Hello FMF Family. Here’s some treats from London once again. This time it’s a good one. In fact, I wasn’t even aware it was going to happen, and I’m glad it worked out the way it did. While we were digging, Andy mentioned he had a gig at Colourful Radio. It’s been a while since I had my radio show, and honestly I do miss it. So, that being said, we headed over to Vauxhall in South London to the Studio. We went a bit early, because there was a killer Reggae show on before, Papa Face was filling in for the normal DJ who was out. He also had Soul Warrior (Big Youth’s cousin!) in the studio as well. They were playing the best Reggae, so it was an honor just to sit in on the show, and take in some of these great Reggae tunes. By the time Andy started his show, I was flying high, and in the second hour of Boogie, Northern Soul, Jump Blues and Reggae, we both played a bunch of the records we had dug up that day. Below is the MP3 version of the show.

You can hear Andy Smith every Wednesday Night at 12 Midnight (that’s 7PM for you EST people here in the US) on Colourful Radio or DAB in London , and look for the live streaming link or link to Andy’s page. This is highly recommended by FMF, and not because the guy is my friend. There are some great shows with music you don’t hear, and Wednesday nights you get a double shot! On Friday I will revisit my night at Lost and Found with Andy and the legendary Keb Darge. See you then. Keep Diggin’!

Download or Listen to Andy Smith’s Radio Show from 11 12 09 on Colourful Radio in London with Special Guest Flea Market Funk

Something very interesting is happening in the United Kingdom.  Stores in the UK will be debuting a new digital radio this week that wants to be a whole scale digital portal.  Following in the footsteps of the iPhone, it boasts some of the features that seem to have most captured the imagination of its users: Touchscreen, an app store and social media! Its called the Sensia and its made by Pure.

So right off the bat, we have Twitter with Facebook to be included in a near future update. Facebook integration is of immense importance due to the size of its userbase alone. If Facebook were a country, it would be the world’s 4th largest, between the United States and Indonesia. Social networking at the core of the device is something I am very pleased to see. What will be interesting is the options available in the app store and how rapidly that inventory is expanded. (I’ll be keeping my eyes on that one and reporting back.)

Here’s a statement from an article in The Times:

Hossain Yassiae, chief executive of Imagination, which owns Pure, said: “Pure’s job is to run in front of the bullet train. Radios can act as a base station for everything else in the home. We need Pure to go beyond audio and into areas like power metering, traffic information and security.”

Granted, when they speak of radio here, they are referring to Britain’s digital radio, but I’m sure that this sort of device could be re-engineered to work with HD, which is also a pure digital signal.

The interface is also a welcome advance. Devices like the iPhone have already trained a lot of us to appreciate the Star Trek: The Next Generation-style touchscreens like the Sensia boasts. Google some of the reviews and you’ll see the theme of “ease of use” pop up frequently. Add in the level of customization you have with a decent app store and we’ve got a device straight out of The Jetsons. It even looks like it.

This is something important, and I’ll be watching its development. I have a distinct feeling this could be brought to our “side of the pond” to great effect. I’ll report any new developments or metrics on this subject as I get them. If anyone in the UK happens to read this, I’d love any firsthand reviews you might be willing to share!

Image: Touch My Radio / Fair use: Reporting

I bought a digital radio last night. Look impressed.

I’m a fool who should really save his money (not least because Im going to see the tremendous Jonathan Coulton with the equally ace Paul and Storm in support tonight) but £35 for a gorgeous Phillips DAB that fits neatly on top of the telly? I am a sucker for tiny technologies that bring pop and rock into my home!!!

I’ve long wanted one but with streaming internet and Freeview it never seemed an especially worthwhile purchase, not least when the average price was about £90 for a decent set. But with me being on my own more, I’ve found myself listening to music a lot more at all hours of the day and as I often soundtrack my own writing I allow myself far too much procrastination over what to play and then having to change the CD or skip the mp3 player on shortly after.

So it makes sense for me to have an unlimited jukebox picked by somebody else tinkling along in the background and thirty five quid lighter yesterday evening, the dream was complete. Although that dream quickly turned into a nightmare when the first thing the automatic scan found was Iain Lee on Absolute Radio laughing at a tramp. No really. He found a homeless person playing a trumpet badly and thought this made whizzo broadcasting gold. Yeah.

Narrowly resisting the urge to put my foot through the radio and send a hobo the bill, I excitedly did the male rite of passage that so many of my forefathers have experienced before me: the setting of the manual presets. With ten to choose from it was a fairly nail-biting half an hour of my life and exactly the sort of Nick Hornby moment which would make women everywhere tear off their own skin and scream into the middle of the road.

If you’re interested and let’s be fair, you’re reading this already so there’s a more than average chance you are, my selections were as such:

Preset 1 – BBC 6 Music – The closest station to my own musical tastes providing it is never switched on between 10am and 1pm on weekday. Or whatever slot the tedious bast is moving to. I hate you George Lamb.

Preset 2 – BBC7 – Comedy, drama and the same 3 fucking episodes of The Masterson Inheritance, Double Income No Kids Yet and Old Harry’s Game on a constant sodding loop.

Preset 3 – Absolute – For its sins, the red-headed stepchild they called Virgin has improved a little since the shift over with some interesting new DJs and slightly less of the”U2REMSnowPatrolREMU2…” standard playlist after 8pm.

Preset 4 – Radio 4 – What can I say? I’m a sucker for the classics. Less so endless sodding vehicles for Jo Caulfield.

Preset 5 – Planet Rock – Yeah. I like hoary old metal and twiddly guitar nonsense, what of it? This is surprisingly for me the thing I’ve listened to most so far thanks to its DJ-free late night jukebox format which granted, did make me listen to Bon Jovi and sodding Pearl Jam (even worse it was the horrifically bad “Alive”) also gave me Neil Young, Rush, Blue Oyster Cult, The Faces, David Bowie, Nirvana and Journey. This is a good thing.

Bringing up the rear admirably in presents 6 to 10 are Radio 2, Radio 3, Radio Leeds (you never know when you’re going to need up to date information on gritting), Classic FM and Amazing, the unsigned bands channel which Ive found to be a bewildering mix so far of contrasting stuff. Good for discovering new music, fairly shit to comfortably write to.

There are other stations Ill no doubt enjoy but cant find at the moment which you’re more than welcome to suggest (West Yorkshire region, don’t come burgle my house) and Ill possibly even review here on the blog at a later date.

Now if you’ll excuse me, it’s a Jethro Tull back-to-back marathon on Planet Rock and the sixth caller in wins a seed plough…

Entre la gare et chez nous il y a un distributeur automatique qui est pile poil à la bonne hauteur…

… pour se moquer des gens qui n’arrivent pas à lire !

Bon, c’est quand même abusé, surtout pour les personnes handicapées…

So now it’s worthwhile buying that DAB radio that you’ve been avoiding.

At last we’ve been able to get  reception. I moved our DAB from the kitchen to the bedroom cos it had a remote and I’m too lazy to get out of bed at night and turn the danged thing off. Previously reception and available channels had been poor downstairs, despite the kit sitting on top of the fridge [ a tall one ] with the aerial blu-tacced to the ceiling, but now all is great.

It’s a blessing to be able to listen to something inspiring whilst waking up, drinking orange juice and tea and taking tablets, doing nose drops, heading to the shower, dressing etc etc…kind’ve gets you in the mood for Radio 4 in the car on the way to work.

Love it!

Why don’t you do the same, tell yer Buds and tune in. Some of it won’t appeal and you might find some content trite or challenging or not quite hitting your spots…but you never know what you might hear or how the Lord might speak to you!

Premier Christian Radio !

I have already voiced on this blog and elsewhere my contention that while digital radio is the future DAB is probably an evolutionary dead end. The DAB+ system is better with more stations, better quality sound and cheaper transmission costs, but even this system would probably be just a halfway house solution and not a good one at that. The problem with DAB+ is that most DAB receivers are not compatible with DAB+. Having said that the numbers of homes in the UK with a DAB receiver is probably so low that it does not matter. In my own home on an inside antenna my hi-fi tuners reception is pathetic fortunately if I want to I can listen on amateur radio equipment connected to decent outside aerials. Bring a portable DAB radio into my lounge and you can receive zilch, zero, nothing at all.

According to the Guardian this morning Scott Taunton, head of TalkSport’s parent, UTV Radio GB speaks out and it make interesting reading. According to Lord Carter’s Digital Britain report the plan is to switch off FM broadcasting in 20015, Scott’s contention is that this is unrealistic. What is somewhat surprising is that he represents a leading company that has invested heavily in DAB and not just some minor broadcaster or journalist.

I personally think the low up-take of DAB by the public will continue with more people listening via satellite, Freeview boxes and the Internet. Mobile telephone technology is at present limited to using expensive Internet airtime or built in FM receivers, but the potential is for always available for mobile phone service providers to set up free lines or free Internet streams from web enabled radio stations. It would be fairly simple to route the same audio data to thousands of listeners via their mobile telephones. I think the future of personalised radio listening is in the hands of mobile telephone service operators and manufacturers.

If indeed we are going down the road of DAB or DAB+ the first thing that should have been done is to force car manufacturers to fit compatible radios, which is not happening on a wide scale. In fact some manufactures are still supplying cars with cassette players in and how many people still use cassettes? It is even hard to buy blanks these days. The fact that the latest iPod has a built in FM radio may just be a clue that FM is not going away any time soon and the popularity of FM radio is growing in places like China, Korea and Taiwan, where a lot of the devices we buy are made. It has been suggested that Worldwide an FM revival is on the horizon so do we really want to kill the golden goose in six years time? How many people will just stop listening altogether if the powers that be insist on hurtling down this digital highway?

On a lighter note; One conspiracy theory has it that the authorities want to stop analogue transmissions because it could be picked up by hostile alien life forms whereas digital will just sound like noise to them. “Calling occupants of Interplanetary craft!”

Pour plus de renseignements, visitez mon site

au http://darbarhoum.blogspot.com

La visite de la médina, ville ancienne, revêt une signification particulière. Elle est l’occasion d’un voyage dans le temps qui introduit, pas à pas, et à travers un dédale aux subtiles compositions d’ombres et de lumières, au cœur historique de la ville de Tunis, ce lieu vénérable qu’il faut savoir découvrir d’un regard attentif avant de se laisser conquérir par son charme.
Par son importance géographique et humaine, par son style architectural et son organisation spéciale typiques, cette cité représente un modèle accompli de la civilisation urbaine arabe en terre du Maghreb, et que l’organisation internationale de l’UNESCO à élu au patrimoine culturel de l’humanité et dont la sauvegarde concerne désormais la communauté universelle.
Elle fut fondée il y a de cela treize siècles, sur une étroite bande de terre séparant le lac Sedjoumi du lac de Tunis, sur le site d’un marché rural où convergeaient, jadis, les grandes routes sillonnant l’Africa romaine.

In my Thursday art class we are encouraged to exactly replicate a picture from a supplied photograph. Dutifully, I duplicate the demonstration: background wash, then careful detail of the main subject until the entire paper is covered. Several new, interesting, techniques have been acquired.

B.U.T.

Hard though I tried, I did not manage to catch my creative heart before it sank to the depths of my boots each week. Although each picture I’ve produced may have been technically correct, the results rendered me miserable. So that’s why you haven’t seen any of them.

Show me a picture that appears unfinished and I’m excited. I want to make the paint dance on the paper – my pictures to look spontaneous, loose, raw and expressive. Less is more. If I HAVE to put in background detail, it must be minimal.

Easier said than done. Here’s one of the cards I made to wish my friends a ‘hoppy birdie’. Looks simple? This was my eighth attempt. But, with plenty of excellent, helpful advice from my art teacher, (Doh! It’s amazing what happens when you actually communicate properly with a person, rather than expect them to mind-read) I achieved what I was after in the end and I’m pleased with this picture at last.

Using the unpredictable wet in wet technique I first painted the entire shape of the bird’s pencil-drawn body. Then I lightly traced a brush loaded with pale yellow along the edge of the bird’s tummy, turned the paper upside down and watched as the yellow found it’s way towards the head, fading as it traveled. I added a splodge of darker yellow, a dab of orange and finally yellow ochre. Pleasingly, they melded together without much persuasion. Once dry I pulled the image together with dark brown ink.

If video killed the radio star will mobile be the final stake in the heart of radio as tries to go digital?

Westminster eForum (a group set up to help inform government policy makers) do run some very interesting sessions although they do feel still a little slow in catching up on how fast the digital world is changing at times and are very reactive which is a shame. I have just come back from an interesting meeting at the House of Commons where the session was to discuss the impact of the digital switch over to Digital Radio and TV. They had some interesting digital radio technology on show like the Pure Senisia (very nice looking technology) which is a DAB radio that is very nice looking and tries to pull together other feeds like Twitter and Facebook into a single unit.

Pure Sensia Digital Radio

Simon Mayo

He said that he had asked his him about radio and what stations his friends listened to. After a pause his son said that his friends didn’t have radio. Part of me was quite shocked at that and another part of me not unsurprised. As a kid growing up I remember listening to the radio and recording the top 40 on Sunday nights and the nostalgic memory of how “cool” and exciting that was. It was a whole routine I had and one that I never really thought about how teenagers now engage with radio. At the same time the fact that none of his Son’s friends have radio also did not surprise me. When you have access to the internet with hundreds of online stations from around the world and new music tools like Spotify why do they need a radio? A radio will never have the most up to date bleeding edge bands on them, they come from underground networks or are trying to launch them selves on sites like MySpace. Teenagers of today can now choose exactly what they want to listen to and when, rather than some DJ making the choice and then talking over half of the track. It’s lost its edge. When cool is all about being the first, radio is just too slow. When it comes to slow even online via your desktop computer is now in question. Mobile phones are now used more by the younger age groups to access the internet than desktop computers. Mobile is always on, always connected, is personal and always with me. It’s likely that the next music frontier will be battled over mobile phones why does the next generation ever need a digital radio? Don’t get me wrong I think digital radio is very interesting and has place with some groups but it does feel a little too late to the digital party.

There is a danger that by the time it hits mainstream the new youth audiences will be gone leaving digital radio a dying technology before its time.

