Met enige vertraging heeft de herfst dan toch volop toegeslagen. Ik keek er eigenlijk feitelijk al een beetje naar uit, want het heeft wel iets, dat najaar. Naast prachtige kleuren, ritselende bladeren en een melancholieke stemming komt deze tijd van het jaar ook aanzetten met langere avonden waarop het de moeite loont om het halve huis van kaarslicht te voorzien, herfstbloemstukken te maken en meteen al eens na te denken over de tafel- en andere versiering voor de kerstperiode. Ik heb bij mijn vaste lekkerwinkels zelfs al mijn bestellingen doorgegeven voor het kerst- en oudejaarsdiner. In afwachting warmen we ons op aan een ovenappel met heerlijk geurende kaneel of een beker hete chocolademelk. De zomercocktails worden ingeruild voor een stevige rode wijn of een bel gouden cognac.

Zaterdag was het zalig weer om in de tuin te werken. We hebben onze catalpa héél ver teruggesnoeid in een poging om hem weer in evenwicht te krijgen en hem van de ondergang te redden. Hij was nogal scheef gegroeid door het opdringerige karakter van een paar (intussen verdwenen) hazelstruiken ernaast. Al dat hout moest nu gezaagd en getast worden. Die klus nam ik voor mijn rekening terwijl Venteke nog een oude knotwilg te lijf ging.  Net op tijd afgerond, want zondag en vooral maandag was het echt beestenweer.

Naast al dat heerlijk warme introverte, is de herfst voor ons ook altijd de periode van de vogeltrek, het ganzen-kijken en de voedertafels in de tuin. Een week of twee geleden hadden we de notencilinders, vogel-eethuisjes en vetbollen al buiten gebracht. Je moet op tijd beginnen, want die pluimenballen hebben wat tijd nodig om het nieuws te verspreiden en te wennen aan het idee van een graantje mee te pikken zo vlakbij die rare mensen hun raam. Maar weldaad went en we hebben intussen al een drukbezochte tuin.

Even vaste herfstprik als de vallende bladeren is voor ons het BBC-programma Autumnwatch , de tegenhanger van het lenteprogramma … juist, hoe raadt u het, Springwatch. Afgelopen vrijdag ging het in de laatste aflevering over voedertafels en waar je op moet letten als je vogels in de tuin wil lokken. En zo kon ik zaterdag meteen de theorie in de praktijk omzetten. Eerste werk bestond erin alle vetbollen en -worsten, pinda’s en zonnenbloempitten van hun nylon netjes te ontdoen. Want wat blijkt? Vogels -en in dit geval vooral mezen- die aan die netjes gaan hangen, raken wel eens verstrikt met hun pootjes en staan dan voor de verschroeiende keuze hun pootje te amputeren of een langzame dood te sterven.

Inspiratie voor een andere aanpassing tegenover vorige jaren haalde ik uit de beelden van een sperwer die een koolmees uit een voederhuisje plukte én de aanwezigheid van al die fijne snoeitakken die nu liggen te wachten op versnippering. Vinken eten liefst op de grond. Slechts zelden zullen ze aan een voedercilinder gaan hangen. Vermoedelijk zijn hun acrobatische vaardigheden beperkter dan die van de mezenfamilie. Maar in het gazon zitten ze helemaal onbeschermd tegen aanvallen van roofvogels en katten. En dus heb ik met takken een soort houten kooien boven de appels en zaden op de grond gemaakt. Plots uit de lucht komen vallen om een etende vogel van de grond te graaien wordt zo stukken moeilijker terwijl de beoogde slachtoffers hun vijand kunnen zien aankomen, iets wat de mees in het filmpje niet kon. Zondagvoormiddag bleek dat alvast mijn bedoelingen goed overgekomen waren en zowel mezen, vinken als tortelduiven beloonden mijn denkwerk met hun aanwezigheid.

