la première fois, c’était une playlist pour Pierre-Marie, le premier non-homme de ma vie. J’avais pas entendu les paroles. Mais il y avait le mot radio, et comme c’était une chanson triste.

la deuxième fois, dans une punto bleue, avec un triangle vert, et j’ai fait un peu la connasse, en mode banlieusard, des barres de rire qu’il disait.

la troisième fois, aujourd’hui, c’était tout seul, le dernier dimanche de la première semaine de ta vie ; seul que j’ai écouté les paroles.

This is how it works
You’re young until you’re not
You love until you don’t
You try until you can’t
You laugh until you cry
You cry until you laugh
And everyone must breathe
Until their dying breath

No, this is how it works
You peer inside yourself
You take the things you like
And try to love the things you took
And then you take that love you made
And stick it into some
Someone else’s heart
Pumping someone else’s blood
And walking arm in arm
You hope it don’t get harmed
But even if it does
You’ll just do it all again

Ayant salué trop tôt l’acte de résistance des Français, je ne peux que constater le revirement collaborationniste et l’exceptionnelle faiblesse dont certains font preuve maintenant.
Il est désolant de voir que quelques images et témoignages les ont convaincu de se faire vacciner pour une grippe qui n’existe guère que dans les médias.  Ainsi, un bébé qui se chie dessus, et toutes les femmes enceintes vont faire injecter le virus et un peu de mercure à leur futur autiste.
Finalement ça sera mieux pour lui vu que pendant cette diversion risible, la législation du travail est modifiée, des postes d’enseignants sont supprimés (ils ont lancé un appel à la grève le 24, éclipsé par des files de cons allant se faire piquer [ je leur souhaite d'ailleurs de très nombreux syndromes de Guillain-Barré]), il échappera ainsi à son avenir d’esclave à la culture sans culture, à la soumission maximale à la consommation de masse et où toutes ses névroses entretenues se convertiraient en acte d’achat.

Ces derniers temps, j’ai été victime d’une grippe (je sais pas laquelle). De plus, je suis asthmatique et la semaine dernière je me suis déchiré un muscle ou fêlé une côte (le médecin était pas complètement sûr) en toussant. À l’urgence, malgré une douleur intense alimentée par une toux grasse elle-même alimentée par le besoin d’expectorer les cadavres virales de cette fin de grippe inconnue, je me suis surpris à avoir le goût d’en griller une.

Ne vous en faîtes pas, chers lecteurs, je me suis moi-même réprimander de cette envie de nicotine inhalable. Rien à faire. La nervosité engendrée par le manque est difficile à supporter. Rajoutez à cela les douleurs fibromyalgique multipliées par le virus et le fait que la nicotine est un analgésique, vous comprendrez toute la difficulté d’arrêter (20-30 par jour) cette déplorable habitude.

Dire que ça a commencé avec 2-3 cigarettes en début de journée, puis vint un gros stress dans ma vie, et paf, me voilà accroché.

La voie de la logique est souvent encombré d’embûches émotionnelles – Vio1ion

Minister Rouvoet is op tournee om de relaties tussen kerk en overheid te versoepelen als het gaat om hulpverlening aan kwetsbare groepen. Gisteren liet hij voor een PKN-publiek in Hoogeveen weten dat gemeentebesturen “niet in de kramp moeten schieten” om christelijke organisaties te betrekken bij hun beleid. Zaterdag had hij al iets soortgelijks gezegd tijdens een landelijke PKN-dag in Utrecht; hij had toen ook kerken opgeroepen niet bang te zijn om bij de overheid aan te kloppen. Ik zeg: quatsch! Kerken, hou de overheid met een lange stok op afstand!

Zoals altijd richt de controverse rond deze toenadering tussen kerk en staat zich nu vooral op de kerkelijke bemoeienis bij overheidsbeleid. De SP en de VVD dienden in de Tweede Kamer een motie in om subsidiëring van kerkelijke organisaties aan banden te leggen. Want stel je toch eens voor — dit is de aloude angstdroom van socialisten en liberalen — dat de overheid geld geeft aan clubjes die onwelvoeglijke dingen denken over homoseksuelen, anders- en ongelovigen, vrouwen, of welk ander volksdeel ook! Dan zou de overheid indirect de onderdrukking van die arme volksdelen bevorderen!