Internetā klīst informācija ar Pure siesta Idock priekš Iphone un Ipod. Pure siesta Idock ir DUB/DUB+/FM radiouztvērējs ar Iphone un Ipod pieslēgvietu.  Pure siesta Idock attēlo pašlaik skanošo dziesmu, kā arī ļauj vadīt pieslēgto Iphone vai Ipod. Lai arī Pure siesta Idock ir kompakts izmēros, skaņas kvalitāte ir samērā laba. Pure siesta Idock galvenās funkcijas ir: 4 modinātāji, automātiskā izslēgšanās, 15 programmējamas radiostacijas. Tāpat Pure siesta Idock var pildīt USB haba funkcijas jo tai var pieslēgt dažādas ierīces ar USB pieslēgvietu. Tas var atrisināt problēmu ja, piemēram, pie gultas ir nepieciešama USB pieslēgvieta. Iegādāties Pure Siesta varēs ap ziemassvētkiem un cena aptuveni būs 146$

Gładka, kształtna, krągła. Idealna. To lampa “ONA”.

Zainspirowana idealną sylwetką kobiecą przybraną w gorset.
To połączenie ręcznie rzeźbionej podstawy wykonanej z dębu z kloszem – gorsetem, wykonanym z papieru japońskiego.

Tak jak piękna kobieta, “ONA” przyciąga wzrok i staje się gwiazdą każdego pomieszczenia.

Lampa czeka na osobę chcącą ją podziwiać na co dzień, w Saloniku Artivity.

It’s the 21st Century. Listening habits have changed and the means of listening has diversified. While radio still stands in the lead for market penetration, there are those who champion the user-controlled listening made popular by websites such as Pandora and Last.fm. And therein lies the beauty of radio, in this case Absolute Radio in the United Kingdom.

Combining the Last.fm approach and some Internet-based crowd sourcing, Absolute’s new DAB station, dabbl, will bring an audience-controlled playlist to the air waves. (Notice the hip, web 2.0 style station name?)

Emma Barnett, Digital Media Correspondent for The UK Telegraph, provides a statement from Chris Lawson, Absolute’s brand director:

Mr. Lawson believes dabbl will be successful as it is tapping into the autonomy many music fans enjoy in the digital age and it still has the edge over newer services. “What services such as Last.fm do very well is offer a personalised experience and there is only so far a broadcaster can do that. However, dabbl is offering listeners the chance to have some of that control they crave while having something newer digital services don’t have – a national DAB broadcasting platform.

The interesting thing to me is that this is a new approach for radio in doing what it does best, building community. There is an amazing amount of room on the air for experimentation of this nature, and I think that taking a cue from Internet culture is a wise one. I do not think it will become the status quo — I could be wrong — but it is yet another example of ways in which radio is evolving in the wired age.

Great work, guys. We’ll be watching to see how things progress!

I am not very much into electro – but I like DAB’s sound – and their bandwith from chilled songs to pushing beats – just listen and enjoy.

DAB – The Blues

DAB – Pure Joy

DAB – The call

A teraz o działaniu Mocy i Żywiołów w każdym aspekcie – czyli o innych symbolach Tynów – tutaj pokażemy Drzewa Tynów – tak jak w artykule o Rodżanie i Motylach pokazaliśmy motyle Bogów. Opiszemy tutaj szerzej tylko drzewa z obecnego obszaru królestwa Sis, pozostawiając te z dawnych ziem nowym bogom przyrody Windów (dzisiaj Indie), Kutajów (dawny kraj nad rzeką Czerczen -   Toka Hary Wielkiego i Rusych Harów), Melkomedirów (dawny kraj zdobyty przez Obierłę – Abarisa a dzisiejszy Egipt, Syria – dawny Syry Kraj i Ozeria -Asyria), Apaczów i Kejowechów (dawny Weneląd-Wądląd Widnura I Wodyna).

Żywioł Boru – Ląd Biały (Europa) – region północny – Puszcza Notecka

Opowiemy także, jako ciekawostki, o innych drzewach z dawnych ziem Sistanu, lecz tylko po to byśmy łatwo zapamiętali, że to największe i najbardziej długowieczne istoty żywe na Świecie.

Drzewa Tynów – najpotężniejsze żywe istoty Świata

Ponieważ Światłoświat (Wszechświat) jest holistyczny, tzn. wszechprzenikający i dopełniający się oraz wszechstronnie oddziaływający na siebie we wszelkich aspektach każda siła (moc, żywioł) oddziałuje na inne i przenika je, sprzęga się z nimi, bądź im przeciwdziała. Nauka rozwinięta do obecnej formy z przez tysiące lat rozwoju cywilizacji Człowieka mimo, że wydaje nam się potężna, jest jednak narzędziem zbyt skromnym i płochym, zbyt topornym i niedokładnym, aby mnogość tych wszystkich związków oraz przenikań i wynikań ująć i w ścisły sposób opisać.

Dlatego posługujemy się pojęciami Działów, Kirów, Żywiołów, Mocy, Trzemów, Tumów i Tynów oraz  obrazami-symbolami, które uzmysławiają nam o jaki aspekt danej siły objawiony (działający) w jakim aspekcie innej siły chodzi.

Przedstawiamy tutaj drzewa czyli dział najpotężniejszych Zróstów, są to przejawy Żywiołu Boru-Drzewa, a więc Tynu Wiłów.

W aspekcie tego tynu, a więc w jego obrębie inne siły (Tyny i poszczególni Bogowie z tych Tynów) objawiają swoje działanie przez uosobienie

(tak uosobienie a nie upostaciowanie – bo Zróstowie-Rośliny to żywe osoby – jak ludzie i zwierzęta, choć może trudno to sobie wyobrazić jednak mają swoją aurę-promieniowanie żywe i zyciowe procesy które się toczą niejednokrotnie przez wieki i tysiąclecia, mają swoją mowę którą się porozumiewają, swoje reakcje na światło, atak szkodników iwykazują wiele innych przejawów wystarczających aby je uznać za osoby)

a więc objawiają działanie przez uosobienie w tym Tynie w postaci poszczególnych rodzajów- zwanych potocznie gatunkami – Drzew. Objawiają je także w aspekcie Boru przez swoje emanacje w ziołach-runie, w krzewach i kwiatach i w zwierzętach każdego rodzaju.

Tutaj pokażemy tylko boskie manifestacje zawarte w drzewach.

Lipa jest manifestacją Żywiołu Nieba czyli Dażbogów-Sołów w aspekcie Boru

Lipa Dobrosława w Jaglicach

Lipa Dobrosława – pomnik przyrody, lipa drobnolistna w województwie wielkopolskim, w powiecie wałeckim w gminie Człopa, w miejscowości Jaglice, w leśnictwie Zielony Stok.

Najgrubsza lipa drobnolistna w Polsce. Drzewo ma jeden pień główny, który na wysokości 3 m rozwidla się. Oprócz tego od północno-zachodniej strony, ze wspólnego korzenia wyrastają dwa dużo mniejsze pnie. Pokrój drzewa jest typowy dla gatunku, a korona gęsta.

w lipcu i sierpniu 2005 r. lipa była konserwowana – z jej wnętrza usunięto dwie przyczepy gruzu i żwiru. Obecnie pień w środku jest częściowo pusty. W trakcie konserwacji odkryto, że w jednym z konarów mają gniazdo dzikie pszczoły. Obecnie konar ten leży na ziemi, obok lipy, a gniazdo pszczół, w którym nadal bytują zostało zabezpieczone.

Dobrosława – nazwa w wyniku konkursu została nadana w 2005 roku.

obwód w pierśnicy na wysokości 1,3 metra wynosi 817 cm^[1]

• wysokość 25 m

Bezimienna Lipa przed kościołem Św. Jakuba w Sandomierzu (Sądzymirze)

Na lipę – Jan Kochanowski

Gościu, siądź pod mym liściem, a odpoczni sobie!
Nie dójdzie cię tu słońce, przyrzekam ja tobie,
Choć się nawysszej wzbije, a proste promienie
Ściągną pod swoje drzewa rozstrzelane cienie.
Tu zawżdy chłodne wiatry z pola zawiewają,
Tu słowicy, tu szpacy wdzięcznie narzekają.
Z mego wonnego kwiatu pracowite pszczoły
Biorą miód, który potym szlachci pańskie stoły.
A ja swym cichym szeptem sprawić umiem snadnie,
Że człowiekowi łacno słodki sen przypadnie.
Jabłek wprawdzie nie rodzę, lecz mię pan tak kładzie
Jako szczep napłodniejszy w hesperyskim sadzie.

Stara przydrożna Lipa

LEGENDA O LIPIE Z FALKOWEJ pod CIĘŻKOWICAMI

Lipa, to już imię własne lipy, która liczy ponad 500 lat.

Jeśli ktoś mówi „ lipa” to wiadomo, że jest to „Lipa”- ta jedyna, historyczna Lipa.

Prowadzi do niej niebieski szlak. Rośnie na najwyższym wzniesieniu Falkowej

( ponad 400 m n.p.m). Obwód pnia Lipy wynosi 5,85 m. Jej najstarszy brat w Polsce- dąb Bartek- żyjący około1300 lat w Górach Świętokrzyskich ma obwód 13,40m.

Lipa czuwa od wieków nad Falkową, górzystą wsią, poprzecinaną głębokimi wąwozami. Dumnie spogląda w stronę Tatr i przesyła pozdrowienia Giewontowi. Czuwa, bo spod Lipy 320 lat temu została zaniesiona gorąca prośba do Pana Boga, by wszelkie kataklizmy omijały tę miejscowość. Lipa była tych wydarzeń świadkiem.

-         A było to tak:

Umęczone rycerstwo wraz ze swoim ukochanym i zwycięskim królem wracało spod Wiednia. Był to rok 1683. jechali już długo. Podróżowali konno. I ludzie i konie  byli bardzo zmęczeni i spragnieni. Właśnie przejeżdżali Górną Falkową koło Lipy.

Lipa szerokolistna zauroczyła króla. Jan III Sobieski- król Polski; odczuł serdeczne zaproszenie do odpoczynku w jej cieniu. I tak postanowił. Zarządził  postój na rozległych polach Falkowej. Sam spoczął w cieniu przyjaznej Lipy. Wszystkich rycerzy ugościła Falkowska  Ziemia. Rycerze przynieśli swojemu królowi zdrowej, źródlanej, orzeźwiającej wody. Nieśli ją ze studni z samego środka wsi.  Król rozkoszował się smakiem wody, odpoczywał w cieniu Lipy i podziwiał piękno okolicy. A dzień był cudowny, widoczność wspaniała. Widział król swoja Polskę aż po same Tatry. Rozczuliła króla wielka gościnność i życzliwość mieszkańców ubogiej wsi. Chcąc podziękować z dobroć ziemi, mieszkańcom i Lipie, kapelan wojskowy w imieniu króla i rycerstwa poprosił Pana Boga o błogosławieństwo dla tej ziemi. W miejscu pod Lipą, z którego kapelan zanosił prośby do Boga i błogosławił wieś postawiony został krzyż. Pan Bóg wysłuchał prośby. Błogosławieństwo ma swoją stałą, świętą moc. Działa bezustannie do dziś. Wszystkie kataklizmy szczęśliwie omijają mieszkańców i ziemię, na której żyją. Czas mija, Lipa się starzeje, jest coraz słabsza. Potrzebuje ludzkiej pomocy. Prosi, woła o tę pomoc. Należy odpowiedzieć na jej głos i uratować ten pomnik przyrody, który jest zarazem świadkiem historii. Należy uratować Lipę!

„Święta Moc” zadziałała widocznie w XIX w. kiedy w Bruśniku szalała cholera. Dało się wyczuć że Falkowa od Bruśnika odgrodzona była niewidzialnym murem. Zaraza odbijała się od tego muru. W Falkowej nikt nie umarł. Był rok 1873.

Zofia Śmierciak

fot. Zwolenik

Legenda i zdjęcie pochodzą ze strony miasteczka Ciężkowice,w którym przed Wojną i w czasie Wojny mieszkał Julian Pagaczewski. adresł http://www.ciezkowice.pl/?strona=00024

700-letnia Lipa króla Mateja Korwina na Słowacji – zamek Bojnice

Bojnicki zamek

Zamek trochę przypomina zamki nad Loarą, choć jest w swoim obecnym kształcie budowlą XIX-wieczną. Bardzo bogate wyposażenie, ciekawa klatka schodowa – kręte schody, złota sala, w podziemiach zamku sztuczna jaskinia ! Zamek należał do rodu węgierskiego Palffy’ch. Bardzo dużo hałaśliwych wycieczek szkolnych. Przewodnicy w strojach z epoki.

Drzewo wysokie do 30 metrów o bardzo regularnej, zmiennej, gęstej, szerokojajowatej lub prawie kulistej koronie. Pędy cienkie, nagie, oliwkowobrązowe lub zaczerwienione, błyszczące. Pączki zwykle czerwonobrązowe i nagie. Liście długości 3-6 cm, u nasady sercowate, drobno piłkowane, nagie, z wierzchu ciemnozielone, matowe lub nieznacznie połyskujące, od spodu sinozielone z rudawymi kępkami włosków kątach nerwów. Kwiaty drobne, żółtawobiałe, bardzo silnie pachnące, wielokwiatowych (5-11), wyprostowanych lub nieco zwisających kwiatostanach. Kwitnie na początku lipca, później od lipy szerokolistnej. Owoce drobne, średnicy do 6 mm, o cienkiej łupinie i ze słabo zaznaczonym żeberkowaniem, nagie lub słabo owłosione.

Stara lipa w puszczy

Od niepamiętnych czasów uprawiana i sadzona powszechnie przy osiedlach ludzkich, we wsiach i w miastach. Odznacza się małymi wymaganiami glebowymi.  Rośnie także na żyznych glebach piaszczystych. W młodości rośnie wolno, jest jednak długowieczna i osiąga potężne rozmiary. Żyje do kilkuset lat. Polecana do zadrzewień przydrożnych w krajobrazie otwartym, do dużych parków i zadrzewień wiejskich. Drzewa rosnące swobodnie wykształcają szerokie, nisko ugałęzione, często wielopionowe korony i s ą niezwykle dekoracyjne.
Lipa drobnolistna należy do najcenniejszych drzew miododajnych, lecz nektarowanie silnie uzależnione jest od panujących w czasie kwitnienia warunków atmosferycznych. Ma to miejsce tylko przy wysokich temperaturach i wysokiej wilgotności powietrza. Obfite pożytki pszczelarskie były jedną z przyczyn powszechnego sadzenia lipy drobnolistnej po wsiach i przydworskich parkach oraz przy drogach. Lipa drobnolistna odznacza się również siłą odroślową, znosi częste przycinanie i dawniej była powszechnie stosowana na formowanie żywopłoty i wysokie szpalery. Drewno, podobnie jak lipy szerokolistnej, znajdowało szerokie zastosowanie w gospodarstwie domowym.