Uiteraard wil ik nu al dat vliegend moois vastleggen met mijn splinternieuwe speeltje, dus staat ook het statief met camcorder duidelijk zichtbaar voor het raam. Zo kunnen de “pietekes” alvast wennen aan dat nieuwe meubilair. Ik moet maar eens uitzoeken hoe ik hier een opname kan monteren om mijn constructie te demonstreren. En misschien nog even wachten op dié opname waarmee ik jullie mee kan laten genieten van natuur dicht bij huis. De halve zondag zat ik verdekt opgesteld achter de overgordijnen, maar het donkere weer maakte het niet echt makkelijk voor een beginneling om mooie beelden te oogsten. Gelukkig is er nog veel tijd om naar de herfst te kijken…

Gisteren de eerste dag weer aan het werk na 2 heerlijke vakantieweken op Terschelling.

Mijn postbakje puilt uit van de dienstomslagen, mijn mailbox staat op ontploffen en de telefoon rinkelt al voor ik binnen ben. Yes, we’re back in business!!!

Een paar uur lezen, beantwoorden en (jammer genoeg niet erg veel) deleten later merk ik dat mijn agenda de e.v. 3 weken zo barstensvol zit, dat ik er met geen middel nog een boterham of een kop koffie tussen krijg. Nochtans had ik mezelf dure beloftes gedaan de laatste dag op het strand.

Even bekruipt me de lust om hard weg te rennen. Dan roep ik mezelf tot de orde. Ik kan ook gewoon aftellen naar mijn pensioen, toch? Even rekenen leert me dat ik nog 863 dagen te gaan heb. Of nee, tedju!!! 864! Want de laatste maand is een schrikkelmaand! Knowing my kind of luck…

Alweer bijna een jaar bezig met de vorige layout en dus tijd om te gaan kijken wat voor nieuws er in dat departement te krijgen is bij wordpress.  De keuze viel uiteindelijk op dit strakke ontwerp, sober, duidelijk lettertype en contrast-rijk (ik weet het: hier hoort geen koppelteken, maar bij het herlezen zag ik zelf even contra-strijk ).

De layout heet The journalist en leent zich volgens mij perfect om af en toe eens goed tegen de haren in te strijken of de zaken eens zwart-wit te stellen.

De eerstvolgende dagen wordt hier nog wel wat geëxperimenteerd met widgets en zo. Maar hiermee gaan jullie het weer een jaartje moeten stellen, vrees ik.

De studenten zijn back in town. Gisteren ben ik mijn bureel op het werk uitgevlucht en heb mijn toevlucht gezocht in de relatieve stilte achter mijn pc thuis. Telefoneren is op zo’n moment geen optie, geconcentreerd werken nog minder. Buiten op het grasveld een kraampje of 10 met versnaperingen, drank en muziek (nou ja). Raam open kan dus ook al niet. Ach, nog even genieten van de vrijheid en de jeugd moet weer in het gelid lopen.

De lesroosters worden met het jaar gevulder al geeft het nieuwe BAMA-systeem een vals gevoel van ruimte. Met de mond vol koek en een blikje fris rennen de groentjes nu al achter de leden van het praesidium aan in de hoop zo het juiste auditorium te vinden voor hun onthaalsessie. Die voorgangers staan in de hal naast/onder mijn bureel te gillen als in een vismijn:”wís-kún-deuh!!!”, “biochemiééééééé!!!” (beide met een schelle, hoge meisjesstem), “fýsicá!!!” (een zware bas doet dit klinken als een eerste kleine kernexplosie),…

Ik  ben dan wel niet van plan me nog te laten strikken voor dit soort studentikoze kermisgrappen, maar deeltijds weer in het halfrond gaan zitten is toch anders dan vooraan staan om het hoogste woord te voeren. Ik voel mij stilaan een beetje nerveus worden. De eerste kriebels beginnen zich ergens in de buurt van mijn navel te nestelen en ik heb al wel tien keer gekeken of alles klaar staat voor donderdag. Net als vroeger heb ik een spiksplinternieuw schrift met een glimmend groen omslag en ik kan nauwelijks mijn ongeduld intomen om er in te schrijven. Om toch even de feeling met het papier te krijgen heb ik al maar de eerste datum ingevuld bovenaan. Zo wordt het allemaal een beetje concreter en definitiever.

