kaç gün oldu…bu neden bu kadar önemli…hep yeni bir hayat istememiş miydim?peki ya o mermerden oyulmuş surattaki gülümseme ne demişti sana:”yeni yaşamına hoş geldin…”

gerçekten inanmamıştım arabasının bagajına sığacağımı söylediğinde…sonuçta küçük bir arabaydı…ama fiyakalıydı…

sarsıntılardan önce rahat bile sayılırdım. aslında..bir süre asfalt yolda ilerledik…ama sadece bir süre…sonra sekmeler ve zıplamalarla çalkalanmış kola gibi hissetmeye başladım kendimi…ellerim boynum ve bacaklarım mühendis işi bir el becerisiyle bağlanmıştı…-küçükken- kurbanlık hayvan taşındığını çok görmüştüm böyle….bir cenin pozisyonundayım ve kordonum beni kıskıvrak yakalamış..ne ironik, oysa hiç birzaman iddia etmemiştim doğuştan bir köle olduğumu…”i was born to die!” ve kabinin içine sızan şarkıdan dilime takılan buydu…
araba durdu…müzik durdu…Tak!Tak!ayak sesleri…ve dev silüetinin ardında sonsuz bir ışıma…sonunda gelmiştim mezbahama…

plastik kablo ve zavallı bilekler: son/mutlakiyet

Konsatrasyon,adaptasyon…

O kadar çok gürültü geliyordu ki aralık kalmış pencereden…hava da bir ayaza yazmış gece…hele hele kaba etlerse açıkta kalan, böylesi rüyalar pek normal…ancak o sesler…dışarlıklı sesler…zerzevatçı,sucu ve tüpçü…ne olurdu tamamalyabilseydim rüyamı…ne olurdu bir 15 dakika geç başlasaydınız bu sabah mesaiye…
şimdi yattığım yerde düşünüyorum,’nedir elimde kalan ve nedir aslolan;
“yıldızlaaaar suuuuu ve badades soğaaaan!”

Aşkın, BDSM oryantasyonuna halel getirdiğine, bu özel duruşun tutkusuna zarar verdiğine inanırdım “asıl ben”i henüz keşfettiğim yıllarda.

Büyük konuşurudm bu mevzuuya dair o sebeple..Hem de çok büyük.

Ve Tanrı’ nın en büyük hazlarından birisinin, büyük konuşan kullarına o büyük lokmaları yalatıp yutturmak olduğunu da pek bilmezdim, ama gün geldi, öğrendim.

Bundan yaklaşık üç bucuk yıl önce yuttum o büyük lokmaları. Aniden aklıma düşüşünün sebebiyse, acımı katladı. Öğrendim ki, o zamanlar, o da bana aşıkmış.

O aşkı hükmetmenin doğasına serpiştirip yakıştıramadığından, ben aşkımı köleliğimin önüne geçer mi diye tedirgin olduğumdan birbirimize söyleyemedik.

Şairin dediği gibi, “Gözleri, kıyametim olurdu” o zamanlar…

Geri çekilir miydiniz? Size yaklaşan hazdan kaçar mıydınız? Sizi mahvolmaya razı edecek bir hazzın ışıklarıyla gözlerinizin kamaşmasından korkar mıydınız?

Beraber mahvolacağınız birini bulmak…

Bu bir şans mı, şanssızlık mı?

Belki öyle birini aramayız, korkarız öyle bir arayışa girmekten ama ya karşımıza çıkarsa o, sıradan mutluluklarla mutsuzlukların sınırladığı hayatımızı parçalayacak, bize varlığından bile haberdar olmadığımız zevkler verecek, bizi elimizden tutup yok oluşun kenarına etimizi hazdan uyuşturarak götürecek birine rast gelirsek… İşte sahibim olan kadın, öyle biriydi.

Doğuştan sahip olduğum, memleketim, dinim, adım v.b. hakedilmemiş, otomasyon olarak beraberimde gelen sıfatlarımdan, çalıp emek vererek kazandığım sıfatlara, kariyerime varıncaya dek hepsinden bir celsede vazgeçmek, ve sahip olacağım tek sıfatın “O” na ait olmaktan ibaret kalmasını istemiştim. Her insanın, oranları değişmekle beraber sahip olduğu “emniyet kemer” lerinden soyunup sadece bana reva göreceklerine adamıştım kendimi. Ve her gün, binlerce erkeğin binlerce kadına sarfetiği “aşk” bence böyle yaşanması gereken bir cesaretti.