Kwiaty lipowe

♦

Buki i Graby są emanacjami Rodów

Buk (Fagus L.) – rodzaj drzew z rodziny bukowatych obejmujący 40 gatunków. Występuje głównie w strefie umiarkowanej na półkuli północnej, w Polsce na Pomorzu i na południu kraju (powiązanie z większą wilgotnością powietrza tych rejonów). W Polsce występuje w stanie naturalnym tylko buk zwyczajny (Fagus sylvatica L.). Uprawianych jest kilka gatunków obcych i liczne odmiany ozdobne buka zwyczajnego.

Gatunkiem typowym jest Fagus sylvatica L.^[1].

Sudecka Bukowina czyli las bukowy

Morfologia

Pokrój

Osiąga wysokość do 40 metrów.

Kora

Jasnoszara, cienka i lekko połyskująca.

Drewno

Twarde, o odcieniu od jasnego kremowego do różowego. Fałszywa twardziel koloru ciemno brązowego do czarnego występuje w części odziomkowej drzewa.

Liście

Sezonowe, faliście karbowane, mogą być ząbkowane lub całobrzegie, położone naprzemianlegle.

Kwiaty

W kątach liści, jednopłciowe, męskie – w główkach na wiotkich, zwisłych osiach, żeńskie – 2 lub 4 kwiatowe wierzchotki, na krótszych osiach.

Owoce

1 – 2 trójgraniaste orzeszki, zamknięte w pokrywie pokrytej kolczastymi lub listkowatymi wyrostkami.

Buk Dziadek w Przedborowie

Buk Dziadek (Buk Alfons) – pomnik przyrody, buk zwyczajny w województwie wielkopolskim, w powiecie ostrzeszowskim w gminie Mikstat, niedaleko miejscowości Przedborów, w leśnictwie Wanda.

Najgrubszy buk zwyczajny w Polsce. Drzewo rośnie na terenie zalesionego niegdyś majątku rolnego. W sąsiedztwie rośnie 100 – letni drzewostan dębowy z podszytem grabowym. Pokrój drzewa jest typowy dla gatunku. Z racji tego, że przez wiele lat rósł na otwartej przestrzeni, odznacza się silnie rozwiniętymi konarami bocznymi. Pień rozwidla się na wysokości 1,8 m. Drzewo jest osłabione, gdyż wiele konarów zostało odłamanych.

Na korze buka wielokrotnie zaznaczano swoją obecność, najstarsze ślady pochodzą z początku XX w., z tego względu drzewo nazywane Dziadkiem.

Druga funkcjonująca nazwa buka to Alfons, dlatego że u jego podnóża spotykały się zakochane pary.

• obwód w pierśnicy na wysokości 1,3 metra wynosi 670 cm^[1]
• wysokość 27 m

Stary grab z Puszczy Białowieskiej

Średniej wielkości drzewo liściaste o nieregularnym, pofałdowanym w przekroju, często też wielokrotnym pniu i miotlasto wysklepionej koronie. Najłatwiej je rozpoznać po zawsze gładkiej, srebrzystopopielatej korze pokrytej charakterystycznym wzorem cieniowanych pasm oraz po eliptycznych, ostro piłkowanych liściach, których powierzchnia jest harmonijkowato pofałdowana wzdłuż nerwów. Grab pospolity jest drzewem dość powszechnie występującym w naszych lasach. Stanowi on zresztą jeden z ważniejszych rodzimych gatunków drzew tworzących lasy w Polsce. Można pod nim znaleźć stanowiącego prawdziwą gratkę dla grzybiarzy koźlarza grabowego. Z formalnego punktu widzenia graby są najbliżej spokrewnione z leszczynami, brzozami i olszami, jednak biorąc pod uwagę cechy takie jak cieniolubność, niergularność budowy pnia i konarów, kształt i rozmiar liści, a przede wszystkim deseń kory, można dojść do wniosku, że w zaskakująco dużym dużym stopniu przypominają one buki.

Piękny Grab

Od strony użytkowej grab jest znany przede wszystkim z dwóch rzeczy. Pierwszą z nich jest wyjątkowo duża tolerancja na przycinanie. Wraz z gęstym ugałęzieniem i intensywnie tworzonymi odroślami korzeniowymi powoduje ona, że drzewo to jest jedną z roślin najczęściej używanych do budowy wysokich żywopłotów. Można z niego swobodnie kształtować różnego rodzaju figury geometryczne, rzeźby, alejki ze sklepieniami itp. Duże zastosowanie znajduje także bardzo cenne i niezwykle twarde drewno graba, nazywane żelaznym drewnem. Warto wiedzieć, że jest ono nie tylko twardsze od bukowego czy dębowego, ale nawet najtwardsze ze wszystkich naturalnie występujących w Polsce gatunków drzew!

Graby

opowiadanie z portalu literackiego

osoba o pseudonimie Drzewo – (według mojej recenzji dosyć udane) O Grabie -

http://www.portalliteracki.pl/drukuj,artykul,40595.html

…Szliśmy więc, aż po kilkunastu minutach ogromny grab wyrósł przed nami jak zjawa.
– Będzie kolejna opowieść – pomyślałem.
– Tak – odpowiedziała. – To tutaj. Dziadek Stasiek mówił, że to największy grab w okolicy. Rośnie w miejscu pałacu. Tak, był tutaj pałac. Był piękny ogród, a obok wioska. Jaśniepaństwo tutaj mieszkali.
– Feudalizm – mruknąłem całkiem bez sensu, po to, żeby pochwalić się nowym słówkiem.
– Wolałam Cię łażącego po cmentarnym murze z odrapanymi kolanami – dodała zmieniając ton. – Na tej polanie tętniło kiedyś życie, a dzisiaj nie ma nawet dołów w ziemi. Wszystko łagodnie faluje zieloną trawą. Zauważyłeś, że nie rosną tu żadne kwiaty?
Fakt. Nie zauważyłem. To była polana bez żadnego kwiatka. Cała zielona. Tylko trawa miała różne odcienie. Błyskała rosą, chcąc prawdopodobnie zrekompensować brak innych kolorów.
– Gdy jest burza najwięcej piorunów bije w tę polanę. Popatrz – podniosła z ziemi szklaną grudkę stopionego piasku.
– Weź na pamiątkę. Niech pokazuje Ci drogę. Ale nie idź nią zawsze. Zawracaj i zmieniaj kierunek wtedy, gdy okaże się, że nie znajdujesz na drodze tego czego szukasz. Na tej polanie wiele osób nie znalazło się kiedyś…
Pałac był przepiękny. Ludzie mówią, że projektowały go Anioły. Prawdopodobnie jednak jacyś Włosi, czy architekci z innej wioski. Okna miał przeogromne i był błękitno-biały. Jaśniepaństwo mieszkali tam od wielu pokoleń. Każda babka, prababka, dziad, wuj i pradziad mieli swój obraz w jednym z setek pokoi.
Nie chciałem wchodzić z nią do tego pałacu, wolałem słuchać jak szumi grab.
– Może na niego wejdziemy? Jest stary, ale widać, że mocny.
– Kiedyś będziesz musiał obiecać, że nie wejdziesz już na żaden most, ale o ile sobie przypominam, o drzewach nikt nigdy nie wspomni…
Wdrapaliśmy się najwyżej jak się dało. Wyżej nabijały się z nas już tylko skowronki. Dopiero teraz zobaczyłem, jak tu pięknie. Z wysoka widać było całą okolicę. Pas ściany lasu ogradzał ją z każdej strony. Czułem się jak zaciśnięty w ręce graba-olbrzyma… w każdy razie widok robił wrażenie.
- Już weszliśmy do pałacu. Jesteśmy prawdopodobnie na wysokości jego najwyższego piętra… W którymś z tych pokoi narodziła się Miłość. On miał Słoneczny Uśmiech, Ona – Dobre Oczy. Trzymali się za ręce i wtulali w siebie, błyszcząc srebrnymi od księżyca ciałami…
Chodziliśmy nocą po korytarzach tego starego pałacu. W niektórych komnatach spały małe dzieci, w innych dorośli. Wydawało mi się, że osoby w komnatach się zmieniają, gdy po raz kolejny do nich zaglądaliśmy.
– Nie dziw się – powiedziała. – Krążymy po odległych zakamarkach umysłu, trudno się nieraz połapać.
Czasami zakładaliśmy ogromne kapciuchy do szorowania parkietów i uprawialiśmy łyżwiarstwo między fortepianami.
– On jej często grał na jednym z nich. Najgłośniej wtedy gdy miał gdzieś wyjechać. Grał tango, a ona tańczyła sama, udając, że obejmuje Niewidzialnego. Potem On przestawał grać i zaczynali tańczyć razem. Prowadził ich rytm, który wyczytywali w swoich oczach. Dotykali ustami swoich ust, tak jak my teraz.
Tańczyliśmy na ogromnym grabie tango, a ja odkryłem, że bezpieczniej jest nie myśleć, iż jest to niemożliwe.
– Nie spadniemy, obiecuję – wierzyłem jej, tak samo jak w opowieść o parze pałacowych kochanków.
– Trzymali się za usta, ale oczywiście na ustach się nie kończyło.
- Będę miała dziecko – powiedziała mu, gdy wsiadał na swojego rumaka przed długą podróżą.
- Będziemy je mieli – odpowiedział.
Nigdy go już później nie zobaczyła…
Powiedziałem, że skowronki przestały śpiewać z przejęcia, ale Ona mnie nie słyszała.
– Nie chcieli jej patrzeć w oczy… Ci wszyscy ludzie… Któregoś dnia przyszli do jej pokoju. Powiedzieli, że ma się wynieść, bo nie ma teraz z kim tańczyć tanga.
– Mogę przecież nadal tańczyć z Niewidzialnym – odpowiadała, a oni tylko kręcili głowami.
– Nikt ci już nie zagra dziewczyno. Nikt już stamtąd nie wróci.
Pani Dobre Oczy rozmawiała ze swoim dzieckiem, gdy było jeszcze w brzuchu.
– Wiem, że tam jesteś córeczko. Powiedziałaś mi jak chcesz mieć na imię. Powiedziałaś mi tyle dobrych historii, oraz to, że mnie zrozumiesz. Jak mam żyć bez Ciebie? Powiedziałaś mi, że boisz się wtedy, gdy ja się boję. Chciałam się zabić razem z Tobą, ale przyszła do mnie jakaś dziewczyna. Opowiedziała mi historie i pokazała na drzewo. Mówiła, że czas nie istnieje, tylko Miłość. Jak mam w nią wierzyć, gdy wokół tyle nieszczęścia?
Wyczułem to w jej błyszczących oczach.
– Wiesz co powinieneś zrobić? – spytała.
Wiedziałem.
– Pani Dobre Oczy stojąc w otwartym oknie wyobraziła sobie burzę z piorunami. Ogromne błyskawice uderzały w ziemię. Huk był tak ogromny, że wszyscy mieszkańcy uciekli w popłochu. Od piorunów wybuchł pożar. Zapaliło się wszystko oprócz pałacu.
Stanąłem obok i popatrzyłem jej w oczy. Były naprawdę piękne i dobre. Przytuliła się do mnie, a potem objęła jak do tanga… Wiedziałem, że myśli teraz o falującej na wietrze trawie. O jej niesamowitych odcieniach i o kropelkach rosy uśmiechających się w słońcu. Wiedziałem, że na tej łące nie ma ani jednego kwiatka…

liście i owoce Grabu

Buk

OPOWIEŚĆ BUKOWEGO WZGÓRKA

Ludziom, Drzewom i Bogom

Słońce spalało lasy i łąki, zdawało się to nie mieć końca. Trawy
wyschły i zrudziały, drzewa traciły liście. Zwierzęta i ptaki
schroniły się w głębinach puszczy, gdzie w zarośniętych jarach
sączyły się wątłe źródełka. W Dolinie, ponad korytem zamarłej
rzeczki, stało kilka chat. Pociemniałe bale z oczodołami okien i
niesfornymi, słomianymi strzechami. I ani żywej duszy.

Mieszkańcy Doliny zebrali się na Bukowym Wzgórku. Kilku krępych,
brodatych mężczyzn. Kilkanaście kobiet o surowej, wyrazistej
urodzie. Trójeczka niemowląt w przewieszonych przez szyje chustach.
Gromadka podlotków i dzieci. Wszyscy półnadzy, spoceni, znękani
nieznośnym, upałem. Obok, w cieniu drzew, stały dwie wychudzone
szkapy, zaprzęgnięte do drabiniastego wozu. Niemrawymi ruchami
oganiały się od gzów. Parę wilkowatych psów dyszało z wywieszonymi
jęzorami.

A ludzie stali nieruchomo, skupieni wokół Tego, Który Widzi Cztery
Strony. Posąg, wyrzeźbiony w cześniowym pniu, przewyższał mężczyzn o
dwie głowy. Słoje i sęki drewna wtapiały się w rysy Czterech Twarzy
Boga. Światowid patrzył ponad głowami ludzi. Widział dalej, więcej i
cztery strony jednocześnie. Dlatego Mu ufali. Dlatego i teraz
przyszli do Niego. Po raz ostatni. Pożegnać się przed drogą w
nieznane.

Przemówił Najstarszy. Siwy, długowłosy Starzec, odziany w sięgającą
kolan, konopną koszulę.