De weg naar het leslokaal ken ik blindelings want ik heb hem al een paar keer gelopen tijdens een bedrijfsbezoek met de arbeidsgeneesheer. Het Brantijzer heeft niet zoveel geheimen meer voor mij na 2 jaar interim op de campus. Zelfs de stof is mij niet geheel onbekend, want ik zit al bijna 12 jaar in de preventiebranche. Maar hoewel ik nog maar 4 jaar toe te voegen heb aan dat palmares, wil ik toch nog proberen het hele parcours vol te maken en ga ik dus voor mijn niveau 1.  

Bijna 56 en weer student. Het wordt wennen…

Als we nu een tikkeltje geluk hebben, graven de toekomstige bewoners van de nieuw te bouwen gevangenis in Beveren nog steeds ontsnappingstunnels (netten zullen daar wel in het bestek voorzien worden). Dan geraakt die gracht naast onze riool misschien toch nog eens gegraven… Wie eerst bovenkomt krijgt een pint en mag de douche gebruiken!

Nodig voor dit boeketje:
1 groooote hortensia (diameter ca. 25cm en liefst taps toelopend naar boven)
5 antiekroze rozen in de knop
5 papaverzaaddozen
3 prothea’s
3 aliumzaaddozen
touw, snoeischaar, vaas

Schuif gewoon de takken van de rozen e.d. doorheen het bloemscherm van de hortensia en trek door tot lichtjes in het scherm. Opbinden, takken gelijk knippen en in een droge vaas zetten. Mettertijd zullen de kleuren wel een beetje verschieten, maar van dit droogstuk kan je toch gemakkelijk een paar maand genieten. Deze foto werd genomen na ongeveer een week en ondanks de flits zijn de kleuren wonderlijk waarheidsgetrouw.

De “flou artistique” moet je er bij nemen, het moest allemaal nogal rap gaan, want mijn patatten stonden aan te branden…

15-28/7/09

Hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het is om af te slanken omdat je lichaam bevriend is geraakt met je vet.
Lynn Alpern en Esther Blumenfeld

Nog zo’n mooie uit dat boekje en eentje die ik direct als uiterst bruikbaar heb geadopteerd nu ik weer aan het WW(eeë)n ben.

Nee, ik had het nog niet opgegeven, maar 21 juli is de feestdag van de coaches en we hadden dus geen samenkomst. En geen samenkomst = geen weging = is niet veel praat. Nu ook niet want ik hou er een traagheid van 100gr per week op na. Màààààrrrrrr! er staat tot nader order een – voor, dus ik klaag niet. “Alle baten helpen” zei de mug en ze plaste in de zee. Wie die  bedacht heeft weet ik niet, maar mijn schoonmoeder gebruikt ze dikwijls.

En hoe verliepen die 2 weken zonder controle? Zoals verwacht: chaotisch. Het begon met een dag niet goed alles opschrijven, en het evolueerde via een dag niets opschrijven tot een dag stevig knoeien met punten. Tja, dan kan je ook niet verwachten dat je anderhalve kilo afvalt.

Kwam er nog bij dat het weer omgeslagen was en er zoveel regen viel, dat ik niet eens meer zin had me te wassen, laat staan 1,5l te drinken. Enfin, voor dat wassen heb ik nog mijn laatste greintje discipline opgebruikt, maar dan weet je meteen dat ik vorige week niet naar de supermarkt om flessen water moest…

Intussen is de fanatieke solidariteit van Nicky geslonken. De wortels en appels laat ze grootmoedig voor mij liggen. Alleen de aansporingen om om 9u ’s avonds nog in mijn stappers te stappen, hun tuigjes aan te doen en een blokje om te gaan houdt ze vol. “Wie laat wie nu uit?” En die is van Rudy Carell…

Om toch die 100gr veilig te stellen ben ik sinds het weekend wel weer heel plichtsbewust aan het schrijven in mijn puntenagenda. En terwijl ik schrijf kan ik niet eten, dus… al goed dat het een hele administratie is.