Esareti kabullenişim, cesaretimden değil miydi. Kölelik bu yüzden herkesin harcı olamayacak kadar özel bir sıfat değil miydi?

Evet, kesinlikle öyleydi. Ama o da ben de aşkın hummasından zihnimize inen perdeyi aralamayı beceremedik.

“Benimle yokluğa yürürsen sana varlığında tatmadığın bir zevk vereceğim,” derdi gözleri…Ve ben yürümekte bir an olsun tereddüt etmedim. Ama “Size aşığım” diyemedim. O da diyemedi.

Lilith’ in soyundan geldiğine inandığım dominant kadınların, diğer kadınlardan farklı olarak hayatımıza kattıkları o akıl almaz ve delilik sınırına yaklaştıran tutkunun bir benzeri var mıdır. Tanrı neden bu dehşet verici güzelliğin içine bazılarımızı salarken aşkı bunca renk içinde sadece GRİ renkte bıraktı?

Domme kadınların, başka hiçbir zaman, başka hiçbir yerde söyleyemeyecekleri sözcükleri fısıldayan dudakları, onların içlerinde bir başka canlı gibi taşıdıkları dişiliklerini ılık ve telaşlı soluklarıyla nasıl yeniden doğuruyor, terli saç dipleri, istekle gerilen bereketli kasıkları, kölelerinin enzimleriyle yakamozlanan tabanları, kapanan gözleriyle ölümün büyük unutuşuna dokunarak, nasıl yeni bir hayata ancak özgürlüğümüzü öldürerek can veriyor?..

O kadar benden, tenimdendi ki, herhangi bir yerde adı zikredilerek “…… kim?” diye sorsalar, “Benim” demekten imtina etmezdim.
O kadar korkardım ki onun hayatıma dokunmaktan vazgeçmesinden, uyurken göz kapaklarına gizlenmek ve hiç çıkmamayı dilerdim.

Birbirimize aşkımızı hiç söyleyemedik.

O bna bunu itiraf etseydi, gözümde zayıf düşmesi ya da dünyevileşmesi şöyle dursun, her hücremi uğrattığı işgal daha da büyür, zaten katışıksız olan itaatim ve sadakatim bambaşka bir renk kazanırdı.

Ben de ona itiraf ettiğimde aramızdaki katmanların nasıl değişeceğini bilemediğimden hep korkmuştum.

O yıllarda, bana dair hislerinin sadece bildik domme duyumsamalarından ötede bir coğrafyada olduğunu hissetmiştim ama inanmama engel olmuştu duyduğum ürperti.

Uzun zaman öncesinde bir yıla yakın zaman boyu ilişki yaşadığım bir kız arkadaşıma rastlamıştık. Sahibem masada kahvesini yudumlarken ben kitap reyonundan alışveriş yapıyordum. Daha teslimiyetimin başlangıcında “sosyal hayatım ya da kadınlarla birlikteliğim noktasında özgür olduğumu, tenimin değil, ruhum ve kişiliğimin paha ettiğini söylemiş ve sınırları netlemişti. Buna rağmen bir başka kadınla beraberlik bir yana, tenime bir başkasının değmesinden dahi irite olacak kadar bağlanmıştım O’ na…

Rastlaştığım eski sevgilimle birbirimize hal hatır sorduktan sonra, sarılarak vedalaştık. Ben, eski sevgilimin içinde hep ukdeydim. O da bu ukdeyi hissettirircesine sevgiyle sarılıverdi bana. O bana sımsıkı sarılmış haldeyken, omuzlarının arkasından beni izleyen Sahibemin gözlerindeki ifadenin kanatıcı öfkesini görmüştüm.

Ve işin kötü yanı, o da bunu “gördüğümü”, kokusunu aldığımı anlamıştı.

Domme kadınların diğer bildik kadınlarla ortaklaşa yegane paydalarından biri de bu çığlık atarak çok şey söyleyen bakışlarıdır. O sıradaki ses, gerçekten hem ürkütücü hem de çok üzücüdür.