- Ty, Który widzisz tak wiele… Spójrz na nas. Twoje dzieci
odchodzą. Zostawiają domy i odchodzą. Zostawiają Dolinę, lasy, góry.
Zostawiają Ciebie i odchodzą. Nie mamy co jeść. Wyschła rzeka,
umierają źródła. Od czterech Księżyców nie padają deszcze. Bogowie i
Duchy nie słuchają naszych próśb. Ty patrzysz w cztery strony. Ale
ogień płynie z nieba i pali, co na dole. Zjedliśmy zwierzęta.
Polowania nie udają się. Co zasiane, nie wzeszło. Twoje dzieci
odchodzą. Ja zostaję. Mój płomyk dogasa. Przy Tobie złożę swe kości.

U stóp Światowida stała kamienna misa z tlącym się żarem, obok
leżały pęki ziół. Starzec ukląkł. Nucąc cicho, kruszył zioła i
wrzucał je szczyptami do misy. Pozwolił, by obmyły go wonne,
niebieskawe smugi. A potem obiema dłońmi ujął kadzielnicę i wstał.
Zbliżył się do tych, którzy stali przed Obliczem Poranka. Śpiewał
bez słów, z zamkniętymi ustami, przejmującą, znaną wszystkim
melodię. Głowy pochylały się, dłonie zbierały pasma Dymu, dotykały
serc, gardeł i twarzy. Skupione dzieci, poważni i smutni dorośli.
Ci, których obmył Dym, dołączali swe głosy do Pieśni. Najstarszy
kroczył powoli, jak Słońce. Minął Oblicze Dnia, potem Wieczoru. Gdy
stanął przed obliczem Nocy, śpiewali już wszyscy. I tam złożył
kadzielnicę. Przed Obliczem Widzącym w Ciemności. Jego Mocy
najbardziej potrzebować będą ludzie, aby kiedyś doczekać Poranka.

Starzec dorzucił jeszcze trochę ziół. W objęciach Dymu Światowid
rozmywał się i wyłaniał. Falował z Pieśnią i sercami ludzi. Potęga
przepełniała ciała, umysły i cały świat. Ale przyszedł czas, że
uleciał Dym i zamilkła Pieśń. Najstarszy przemówił raz jeszcze.

- Twoje dzieci są czyste. Ich serca są jasne, ich mowa prawdziwa,
ich ciała zdrowe. Idą tam, gdzie nie mogą śpiewać o Tobie. Tam, na
dole, nad Dużą Rzeką, mieszkają już inni ludzie. Mają żelazne
ubrania i miecze. Mają Boga zawieszonego na dwóch kijach. Wybijają
zęby każdemu, kto Mu się nie pokłoni. Twoje dzieci tam pójdą i
pokłonią się. Tam muszą zbudować swe domy. Tam jest woda, ryby,
zwierzęta, tam Ziemia rodzi potrzebny im pokarm. Pokłonią się i
pozwolą oblać wodą. Ale Ciebie nic im nic zabierze. Tyś jest w
czterech porach roku, czterech stronach świata, w obliczach dnia i
nocy. Jesteś w Ziemi, Wodzie, Ogniu i Powietrzu. Twoje Święte Twarze
były tu zawsze i będą też, kiedy znikną ludzie. Nie pozwól im
zbłądzić. Niech pamiętają, że wszystko, na co patrzą, uświęca Twoje
spojrzenie. Bądź z nimi. Nie pozwól o Sobie zapomnieć.
Starzec westchnął. Spokojnym wzrokiem ogarnął skupionych w kręgu
ludzi.
- Tak. A teraz idźcie. Idźcie, już czas.

Podchodzili do Najstarszego, dotykali i obejmowali go, szeptali coś,
mówili, a on kładł im ręce na głowach. Po raz ostatni spoglądali w
nieodgadnione twarze Światowida.

Odeszli. Objuczeni tobołkami, z przeładowanym skrzypiącym wozem i
psami biegającymi w kółko. Śladem zwiadowców, którzy poszli
wcześniej. Czasem ktoś odwracał się i uniesieniem dłoni pozdrawiał
stojącego przy Posągu Starca. Córki, synowie, wnuki, prawnuki. Ich
mężowie i żony. Odchodzili, na zawsze. W końcu zanikło nawet
skrzypienie drewnianych kół. Czoło starego człowieka wsparło się o
pierś Bóstwa. Posągiem wstrząsnął głęboki, najgłębszy szloch. Ale
Cztery Twarze wciąż patrzyły spokojnie i przed siebie. Dalej, niż
widzieli ludzie. Dalej, niż mógł widzieć Najstarszy.

Mijały stulecia. W Dolinie powstawały i znikały wsie, wyrósł las,
rzeczka zmieniała łożyska. Zdarzały się susze i powodzie, i długie,
mroźne zimy. Potem ścięto las i znów zbudowano wieś. Przechodziły
wojny -jedna, później druga. Wieś znikła, w Dolinie znów nie ma
ludzi. Są zwierzęta, rośliny i ptaki. I pstrągi w wartkim
strumieniu. I… Tak. Jest jeszcze Ktoś.

Na porośniętym buczyną wzgórku stoi stary, czteropienny buk. Jego
korzenie już dawno wchłonęły resztki minerałów, pozostałe po Starcu
i cześniowym Posągu. Cztery potężne pnie splotły się i razem
dźwigają jedną, rozłożystą koronę. Kora uwypukliła się miejscami w
dziwaczne naroślą, jakby oczy, twarze…

Nikomu nie chciało się ścinać tak pokręconego i sękatego drzewa. Buk
po prostu rósł. Widział zbójców, pastuchów i żołnierzy. I krzyże,
które potem obsypały wzgórek- i po latach rozsypały się w proch.
Gościł dziki ryjące w poszukiwaniu pysznych, bukowych orzeszków.
Wciąż zasiewały się nowe drzewka. A on rósł. Rośnie, trwa.

Korzenie przenikają Ziemię we wszystkich czterech kierunkach. Ku
dołowi. Korona otwiera się na cztery strony świata. I ku górze.
A potężny pień łączy to wszystko – od czeluści po przestworza.
Dziesięć kierunków. I ciągły przepływ czterech darów – ziemi, wody,
ognia i powietrza. Stary, pokręcony buk. Może kiedyś jakiś wędrowiec
rozpozna w nim Boga. Ale jemu jest wszystko jedno. On widzi dalej
niż ludzie. Dalej i szerzej od Światowida. Sięga wyżej i głębiej niż
Ten, Którego Krzyż już zbutwiał i Którego metalowa figurka rdzewieje
nieopodal pod mchem.

Stary, Poczciwy Buk, po prostu tu rośnie. Jest. Bardziej, niż
jakikolwiek Bóg, Którego może sobie wyobrazić Człowiek.

opowieść niniejsza jest przedrukiem ze strony www: http://nowy.tezeusz.pl/blog/200200.html

rozwidlony Grab ale nie rombot – czyli drzewo o wielu pniach

♦

Sosna i Jodła są emanacjami samych Wiłów w Borze

Sosna (Pinus L. 1753) – rodzaj roślin z rodziny sosnowatych (Pinaceae Lindl.) obejmujący niemal 115 gatunków drzew i krzewów. Występują przeważnie w strefie klimatu umiarkowanego półkuli północnej, choć niektóre gatunki rosną również w strefach cieplejszych (tu jednak zwykle w górach). W Ameryce Środkowej najdalej na południe sięgają do Gwatemali, Salwadoru i Nikaragui, zaś w Azji do Archipelagu Malajskiego. Jedyne naturalne stanowisko na półkuli południowej znajduje się na Sumatrze (P. merkusii).

Sosny to rośliny zimozielone o długich, wąskich igłach. Charakteryzują się dużym zakresem tolerancji na warunki środowiska i temperatury. Rozmnażają się płciowo, wytwarzając osobno męskie i żeńskie kwiatostany. Nasiona dojrzewają w twardych, drewniejących szyszkach. Do tego rodzaju należą gatunki uważane za jedne z najdłużej żyjących roślin na Ziemi i w większości nie są zagrożone wyginięciem. Część gatunków podlega ochronie prawnej, przy czym w Polsce ścisłą ochroną objęte są 3 gatunki. Niektóre gatunki i odmiany cieszą się popularnością jako rośliny ozdobne. Sosny są źródłem pożywienia dla wielu owadów, z których część zwalczana jest jako szkodniki. W warunkach osłabienia mogą być podatne na działanie patogenów wywołujących szereg chorób. Niektóre choroby są charakterystyczne dla sosen, inne mogą przenosić się na pozostałe sosnowate lub rośliny z innych rodzin.

Sosny stanowią istotne źródło drewna, żywicy, olejków eterycznych, a także jadalnych nasion. Na przestrzeni wieków dostarczały ludziom produktów ważnych w ich codziennym życiu, przez co w naturalny sposób wpisały się w folklor, kulturę i sztukę wielu społeczeństw. Sosny używane były także jako symbole religijne i polityczne.

Sosna Waligóra

Sosna Waligóra – pomnik przyrody, sosna zwyczajna o 8 konarach, rośnie w okolicy Sulechowa, w leśnictwie Klemsko, najgrubsza sosna w Polsce.

W roku 2002 w ramach konkursu “Najgrubsze drzewo w Polsce“, organizowanym przez Przegląd Leśniczy, została uznana za najgrubszą ze zgłoszonych sosen i zajęła I miejsce.

• obwód w pierśnicy na wysokości 1,3 metra wynosi 625cm^[1]
• wysokość 17 m
• wiek około 150 lat

Sosna znajduje się na trasie ścieżki przyrodniczej “Do Waligóry“.

Sosna Rzepicha – pomnik przyrody, sosna zwyczajna w województwie lubuskim, w powiecie zielonogórskim w gminie Sulechów, niedaleko miejscowości Górki Małe, w leśnictwie Nowy Świat.

Druga po Waligórze, co do grubości sosna w Polsce. Sosna posiada 5 pni oraz rozłożystą i silnie rozbudowaną koronę. Nierozgałęziony odziomek o długości około 2 m, jest nieregularny, ma liczne wgłębienia i guzy. Na pniu widoczne są zabliźniające się tylce po uschniętych konarach. Stan zdrowotny Rzepichy jest bardzo dobry, posiada pojedyncze suche konary.

• obwód w pierśnicy na wysokości 1,3 metra wynosi 568 cm^[1]
• wysokość 27 m

Nadmorskie sosny

O Sosnach z Mierzei Wiślanej

Bernard Krepel, emerytowany leśnik od lat mieszka w Niemczech, wcześniej jednak wiele lat spędził pracując jako leśniczy na Mierzei Wiślanej. Przez cały czas stara się pamiętać o naszym terenie. Wspomnienia ożywają szczególnie wtedy, kiedy natknie się na informacje związane z leśnictwem.
- W niemieckim czasopiśmie leśnym „DFV Journal” zamieszczono artykuł o wizycie leśników niemieckich w Polsce w okolicach Olsztyna – opowiada. – Mnie, polskiego leśniczego, który przepracował 25 lat na Mierzei Wiślanej i Wysoczyźnie Elbląskiej, a potem 15 w niemieckich lasach w charakterze leśniczego, ogarnęła duma nie tylko z powodu naszej gościnności, ale i poziomu polskiej gospodarki leśnej.
Z artykułu wynikało, że na terenie Nadleśnictwa Miłomłyn, gdzie rosną słynne „sosny taborskie” (uznawane za najlepsze na świecie), ścięta sosna miała 8,5 m3 i była najpotężniejsza w Polsce.
- Przypomniałem sobie, że posiadam notatkę sprzed wielu lat, pieczołowicie przechowywaną wśród moich najważniejszych dokumentów, z pomiaru sosny, jaki wykonałem zastępując kolegę leśniczego – dodaje Bernard Krepel. – Mierzyłem drewno wyrobione na zrębie, na Mierzei Wiślanej od strony Zalewu Wiślanego. Dokładnie było to na siedlisku boru mieszanego w Leśnictwie Borowo (obecnie Przebrno). Zaszokowany stanąłem przy jednej ściętej sośnie. Szacunek dla starszego kolegi i rygory w administracji leśnej nie pozwoliły mi krytycznie ocenić tej decyzji. Jednak ja tej sosny bym nie wyciął.
Notatka napisana była odręcznie ołówkiem na wyrwanej z „listy płac” kartce: „L-ctwo Borowo, 14 czerwca 1960 r. Na zrębie sosna ścięta 150 lat, wysokość 20 m, średnica pnia 1 m. (…) Ogółem masa całego drzewa 12,14 m3; maksymalny przyrost do 90 roku życia, w ciągu następnych 60 lat słój bardzo drobny, bo grubość tych ostatnich wynosi 5 cm”.
- Podane w notatce wyniki pomiarów utwierdziły mnie w przekonaniu, że ta sosna, rosnąca na Mierzei Wiślanej, była najpotężniejszą sosną w Polsce – twierdzi. – Podkreślić należy, że mowa tu cały czas o sośnie pospolitej (Pinus silvestris). Ten gatunek sosny w Polsce stanowi ponad 70 procent składu gatunkowego lasu, a na Mierzei Wiślanej jest gatunkiem dominującym. Występuje w całej Europie Środkowej i sięga aż po wschodnią część Azji. Wynika to z bardzo szerokiej skali ekologicznej sosny. Rośnie ona na skrajnie suchych glebach piaszczystych, jak też na bardzo wilgotnych glebach bagiennych i torfowych. Sosna jest też nazywana „królową drzew leśnych ubogich stanowisk”.
W latach 70., będąc na jednym ze „szkoleń brakarskich” organizowanych przez Okręg Lasów Państwowych w Gdańsku, Alfons Wardyn, wysoko ceniony specjalista od surowca drzewnego, stwierdził: „Najlepsza jakościowa sosna w okręgu gdańskim rośnie na Mierzei Wiślanej”.
- „Dziennik Bałtycki” organizuje wiele interesujących akcji – twierdzi Bernard Krepel. – Może spróbować odszukać najokazalszą, obecnie rosnącą sosnę na Mierzei Wiślanej? Podpowiadam: taką sosnę można znaleźć w granicach administracyjnych miasta Krynica Morska.

http://gdynia.naszemiasto.pl/wydarzenia/744261.html

Młode Jodły na Gołoborzu w Świętogórach (znanych dzisiaj jako Góry Świętokrzyskie)

Występuje w stanie dzikim w górach środkowej i południowej Europy ( nie występuje w Skandynawii, Francji i Anglii oraz na Półwyspie Iberyjskim z wyjątkiem Pirenejów).