Bovendien heeft Venteke ook een (erg grote!!!) solidaire zet geplaatst: hij kwam met het voorstel niet meer wekelijks uit eten te gaan, maar dat te beperken tot één keer in de maand. Hij liet er als hint-hint wel achter volgen dat hij voor een nieuwe lens aan het sparen is, dus zal ik de financiële meevaller maar verdelen: de helft in zijn spaarvarken voor zijn lens en de helft in mijn collectebus voor nieuwe kleren voor als ik een maatje kleiner heb. Voor wat, hoort wat. Vind ik zelf.

Ik ben volop komkommers aan het oogsten. Nee, ik heb geen moestuin. En nee, ik heb geen komkommers geplant of gezaaid en ik ga me ook niet stiekem bij de buren bevoorraden. Het gaat niet eens over die groene dingen die sinds kort door de EU eindelijk weer zichzelf mogen zijn in plaats van een overmaatse, te rechte banaan in onrijp kleed. Al zouden die wel perfect passen in het WW-schema.

Het is komkommertijd en niet alleen in de kranten. Ook blogland ligt er een beetje verlaten bij, nu iedereen naar de bergen of het strand getrokken is. Een beetje begrijpelijk, want niet iedereen pakt als eerste zijn/haar laptop in nog vóór er over het aantal mee te nemen onderbroeken en sokkenparen nagedacht wordt.

Maar ook voor de achterblijvers is het niet altijd simpel om op regelmatige basis met een nieuw stukje aan te komen. Als je het al niet te druk hebt met de boel recht te houden in afwezigheid van de vakantiegangers, dan is het zo oorverdovend rustig dat je er hoofdpijn van krijgt. Of je moet in Gent wonen, these days.

Of in Kruibeke. Net terug aan het werk na een lang weekend waar we eigenlijk nogal naar uitgekeken hadden. Het weer: een beetje wispelturig, maar best te doen. Om in te werken en om in te zitten genieten.

Ware het niet dat één of andere randdebiel nog niet doorheeft dat er al lang geen kersen meer aan zijn boom hangen en hij dus dat gvd’se gaskanon weer onder zijn bed kan schuiven. Dat rotding staat nog altijd midden in het veld achter ons te poefen en te knallen zodat de honden van 6 tot 22u hun plas proberen op te houden omdat ze niet naar buiten durven. Bid maar dat die beesten over een goeie sluitspier beschikken op zo’n moment.

Ware het niet dat een stelletje “echte mannen” zaterdag zo dicht bij ons huis aan het jagen waren (ja, in juli!!!) dat ik van het verschieten mijn hoofd stootte tegen de trap. Mijn kruin voelt nog aan als een appel met een voze plek en er is een echo van dat schot achter mijn rechter oog blijven zitten. Bij elke beweging galmt hij na tot tranens toe.

Ware het ook niet dat ik gisteravond tot veel te laat naar mijn goesting eerst twee honden heb moeten troosten omdat ze bang waren van het onweer en toen dat eindelijk over was, één hond omdat er ergens (‘t zal wel in Antwerpen of Hoboken geweest zijn, ‘t kwam in elk geval “van over ‘t water” van bij ons gezien) een vuurwerk werd afgestoken dat ook weer tot in ons huis nazinderde en de kaarsen in de kandelaar deed scheefzakken van het trillen.

Stilte. Mensen zijn er precies bang voor. Als ze dan eens even hun klep houden moet de radio keihard aan of ze moeten schieten. En dan ver”schieten” ze ervan dat er mensen zijn die het leven niet meer aankunnen omdat hun gehoor onomkeerbaar beschadigd is of omdat ze nergens nog rust vinden.

Ik heb voorlopig nog geen ambitie om de hand aan mezelf te slaan, maar het zit er aan te komen dat ik één dezer eens één van die lawaaimakers te lijf ga. Met een komkommer…

Week 8-14/7/09

Ik heb nu helemaal de smaak en de trucjes opnieuw te pakken. Al komt er regelmatig een onvoorziene omstandigheid roet in het eten gooien. Nou ja, figuurlijk dan. Zó aangebrand is mijn kost nu ook weer niet.

