Oryginalny (niesamowicie plastyczna zabawa konwencją kina rozliczeniowego), stylowy (czarnobiałe zdjęcia przedstawiające wspomnienia głównej bohaterki i rozmazane ujęcia drugiego i trzeciego planu moim zdaniem symbolizujące powolne zanikanie wspomnień), ZABAWNY (w to co napisałem szczególnie nie chce mi się wierzyć zwłaszcza, że to rodzima produkcja!) – takimi przymiotnikami opisałbym film Borysa Lankosza. Siła tego obrazu opiera się na humorze sytuacyjnym i słownym. A jest się z czego śmiać, zwłaszcza po punkcie kulminacyjnym, gdzie gęsty, czarny jak smoła żart przechodzi w makabreskę.  Na ogół nie lubię Agaty Buzek (gratuluję Tacie objęcia prestiżowego stanowiska w europarlamencie). Ale w tym filmie wpasowała się w rolę idealnie. Gra filigranową pannę – miłośniczkę poezji, z którą ma do czynienia również na gruncie zawodowym. Ponieważ stuknęła jej już trzydziestka ogląda się za kandydatem na męża. Zresztą nie tylko ona bo pomagają jej w tym mama i babka (świetna Anna Polony). W scenie poczęstunku ciastkiem jednego z kandydatów chciałoby się powiedzieć: zjedz jeszcze jedno Agatko tak marnie wyglądasz ;] Jestem zdania, że niektóre “powiedzonka”, zwłaszcza mamy Sabiny (Krystyna Janda), mogą zagościć w popkulturze. Mimo prześmiewczych momentów całość jest raczej świetnym kinem wspomnieniowym.  Dodatkowym atutem/przekleństwem dzieła pana Lankosza jest fakt, że dotyka historii najnowszej Polaków. Z jednej strony filmów historycznych powstawało ostatnio niesamowicie dużo… Z drugiej Rewers jest w o tyle dobrej sytuacji, że faktycznie stworzył nową jakość opowiadania o tamtych czasach. Przekłuł ten martylologiczny nadęty balon i dzięki temu złapał niezbędny dystans do przedstawiania klimatu tamtych dni. W sumie nie mi to oceniać bo zdecydowaną większość życia spędziłem już w wolnej Polsce ale wizja/zabawa konwencją pana Lankosza bardzo mi się podobała.

Ocena: 4/5

“Śniadanie mistrzów, czyli żegnaj czarny poniedziałku” to powieść uznawana przez samego autora za jego najważniejszą. To moja druga książka Vonneguta, zaraz po “Rzeźni nr 5″, toteż styl nie zdołał mnie zaskoczyć. Ascetyczna oszczędność słów i dobitność to chyba to, co pisarz bardzo lubi. Ja przyznam,  że lubię jeszcze bardziej, bo rzadko spotyka się w literaturze tak cięte pióro.

Głównym bohaterem jest amerykański pisarz Science Fiction – Kilgore Trout. Jego dzieła pojawiają się jedynie jako wypełnienie w pismach erotycznych, toteż czuje się niedoceniony. Zaproszenie na festiwal sztuki traktuje jako żart, w końcu jednak decyduje się wyruszyć w drogę aby swoim przybyciem skompromitować idee festiwalu jak i fakt że został zaproszony. W tym samym czasie poznajemy historię powoli popadającego w obłęd sprzedawcy samochodów – Dwayne’a Hoovera, który podobnie jak Trout czuje się niedowartościowany i samotny. Ich drogi – choć oczywiście żaden z nich o tym nie wie splotą się, doprowadzi to Hoovera do jeszcze większego obłędu. Ale koniec o fabule.

Moim zdaniem ważne są prawdy kryjące  się pod abstrakcyjnymi wydarzeniami. A są to – zadziwiające jak na Amerykanina – krytyka głupoty, zapatrzenia w siebie, fałszywej dumy jego rodaków. Vonnegut bez owijania w bawełnę piętnuje ciągle niepoprawne, pozostałe jeszcze po czasach niewolnictwa podejście Amerykanów do czarnoskórych obywateli.  Wiele jest w tej książce cynizmu, ironii i czarnego humoru. Autor jest zdystansowany do tego, co opisuje. Jest świadom wad mieszkańców USA, nie próbuje ich ukryć, a wręcz wyciąga je na wierzch. Nadaje to książce dość gorzki posmak, ale daje satysfakcję, że wreszcie ktoś odważył się powiedzieć głośno o zadufaniu Amerykanów.

Ciekawym zabiegiem jest narracja. W pewnym momencie narrator-autor ujawnia się i pokazuje nam proces twórczy – kreowanie bohaterów, planowanie ich postępowania, a wreszcie wkroczenie do akcji samego siebie, który zza okularów obserwuje naocznie zachowania wymyślonych przez niego postaci. Trzeba przyznać, pobudza to wyobraźnię. Kolejną ciekawostką są – zarazem ujmujące i odpychające – obrazki autorstwa Vonneguta pojawiające się niemalże na każdej stronie książki. Niektóre, trzeba przyznać, są nieco obsceniczne – dodają jednak smaku, którego i bez nich nie brakuje.

Bez wątpienia to powieść, która budzi różne emocje. Na twarzy może pojawić się: szyderczy uśmiech (jedynie przez wzgląd na treść!), zaraz po nim nadejdzie chwila refleksji: być może naprawdę jesteśmy jedynymi świadomymi istotami w świecie sztucznie zaprogramowanych robotów? Nawet jeśli nie, to nadal niektórzy z nas mają problemy z odpowiednim traktowaniem czarnoskórych, własną dumą narodową czy wydaniem swojego dzieła. Nieważne, jaki jest Twój problem, przeczytaj tę książkę.