W Polsce rośnie głównie na południu kraju, jej naturalna granica północnego zasięgu przebiega wzdłuż linii wyznaczonej przez miasta Nową Sól, Ostrów Wielkopolski, Łódź, Lublin i Zamość.

W kraju najładniejsze bory jodłowe znamy w Górach Świętokrzyskich, w Karpatach na Babiej Górze i na Roztoczu. W Tatrach dorasta do 1400 m npm. natomiast w Alpach i Pirenejach do 2000 m npm. Jodła zajmuje w Polsce zaledwie ponad 2,5 % powierzchni leśnej gdy na przykład w Austrii 7 % a w Szwajcarii ponad 20 % powierzchni. Mimo to stanowi istotny element w lasach górskich i wyżynach środkowej i południowej połaci Polski. W Sudetach nie odgrywa już większej roli, bo obejmuje tylko 0,3 % areału tamtejszych lasów. W górach Izerskich, Sowich i Karkonoszach została wyniszczona prawie doszczętnie. Jakkolwiek w Karpatach też jej nie oszczędzano, to jednak drzewostany jodłowe lub z jaj dominacją stanowią tam jeszcze ponad 35 % obszaru lasów.

W naturze jodła występuje w lasach górskich z bukiem, świerkiem zaś na nizinach z sosną zwyczajną i dębem. Czasem tworzy czyste drzewostany.

W Europie już od dwóch stuleci jodła powoli wymiera i kurczy się jej zasięg. Badania wykazały, że w XX wieku obszar, na którym występowała zmniejszył się o 50 %, a w Niemczech nawet o 70 %. To wysoce niepokojące zjawisko dotyczy również Polski, a przekonywującym przykładem jest wyżyna Krakowsko-Częstochowska, gdzie u schyłku XIX stulecia rosła ona pospolicie. Klęska przyszła wraz z nasilającą się gospodarczą działalnością człowieka. W następstwie karczowania lasów, bezmyślnego wprowadzania sosny i przeobrażania środowiska naturalnego, doszło do degradacji gleb oraz niekorzystnej zmiany stosunków wodnych. Do degradacji przyczyniło się też masowe wycinanie młodych drzewek w okresie świąt. Kolejnym krokiem wiodącym do zagłady była rozbudowa przemysłu bez uwzględnienia urządzeń ochronnych. Rozpoczęło się nieustanne zatruwanie jodły, która jest bardzo wrażliwa na emisje dwutlenku siarki i fluorowodoru.

W następstwie tych wszystkich poczynań 50 % obszaru wyżyny Śląskiej jest już zupełnie pozbawiona jodły. Historia wyniszczenia jodły w Sudetach miała podobny przebieg.

Gołoborze – Świątynia Dziewięciu Kręgów

WYMAGANIA

Jodła jest wymagająca i kapryśna choć to nasz krajowy gatunek.

Ma dwa wymagania w stosunku do wilgotności powietrza. Źle rośnie na glebach mokrych i podmokłych, suchych piaszczystych i ciężkich gliniastych.

Nie znosi suszy i upałów, niskich temperatur i skoków temperatury, zanieczyszczonego powietrza. W surowe zimy marznie w różnym stopniu, zwłaszcza poza lasami i poza naturalnym zasięgiem, cierpi od spóźnionych przymrozków wiosennych.

Jodła to gatunek cienioznośny (młode drzewa cieniolubne), w zwarciu i zacienieniu traci jednak szybko dolne gałęzie.

CHARAKTERYSTYKA

Jodła pospolita w Polsce osiąga 40-50 m i 1,5-2 m pierśnicy.

Kora początkowo gładka, popielatoszara z pęcherzykami żywicy , zaś w późniejszym wieku łuszczy się cienkimi płatkami, stara kora jest spękana na tarczkowate płytki.

Pień to prosta strzała, łatwo oczyszczająca sie z bocznych gałęzi.

Palowy system korzeniowy młodych okazów przechodzi z czasem w układ ukośny, a na obszarach zabagnionych korzenie rosną płasko pod powierzchnią gruntu. Ten dobrze rozwinięty system korzeniowy sprawia, że opiera się ona intensywnym wiatrom, co w górach ma niebagatelne znaczenie. Ponadto dzięki obfitej i dość szybko rozkładającej się ściółce wywiera korzystny wpływ na glebę, wzbogacając ją w związki próchnicze i mineralne.

Cechuje jodłę stożkowa korona, która u starszych drzew ma pokrój walcowaty, z charakterystycznym wierzchołkiem wykształconym w postaci tzw. bocianiego gniazda, to wskutek zahamowania wzrostu wierzchołka.

Igły jodły są spłaszczone, z wierzchu ciemnozielone błyszczące, na stronie spodniej posiadają dwa białe paski nalotu woskowatego. Wierzchołki igieł zaokrąglone i nieznacznie wcięte. Rozłożone płasko, grzebieniasto w dwóch warstwach, dolne dłuższe. Igła jodły żyje 8-12 lat.

Puszcza Jodłowa zimą (czyli w porze Kostromy)

JODŁA

należy do drzew jednopiennych o kwiatach rozdzielnopłciowych i wiatropylnych. Kwitnie przy końcu kwietnia lub z początkiem maja. Kwiaty męskie żółto-jasnozielone powstają w pachwinach igieł na dolnej stronie pędów, zaś żeńskie górnych stronach ubiegłorocznych przyrostów pędów poziomych. Mają one kształt zielonych szyszeczek skierowanych zawsze w górę.

Szyszki dojrzewają pod koniec lata i rozpadają się, tak że na drzewie pozostaje tylko ich oś, tzw. trzpień. Dojrzałe szyszki mają walcowaty kształt (10-14 cm dł.), łuski wspierające nieco wystające i zawinięte.

Dochodzące do długości 1 cm trójkątne skrzydlate nasiona posiadają dwa pęcherzyki zawierające płynną żywicę.

Na otwartych stanowiskach jodła obradza już w trzydziestym roku życia, natomiast w zwarciu w wieku 60-70 lat.

Jodła często jest atakowana przez mszyce, z których spadzi pszczoły wytwarzają jeden z najbardziej cenionych miodów.

Świętogórskie Gołoborze w pobliżu Świątyni Dziewięciu Kręgów

Jodły świętogórskie zimą

♦

Jesion i Cis to emanacje Ładów w Borze

Ten Cis ma w zachowanej części 1275 lat

Pomiar wieku drzew

Kwestia wieku wielkich, sędziwych drzew od dawna frapowała ludzi, zarówno zwykłych przechodniów podziwiających te cuda natury jak też specjalistów-naukowców próbujących zgłębić ich tajemnice. Wokół tego tematu narosło wiele legend i mitów. Pierwotnie sądzono, że wiek danego drzewa jest ściśle powiązany z jego rozmiarami, a zatem największe okazy, niejako siłą rzeczy, muszą być jednocześnie najstarsze. Szybko jednak okazało się, że wcale nie musi tak być. Rozmiary drzewa zależą, bowiem nie tylko od liczby przeżytych przez niego lat, ale od siedliska na jakim wyrosło (im bardziej odpowiada ono danemu gatunkowi tym osiąga on większe rozmiary), uwarunkowań genetycznych, otoczenia, wpływu środowiska, i wielu innych, nieraz trudnych do przewidzenia czynników. Tym samym ocena wieku tylko na podstawie wyglądu zewnętrznego drzewa może być bardzo myląca. Metodą tą posługiwano się jeszcze przed półwieczem. Bazując na niej ówcześni specjaliści byli przekonani, że rosnące w Polsce dęby są w stanie dożywać 1200-1500 lat, zaś cisy – nawet 2000 lat. Dopiero późniejsze badania przy użyciu naukowych metod zweryfikowały tę teorię. Obecnie jako podstawę oceny wieku drzew przyjmuje się liczbę słojów jaka odłożyła się na przekroju ich pni. Każdy słój oznacza w przybliżeniu jeden rok życia (choć istnieją wyjątki od tej reguły). W celu określenia liczby słojów nie trzeba wcale ścinać drzewa. Wystarczy posłużyć się specjalnym świdrem dendrometrycznym mającym postać wydrążonej w środku wykonanej z hartowanej stali rurki. Rurkę tę wkręca się w pień drzewa i następnie, przy pomocy specjalnej łyżeczki, wyciąga z niej tzw. wywiertek, czyli cylindryczny walec drewna z wyraźnie zaznaczonymi na nim słojami. Operacja ta, starannie wykonana, jest praktycznie nieszkodliwa dla drzewa. Na podstawie badania wywiertka można precyzyjnie oszacować wiek danego okazu, pod warunkiem oczywiście, że sięga on, aż do rdzenia pnia. W przypadku dużych, sędziwych drzew pojawiają się jednak dwa problemy  po pierwsze świder dendrometryczny jest za krótki (zwykle ma on ok. 40 cm długości) i nie sięga do środka pnia. Zresztą, nawet gdyby użyć wystarczająco długiego świdra i tak na niewiele by się to zdało, bowiem drewno we wnętrzu starych drzew prawie zawsze jest całkowicie zmurszałe i rozłożone do tego stopnia, że nie sposób rozróżnić w nim słojów. Dlatego też w przypadku takich okazów pobiera się tylko wywiertek z zewnętrznej partii drzewa po czym na podstawie widocznych na nim słojów wylicza się średnią wielkość przyrostu rocznego i następnie dzieli się przez tę wartość wielkość promienia przekroju pnia drzewa. Tym samym można, stosunkowo dokładnie, poznać jego przybliżony wiek.
W drugiej połowie XX wieku stosując tę metodę specjaliści oszacowali wiek bardzo wielu sędziwych drzew rosnących na terenie Polski. Ku ich sporemu zaskoczeniu okazało się, że uzyskane tą drogą wartości były dużo niższe od pierwotnie zakładanych. Tym samym mity o tysiącletnich dębach odeszły w zapomnienie. Mimo to jednak, wiek niektórych rosnących w Polsce drzew budzi respekt. Aby stanąć “twarzą w twarz” (a raczej “w pień”) z najstarszym drzewem naszych ziem należy udać się na południowy zachód do miejscowości Henryków Lubański w woj. dolnośląskim.

We wsi tej rośnie wspaniały okaz cisa pospolitego (Taxus baccata)  zimozielonego drzewa (lub krzewu) o miękkich, spłaszczonych igłach. Jego wiek określono na podstawie pobranych próbek drewna na ok. 1275 lat. Do naszych czasów dotrwał tylko jego fragment o wysokości 11 m. Szczególnie imponująco prezentuje się nasada pnia. Choć zachowały się tylko jej resztki jeszcze dziś można stwierdzić, że odznaczała się ona niepospolitymi rozmiarami. Obwód pnia na wysokości 1,3 m (jest to obligatoryjna wysokość, na której mierzy się obwód pni drzew – leśnicy określają tak zmierzoną średnicę pnia mianem pierśnicy) kiedyś wynosił podobno 512 cm.

Rezerwat Cisów – Goleszów pod Górą Tuł

Dotarcie do sędziwego cisa nie stanowi obecnie większego problemu. Już przy głównej drodze w Henrykowie znajdują się tablice wskazujące drogę do tego niezwykłego, żywego zabytku przyrody. Okolica drzewa jest starannie uprzątnięta i obsadzona innymi, młodymi cisami. W okolicznym gospodarstwie można też nabyć pocztówki z wizerunkiem drzewa i dowiedzieć się wiele o jego historii z ustawionych w pobliżu tablic informacyjnych. Co ciekawe, drzewo to było znane już przed wiekami. Zachowała się nawet wiadomość, że w 1813 r., zdewastowali je stacjonujący we wsi kozacy siekając jego pień szablami.

♦

Dąb – wiadomo drzewo Runów

Po odwiedzinach w Henrykowie warto udać się 80 kilometrów na wschód, aby spotkać się z innym leśnym patriarchą. W miejscowości Piotrowice koło Szprotawy, tuż przy głównej drodze rośnie bowiem potężny dąb szypułkowy (Quercus robur) o dumnej nazwie “Chrobry” – najstarsze drzewo tego gatunku znajdujące się na terenie Polski i w ogóle najstarsze drzewo liściaste kraju (starszy od niego jest tylko opisany wcześniej cis z Henrykowa i, być może, również inne, nie zbadane dotąd cisy). Jego wiek szacowany jest na 750 lat.

Bolko z Hniszowa – herbu Dąb

Bezimienny stary Dąb

Od 2000r. za najstarszy dąb w Polsce uważa się rosnący w lesie w Ustroniu Morskim na wschód od Kołobrzegu pomnikowy okaz nazwany Bolesławem. Dokładne badania dendrologiczne wykazały, że liczy on 800lat. Dotychczas uważany za najstarszy dąb Chrobry z Piotrowic na Dolnym Śląsku, ma “tylko” 740lat.

Dąb Bolesław

Najbardziej znany z polskich dębów, Bartek, liczy 670lat. Nowy lider wśród dębów ma w pierśnicy 6.91m obwodu. Sięga 32m wysokości, a średnica jego korony wynosi 20m. Majestatyczne drzewo rośnie w dorodnym lesie bukowym, przez który poprowadzono specjalny niebieski szlak, pomagający w odnalezieniu rekordzisty.

Dąb Chrobry

Dąb Bolesław – dąb szypułkowy rosnący w Lesie Kołobrzeskim w gminie Ustronie Morskie, ok. 15 km na południowy wschód od Kołobrzegu, uznany za jeden z najstarszych pomników przyrody w Polsce. Jego wiek ustalono na 800 lat. Obwód mierzony na wysokości 1,3 m od ziemi wynosi 691cm, wysokość 32 m,a średnica korony ma 20 m.

Jeszcze raz Chrobry

Do tej pory za najstarszy dąb w Polsce uważany był dąb Chrobry z Piotrowic – 740 lat. Najbardziej znany dąb Bartek z Bartkowa ma 670 lat.

Bolesław z bliska

19 sierpnia 2000 dąb został ochrzczony. Dąb otrzymał imię Bolesław, upamiętniono w ten sposób króla Bolesława Chrobrego, za którego przyczyną powstało w 1000 roku biskupstwo w Kołobrzegu.