Hoe die clubjes, zo ze die onwelvoeglijke dingen al denken, er vervolgens in slagen om de genoemde bevolkingsgroepen te onderdrukken, daar hoor je de socialisten en liberalen nooit over. Maar het gaat natuurlijk om het principe.

Afijn, ik geloof kortom niet dat de kerkelijke bemoeienis bij overheidskwesties echt een reëel probleem is. Des te reëler is het omgekeerde probleem: namelijk de overheidsbemoeienis bij kerkelijke kwesties. Stel je een kerkelijke organisatie voor die met WMO-geld haar werk doet. Een bestuurslid van die organisatie doet eens een wat onhandige uitspraak over homoseksualiteit in een praatprogramma. Niet eens iets grofs à la Ratelband, maar gewoon een poging om een genuanceerde visie uiteen te zetten… Afijn, je weet hoe dat gaat; zijn poging mislukt jammerlijk, dat bestuurslid gaat publiekelijk door het slijk, COC boos, Henk Krol boos, boze opinie-artikelen, boze Kamervragen, de hele rataplan. En onder druk van de publieke opinie wordt de betreffende organisatie gekort op de subsidie. Over en uit.

Dit is geen vergezocht rampscenario of verre toekomstmuziek, dit soort dingen gebeurt al voortdurend en zal vaker gebeuren zodra kerkelijke organisaties zich afhankelijk maken van overheidsgeld. Al naar gelang de politieke wind die er waait, zullen kerken en kerkelijke organisaties uiterst behoedzaam moeten zijn in het formuleren van hun opvattingen over voor hun vitale zaken; want ze creëren een nieuwe levensader die de een of andere minister of wethouder naar believen kan dichtknijpen.

En nog los van dat heel reële risico, moet je dit oppassen met overheidssteun. Organisaties die nu hoofdzakelijk op overheidsgeld draaien, zoals scholen en bibliotheken en buurthuizen, zijn sterren in het volkletsen van dikke beleidsprogramma’s met wollig ambtenarenjargon en de politieke modewoorden van de dag. Als je met mensen uit die organisaties praat, geven ze ruiterlijk toe dat ze het vreselijk vinden, dat ze het zelfs als regelrechte hoererij zien — maar ja, zo lopen de hazen nu eenmaal… Je moet er toch niet aan denken dat kerken zich ook in dat cynisme laten vangen, en de tijdloze woorden van het evangelie inruilen tegen het “blablabla burgerschap blablabla maatschappelijke verantwoordelijkheid blablabla leefbaarheid blablabla duurzaamheid blablabla integratie blablabla” van het vluchtige beleidsjargon?

De recente geschiedenis heeft laten zien hoe desastreus dat kan zijn. Wim van de Donk, momenteel commissaris van de koningin in Noord-Brabant maar destijds hoogleraar maatschappelijke bestuurskunde in Tilburg, heeft in een lezing in 2005 heel precies uiteen gezet hoe de ontzuiling van de jaren ‘60 ook hand in hand ging met een ontzieling, precies omdat maatschappelijke organisaties met een religieuze achtergrond de hand op gingen houden in Den Haag. Ik citeer:

“De overvloedige subsidies droegen niet echt bij aan een klimaat van maatschappelijk ondernemerschap zoals we het engagement met maatschappelijke dienstverlening tegenwoordig zijn gaan noemen. Er waren daardoor zelfs steeds minder redenen om de legitimatie te blijven zoeken in de mensen en in de samenleving. Het gezicht werd naar Den Haag gekeerd, het contact met de gemeenschappen waaruit men voortkwam, verschraalde in rap tempo, vaak ook omdat men dacht daar wel zonder te kunnen. Ook de door subsidies bevorderde schaalvergroting droeg aan de vervreemding in maatschappelijke organisaties bij. Er was sprake van luiheid en gemakzucht die voortkwamen uit de veilige zekerheid van de nauwe banden met de politieke elite. Terugblikkend kunnen we die subsidies niet zozeer beschouwen als de ‘redding’ van die organisaties, maar vooral als een soort Paard van Troje of als een overwinning van het Pyrrhus-type.” (Uit: Wim van de Donk, Geroepen tot verantwoordelijkheid. Over de risico’s van een gesloten bron, Adelbert-Vereniging, 2005.)