Çünkü yapmaya hazırlandığı hareketin, bütün hayalleri ebediyen yok edeceğini bilir.
Erkek bu sesi duymadığında, kendini ve erkeğini hayat boyu yaralayacak hamleyi yapmak için yola çıkar.

Hemen hemen her konuda çok karmaşık duyguları, olayların her türlü ayrıntısını tek tek fark eden büyük bir algılama yeteneği olmasına rağmen kadının intikamı genellikle tek ve basit bir hamledir.

Bir erkeğin canını en fazla bir başka erkeğin acıtacağını içgüdüleriyle bilir.

Bu darbeyi indirmeden önce sesi yeniden yumuşar, davranışları sokulganlaşır, erkeğin kendini tamamıyla güvende hissetmesini sağlar, ruhundaki yarayı ve intikam isteğini saklar.

Kaplanın pençesi açılır.

“Hedefinin” iyice yakına gelmesini sağlar.

Erkeğin kendini iyice güvende hissettiğine, iyice kendine yakın durduğuna inandığında da vurur.

Kendilerini kibrin körlüğüne kaptırmış bütün erkekler bu pençe indiğinde şaşırırlar.

Daha önceki bütün işaretlere, gözyaşlarına, soğuklaşan sese, gizli yakarışlara, yeniden beliren yakınlığa karşın erkek tamamen hazırlıksız yakalanır.

Ait olduğum o hanomefendi gibi vahşi olanlar, tarih boyunca unutulmayacak ve dilden dile gezecek bir biçimde, erkeğin bütün varlığını, güvenini, ruhunu parçalayacak bir şahmerdan gibi korkunç bir vuruşla alırlar intikamlarını.

Kalabalıkların önünde yaralanan kadınlar ise intikamlarını kalabalıkların önünde alırlar.

Ondan sonra ağlayan, yakınan, söylenen, Victor Hugo’nun deyimiyle “sevilmediği için bayağılaşan” erkekler görürsünüz.

Böyle bir darbe aldığında ağır biçimde yaralanmayan bir erkek yoktur.

Ve, bu darbe bir erkeğin kendi varlığının çevresinde oluşturduğu parlak zırhı parçalar, onun altından onun varlığının özü çıkar.

Sanırım bir erkeğin nasıl biri olduğunu en iyi bu zamanlarda anlarsınız.En derininde gizli olan, bir ceset gibi suyun yüzüne vurur.Bayağılığı, çirkinliği, güçsüzlüğü, ucuzluğu ya da tam tersi soyluluğu, gücü, zarafeti böyle zor durumlarda anlaşılır.
Erkeklerin aralarındaki farkları onların acıyı taşıma biçimlerinde görürsünüz.

Çünkü o pençe ruhlarına yapıştığında hiçbiri kendini saklayamaz.

Benim derinliklerimden, suyun üzerine çıkan suretse aşkım olmuştu sadece. Ve ben, o hamleyi ancak aşık bir kadının yapabileceğini tahlil edemeyecek kadar karmaşıktım o yıllarda.

Bir gün, her zaman olduğu gibi Moda’ daki evine çağırdı beni, gittim.

İçeri girer girmez dizlerimin üzerinde beklemeye koyuldum. Her taşı hafızama mühürlü o upuzun koridordan yüksek ökçeli çizmeleriyle ağır adımlarla yürüyerek karşıma geldi. Merhametsizliği, gücü, sevgiyi, tutkuyu, öfkeyi, huzuru aynı anda emziren o düş kapanı gibi gözlerine bakmam için eliyle çenemde tutarak kafamı kaldırarak, şöyle demişti bana;

- Bitti Burak, artık özgürsün. Çıkıp gideceksin, ve bana gerekçeme dair tek soru sormayacaksın.

O cümlenin bitiminde yüreğimdeki sarsıntıyı, ruhumun nasıl acıdığını bugün dahi aynı tesirle hatırlıyorum. Gözlerimdeki yakarışı, bakışlarını kaçırmadan izlemeye çalıştı, yapamadı. Salona doğru yürüyerek sigarasına uzandı. Arkası bana dönük olduğu halde ağızlığına takarak yaktığı sigarasından derin bir nefes çektikten sonra “Sana git dedim” diyerek koltuğa oturdu.