Bartek – najbardziej znany polski Dąb

♦

Ciekawostki z dawnej Krainy Sis

Miłorząb – jedno z drzew Plątów – czy słusznie? – Tak ponieważ było znane dawnym Harom Toka Wielkiego – Tok-Harom znad rzek Czerczen i Tarym oraz z Pustyni Toka Maha Hary (Tokmaharan – Takla Mahan) – zwanej wtedy Krajem Rudych Mumii albo Ziemią Rusych Ludzi. Dzisiaj zostawiamy to drzewo bogom Uzbeków i Kutajów.

Inny Święty Miłorząb

Miłorząb dwuklapowy (Ginkgo biloba L.) – gatunek drzewa należącego do rodziny miłorzębowatych. Jest jedynym dziś żyjącym liściastym drzewem nagozalążkowym. Pochodzi z Chin. Miłorząb dwuklapowy podobny jest do kopalnego gatunku Ginkgo adiantoides. Czasami używana nazwa miłorząb japoński jest myląca, gdyż gatunek ten nie występuje naturalnie w Japonii, a wyłącznie w Chinach.

Jesienny Miłorząb z Radziejowic – lubimy te drzewa

Występowanie

Gatunek endemiczny i reliktowy występujący na stanowiskach naturalnych wyłącznie w południowo-wschodniej części Chin. Stanowisko naturalne zajmuje obszar 1018 ha, znajduje się tam 167 drzew o pierśnicy powyżej 123 cm, są to 20 m drzewa o wieku powyżej 1000 lat, kilka drzew w wieku do 3400 lat i wysokości 40 m. Stamtąd w XI wieku został rozpowszechniony w innych prowincjach Chin i Japonii, najpierw jako drzewo owocowe (jadalny zarodek – “pestka”), głównie przez buddyjskich mnichów, a następnie jako drzewo ozdobne w innych rejonach świata. Roślina długowieczna, dożywająca nawet 4000 lat. Do Europy miłorząb został sprowadzony w pierwszej połowie XVIII wieku z Japonii do Holandii do ogrodu botanicznego w Utrechcie (najstarszy okaz w Europie). Do Polski pierwszy okaz sprowadzono w 1723-28 do ogrodu przypałacowego w Łańcucie i tam też znajduje się najstarszy miłorząb w Polsce – klon męski, w 2002 obwód pnia na wysokości 130 cm: 450 cm i 337 cm. Inne okazy w Polsce pojawiały się kolejno: w 1808 – w Ogrodzie Botanicznym w Krakowie, 1824 – w Ogrodzie Botanicznym w Warszawie, 1827 – w arboretum w Kórniku w PAN.

♦

Sekwoje z Wenelądu (dzisiejszej Ameryki)

Dąb Napoleon

Artykuł ze strony

http://drzewa.nk4.netmark.pl/wprowadzenie/wprowadzenie.php

gdzie odsyłam chętnych głębszych studiów nad drzewami.

Zupełnie niewyobrażalnymi drzewami są  figowce bengalskie. Ich korzenie, pnie i korony stanowią jedność i obejmują czasami nawet kilkadziesiąt hektarów:

Baniany rosną w Indiach

banian bot. figowiec bengalski, olbrzymie drzewo, z którego konarów wyrastają liczne korzenie przybyszowe, tworzące kolumnadę na b. dużym obszarze; jedna z kast kupców i handlarzy hinduskich.

Etym. - hindi banijā z sanskr. vānija ‘kupiec’. Czy słowo Wania – jest wam takie obce? Wania – Weneda, Słowania, Słowianin, Iwian Syn – czy trzeba więcej dowodów na wspólnotę Harów, Guńhaków i Windów z Wenedami i Skołotami? Tak Banian kroczy przez życie i rozrasta się, zajmuje coraz to nowe miejsce na ziemi. Święte Drzewo z Gudżaratu Figowiec bengalski (Ficus benghalensis L.), zwany też banianem – gatunek rośliny z rodziny morwowatych. Pochodzi z Bangladeszu, Indii i Sri Lanki. Inna nazwa Ficus indica. Charakterystyka Liście Pień Od jego poziomych gałęzi wyrastają pionowe pędy, które wrastają w ziemię i zakorzeniają się. Stają się w ten sposób dodatkowymi pniami, które podtrzymują koronę i przewodzą wodę wraz z solami mineralnymi. Niektóre drzewa mogą mieć ponad 300 takich masywnych pni bocznych. Korona przedstawicieli tego gatunku może pokrywać powierzchnię ponad 2,1 ha. Znaczenie kultowe w hinduizmie [edytuj] Drzewa banian noszą indyjską nazwę “Akszajawata” i są obiektami kultu w hinduizmie . Gałęzie tego drzewa są czczone podczas Szasti pudźy. Szczególnym zainteresowaniem wyznawców otaczane jest w miesiącu dźjesztha : w stanach Maharasztra i Gudżarat przez kobiety w Bengalu, gdzie jest czczone jak Brahma w każdą sobotę tego miesiąca [1]. Przykładowe lokalizacje miejsc kultu figowca bengalskiego : Allahabad – Bardzo znamiennym przykładem jest ficus indica rosnący w obrębie fortu w mieście Allahabad w północnych Indiach. Fort zlokalizowany jest w rejonie “Sangam” ( spotkania świętych rzek : Gangesu , Jamuny i niewidzialnej Saraswati (rzeka) ). O jego kulcie wspomina już chiński podróżnik Xuan Zang w zapiskach z 664 roku i co równie istotne współcześnie nadal cieszy się dużym zainteresowaniem wyznawców [2]. Gaja – sławne drzewo akszajawata znajduje się na południu miasta Gaja w północnych Indiach, w 450 m od grupy obiektów sakralnych o lokalnej nazwie Brahmajoni . W bezpośrednim sąsiedztwie drzewa znajduje się zbiornik wodny “Rukminikunda” , przeznaczony do rytualnych kąpieli [3].

Jedno drzewo może stworzyć system korzeniowy obejmujący  68 hektarówgruntu.

W Indiach w marcu niezapomniane przeżycia daje obserwacja drzew. W tamtym klimacie, o tej porze roku, kolory wiosny mieszają się z barwami jesieni. Podczas gdy jedne drzewa zmieniają liście, inne właśnie zakwitają. Pomarańczowo – czerwone kwiaty dhaku płoną na bezlistnych gałęziach o barwie popiołu.
Widać również kępy różowych i fiołkowych bauhinii.
W marcu, w pierwszym upale wiosny, kwitnie ogniście dhak, zwany płomieniem dżungli.
Akacja kateszowa jest surowcem brązowego i żółtopomarańczowego barwnika do uzyskiwania niezwykłego koloru szat mnichów buddyjskich.

Figowiec bengalski, król drzew indyjskich, jest ozdobą krajobrazu Indii. Pochodzi z Himalajów i sadzony jest powszechnie w Indiach, głównie koło świątyń, co ma znaczenie kultowe. Jego samonośnie rozsiewana odnóżka kiełkuje na konarach innych drzew jako epifit, nieustannie wypuszczając wiele cienkich korzeni w powietrze (korzenie przybyszowe, tzw. kolumnowe). Korzenie te ześlizgując się po pniu drzewa podpory, grubieją potężnie i zrastają się z nim tworząc olbrzymi pień do 500 m średnicy. Hindusi uważają te drzewa za święte i dlatego nie są one usuwane. Sok mleczny tej rośliny służy jako lep kłusownikom ptaków, a liście wykorzystywane są zamiast talerzy. W rozłożystym cieniu pnia figowca bengalskiego może schronić się nawet kilkaset osób. W wielu wsiach starszyzna zbiera się pod rozłożystym benjanem.

Jedno drzewo a cała splątana puszcza – to dopiero prawdziwe drzewo Plątów

Mało kto wie, że Borówka Czarna Jagoda to krzewinka która także stanowi jedną roślinę na wielu hektarach lasu. Zniszczenie części tej jedno-wielo-rośliny może spowodować jej śmierć w całym lesie. Tak zniszczono borowisko w Lanckorońskim Lesie.

♦

Drzewa Sporów

Kwiaty jabłoni mogą być też tak różowe

Złota Jabłoń Śreczy

Jabłoń (Malus), rodzaj z rodziny różowatych, ok. 30 gatunków drzew i krzewów występujących dziko w Europie, Azji i Ameryce Północnej. Jedna z najstarszych roślin użytkowych i uprawnych. Według Biblii owoc jabłoni przyczynił się do utraty przez Adama i Ewę raju. Według legendy, zjedzony przez Adama kęs jabłka utkwił mu w gardle, pozostając jako “jabłko Adama”. Wykopaliska świadczą że jabłonie uprawiane były w okresie neolitu a później w czasach historycznych w Babilonie, Asyrii, Egipcie, Rzymie i Grecji. W mitologii greckiej bogini niezgody Eris rzuciła podczas wesela, złote jabłko z napisem “dla najpiękniejszej”. Na szczęście, powstały konflikt został rozwiązany przez Parysa, który ofiarował jabłko najpiękniejszej z pięknych – Afrodycie. Jabłko ma więc długą historię i jedną z najważniejszych roślin owocowych świata (zwłaszcza dla stref umiarkowanych). W produkcji zajmuje drugie miejsce po owocach cytrusowych.

Złota Jabłoń Śreczy

Współcześnie uprawiane szlachetne jabłonie, będące rezultatem krzyżowania różnych gatunków wyjściowych, łączone są w gatunek jabłoń domowa (Malus domestica). Jabłoń rozmnaża się prawie wyłącznie przez oczkowanie i szczepienie. Jako podkładki stosuje się jabłoń dziką (Malus silvestris), występującą także rzadko w Polsce, jabłoń jagodową (Malus baccata), pochodzącą z Azji Wschodniej i jabłoń śliwolistną (Malus prunifolia) z Chin i Japonii. Wiele odmian jabłoni uprawia się jako drzewa ozdobne, zarówno ze względu na kwiaty, jak i barwne owoce. Wyhodowano kilkanaście tysięcy odmian różniących się adaptacją klimatyczną, odpornością na choroby, plennością, walorami smakowymi, odżywczymi itp. Jednak ze względów handlowych w poszczególnych rejonach plantatorzy ograniczają ilość uprawianych odmian do kilkudziesięciu. Owoce różnią się wielkością, kształtem, barwą, smakiem i zawartością składników odżywczych. Mają wysoką wartość dietetyczną i mogą być przechowywane w specjalnych chłodniach przez okres kilku miesięcy.

Stara Jabłoń

Jabłka, spożywane są na surowo lub przetworzone w postaci dżemów, galaretek, kompotów, soków, wina, jako składniki wielu potraw lub suszone. Wiele nowych odmian o pięknych i smacznych owocach posiada wartość odżywczą o wiele mniejszą od odmian dawniej uprawianych. Dotyczy to również owoców dłużej przechowywanych. Jabłko posiada wiele witamin i soli mineralnych jednak w stosunkowo niewielkich ilościach. Niektóre z tych składników, jak na przykład wapń, krzem i pektyny znajdują się w skórce owocu. O wartościach odżywczo-leczniczych decyduje duża zawartość związków pektynowych czyli rozpuszczalnego w wodzie błonnika. Pektyny odgrywają bardzo ważną rolę w przewodzie pokarmowym neutralizując substancje toksyczne w pożywieniu lub powstałe podczas trawienia. Regulują proces trawienia, lecząc zarówno biegunki jak i zaparcia co jest szczególnie ważne u dzieci, kobiet w ciąży i osób starszych. Pektyny rozpuszczają cholesterol zapobiegając tym samym zmianom miażdżycowym w układzie krążenia. Profilaktyczno-lecznicze działanie jabłek na układ krążenia zostało potwierdzone wieloma badaniami i obserwacjami. Są również bardzo dobrym składnikiem diet odchudzających, dając uczucie sytości, oraz znajdują zastosowanie w żywieniu osób chorych na reumatyzm, artretyzm i cukrzycę powodując utrzymanie właściwej homeostazy krwi.

Jabłoń domowa – owoce

100 gramów świeżych jabłek deserowych dostarcza: 30 do 50 kalorii, 0,2 grama białka, 9,2 grama węglowodanów, 1,5 grama błonnika, 92 miligramy potasu, 6 miligramów fosforu, 4 miligramy magnezu, 3 miligramy wapnia, 2 miligramy sodu, 0,2 miligramy żelaza, 0,1 miligrama cynku, 23 mikrogramy witaminy A, 0,03 miligramy witaminy B₁, 0,2 miligramy witaminy B₂, 0,1 miligrama witaminy B₃, 0,02 miligrama witaminy B₆, 2 miligramy witaminy C (w jabłkach kwaśnych, 15 miligramów witaminy C), 0,2 miligrama witaminy E, 4 mikrogramy kwasu foliowego.

Kwiaty jabłoni symbolizują wiosnę, początek roku i początek miłości. “Na kwitnącej, na jabłoni słowik dzwoni (…) o tej wiośnie, o młodości, o kochaniu… – słyszysz Haniu? – pisał Lucjan Rydel.

Jaka szkoda, że w Polsce jabłonie, nawet odmiany ozdobne nie należą do roślin powszechnie sadzonych w ogrodach. Z oczywistych powodów traktujemy je raczej jako drzewa owocowe. A przecież są one, obok wierzb, trwale wpisane w nasz rodzimy krajobraz.

// Białe czy różowe?

Kwiaty jabłoni rozwijają się w maju, gdy słońce grzeje już mocno, a na trawnikach, łąkach i ugorach żółci się mniszek. Liści na tych drzewach jest wówczas jeszcze tak mało, że prawie nikną w gęstwinie kolorowych płatków. Wiele odmian kwitnie na biało, najwięcej jest jednak tych o kwiatach w odcieniach różu lub czerwieni.

Prócz barwy kwiatów drzewa jabłoni różnią się także pokrojem. Większość odmian tworzy korony kuliste lub owalne, ale są wśród nich i takie jak ‘Royal Beauty’, która ma koronę zwisłą. Przewodnik u tego drzewka musi być prowadzony przy paliku, natomiast wszystkie gałęzie boczne zwisają w dół. Szczególnie efektownie drzewko to wygląda jesienią, kiedy spadną liście, a na pędach, na długich szypułkach zwisają kuliste, błyszczące, karminowe jabłuszka centymetrowej średnicy.