En zo gaat de ontluisterende, maar mijns inziens zeer treffende analyse van Van de Donk nog even door: de religieus te duiden waardenoriëntaties verdwenen, de organisaties zijn verworden tot grootschalige uitvoeringskantoren van een onverschillige overheid, kortom; het hele religieuze engagement van het maatschappelijke middenveld is in enkele decennia totaal geërodeerd.

En nu roept Rouvoet de kleine kerkelijke organisaties die nog wél vanuit een evangelisch hart voor de medemens werken op om onder de warme vleugels van de Wet Maatschappelijke Ondersteuning te komen… Het is precies hetzelfde grote houten paard, een beetje afgestoft en opgepoetst en met een nieuwe roze strik erom, en nota bene aangeboden door een politicus die terecht aanzien en vertrouwen geniet in christelijke kringen. Maar alsjeblieft, laat je niet belazeren, het is nog steeds hetzelfde Trojaanse paard. Linea recta retour afzender met dat gedrocht!

Et voila ! mon petit ingrat d’ami Gino, à encore omis de me faire part de la récente naissance de son blog.

Il était temps qu’il s’y mette. Non parce qu’être artiste et productif, c’est bien, mais si c’est pour n’en faire profiter que les murs de l’appartement, c’est plutôt idiot et peut, accessoirement, amener au suicide dans l’anonymat.

Gino, petit message personnel, tu n’es ni Jeff Buckley, ni Kurt Cobain, par contre, une aubaine pour toi, il te reste une niche à exploiter sur le marché du dessin de presse cynico-acide.

Alors bienvenue sur la toile qui parle Gino, je te souhaite une carrière belle comme toi, et que tu mérites. Que le petit jésus de l’édition t’écoute

Mmmmm, des détails!!  Aaaaaargll…

Corrompus et corrupteurs, qu’avez-vous à dire pour votre défense ? - Vio

P.S. : Sérieusement, vous n’avez  qu’à laisser un commentaire.

Petit rectangle publicitaire où on pouvait lire ceci;

 Vous pourriez PENDRE un V8.

Erreur involontaire ou clin d’oeil à l’Halloween? Quoiqu’il en soit, ça a retenu mon attention. Eh !

Nee, dat wordt dus echt niks, dat Meldpunt cynisme in Rotterdam. Je zult wel weer zien dat dit non-idealistische k*tlandje te kritisch over de besteding van zijn belastingcenten is om dit project te laten overleven. Het wordt helemaal niets. Wedden dat er toch niemand iets meldt? Of dat ze alleen maar prank-calls ontvangen…

Sowieso zullen er toch alleen maar saaie ambtenaren werken. Die niets beters te doen hebben dan te luisteren naar overijverige en bemoeiende ambtenaren. Ze zullen er toch maar met de pet naar gooien…

Ik zeg niet dat ik cynisch ben. Ik was het immers die het extra eikenboompje op dat speelpleintje heeft laten zetten. Het duurde me een jaar, en ik heb er zeker €5000-, belastinggeld doorheen gejaagd om het waar te maken, maar zoiets moet je overhebben voor je idealen…

Maar het zal wel niets worden, dat Meldpunt Cynisme…

De Nobel prijs voor het cynisme gaat dit jaar, zonder concurrentie, naar het comité dat de prijs voor de vrede gegeven heeft aan Obama. Wie slaagt er nu in om een prijs voor de vrede toe te kennen aan de president van een land dat nog steeds in 2 landen oorlog voert (en er nog wat verdoken ondersteunt). Ik probeer het te begrijpen maar het lukt me niet goed.