Tegen negenen aan ’s avonds probeer ik me zonder veel omhaal en verdachte gebaren of geluiden klaar te maken voor de avondlijke wandeling met de hondjes. Maar die twee zijn zo gewiekst, die overval je niet met zo’n verrassing. Tegen dat ik mijn identiteitskaart en gsm gepakt heb, staan ze al op mijn voeten te trappen van ongeduld. Een buurman van achterin de straat vraagt “of het nog jonge beestjes zijn?” Als je er als een nat vaantje achteraan bengelt voelt het in elk geval zo…

Solidariteit vanuit je omgeving is enorm belangrijk als je een afslankkuur wil blijven volhouden. Regelmatig complimentjes over de vorderingen, vermijden van het verorberen van allerlei verleidelijks onder de neus van de kandidaat-ranke-den, aanmoedigingen bij pseudo-sportieve ambities: het zijn allemaal dingen die de spirit er in houden.

Zo dacht ook oudste hond Nicky erover. Na haar héél vrijwillige hand- en spandiensten bij het dagelijkse half uur snelwandelen, heeft ze nu beslist om geen chips of koekjes meer te bedelen bij Venteke. In de plaats komt ze naast mij zitten als ik op een rauwe wortel kauw of een appel eet. Eerst moest ze ook zo’n oranje stokje. Na wat gefrutsel en gelik zette ze resoluut haar hagelwitte tandjes erin en begon smakelijk te eten. Nu ze te oud wordt om nog een konijn te pakken, zal ze zelf de voorraad “peekes” wel kortwieken. Een dag later zat ze me aan te kijken terwijl ik een appel in 4 sneed en het klokhuis verwijderde. Een beet in de appel klinkt ongeveer hetzelfde als in een wortel, “dus” dacht ze waarschijnlijk, “dan zal de smaak ook wel meevallen”. En dus delen we nu al dat gezonde gekraak samen. Ze heeft nu zelfs de smaak van kruisbessen te pakken. Floor trekt dan gewoonlijk rologend haar lange oren over haar gezicht en slaapt zuchtend verder…

Weegdag twee kwam met een voorspelbare ontgoocheling: -100gr. Maar er staat wel degelijk een – vóór, dus valt de schade al met al mee. Dat zijn zo van die dingen waar vrouwen om de zoveel tijd tegenaan hikken, nietwaar? Periodiek weerkerende ophopingen van vocht, alle ongemakken van dien.

Bovendien zit ik nu ook nog met een ontstoken rugzenuw en een erg pijnlijke heup. Pijnstillers, ontstekingsremmers en spierontspanners om de onderrug weer mobiel te krijgen: ik hoop dat het geen geniepige dikmakers zijn! Ik verplaats me als een oudje van 250, dus die hele pillenwinkel is op z’n minst toch een verjongingskuur. Alleen vallen de avondlijke wandelingetjes even stil en ik heb een paar huisgenootjes die daar maar weinig begrip voor kunnen opbrengen. Zo rond 9u komen ze heel doordringend in mijn ogen kijken en druipen dan teleurgesteld weer af om zich zuchtend op hun kussen te nestelen. Sorry, meiden. Jullie hebben wat van mij tegoed.

Volgende week geen weegdag want 21 juli. We vliegen er (laag bij de grond) in om binnen 2 weken de zaken eens grondig recht te zetten!

… ik maar beter niet naar Italië met vakantie kan gaan: als ik op restaurant een tagliatelle SALMONE bestel, krijg ik een tagliatelle SALMONELLA…

Ik moet al minstens 2 prijzen in een loterij inbrengen, vóór ik kans heb zelf iets te winnen. En dan kom ik meestal thuis met datgene wat ik kwijt wilde, dus veel avance is het niet. Ik had dus moeten weten dat er stront aan de knikker was toen ik bleek prijs te schieten zónder eerst geïnvesteerd te hebben.

