Już nie ma jesienią takich deszczy jak kiedyś,
Gdy poranki były zroszone od rześkiej mżawki,
Gdy krople wisiały na liściach przebarwnych
Z drzew spadających jeden za drugim.
I całe trawniki usłane mokrym dywanem
Czerwonego, żółtego, złota i brązu…

Kiedy znów wrócą czarne parasole,
Oblegane napaścią ze stalowej chmury?
I kałuże nabiorą tych najlepszych kształtów?
Kiedy znów przyjemnie będzie przebudzenie
Od dźwięków tortur deszczowych parapetu?

Wszystko tak barwne, choć wieszczące koniec,
Skaczący w kaloszach z kałuży w kałużę.
I zbierał liście, zbierał kasztany,
Szukał żołędzi i włoskich orzechów,
Piękny tak bardzo moment ostatni.

Kropla za kroplą sączył deszcz z nieba
i tworzył dzieła w chwilę samotną
spływając w strugach po szybach i dachach…
Ile bym dał by wróciły te deszcze,
bo dzisiaj to tylko ciapa i ciapa.