« L’humour est comme le café : meilleur très noir. »

— Bertrand Cèbe

« L’humour noir, c’est la politesse du désespoir. »

— Achille Chavée, Oscar Wilde, Georges Duhamel, Boris Vian, ou Pierre Dac,

« Vivons heureux en attendant la mort. »

— Pierre Desproges

« On peut, on doit rire de tout : de la guerre, de la misère et de la mort. Au reste, est-ce qu’elle se gêne, elle, la Mort, pour se rire de nous ? »

— Pierre Desproges

« Je connais une nana moche ; elle a fait un gamin avec un mec encore plus moche qu’elle ; ils ont été obligés de le jeter ! »

— Coluche

« La hausse du pétrole entraîne des inquiétudes chez les handicapés-moteurs. »

— Coluche

« Le monde du spectacle est un monde où il y a des joies et des peines. Rappelons-nous de la joie de notre camarade trapéziste lorsqu’il s’élançait dans les airs, et de la peine que l’on a eu à le ramasser par terre. »

— Coluche

« Vaut mieux coucher dans une vieille maison que dormir entre deux neûves. »

— La Madeleine Proust

J’ai vu plus d’une fois des articles dénonçant les intérêts chargés par les banques aux pays emprunteurs. Une des questions principales était le pourquoi de ces intérêts.

Étant donné que presque chaque pays a son système monétaire, cela ouvre la porte à la spéculation sur la valeur des différentes monnaies. Si un système monétaire mondial existerait, chaque dollar aurait la même valeur partout sur le globe, ce qui éliminerait la nécessité de limiter la production de nouveaux billets par le truchement du taux d’intérêt.

Petit problème cependant, puisque l’identité nationale de chaque pays freinerait ce projet. C’est bien beau le sentiment d’appartenance à un groupe, sauf qu’il faudrait peut-être l’appliquer à toute l’espèce humaine. Sinon c’est comme rejeter une partie de soi-même.

Juste à l’idée de ressentir encore cette année ce froid circulant à hauteur des jambes qui sont oooh si sensible à cette bise transperçante, j’en ai le cafard. Car déjà en ce début d’octobre, la bande-annonce de cet Hiver semble nous préparez à un film des plus déprimants.

- Couverture d’un livre de Claude Serre, dessinateur au sens de l’humour décapant-

Dûe à la fibromyalgie, je redoute maintenant les courants d’air (glacés). Voici quelques symptômes qui ont refait surface récemment. Douleurs aux poignets, cou, jambes, chevilles, doigts, avant-bras, bas du dos avec sensibilité au niveau des muscles et de la peau ainsi que des chutes de pression occasionnelles allant de paire avec de la somnolence ne s’atténuant pas avec la consommation de caféïne (hier j’ai pris deux fois 473 ml de boisson énergétique, pour un total de 302 milligrammes de caféïne en 2-3 heures et n’ai pu m’empêcher de faire une sieste de quelques heures).

Je suis un homme dans la fin vingtaine et pourtant cette maladie a réussi a m’imposer la réclusion entre quatre murs trois hivers consécutifs. Bref, Osti que j’haïs l’hiver. Mais j’ai un  remède pour au moins améliorer mon humeur.

 L ‘humour ! 

Cynique, noir, absurde, caricaturale, satyrique, politique. J’ai surtout un penchant pour les deux premiers.

D’ailleurs, feu Franquin(avec la participation de Yvan sur cette planche), avec ses Idées Noires y réussit fort bien. Ainsi qu’avec son personnage de Gaston Lagaffe.

Prenons-ça relaxe.

Source: Blogue des conseillers

Pauuuuvvvre Vincent Lacroix ! Notre homme qui a déclaré coupable ce lundi aux 200 chefs d’accusation qui pesaient contre lui – évitant ainsi de devoir dévoiler où est allé l’argent des 9200 investisseurs – s’en veut. En effet, il aurait transmis une lettre de 2 pages à Alain Laforêt, journaliste à TVA qui a suivi toute l’affaire (surtout le procès pénal puisqu’il n’y aura pas de procès criminel, juste une condamnation).

Il est très amusant de lire les propos de l’homme et de les regarder avec cynisme:

Au procès pénal, j’ai voulu éviter un procès, mais je n’ai jamais accepté l’offre qui était une sentence au-dessus de cinq ans……

Ah donc, déjà, ça part mal. Le gars écrit une lettre aux investisseurs pour s’excuser, mais dit derechef que jamais il n’a voulu aller en prison plus que 5 ans en plaidant coupable… Hum, on sent vraiment TOUTE LA CULPABILITÉ QUI L’HABITE !