Evden çıkıp, gözlerimden akan sicim gibi yaşlarla merdivenleri indim. Yere yıkılmamak için kendimle savaşıyordum. Sokakta yürüyerek ilerlerken hayata felç inmesinin ne demek olduğunu ilk kez deneyimledim, tattım. Nasıl ki gözlerine izni olmaksızın başımı kaldırıp bakamıyor idiysem, o anda da geri dönüp pencereden sırtıma dek işleyen bakışlarıyla karşılaşmaya cesaret edemiyordum. Ama biliyordum, benim gidişimi izliyordu…

Yıllar sonra öğrendim ki, benim soğuk umarsız bir ifade görmekten korkarak geri dönüp bakmadığım o gözlerde sadece mayıs sabahlarının kızıllığını andıran bir uykusuzluk ve gözyaşı varmış.

Keşke baksaydım.

Keşke baksaydım ve ona aidiyetimin ilk ve son itaatsizliğini yaparak kapısına gelerek gözlerinin en dip noktasına kitlenerek “Siz söylemeseniz de biliyorum. Ama ben söyleyeceğim. Kendi tenimden, canımdan, hayata dair her şeyden daha fazla seviyorum sizi, sonsuz bir aşkla titriyorum, ve bu hep böyle kalacak. Sizin bana duyduğunuz aşk, sadece çok az köpeğe nasip olacak ayrıcalıklı bir gurur yaşatacak bana. Gücünüze duyduğum hayranlık artacak…” diyebilseydim.

Ne O söyleyebildi, ne de ben.

Ben o pencereye dönüp bakamadım.

Hayatı ıskalamamanın en önemli yaşam sanatı olduğunu daha iyi biliyorum artık.

O Pencere, hem O’ nun hem de benim geleceklerimizin, mutluluğumuzun üzerine kapandı.

Söyleyemedik işte, Tanrı ve hayat bizi affetsin…

Her birimizin hayatlarının başkenti, güçlerine pazarlıksız teslimiyet için hayatlarımızı emnyet kemerlerinden sıyırarak ellerne bıraktığımız dominant kadınlar.

Özde hükmetmeyi, yönetmeyi, kontrolü seven, ama her biri Tanrı’ nın ruhlarına üflediği farklı doğalar farklı karakterlerle hayatlarını sürdüren dominant kadınlar var.

Ve her nedense güçlerine, bağımsız duruşlarına hayranlık duyduğumuz bu kadınların ciddi bir çoğunluğunun ne kadar onulmaz bir yalnızlık acısıyla, ne denli tuhaf gel-gitler yaşadıklarını göremez çoğumuz.

Onlar her ne kadar “Tanrıça” nitelemesiyle anılsalar da yalnızlığın, onları da yaratan Tanrı’ ya mahsus olduğu gerçeği, tenlerimizi tutuşturan aidiyet tutkusunun önüne geçemez.

Hizmet edebilmek ve hazlarına adanmak üzere biraraya geldiğiniz o kadınların, siz ayrılıp geri döndüğünüzde nasıl bir koza içine girdiğini düşündünüz mü hiç. Beni çok yaralar işte bu, hem de çok…

Yalnızlıklarını paylaşmak ya da deşifre etmeyi, tıpkı kölelerle sex yapmak kadar tartışılmaz bir dogma sayan kadınların yalnızlıkları hiçbirimizin ıssızlığına benzemeyecek kadar çığlık çığlığa ve ürperticidir.

Sadece bir kaç saat önce hayatınızı avuçları içinde küçücük bir saka kuşunu kavrarcasına tutan o hanımefendinin sessizliğe büründükten sonraki ruh rengini bilir misiniz?

Endorfin, ter, kan ve toksinlerle bezeli o mekandan geride kalanl aksesuar ve aparatlar toparlanıp gardroplardaki istirahatgahlarına çekildikten sonra buz gibi acıbadem sütleriyle makyajlarını temizleyen dominantların, cenin misali dizlerini karınlarına çekerek nevresimlerine şevkat beklercesine nasıl sarıldıklarını göremezsiniz. Görmenizi de istemezler. Bu hallerini zayıflık ya da güçsüzlük gibi sığ sıfatlarla başlıklandırmanızı istemez, tahammül edemezler çünkü.