In de deli-winkel in ons dorp waar ik meestal mijn lekkere aankopen doe stond onlangs een klein papieren boodschappentasje op de toonbank. Er lagen briefjes bij waar je je contactgegevens op moest invullen en dan maakte je kans op een gratis consult bij een beginnende wellness coach. Meer voor de grap vulde ik op uitnodiging van de winkelierster een briefje in. Krijg ik toch telefoon om een afspraak te maken!

Die was dus gisterenavond. Ik dacht “niet geschoten, altijd mis”. Kom daar aan, vriendelijke mevrouw, de klassieke introductie (“dat extra duwtje om me weer iets aan mijn overgewicht te laten doen, zou ze me met plezier geven”) en meteen een glaasje bij de babbel. Nu begon ik bij dat glaasje al direct nattigheid te voelen (nee, ze had niet gemorst en ik ook niet, het is figuurlijk bedoeld). In plaats van de keuze te krijgen tussen een glaasje fris plat of bruisend water, kreeg ik een wijnglas gevuld met een lauw grauw brouwseltje. Maar ze nam er zelf ook één en nadat zij gedronken had en overeind bleef nam ik ook een slokje. Yep! Ik wist het!

Niks beginnende wellness consulente, platte commerce voor afslankingskruiden en shakes van het merk “X”. Van de agressieve flyers aan bushaltes vlakbij scholen zijn ze nu dus overgestapt op de hype van de wellness centra. Ik gaf al meteen aan dat ik “X” al eens geprobeerd had, jaren terug, en dat ik er mee gestopt was omdat mijn gezondheid me liever was dan dat mooie kleedje dat net niet paste. Maar omdat ze aandrong bleef ik nog even zitten. Al was het me op dat moment al meer te doen om haar op het juiste moment met het juiste argument met beide voetjes op de grond te zetten.

Ik kreeg een pseudowetenschappelijke uitleg die aaneen hing van de gaten (wist zij veel dat ik in een ander leven nog 15 jaar in een fysiologisch labo gewerkt heb). Ik kreeg als toemaatje ook nog het intreurige verhaal van de oprichter van het merk (“zijn moeder jong verloren en dan op zoek naar een goede kuur om alle mensen van de wereld te helpen gezond te eten”: als hij er al eens voor kon zorgen dat alle mensen van de wereld eten hebben tout court!). En als kers op de kruidentaart in shakevorm: de steun en informatie sinds 6-7 jaar van een professor, een Nobelprijswinnaar notabene! Ik deed mijn uiterste best om mijn pokerface intact te houden en liet haar beleefd doordrammen. Aan het eind van haar lange adem wierp ik tegen dat ik toch haar advies om mijn medicatie voor een maagprobleem zonder meer stop te zetten niet zou opvolgen en mezelf niet ging blootstellen aan de mogelijke risico’s vandien, en toen haalde ze de neus op met een “tja, dat zegt de geneeskunde”. En toen had ik haar waar ik haar hebben wilde: was haar Nobelprijswinnaar dan geen collega van de artsen die mij behandelen? Misschien leverde hij wel clandisie voor hen aan? Waarbij de afspraak abrupt afgelopen was.

Thuisgekomen moest ik haar wél nageven dat ze één belofte wel degelijk heeft ingelost: die van dat laatste beslissende duwtje. Op de site van Weight Watchers ben ik gaan kijken waar ik sito presto kan aansluiten bij een cursus, want ik wil weer eens een vast avondje uit voor mezelf. Want ik ben het waard…

(het tweede op rij dus):

weet er iemand hoe je op wordpress een button kan maken om je emailadres achter te stoppen?

… en toch beet!

Ik had het een paar weken geleden over nieuwe (blog)maatjes. Hoewel ik zelf in de tekst een allusie maakte op de haringlekkernij, stond ik er geen seconde bij stil wat het gevolg van mijn titelkeuze zou zijn.  Sinds dat moment zijn er al 51 loze vissertjes langsgeweest die net als ik uitkijken naar vlaggetjesdag (het moment dat de “Hollandse nieuwe” officieel mogen verkocht worden).