Je suis complètement terrassé des GRAVES MALHEURS et PRÉJUDICES FINANCIERS ET MORAUX que je vous ai causés.

Première nouvelle: depuis quand ? Parce que durant le procès pénal, vous aviez plus l’air baveux qu’autre chose, niant les faits systématiquement.

J’ai été mégalomane et complètement hypnotisé…

Par qui ? Les danseuses de Chez Paré ? C’est là que vous auriez dépensé vos 115 millions d’ailleurs ? Si oui, j’espère que ça valait la peine, qu’elles vous ont fait la totale. Parce que si c’est seulement en danse à 10$, ça serait de nous faire croire que vous avez eu 11 500 000 danses. Un chiffre légèrement incroyable.

Je me suis battu pour que les procédures soient en ordre, non pas pour ma non-culpabilité.

Ah j’imagine que c’est pour ça que vous avez tenté 2 FOIS de faire annuler votre procès criminel ? Pour ne pas éviter votre culpabilité ?

J’ai fait une faillite personnelle et corporative, ce qui signifie que je n’ai plus d’actifs. Tout est entre les mains des syndics … POURQUOI ON NE VOUS DISTRIBUE PAS L’ARGENT QUI SE TROUVE CHEZ LES SYNDICS?

C’est une foutue de bonne question Vincent (tu permets qu’on se tutoie et que je t’appelle Vincent ?), mais dis-moi pourquoi ne leur demandes-tu pas de le faire aux syndics ? Et il y aussi une autre question – cynique mais probablement réelle – est-ce possible que le syndic n’ait pas cet argent que tu as mis dans un compte “offshore” inaccessible ? Ou peut-être dans des résidences que ta famille refuse de vendre ?

En attendant le recours collectif, cela pourrait alléger vos souffrances. TOUT ÇA AU NOM D’UNE JURISPRUDENCE PLUS DURE.

Une jurisprudence que tu t’évites en plaidant coupable tout de suite, n’est-ce pas ?

MES ENFANTS NE VEULENT PAS ÊTRE VUS EN PUBLIC AVEC MOI.

J’espère bien, cibole ! Déjà que si tu avais, selon ce que tu as dit à ton procès, des tendances à boire beaucoup, travailler souvent et aller aux danseuses, tu devais déjà être un père médiocre. Alors, il ne faut pas croire qu’ils vont être fiers de voir que leur père a fraudé 9200 personnes pour 115 millions de dollars. Disons que ça ne doit pas être facile pour eux de porter le nom de Lacroix, surtout qu’il sont peut-être en contact avec des enfants et des petits-enfants des victimes de ta crosse.

Tout comme je l’ai mentionné à un homme qui voulait me faire payer le scandale Norbourg, tu peux me frapper mais tu ne peux pas me tuer, JE SUIS DÉJÀ MORT.

Ah, je suis d’accord avec ça. Tu devais effectivement être mort, même avant les événements. Parce que pour voler les économies de petits épargnants pour ton profit personnel et ce sans remords comme tu l’as fait, il faut être assez mort de l’intérieur. On appelle même ça de la psychopathie mon homme.

Ah, on me dira que Lacroix a des remords. Bien sûr, comme quand Guy Cloutier a plaidé coupable. Ça sonne toujours bien des excuses publiques avant une représentation sur sentence dans quelques jours. Ça permet à l’avocat de la défense de plaider le facteur atténuant des “remords”.

Sauf que des vrais remords, à mon avis, ça commence dans les moments après que le geste pas correct a été posé. Pas des années plus tard, à quelques jours et quelques semaines d’une sentence.

“Ik ben verdoemd”, denk ik in een plotseling moment van zelfbewustzijn voorbehouden aan de mens die de nieuwe roman van Nick Cave in handen heeft. Ik voel dat ik ergens onderweg een zware inschattingsfout heb gemaakt, maar een huiveringwekkende hartslag later is dit besef weer verdwenen — mij achterlatend in een Bruna op een verlaten NS-station, alsof ik daar in mijn onderbroek sta, met slechts mijzelf en mijn honger naar echt geestelijk voedsel.

