Ik zweer het, als er vandaag iemand naar mij was gekomen om te vertellen hoe mooi en romantisch de sneeuwlandschappen deze morgen wel waren, die had nen djoef op zn mulle gekregen van mij.

Wat voor mensen zijn nu blij met sneeuwval? Moeten die niet gaan werken? Moeten die niet buitenkomen?

Sneeuw is de meest onpraktische soort neerslag (naast hagel en ijzel uiteraard, maar ik ben tot op heden nog niemand tegengekomen is die fan is van deze laatste twee, wat ze iets draaglijker maakt). Het zorgt voor ellende op de baan, “rotjung” die denken dat sneeuwballen gooien tegen vreemden plezant is, en koude voeten!

Het enige goede aan sneeuw is, dat als het wat smelt en zich tot een grijze brij vermengt met het strooizout, je gemakkelijk met je wagen de liefhebbers op een welverdiende douche kan trakteren. Eens kijken of ze dan nog zo enthousiast zijn.

Met de huidige benzineprijs zou je het niet meer verwachten, maar toch blijft de pk-race verder gaan. Bentley komt nu met de Flying Spur Speed op de proppen en voor minder dan 600 pk doen ze het niet.

Dit zijn toch dingen die een mens anno vandaag niet meer voor mogelijk houdt! Staat heel de wereld te roepen en te schreeuwen om milieumaatregelen, zinken eilanden in de Stille Oceaan weg in de baren van de zee, moeten mensen lopen, rennen en vluchten voor aardbevingen, overstromingen, orkanen, … komt de Engelse autofabirkant Bentley met een energieverslindend en CO² producerend monster van 600pk uit.

Ik kan me nu al voorstellen welke gewetenloze bastaards zich daarover weeral vrolijk gaan zitten maken. En gegarandeerd dat ze zullen lachen met ons miserie … Ik hoop alleen dat ze niet lang meer zullen lachen. Maar wat wil je ook. Het past toch helemaal in de cultuur van de ‘nieuwe’, de ‘echte’ man om geen zak te geven om de wereld, de natuur en zijn medemensen. Is toch zo! Neen, de ‘nieuwe’ man kijkt naar Top Gear (Canvas!) – het programma voor machistische uilskuikens – en zuipt zich een hersenverlamming aan champagne, snuift zijn neusbrug erdoor aan de Coke (hé, Tommeke Bommeke), … *ZUCHT*

Training is belangrijk in elke job. Je moet blijven leren, anders blijf je stilstaan. En stilstaan is achteruitgaan, dat weet iedereen…

In die geest stond ik gisteren om half 10 in Mechelen aan het kantoor van 1 van de hoofdleveranciers voor ons departement om daar een update te krijgen van de nieuwe technologieën. Ik zag er een beetje tegenop, omdat ik de product manager ken die zonder twijfel de training zou geven. Het nerveuze type dat rookt uit pure noodzaak, 2 blikjes cola per half uur in zijn keelgat kiept en met de donkerste wallen die ik ooit gezien heb. Voeg daarbij hamsterwangen en je hebt een goed beeld.

Waarschijnlijk heb je nu een beeld van iemand die op nogal een monotone manier spreekt. Zoniet, dan moet je je beeld aanpassen, aangezien deze persoon in staat is een ADHD’er met een cafeïnebuzz in slaap te praten.

Maar daar kon ik nog mee leven. Zolang ik mijn aandacht er maar bij kan houden, en wat kan volgen wat er gezegd wordt, zou ik nog wel wat aan de training hebben.

Dan gebeurt het: “Becus wie ef e mixt awdijence ail doe dis in englisj”

Een technische training, op 1 toon, in gebrekkig engels…  Je kan mij evengoed met een bal lood aan mijn been door de catacomben van de hel laten lopen, gekleed in een metalen harnas zonder onderkleding met satan hemzelve op mijn hielen. Wat een kwelling!

Gelukkig ging hij veel te snel, en konden de 2 dagen ingekort worden tot 1 dag. Ik zal de release notes van de software updates wel eens op mijn gemak lezen.

Gisteren ben ik met den deze, Fritsmeister en mijn vriendin naar de show “intiem” van Vitalski geweest. Je weet wel, die kunstenaar die Joyce Van Nimmen blijkbaar iets te stevig knuffelde tijdens Stanly’s Route.

Wel, ik had niet echt een idee wat te verwachten, en was dus ook niet klaar voor wat ik hoorde/zag. Hij begon met een liedje, en alhoewel ik, in tegenstelling tot Xtremels, geloof dat Vitalski wel kàn zingen, hield hij, volgens mij dus, expres geen toon. Waarom? Hij dacht waarschijnlijk dat het grappig zou zijn. Awel, ik kan u zeggen, het was een kwelling. Niet grappig, niet mooi, overbodig.

Er waren enkele piekjes. “Laf weer” (‘dat is van dat weer als het zo regent, maar alleen op de gehandicapten’) was grappig. Voor de rest is mij weinig bijgebleven.

Op sommige momenten merkte je te goed waar de mosterd vandaan kwam, alhoewel je een dapper man moet zijn om een volledig doortrapt stukje à la Hans Teeuwen te doen.

Een tijdje had ik moeite niet in slaap te vallen. Dat kwam natuurlijk ook doordat ik verschrikkelijk moe was, maar toch, het zou niet mogen. Zeker niet als je weet dat we op de eerste rij zaten.

Om met een cliché te eindigen:

“We hebben het toch ma weer gehad! Da kunnen ze ons al nie meer afpakken!”

Jammer.

En dan zie je een wagen rijden met een kind op de achterbank dat geen gordel draagt, maar wel een fluovestje.

Tja… als het kind dan bij een eventueel ongeluk op straat wordt gekatapulteerd, dan zien de andere automobilisten het tenminste liggen.

Gisteren heb ik voor de eerste keer, toevallig afstemmend op Radio 1 omstreeks 13u, naar het programma “bromberen“ geluisterd. Het leek alsof een leemte die ik nog nooit eerder als zulks ervaren had, plots toch gevuld werd! Een uurtje geklaag, voedsel voor de ziel!

Even schetsen, elke week worden er enkele onderwerpen aangesneden die door drie gasten, de bromberen van de week, worden besproken (lees: afgebroken, opgevreten en uitgescheten).

Enkele onderwerpen die reeds zijn aangesneden:

• de zomer(festivals)
• bejaarden
• gezondheidsmanie
• …

Zondag ging het van the Night of the Proms naar Cirque du Soleil en Kuifje. Ik moet toegeven dat ik enkele keren hardop gelachen heb. (“je zou maar in een loft wonen zonder de raket van Kuifje daar te hebben staan”), en dat ik het ook af en toe eens was met de gasten. Vooral dan wanneer ze het hadden over The Night of the Proms. Ik ben daar geen fan van, te zeer massa, opgeklopt en al de rest.

Maar dus, cynisme ten top op zondagmiddag! Alhoewel ik moet toegeven om na een goed half uur het wel een beetje de strot begint uit te komen. Het wordt klagen om te klagen. De gasten krijgen het moeilijk om grappig uit de hoek te blijven komen. Het cynisme zwakt af tot een beetje autoritair uit de hoek proberen te komen.

Toch, het luisteren waard.

als bordjes met ‘huis te koop’ veranderen in bordjes ‘echtscheiding’,
als goede bedoelingen nooit ‘zomaar’ komen,
als het groen van de bomen parasiterende mossen blijken,
als tevreden klanten niet meer lijken te bestaan,

dan is het tijd dat het weekend is…