Dziedziczna odporność

Oprócz kwiatów ozdobą rajskich jabłoni są też ich liście. Mogą być zielone, purpurowe, zielono-brązowe lub całe brązowe. Z liśćmi wiąże się jednak największe utrapienie – choroba zwana parchem, którą wywołuje grzyb Venturia inequalis. Kiedy pod koniec maja na liściach pojawiają się oliwkowe plamy, z czasem brązowiejące i zasychające, a liście przedwcześnie opadają – to znak, że drzewo zostało porażone. Rozprzestrzenianiu się grzyba sprzyjają częste wiosenne i letnie deszcze. Odmiany wrażliwe na parcha w większości wywodzą się od jabłoni purpurowej (Malus purpurea) – poznać je można po intensywnych czerwonych liściach i kwiatach. Niestety, oprócz urody odziedziczyły też po swym przodku wrażliwość na tę chorobę. Szczególnie podatne są na nią m.in. ‘Royalty’ i ‘Lemonei’ oraz ‘Eleyi’, ‘Rudolph’, ‘Hopa’ i ‘Ola’. Mniej wrażliwe są natomiast jabłonie o liściach zielonych i kwiatach białych, np. ‘Dolgo’, ‘Evereste’, ‘Professor Sprenger’, ‘Wintergold’, ‘Van Eseltine’.

Jesienna dekoracja

Dzisiejszą modę na jabłonie zawdzięczamy nie tylko ich pięknym kwiatom, ale także licznym, drobnym owocom (do 2 cm średnicy), które wiszą na gałązkach nieraz do pierwszych śniegów i mrozów, przyciągając głodne ptaki. Kolor, kształt i wielkość owoców jest cechą typową dla odmiany. Jabłka mogą być na przykład bardzo drobne, o średnicy 0,5-1 cm, barwy żółtej jak u jabłoni jagodowej (Malus baccata) czy u odmiany ‘Wintergold’. Bywają też pomarańczowe i nieco większe jak u odmiany ‘Professor Sprenger’ albo czerwone, kuliste i bardzo liczne – ‘Evereste’, ‘Gorgeous’, ‘Ola’. Bardzo smaczne owoce ma odmiana ‘John Downie’ i ‘Dolgo’. Wiele odmian o ciemnych, czerwonych kwiatach owocuje znacznie słabej niż te kwitnące na biało czy jasnoróżowo.

Popularność jabłoni ozdobnych wzrosła ostatnio dzięki przydatności owoców nie tyle do bezpośredniej konsumpcji (bo jabłka są małe, czasem cierpkie i kwaśne), co do… dekoracji. Małe kandyzowane jabłuszka mogą być ozdobą ciast i tortów. Preparowane lub suszone wykorzystywane są przez bukieciarzy i florystów, którzy gałązkami oblepionymi kolorowymi owocami ozdabiają kompozycje i dekorują stoły.

Polskie akcenty

Obecnie na świecie uprawia się kilkadziesiąt gatunków i mieszańców oraz kilkaset odmian jabłoni ozdobnych. Są wśród nich również i te wyhodowane w Polsce, z czego kilka odmian jeszcze przed wojną. Na przykład ‘Hoser’ o dużych różowych kwiatach albo ‘Makowiecki’ o kwiatach ciemnopurpurowych (obecnie jedna z popularniejszych odmian w naszych szkółkach). Na wyróżnienie zasługuje także ‘Rogów’ o “płaczącym” pokroju, której gałązki zwisają niemal do samej ziemi, a kwiaty są purpurowoczerwone. Najmłodszą i zarazem najpopularniejszą odmianą jest ‘Ola’. Ma duże, jasnoróżowe kwiaty, a jesienią kuliste, czerwone jabłuszka. Warto też zwrócić uwagę na ‘Betared’ o różowokarminowych kwiatach i błyszczących, czerwonych liściach, których barwa utrzymuje się przez cały sezon.

Jabłonecznik

Złota Grusza Spora

Oto oblana kwieciem grusza,
W słońcu stojąca, biała —
Przynajmniej jest w niej własna dusza,
Własna żywiczność ciała.

• Autor: Władysław Orkan, Gałązki olszyn

Złota Grusza Spora

Grusza pospolita (Pyrus communis L.) – gatunek drzewa z rodziny różowatych. Znany pod licznymi nazwami ludowymi jako: grusza dzika, grusza polna, płonka, ulęgałka, (dawniej również: ulężałka). Występuje w Europie, Azji i Afryce. W Polsce dziko występuje pospolicie na całym niżu i w niższych położeniach górskich. Jest archeofitem. Jej odmiany uprawne (ok. 5000), otrzymane w wyniku krzyżowań międzygatunkowych i długotrwałej selekcji są powszechnie uprawiane, jako rośliny sadownicze.

Kwiaty

Drzewo osiągające wysokość do 20 m, o koronie piramidalnej, u starszych drzew kopulastej. Żyje do 150 lat.

Pędy

Gałązki sztywne, lekko łukowate, młode żółtawozielone, starsze ciemniejsze. Pączki nieowłosione, stożkowate, ostro zakończone, ustawione skrętolegle – pojedynczo, lub rzadziej po dwa obok siebie. U dziko rosnących form na młodych okazach występują liczne i mocne ciernie, na starszych okazach ciernie są nieliczne. U hodowanych odmian gruszy brak cierni.

Bardzo stara Grusza Brzozówka pod Gostyninem

Kora

U starszych drzew spękana i złuszczająca się w dość regularne prostokąty, szaroczarna.

Drewno

Czerwonobrązowego koloru, średniociężkie, twarde, nie zróżnicowane na biel i twardziel. Słoje przyrostu rocznego wyraźnie widoczne. Łatwe w obróbce mechanicznej.

Kwitnąca Grusza Małgorzatka, Leon Wzczółkowski, 1933

Liście

Połyskujące, nieco skórzaste, szpiczastojajowate, sztywne, drobno piłkowane, o ogonkach prawie tej długości co blaszka. Ulistnienie skrętoległe. U form dzikich długość blaszki liściowej 2-6 cm. Za młodu liście nieco owłosione, potem nagie.

Kwiaty

W baldachokształtnych gronach. Kielich 5-działkowy, korona złożona z 5 okrągłych płatków białego koloru. Pręciki liczne z czerwonawymi pylnikami, jeden słupek z 5 szyjkami. Kwitnie na początku maja, równocześnie z rozwojem liści.

Owoc

Tzw. owoc jabłkowaty, gruszkowatego kształtu, na długiej szypułce, zawierający w środku miąższu kilka ciemnobrązowych, płaskich nasion (pestek). U dzikich form owoc ma kolor od zielonego do żółtego, czasami czerwony, lub z czerwonym rumieńcem. Jest twardy, bardzo cierpki i zawiera dużo komórek kamiennych. Owoce te są jadalne, ale dopiero po tzw. uleżeniu. Owoce uprawianych odmian są duże, słodkie, bardzo soczyste i bardzo smaczne.

Ekologia

Dzika forma rośnie przeważnie na polach i miedzach, przy drogach. Jest gatunkiem synantropijnym, ale trwale u nas zadomowionym – dziką gruszę spotkać można czasami również w lasach i zaroślach.

Zastosowanie

• Roślina uprawna: wyhodowane w wyniku krzyżówek międzygatunkowych i selekcji formy są powszechnie uprawiane, jako rośliny sadownicze, w ogromnej liczbie odmian.

• Sztuka kulinarna: owoce nadają się głównie do bezpośredniego spożycia. Wytwarza się też z nich soki i napoje, używane są jako dodatki do ciast i innych wyrobów.
• Drewno jest używane do wyrobu przyrządów kreślarskich, instrumentów muzycznych (fortepiany), części maszyn, w meblarstwie, do produkcji sklejki, boazerii, na intarsje, łoża broni myśliwskiej, matryce w drzeworytnictwie oraz w rzeźbiarstwie.

Uprawa

Historia uprawy

Grusza uprawiana jest prawdopodobnie od początków osadnictwa. Na pewno uprawiano ją już w starożytnej Helladzie. Uprawiane w sadach formy gruszy zostały wyhodowane poprzez wielokrotne krzyżowanie wielu gatunków europejskich i azjatyckich grusz, głównie: gruszy pospolitej (Pyrus communis), gruszy śnieżki (Pyrus nivalis), gruszy usuryjskiej (Pyrus ussuriensis) i gruszy chińskiej (Pyrus serotina). Miejscem ich pochodzenia jest Zakaukazie.

Wymagania

Hodowane odmiany gruszy wymagają głębokich, przepuszczalnych i żyznych gleb. W górskich terenach powinny być zasłonięte od wiatrów. Źle rosną na miejscach o wysokim poziomie wód gruntowych.

Uprawa przydomowa

Bardzo mało popularna w Polsce ze względu na obawy co do ogromu drzew. W ostatnich latach wprowadzono jednak wiele odmian na podkładkach skarlających, dzięki czemu można uzyskać owoce na drzewkach 1,8 do 2,5 m wysokości. Ważne jest utrzymanie prostopadłych do przewodnika odgałęzień (zapobiega to łamaniu się gałęzi bocznych pod obciążeniem owoców), poprzez obciążanie odrostów bocznych ciężarkami zawieszonymi na 2/3 długości oraz ciecie odrostów 2 rzedu na 3 oczko od pędu bocznego. Aby uzyskać pożądane efekty skarlenia.

Ciekawostki

• W najstarszych siedzibach ludzkich archeolodzy znajdują nasiona i kawałki drewna gruszy pospolitej.
• Najstarsza w Polsce grusza rośnie w miejscowości Nekla koło Wrześni (woj. wielkopolskie). Ma wysokość 18 m i obwód 329 cm (2005 r.).

♦

Brzozy to drzewa Prowów

♦

Wierzby są drzewami Simów a więc Ziemi i jej rodu

Stara wierzba o obwodzie 510 cm

Twarz Starej Wierzby

Wiekowe Wierzby w gromadzie

Drzewa na Cmentarzu

[fot. Bogdan Nikadon]

Te ścięte lipy na cmentarzu w Radkowie łatwo wziąć za wierzby w porze Kostromy. [Dopiero autor zdjęcia wyprowadził mnie z błędu. C.B]

Na razie tyle ale to dopiero początek

15 years after setting up a radio station aimed at Christians in and around
London, Premier Christian radio, The UK’s biggest Christian radio station
launches a national service through Digital Audio Broadcasting (DAB)
To mark this historical day in the development of Christian media
in the UK here’s a look at how Christian media all started.

The first time i discovered Premier Christian Radio was probably around
2001 when I went on an evangelism mission around the East end of London.
It was all our friend in London listened to on his car stereo
as it crackled in and out on it’s MW frequency depending on how tall the office blog was that you were driving past at the time.. The great thing about Premier is they have always been one of the Christian media companies that are at the forefront of multi-platform media, because they have had so much
competition in the market and were only afforded a Medium Wave slot
they quickly made the most of the internet and started broadcasting
around the world. As the years passed they started utilising all possible
platforms including Satalite radio channels.

But, hold on! You have to go back over 10 years before the birth of Premier radio long before all this technology and DAB was concieved and the
Internet was in mass circulation and even before i was born, the foundations for Christian radio were being built. Here are two people I suggest were founding members of Christian radio in the UK. Tony Cummings (Cross Rhythms Music Editor), Chris Cole (Former CEO – Cross Rhythms Radio, Regional Director – God TV),

Chris Cole started the routes of Cross Rhythms radio in the mid 1980’s by presenting a Christian radio programme on Plymouth Sound. At this time the Communications act in Britain meant that the BBC and Commercial radio stations were legally required to provide religious broadcasting within their schedules, but there was no oppertunity for religious radio stations to exist in their own right.

Whilst all this was going on there was a man named Tony Cummings who had dropped out of school at the age of 16 with no qualifications, had set up his own black music fanzine until he became a Christian in 1980 and transferred his passion for the industry into the Christian sector. After a few years writing for Buzz magazine. In 1990 Tony launched Cross Rhythms magazine which was bought out by Chris Cole’s marketing company the following year. Also in 1991 Cross Rhythms took over the Umberleigh Rock Gospel Festival based down south which became a reputable summer festival for unsigned british Christian artists who had a ministry to nurture.
In 1998 Cross Rhythms went into partnership with United Christian Broadcasters (UCB), known for their hugely succesful daily devotional ‘The Word for Today’, to become a satalite baseed radio station

It’s 2002 in the Christian media timeline and personally I’ve started getting my own community radio gigs and i’m desperately trying to follow in the footsteps of these great media pioneers. In the Christian media scene Cross Rhythms are granted their own licence to broadcast as a Community radio station in Stoke-on-Trent and i go for a week’s work experience to get a feel for radio in 2004.

By now community radio is thriving and Christian radio is getting bigger and bigger year by year. Cross Rhthyms have a vision to see 10 community stations within the UK and build to toward that number by adding community radio stations in Plymouth, Teeside and Coventry to their network. Down in London Premier, who are still on the crackly medium wave that i discovered in 2001 succesfully bid for a DAB licence in the city. UCB lost out in the bid for a licence but have, in the last few years gained a number of local DAB licences around the north of England and expanded their output to a number of different niche stations at a cost of over £7 million per year.

The future of UK Christian radio.

The future looks good. For years Premier Christian radio have had a loyal audience and attracted big advertisers to support their work. They’ve raised the £650,000 needed to broadcast on DAB for a year and no doubt within the year they’ll pick up more followers who will also want to support the cause. But, that all depends on whether they can keep up the quality of programming and make it accesible to a wider UK audience. Early signs show that they are more creative, their music policy is broader and they are going to be a popular choice with Christians and non-Christians around the country.

Elsewhere around the country, Christian community radio stations still exist and are still being created although there is now a shift away from having ‘Christian radio stations’ to radio stations with a Christian ethos such as Alive Radio in Dumfries.

Personally, looking back to those Sunday Mornings hoping for something better, I feel that that has been acheived and there isn’t much more new as industry professionals that we can do. Maybe the aim now is to stop trying to saturate the market and getting one ahead of each other but support the people with the biggest influence whether it be Premier Radio’s national output or our local Christian community station.