Ik loop de boekhandel uit zonder het boek te kopen. Wat flarden die ik gelezen heb spoken door mijn hoofd, maar ze bekoren mij niet. Lyrische donkerdoenerij, vol film noir-clichés die als onheilszwangere wolken boven de pagina’s zweven. Seks en anti-depressiva en hallucinaties met konijntjes en clowns en duiveltjes. Dat soort dingen. Laat maar. Als iemand mij er van wil overtuigen dat ik dit boek toch echt moet kopen, doe je best, maar tot die tijd hoeft het van mij niet zo. Ik zal ook niet in de rij staan voor zijn concert in Amsterdam op 14 oktober.

Thuis aangekomen inspecteer ik mijn collectie cd’s en platen Nick Cave. Ik heb ze bijna allemaal. En da’s het gekke: het is niet dat ik niet van hem hou. Integendeel. Briljant vind ik zijn muziek. Vooral zijn latere werk — ik behoor zeker niet tot de puristen die alleen The Birthday Party en het vroegere werk van The Bad Seeds te pruimen vinden. Sterker nog, ik vind dat die mensen ten onrechte ‘puristen’ heten. De ‘pure’ Nick Cave is mijns inziens pas met het verstrijken der jaren blootgelegd, als stenen scherven die het daglicht zagen na jarenlang zorgvuldig en liefdevol archeologisch onderzoek. Op The Good Son werden de contouren van die vondst duidelijk zichtbaar, op The Boatman’s Call werd de laatste hardnekkige stof er met een kwastje afgeveegd.

Ik zet No More Shall We Part op, wat ik op de meeste momenten wel mijn favoriete Nick Cave-album durf te noemen. Heerlijke atmosfeer die voortdurend laveert tussen licht en donker, zonder ooit schemerig te worden. Geniale teksten ook. Dat begint al bij het openingsnummer, As I Sat Sadly By Her Side:

De videoclip is bar slecht, ik weet het: een gemakzuchtig gedrocht. Maar de teksten bevatten alle ingrediënten voor een perfect Nick Cave-lied: liefde, geloof, melancholie en humor — veel korter kan ik de formule niet schetsen; heel simpel eigenlijk, hoewel ik goed besef dat slechts een meesterbrouwer ze in de juiste verhoudingen bij elkaar kan brengen.

In het eerste couplet wordt in enkele zinnen het tafereel neergezet: man en vrouw zitten samen bij het raam naar buiten te staren. Hij, een norse pessimist; zij, een zachtmoedige optimist. Je mag haar misschien zelfs een mystica noemen, iemand die overvallen wordt door een diep besef van kosmische harmonie, van een liefdevolle samenhang tussen alles wat daar buiten hun raam gebeurt. Dat blijkt in het tweede couplet, als de vrouw begint te spreken:

She said, “Father, mother, sister, brother,
Uncle, aunt, nephew, niece,
Soldier, sailor, physician, labourer,
Actor, scientist, mechanic, priest
Earth and moon and sun and stars
Planets and comets with tails blazing
All are there forever falling
Falling lovely and amazing.”

Met een milde glimlach kijkt zij haar man aan, en wacht op een reactie. Blijkbaar vergeefs, want ze moet de kat die eerst op haar schoot lag aan hem geven voor hij uit zijn sombere overpeinzingen ontwaakt. Ze had dat beter niet kunnen doen, want hij begint dan een tirade waaruit blijkt dat hij precies het tegenovergestelde ziet daar uit hun raam: geen samenhang, maar ontwrichting, geen liefde en betrokkenheid, maar egoïsme en desinteresse.

“That may be very well”, I said
“But watch the one falling in the street
See him gesture to his neighbours
See him trampled beneath their feet
All outward motion connects to nothing
For each is concerned with their immediate need
Witness the man reaching up from the gutter
See the other one stumbling on who can not see.”

Beide posities kun je ten diepste religieus noemen, ja, zelfs bijbels: maar waar de vrouw de Schepping ziet, ziet de man de zondeval; waar zij de kerststal ziet, ziet hij de kruisdood; zij Hooglied, hij Prediker. Uiteraard verkoelen de verhoudingen door deze tegenstellingen, je voelt de sfeer in het nummer omslaan. De vrouw reageert bits; haar vrolijke optimisme blijkt toch kwetsbaarder dan gedacht.