We hebben het op verschillende blogs al vaker gehad over hoe in godsnaam sommige zoektermen kunnen leiden tot een bezoek aan een blogje dat er helemaal niets mee te maken heeft. Zoekmachines leggen de gekste verbindingen, zonder dat er een verband is tussen zoekterm en site.

Deze keer is het eigenlijk een beetje andersom en dat vind ík dan wel grappig, maar misschien kunnen die hongerlijders er niet zo goed mee lachen. Ze kunnen zich misschien troosten met de eerste Belgische mosselen die volgende donderdag in de rekken komen…

Het was een te mooie kans om te laten liggen. Het prachtige weer, een superlang weekend, een adresje van een hotelletje waar de hondjes mee konden en dat allemaal in het juiste seizoen om ook nog van de orchideeën in de Viroinvallei te genieten.  Wijle weg, dus…

Donderdag wat spulletjes bijeen gepakt (“niet teveel, want het gaat mooi weer worden!” en dan toch nog de helft niet gebruikt) en op weg naar “Dardennen”. Normaal gaan we naar Nismes of de onmiddellijke omgeving, óf voor een dagje, óf voor een week. Maar we hadden van een collegaatje een adresje gekregen waar de hondjes mee op hotel mochten. Geen luxe, maar in de vrije natuur en rustig. Soms toch…

Donderdag was er al een communiefeest in de feestzaal. Bij onze aankomst konden we meteen de maat nemen van de feestgangers, want er lag een reusachtige geurige ham op de grill in de open haard. Gauw onze spullen naar de kamer gebracht en ons omgekleed en de hort op!

Natuurlijk moest er eerst iets achter de kiezen gestoken worden want ook voor een wandeling heb je brandstof nodig. “Onze” crêperie Bretonne in Nismes was niet open, dus bij de buren dan maar. Daar bleken ze ook lekkere crêpes te hebben. Venteke toonde zich één en al vuur door de Andalusische versie te bestellen, maar ik corrigeerde onmiddellijk het tempo door een pannenkoek met wijngaardSLAKKEN te kiezen. Wat meteen verwonderde blikken van de baas opleverde, want er werd blijkbaar van mij verwacht dat ik het niet voor zo’n slijmbeestjes zou hebben.

Het supersteile klimmetje naar de Fondrie des Chiens deed de spieren kraken, maar de beloning was groot. Les Abannets wordt eindelijk beheerd zoals het hoort en dat laat zich merken door de aanwezige orchissen. De vaart was er intussen helemaal uit, maar de fototoestellen maakten overuren.

                                                                                                            
                                                                                                                    De ondraaglijke wijdsheid van het bestaan…

                                                                                                           
                                                                                                                                             De Fondrie des Chiens

                                                                                                          
                                                                                                                                                      Les Abannets

Omdat we het feestgewoel wilden ontlopen, maakten we ons na de douche uit de voeten en gingen eens kijken of er op de kaart van Le Patrie nog meer lekkers stond dan enkel pannenkoeken. Voor een maand- of ander menu had ik eigenlijk onvoldoende honger, maar voor een zalmcarpachio en een lendenbiefstukje met sjalot was ik wel te paaien. Pas toen dat laatste op tafel kwam was ik écht blij dat de hondjes er bij waren. Er lag een half kalf op mijn bord! Venteke liet zich verleiden tot Cubaanse scampi (hij leek tegen het eind van zijn schotel wel een vuurspuwende draak) en mosselen à la bretonne. Met nog een koffie nà was het uur ver genoeg gevorderd om weer naar Chimay te rijden. Nog een laatavondwandelingetje rond de vijvers om de hondjes de kans te geven nog wat balast overboord te zetten en dan naar bed.