10/10

Chcesz się trochę zabawić, ale nie masz gdzie udarzyć ? Jest na to proste rozwiązanie, wystarczy sobie zrobić sztuczną cipę. Poniżej podaję gotowy przepis, na zrobienie sztucznej cipy domowej roboty.

Co będziesz potrzebował :

• kilka sękatych desek
• dwa kilo gwoździ
• pół kilo potłuczonego szkła
• opatrunki i woda utleniona
• starą szmatę, może być ze śmietnika
• młotek
• opcjonalnie silne środki przeciwbólowe, najlepiej dożylne.

Jeśli zaopatrzyłeś się w powyższe surowce i narzędzia, to czas najwyższy aby zrobić swą pierwszą sztuczną cipę.

1. deski zbijamy gwożdziami, w rzucie od góry powinien to być kwadrat. Starajmy się tak zbijać deski, aby w kawadratowym otworze wystawały ostre końcówki gwoździ. Dolny spód też zabijamy dechą.
2. do wykonanego sztucznego otworu, wsypujemy rozbite szkło, a brzegi okładamy starą śmierdzącą szmatą, tak aby kutas wchodził dość ciasno. Możemy też szkło wciskać pomiędzy szpary w szmacie, będzie lepszy efekt.

Jeśli wykonałeś powyższe kroki, to Twoja sztuczna cipa jest już gotowa. Teraz możesz ją sobie wyruchać, zaciskając przy tym zęby. Silne doznania są gwarantowane i dostąrczą Ci wrażeń, których nie zapomnisz na lata. Po wyjebaniu sztucznej cipy, warto od razu przystapić do opatrzenia opartrunkami, wcześniej zanurzając kutasa w wodzie utlenionej. Seks ze sztuczną cipą napewno uniemożliwy Ci ruchanie na kilka miesięcy.

Jeśli naprawdę skorzystałeś z powyższych porad na temat jak zrobić sztuczną cipę i wyruchałeś ją okazale, to czym prędzej skonsultuj się z lekarzem.

Życzę miłej zabawy.

„[…] to może być rozwiązanie: chwalić się głośno czymś, czego powinniśmy się wstydzić. To jest sposób, który nigdy nie zawodzi.” *

Do takiego wniosku dochodzi pułkownik Korn, awansując Yossariana na stopień kapitana za to, że dwukrotnie nalatywał na most nad Ferrarą zabijając przy tym swojego kolegę z innego samolotu i jego załogę. Przecież taka sprawa nie wygląda zbyt dobrze w raporcie, więc lepiej odznaczyć feralnego żołnierza medalem, niż się tłumaczyć wyższym stopniem…

Podobnych absurdów w „Paragrafie 22” jest wiele. Po przeczytaniu tej powieści mogę zadać sobie tylko jedno pytanie – dlaczego nie zrobiłam tego wcześniej. Książka zwana kultową, uwielbiana przez całe rzesze czytelników, znajdująca się w kanonie literatury amerykańskiej trafiła w moje ręce dopiero w ramach przygotowań do egzaminu. Lepiej późno niż wcale.

Jest druga wojna światowa. Bombardier wojsk amerykańskich, Yossarian, próbuje zrobić wszystko, aby odesłano go do domu i nie musiał odbywać przepisowej liczby lotów bojowych, która to zmienia się za każdym razem, kiedy żołnierze zbliżają się do wymaganej uprzednio ilości akcji.

Gdyby była to zwykła książka, dokładnie opisująca okrucieństwo wojny i cierpienie ludzi w walce za ojczyznę, pewnie przeszłaby bez echa. A już na pewno mnie by nie porwała. Heller jednak stworzył opowieść nietuzinkową, wciągającą od pierwszych stron korzystając z absurdalnych pomysłów i przerysowań. Nie raz i nie dwa zdarzyło mi się zaśmiać w głos podczas lektury, ale też gorzko się uśmiechnąć pod nosem. Lub zrobić i jedno, i drugie w tym samym czasie. Jak zareagować na fakt, że Major Major przyjmuje ludzi na spotkanie tylko wtedy, kiedy nie ma go w biurze lub na następujące słowa lekarza:

„Nie wiem, co należy do moich obowiązków. Nauczono mnie tylko, że mam przestrzegać etyki zawodowej i nigdy nie zeznawać przeciwko innemu lekarzowi.” **

„Paragraf 22” wymyka się wszelkim schematom. Absurd goni absurd i czasami ma się wrażenie jakby książka była koszmarem o wojnie śnionym przez wariata. W świecie ukazanym przez Hellera nikt tak naprawdę nie walczy o dobro swojego kraju, każdy ma jakiś własny ukryty interes. Pułkownik Cathcart wciąż zwiększa liczbę obowiązkowych lotów, aby zostać generałem, a Milo, żądny finansowych korzyści atakuje własną jednostkę. Podobnych przykładów w książce nie brakuje.

Heller, ze swoim satyrycznym podejściem do wojska i rządu przepełnionych absurdalną biurokracją, stworzył dzieło nietuzinkowe, które po prostu trzeba znać. Trzeba!

* Joseph Heller, „Paragraf 22”, tłum. Lech Jęczmyk, wyd. Świat Książki 1994, s. 146.

** Tamże, s. 182.

Nie mogłem się powstrzymać musiałem to opublikować

Mini pogrzeb w mini aptece

Czy to oznacza że pochowają mnie do połowy? czy w mini grobie?

Źródło: Mini Apteka

BTW W metrze też to widziałem.