Then she drew the curtains down
And said, “When will you ever learn
That what happens there beyond the glass
Is simply none of your concern?
God has given you but one heart
You are not a home for the hearts of your brothers
And God does not care for your benevolence
Anymore than he cares for the lack of it in others
Nor does he care for you to sit
At windows in judgement of the world He created
While sorrows pile up around you
Ugly, useless and over-inflated.”

Maar niet alleen haar optimisme verdwijnt, in het laatste couplet zien we zijn pessimisme evenzeer omslaan. In feit eindigt het lied in een volmaakte omkering van het begin; nu is hij degene die lacht, en zij degene die droevig is.

At which she turned her head away
Great tears leaping from her eyes
I could not wipe the smile from my face
As I sat sadly by her side

Ik vind Nick Cave op zijn sterkst wanneer hij dit type liefde beschrijft — niet de woeste korte affaires van From Her to Eternity, niet de donkere romantiek van de Murder Ballads, maar de zo gewone alledaagse huiselijke liefde, waar altijd iets van bitterheid inzit. De mooiste typering van die bitterzoete ironie van de huiselijke liefde, is volgens mij nog wel te vinden in het briljante openingscouplet van Foi Na Cruz, van het album The Good Son:

Love comes a-knocking
Comes a-knocking on our door
But you, you and me, love
We don’t live here anymore

De liefde die met de jaren komt, terwijl de geliefden zelf eigenlijk al afwezig zijn… Iets dichter bij huis en iets langer geleden is dat type liefde ook mooi beschreven door Gabriël Smit, in zijn gedicht Met grote letters:

Met grote letters wil ik schrijven:
‘Liefde is het hart van het heelal’.
Onzin, iets voor Dante — liefde is
bij elkaar zitten, zwijgen,
willen zeggen wat je al lang
weet en toch niet zeggen kunt,
zuchtend opstaan, heen en weer lopen,
spelen met de voet van een glas.

Weten: ze heeft verdriet en
er niets aan kunnen doen, angst
zien, onrust, toch blijven waar
je bent, uit het raam kijken,
een hand leggen op een knie,
de klok horen tikken, gekraak
op een vreemde plek in het huis,
samen opruimen iets dat viel.

Denken aan leven, dromend
van een sterfbed met je hand
in dezelfde, die je nu streelt,
mijmerend lopen op een heidepad,
diezelfde vogels weer, overal
ruimte, ademhalen, in grote
ogen kijken en voor altijd weten:
liefde is het hart van het heelal.

Dit gedicht vertoont wel wat raakvlakken met As I Sat Sadly By her Side: ook die spanning tussen een grootse visie van kosmische harmonie (‘Liefde is het hart van het heelal’) en de meer zwartgallige relativering daarvan (‘Onzin, iets voor Dante’), ook dat zwijgzame mijmeren, het staren uit een raam.

Maar bij Smit lost de paradox zich op in een meer doorleefde herbevestiging van zijn eerst wat naïeve optimistische visie, en dat gebeurt bij Nick Cave niet. Niet in dat liedje althans. Verderop op dezelfde cd lijkt hij er naar uit te zien, en wel in The Sorrowful Wife. De vrouw die bezongen wordt kan goed dezelfde zijn als die in As I Sat Sadly…, maar dan ouder en wijzer geworden. Er is een zachte, berustende melancholie over haar gekomen. Naar wat zij te verduren heeft gehad in deze relatie kunnen wij slechts gissen, maar feit is wel dat de man ditmaal zijn bittere cynisme voor zich houdt. Het eerste deel van het nummer verraadt zelfs een gevoeligheid voor haar harmonische visie, hoewel zijn onrust nog steeds onder het oppervlak borrelt:

I married my wife on the day of the eclipse
Our friends awarded her courage with gifts
Now as the nights grow longer and the season shifts
I look to my sorrowful wife
Who is quietly tending her flowers
Who is quietly tending her…..