Oysa bence en güçlü anlarındandır bu dominant kadınların. Herhangi bir erkeğin gölgesine ya da bir dost kucağına değil, yine ve sadece kendilerine sığınacak kadar güçlüdürler. Halbuki yalnızlıkları ve yüreklerindeki öksüzlüklerini de tamlayabilmesi gerekmez mi esaretlerindeki kölelerin?

Nedense güçleri ve karakteristik farklılıklarına karşın onların da kadın olduklarını unutur çoğu. Ki bence bu bencilliğin zirvesidir. Sadece inandıkları ve daima görmek istedikleri o dimdik ikonayı isterler. Latexlerin ardındaki tenin de duygularla ürpererek acıyabileceğini pek düşünmezler.

Akşam çökerken, karlı dağların arasından ilerleyen adam ıssız bir yamaca dayanmış bir ev görür.

Eve yaklaştığında kapı açılır ve elinde tüfeğiyle, düşman bakışlı genç bir kadın belirir.

- Hemen git buradan, der, yoksa ateş ederim.

Adam yorgundur, açtır, uykusuzdur, yaralıdır.

Sadece o geceyi geçirecek bir yer aradığını, kötü bir niyeti olmadığını anlatmaya çalışır ama kadın hep aynı cümleyi tekrarlamaktadır.

- Hemen git buradan, yoksa ateş ederim.

Kadının kararlı olduğunu gören adam çaresizce arkasını dönüp yürümeye başlar. Kadın, ya adamın yıkılmak üzere olduğunu anlatan bitkin yürüyüşüne acıdığından ya da adamın gerçekten sığınmaktan başka bir niyeti olmadığını sezdiğinden arkasından seslenerek çağırır.

- Gel.

Adamı eve alır. İçerde bir de bebek vardır.

Yemek ısıtıp adama verir. Sonra ona, alet edevatın durduğu soğuk bir odada yer gösterir.

Adam o kadar yorgundur ki, bir yatağın olmamasına aldırmaz, yere bir battaniye serip yatar.

Biraz sonra kapısı açılır ve geceliğiyle kadın gözükür.

- İstersen, der, içerde yatabilirsin.

Adam eşyalarını toplayıp içeri girer, kadının yatak odasında ne yapacağını bilemeden ayakta durur.

Kadın, adama bakar,

- Yanıma yatıp, başka bir şey yapmadan bana sarılır mısın?

Adam kadının yanına yatar, kadına sarılır. O halde birlikte uyurlar.

Amerikan İç Savaşı’nda yaşanan dramları anlatan filmdeki birçok acı içinde galiba beni en çok etkileyen, kocası savaşa gittikten sonra o dağ başında yapayalnız yaşayan kadının o cümlesi oldu.

- Yanıma yatıp, başka bir şey yapmadan bana sarılır mısın?

Hem ruhları hem tenleri, duyguların ve dokunuşların binbir çeşidine açık ve duyarlı olan kadınlar hayatın içinde tek başlarına kaldıklarında, hissettikleri yalnızlık bir erkeğinkinden çok daha yoğun ve derin olur. İçlerinde gezdirdikleri o ıssız bahçelerden yükselen yabanyemişi kokularının keskinliğini, seslerinin hafifçe solduğunu, neşeli gülüşlerin altında bir hüznün ve asla itiraf edilmek istenmeyen bir ürkekliğin fısıltısının titreştiğini hissedersiniz.

Çalınmayan bir piyano gibi dururlar hayatın içinde, tuşlarının tozlanacağından, bir daha hiçbir zaman o eski parlak tınılarının duyulmayacağından endişe ederler. Geceleyin, gün boyu hangi kimlikle dolaşıyorlarsa o kimlikten soyunup yalnız bir kadın olduklarında, yataklarına yorgunca otururlar.

Siz, o evi terkederken kürek kemiğinizdeki kamçı acısıyla sızlarken, onlar ıssız yataklarında “aslında en güçlü oldukları” hallerini gizlemekten yorgun, ve sizdeki sızıdan daha büyük bir acıyla kalakalırlar. Ve belki de bu ıssızlığı sonlandıracak şu cümleyi telaffuza cesaret ettiklerinde değişecektir hayatları;

- Yanıma yatıp, başka bir şey yapmadan bana sarılır mısın?