Cei de la Pure Digital au lansat Sensia, radioul DAB si WiFi cu touchscreen, streaming si Facebook. Acesta dispune de un ecran de 5.7 inch cu o rezolutie de 640 x 480, tunere DAB si FM, dar si de un modul wireless incorporat cu ajutorul caruia poate face streaming la orice post radio de pe internet sau la orice continut media din calculatorul personal. De asemenea, utilizatorii vor avea o gama larga de aplicatii disponibile: de la vreme si Picasa pana la retele de socializare precum Facebook. Pretul sau va fi de 406$ si va fi disponibil in preajma sarbatorilor de iarna.

Besides workflow definition, lifecycle object (dm_policy) is another one of the most commonly embedded objects in DocApps.

Avoid dangling references:  

A lifecycle definition may already have many documents attached to it. It can only be removed when no documents attached.

select * from dm_sysobject where r_policy_id = '<id of the lifecycle definition>'

If you do find many documents attaching to the lifecycle, it may be a good indicator that the lifecycle should not be removed at all. If you decide to remove the lifecycle anyway, Webtop can be used to detach the lifecycle from these documents.

Avoid leaving orphaned objects:

If you examine the dump of a lifecycle object, you would find out that many different objects can be possibly referred to by a lifecycle. The following DQL can be used to check if any of these objects were used by a lifecycle:

select action_object_id from dm_policy where object_name = 'lifecycle name'
select entry_criteria_id from dm_policy where object_name = 'lifecycle name'
select user_criteria_id from dm_policy where object_name = 'lifecycle name'
select user_action_id from dm_policy where object_name = 'lifecycle name'
select user_postproc_id from dm_policy where object_name = 'lifecycle name'

select user_criteria_service from dm_policy where object_name = 'lifecycle name'
select user_action_service from dm_policy where object_name = 'lifecycle name'
select user_postprocessing_service from dm_policy where object_name = 'lifecycle name'
select user_validation_service from dm_policy where object_name = 'lifecycle name'
select system_actions from dm_policy where object_name = 'lifecycle name'

select included_type from dm_policy where object_name = 'lifecycle name'

Hopefully you would not get many return values from above DQLs. If you do, the type of the return values should be examined to decide what further action should be taken. The attribute java_method of dm_policy is acting as a toggling flag to indicate whether the entry criteria, actions, and validation methods are implemented in Java or not. If java_method is true, the attributes from the first section of above DQLs are not used, while the second section is used.

I will not go over each attribute from above DQLs. Here is only a couple of samples about how to go forward from here.

When jave_method = F, the attribute action_object_id (if defined by the lifecycle) is object id of type dm_procedure. The content of the object is actually a snippet of dmbasic code to define what the action is.

When java_method = T, the repeating attribute user_action_service has the names of the module objects (dmc_module) implementing the user actions. The following DQL can be used to find further detail about the module:

select * from dmc_module where object_name = 'name from user_action_service'

Similar to what we have discussed about dm_activity and dm_method for workflow objects in last post, we need to follow same principle to deal with those dm_procedure and dmc_module objects.

The attribute included_type indicates the acceptable object types by the lifecycle. It may reveal a custom type defined by the DocApp. If any custom type is indeed used, we need make a note about them and deal with it later.

A lifecycle object can only be deleted when it is not in ‘installed’ state. The IAPI can be used to uninstall a lifecycle that is installed:

IAPI> uninstall,c,<lifecycle object id>,F

The parameter F is for disabling the notification to users who own any documents that were attached to the lifecycle. If we already detach all the documents from this lifecycle, the parameter can be ignored.

– to be continued –

Workflow definition (objects of dm_process) is one of the objects that are near the top of referencing chain.

Avoid dangling reference

Workflow definition can be referenced to by the run-time workflow instances (dm_workflow objects). The following DQL can be used to check if any running workflow instances are still existing in the system.

select * from dm_workflow where process_id = 'dm_process object id'

If there are any running workflow instances, you have to either abort them or finish them following the workflow procedures.

Avoid leaving orphaned objects:

Usually dm_process object is defined by a set of dm_activity objects. The following DQLs can be used to check the dm_activity objects that are used by the workflow in question.

select r_act_def_id from dm_process where r_object_id = '<dm_process object id>'

As the most important constructing part of workflow, dm_activity objects should be removed as well. We need to follow the same principle to treat dm_activity objects.   

Avoid dangling reference for dm_activity

Sometimes an dm_activity defintion may be used by more than one workflow definition, especially if there are multiple versions of workflows. before deleting a dm_activity, the following check has to be done:

select * from dm_process where any activity  = 'dm_activity id to be deleted'

Avoid leaving orphaned objects for dm_activity

An dm_activity is using dm_method to implement automatic activity. If an dm_activity object turns out to be a manual one, it can be easily deleted. For an automatic activity, the following DQL is to retrieve which method the activity was using:

select exec_type, exec_method_id from dm_activity
where r_object_id = 'dm_activity id in question

Now we have to follow the chain to deal with the dm_method objects that were revealed by the results of exec_method_id from last DQL (exec_type indicates the type of the execution, either manual or automatic).

Avoid dangling reference for dm_method used by dm_activity

It is very common that a dm_method object is shared by several dm_activity objects. The same principle should be applied to these dm_method objects as well before deleting any of them.

select * from dm_activity where exec_method_id = 'dm_method object id'

Avoid leaving orphaned objected for dm_method used by dm_activity

What an dm_method object can really leave behind is the method executable. The method_verb of an dm_method shows how the executable is implemented, either in Java run by Java Method Server (JMS) or in dmbasic run by the dmbasic method server. For methods that are using ebs files, the method_verd would show the ebs file name and the entry point for the method. For methods that are run by JMS, the method_verd indicates the full java class name.

Actually dm_activity objects may have references to other objects, such as pre_timer_action and post_timer_action. When you get the dump of the dm_activity object and notice any of these objects that were being referred to, you need check to see if possible to remove those objects following the same principles.

– to be continued –

I’ve been driving a lot around the UK recently to various family events and a couple of weddings. And one thing has become clear. I need to get a DAB radio in the car this Christmas. Partly for the need to be able to get FunKids. Partly to be able to hear BBC 6Music. But mostly to be able to hear Absolute Radio  in listenable quality.

A couple of things have struck me during these journeys. Firstly – the rollout of Heart hasn’t ruined local music radio. It’s eminently more listenable than many of the previous offerings found on the drive across country. Wall to wall classic hits, hardly any talk – “does what it says on the tin”. It’s not my choice – in fact hearing the same songs every day in a slightly different order would drive me insane- but you can tell it will probably work well for them in the short to medium term.

Secondly, it’s become really obvious that the BBC doesn’t really cater for my listening needs fully. In fact, if I had the previously mentioned in car DAB, then  I’d probably have a hefty dose of Absolute Radio on the menu.

Out of habit, my first choice station is BBC Radio 1. I like Chris Moyles (in small doses) and think Scott Mills does a really good job. And the odd times I catch people like Zane Lowe, I’m hooked – mainly by his energy and by his enthusiasm. I caught most of the chart show and the first part of Switch last Sunday night – and it made me wish I was 15 again – just the sort of show Radio 1 should be doing.

Radio 2 is rarely a listening choice. I occasionally catch a bit of Jonathan Ross at the weekend, but rarely get the chance to hear Chris Evans. And once the children are in bed – it’s usually stuff on the house, work or TV that grabs my attention.

And whilst I feel BBC 6music should be up there for me – I probably hear more of it’s output via the Adam and Joe podcast.

And that’s why this week’s Radio 2 news has excited me (though not my friend Steve – younger than me but far more musically diverse in taste – who is a staunch TOG). There will now be a real reason for me to listen at breakfast and possibly later in the day. Many people, such as Matt Deegan, Adam Bowie, Nik Goodman and James Cridland have written in detail about what these changes may mean and the opportunities and/or threats they will make for Commercial Radio. For a show and station like Radio 2 that is so dominating the audience figures – a change such as this could be catastrophic – particularly if they lose their core listeners. But it also presents an opportunity for everyone else

For me, I hope Evans brings something new to the mornings. Terry Wogan is genuinely one if the best speech broadcasters. It’s just his style doesn’t suit our frenetic routine in the morning. Now, I’m not expecting Chris Evans to replicate his old Radio 1 show again. But he’s shown in the afternoons that he can be entertaining, play great music and (more importantly) interact with every listener whatever their age. If he can do that – with maybe a little more pace in the morning- then so much the better. The rest of the daytime lineup isn’t so much my thing – though Jeremy Vine works well. What interests me is the talk of Simon Mayo coming over to do drivetime. My friend Steve thinks that if this happens, the BBC will have to issue everyoneone with free Valium. I however would welcome him – particularly if it created a show which were part music, part current affairs and had some if the classics 5live elements such as Mark Kermode as well.

I briefly mentioned Absolute Radio earlier. I wouldn’t discount them, though from all of this. Commercial radio keeps bemoaning the fact that it’s hard to compete and there’s no room for creativity. The fact they now have signed Dave Gorman to add to Frank Skinner in their weekend lineup shows that there are some operators who are slowly gathering their weapons to start taking on the BBC in the battle for my listening hours.

As we discussed before, after all it’s not easy to delete anything embedded in a DocApp from a repository. Even it’s very rare to see virtual documents included in a DocApp, when coming to delete dm_document objects that were shipped within a DocApp, we still need to check if dangling reference or orphaned objects could be happening. Here are some checkings that should be done before removing a dm_document object:

Avoid dangling references:

-Verify if the document is part of any virtual documents.

SELECT r_object_id, object_name FROM dm_document
WHERE r_object_id = '<object id>' 
and (i_chronicle_id IN (SELECT component_id FROM dmr_containment))

If the above DQL returns value, then the object was part of virtual document(s). You may check further to see if it’s possible to remove the document as well as the virtual document(s).

- Check if the document is still being processed by a workflow instance:

select object_name, r_object_id from dm_document (all) where r_object_id = '<object_id>'
and r_object_id in (select r_component_id from dmi_package
where r_workflow_id in (select r_object_id from dm_workflow ))

Many times we’d remove objects from a repository when there is no running workflow instances. As a precautionary approach, you can run the above DQL to verify the object in question is not being referenced by a running workflow.

- Check if the document is used in a relationship:

select * from dm_relation where parent_id = '<object id>' OR child_id = '<object id>'

You may run the DQL without any the conditions to verify how many relations were created in your system. Actually dm_note object is attached to dm_document through dm_relation object.

Avoid leaving orphaned objects:

- Check if the document is a virtual document:

select r_is_virtual_doc,r_link_cnt from dm_document where r_object_id ='<object id>'

If r_is_vertual_doc is return positive or r_link_cnt is greater than 0, then the document is a virtual document.

SELECT r_object_id, object_name FROM dm_document WHERE r_object_id = '<object id>' 
and (r_object_id IN (SELECT parent_id FROM dmr_containment))

- Check if the document has dm_note object attached

select * from dm_relation where parent_id = '<object id>' and relation_name = 'dm_annotation'

When the above checking is done, it’s recommended to use Webtop or DA to delete the document. Webtop to DA would provide additional check in terms of permission and reference integrity.

– to  be continued –

Many of us have examined the Documentum object-relational modal many times. From the diagram, it clearly shows almost all the objects are related to each other. It really makes removing a complicated DocApp a daunting task.

In terms of being removed from a repository, different types of objects bear different characteristics. The simplest object may be a dm_document object and objects of dm_document’s subtypes. However, a dm_document object may be part of a virtual document, or it may be involved with a relation that links to another object. In these cases, removing the dm_document object would result in dangling references. Documentum has some mechanism to prevent a referenced object being removed, but it does not cover all the cases. Actually, many warnings from the report of consistency checking are the cases of dangling reference, which could seriously affect the functionality of a repository. We need take all precautionary measures to make sure the to-be-deleted object is not referred to by any other objects. That’s why it is also recommended to often run consistency checking during any object removal.

Even as simple as a dm_document object, it can also refer to other object. A dm_note object can be attached to a dm_document (not surprisingly, the attachment is achieved using relation, dm_relation object), which is called annotation. If a dm_document object that has dm_note attached is deleted, the dm_note object will be left orphaned. Although the administrative job dm_clean could deal with some of the orphaned objects, it’s always a good practice not to leave any orphaned objects behind.

Overall, when an object is to be removed from a repository, we need to make sure no orphaned objects left behind. On the other hand, if the object in question is being referred to by other objects, it may indicate that either the object should not be removed at all, or the referring objects should be removed as well. We need to find out all the references the object has and make a fully informed decision. 

Besides the above two aspects, Avoid dangling references and Avoid leaving orphaned objects for each object to be deleted from a DocApp , here is other general consideration when removing a DocApp.

- Make sure you have a backup copy of DocApp archive

DAB can be used to create one for a DocApp. In case you need bring some back from the DocApp, especially object type definition.

- Make a run of administrative job, dm_FileReport

In case a document was incorrectly deleted, you could get it back from the storage on the Content  Server based on the information you obtained from the report.

- Dump any object you will delete and keep a record of the dump result, starting from the DocApp itself

Sometime you may second-guess whether an object should be removed. From the dump result, you may verify that any potential risk could be caused by the deletion.

- Remove the to-be-deleted object from the DocApp via DAB

As we talkd before, embedded objects of a DocApp is recorded in repeating attribute,  application_object_id of dm_application object. In other words, the object is being referred by the DocApp. Removing the object from the DocApp would dissolve the reference. Otherwise, when you open the DocApp next time after the object is deleted, DAB would complain an object does not exist.

- Always run a consistency checking after an object is removed

Documentum job, dm_ConsistencyChecker reports any warnings and errors that would impact the proper running of a repository. Prompt checking the repository and receiving negative results would give you confidence to move forward with the whole process.

- Start with objects that are most likely referring to other objects

Like a food chain in African safari, if you can identify the top of the referencing chain in a DocApp, you need start from there for the removal procedure.

- Remove type definition after other types of objects were removed

 Type definitions are the corner stones of a repository.  Removing them should be the last step.

 - Always exercise your procedure on a development system first

In the coming posts, we will discuss how to remove several typical objects that are often included in a DocApp.

Disclaimer:

All the discussion here is based on my experience, and some samples were not fully tested against all the Documentum versions and many possible cases. It’s your own risk to follow any suggestion here.

– to be continued –