The water is high on the beckoning river
I made her a promise I could not deliver
And the cry of the birds sends a terrible shiver
Through me and my sorrowful wife
Who is shifting the furniture around
Who is shifting the furniture around

Now we sit beneath the knotted Yew
And the bluebells bob around our shoes
The task of remembering the telltale clues
Goes to my lovely, my sorrowful wife
Who is counting the days on her fingers
Who is counting the days on her…

Maar de symbiose, de gedroomde verlossing die in het gedicht van Smit in de laatste regel verwoord wordt, blijft uit bij Cave. Hier slaat het nummer om in een wanhopige smeekbede:

Come on and help me babe
Come on now
Help me babe
I was blind

Maar hij vergist zich in zijn keuze voor de verleden-tijdsvorm in die laatste zin. Dat maakt Nick Cave in mijn ogen soms ook volmaakt onuitstaanbaar: hij blijft maar in die woeste onrust van de extremen hangen, volstrekt blind voor die milde genade die ik pas nog aan de nazomerzon heb toegeschreven. Het is die onrust die van de pagina’s van De dood van Bunny Munro afspat, en die maakte dat ik het boek weer neerlegde.

Ik heb het pessimistische perspectief van de man in As I Sat…, Nick Caves eigen perspectief, religieus genoemd. Maar om ook religieus te blijven heeft die zienswijze toch echt ook het vrouwelijke perspectief uit het lied nodig, het meer optimistische en harmonische. Anders vervalt het uiteindelijk tot louter nihilisme. En ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Nick Cave zelf erg op dat zwartgallige gefixeerd blijft. “Ik ben een jongen van hamer en spijkers”, heeft hij wel eens van zichzelf gezegd. Maar als ik eerlijk ben vind ik zijn geloofsopvattingen, zoals die spreken uit zijn liedteksten maar ook uit interviews, vaak tamelijk oppervlakkig; hij lijkt een eenzijdige, morbide fascinatie te hebben voor de gruwelen van het Oude Testament, en een tamelijk gnostische interpretatie van het Nieuwe Testament. Zo heb ik hem wel eens de slaapverwekkende boodschap horen verkondigen dat ‘de gevestigde kerken’ de ‘ware Jezus’ hebben verdonkeremaand of in elk geval eenzijdig hebben uitgelegd. Dat onzinnige riedeltje hoor je keer op keer verkondigd worden door vrijzinnigen en gnostici van divers pluimage; terwijl zo ongeveer het tegendeel waar is — ik heb daar al eerder over geschreven. De Jezus van Nick Cave vind ik juist een vrij eenzijdige man van smarten. Niet de helende Jezus van de mensen, maar slechts de bloedende Jezus van Mel Gibson. Die “jongen van hamers en spijkers” lijkt soms zo gefixeerd op de spijkers die de hand doorboren, dat hij de hand zelf nog maar amper ziet, laat staan de mens, de Zoon van God, van wie die hand is.

Kijk, die zogenaamde ‘puristen’ van het eerste uur hebben hem kwalijk genomen dat hij van de verdovende middelen afkickte en ‘in de Heere’ geraakte, zoals dat dan heet. Zij zien het verschil niet tussen een geloof als een bloedbad en een geloof als een dompelbad; tussen een zwarte modderpoel waarin je verzuipt en stromend water waarin je nieuw leven vindt. Ik op mijn beurt zie het verschil niet zo tussen Caves eerdere drugsverslaving en zijn latere geloof. Dergelijke grimmige gnostiek is evengoed een verdovend middel, een kortstondige roes.

In Bunny Munro vinden we geen sorrowful wife meer, “who is quietly tending her flowers“. Nee, de vrouw is hier gewoon ronduit depressief en neurotisch, en als ik de flaptekst goed begrepen heb pleegt ze al vroeg in het boek zelfmoord. De zachte, maar sterke vrouwenhand “who is shifting the furniture around” heeft het verloren, het cynisme heeft gezegevierd. De scherven zijn weer begraven in de gretige aarde.

Ik had gedacht, gehoopt, dat die vrouwenhand het winnen zou — en dat is de inschattingsfout waar ik in het begin over sprak. Tegelijkertijd weet ik toch dit: ik ben verdoemd, verdoemd om zijn cd’s te blijven draaien, verdoemd om het boek toch te lezen als iemand zo vriendelijk is mij te overtuigen –verdoemd kortom om deze man die mij soms zo ergert te bewonderen om zijn onmiskenbare talent.