Dat de matras meer van een hangmat had kon aanvankelijk de pret niet drukken. Zelfs de muziek die van beneden kwam was niet zo luid dat we er ons aan stoorden. Maar toen de hondjes in de loop van de nacht op hun deken aan het voeteneinde gingen liggen, stond bij mij vast: maximum voor 2 nachten. Voor langere periodes houden we ons aan een huisje.

Vrijdag begon mistig en kil, maar toen we het ontbijt op hadden kwam de zon er door en veel meer hadden we niet nodig om op pad te gaan. Enkel nog wat mondvoorraad en drank voor ons en de hondjes en we konden weg. Vertrek -als vanouds- in het park van Nismes voor de gele wandeling. Die loopt beurtelings door bos en langs velden en biedt ontelbare prachtige doorkijkjes op de omgeving. Wilde natuur en cultuurlandschap wisselen elkaar prettig af en vóór we het goed beseften zaten we al aan de waterkant te picknicken. Nicky zat binnen de kortste keren in het water en o! wonder, Floor volgde haar prompt. Ze kwamen enkel op de oever voor het eind gedroogde worst dat ik voor hen bij had.

                                                                                                            
                                                                                                                                              Picknick aan het water

                                                                                                           
                                                                                                                                                 … zo blauw, zo blauw…

                                                                                                          
                                                                                                       
Ook nu hadden we weer een steil stukje als dessert, maar waar we “in onze jongen tijd” vaak halt moesten houden omdat we te snel teveel wilden, konden we nu -weliswaar aan een beeld-voor-beeld tempo- de klim in één keer afwerken. Verstand komt niet voor de jaren, nietwaar? Het laatste stuk van de wandeling wilden we eigenlijk via het bos gaan om de  hitte op de kalkvlakte wat te mijden, maar Nicky en Floor namen resoluut de andere kant en de baasjes volgden gedwee. Eigenlijk hadden we er hoegenaamd geen bezwaar tegen, want in de bosrand is allicht nog een schaduwplekje om even uit te blazen.

De grote stilte na de storm in het hotel deed deugd en we beslisten om daar te eten. (h)Eerlijke landelijke keuken met verse ingrediënten die op een vakkundige manier verwerkt werden tot een maaltijd waar een reus een serieus boerke van zou laten. Alweer chance voor onze begeleidertjes. Nagenieten op het terras met een paar rode Chimay’kes (tedoeme, da’s goe bier!) en Klaas Vaak deed het licht uit.

Zaterdag de knoop doorgehakt en beslist om niet nog een nacht te blijven (er was deze keer een trouwfeest voorzien en dat duurt nogal wat langer dan een communiefeest), maar na het  pakken en het ontbijt hebben we wél de tijd genomen om de andere richting uit te rijden om eens een stukje van Henegouwen te verkennen. Nieuwe interessante horizonten die samenkwamen op een terrasje in Chimay, achter een … jawel (voor Venteke toch) rode Chimay, een bezoekje aan de bezienswaardigheden van het stadje en aan een boekhandel waar mijn wederhelft zichzelf tracteerde op een boek over de natuur (what else?) en ik voor mezelf een kookboekje met streekgastronomie op de kop tikte.
                                                                                                                               
                                                                                                                                                           Chimay
    
                                                                                                                                
                                                                                                                                De naam van deze schoonheid
                                                                                                                                moet ik nog even opzoeken

En dan vóór de thuisreis bij Le Patrie nog een slaatje met spek en ui en een portie rognons de veau au porto besteld (alweer verwonderde blikken van de baas: zijn die Waalse dames dan allemaal zo’n viespeuken?). Dat was mijn kindertijd in een aarden ovenschotel! Mijn grootmoeder maakte af en toe kalfsniertjes klaar (weliswaar met tafelbier en niet met porto) en de smaak voerde me meteen terug naar langvervlogen tijden. Ik kreeg er bijna tranen van in mijn ogen…

Omdat ik minstens 2 keer per week in “mijne statistiek” kan zien dat mensen wanhopig op zoek zijn naar de tekst van “A tè Corsica” van I Muvrini, zet ik hier een wegwijzerke: http://www.muvrini.com/images.php . Rechtdoor naar beneden en in het klapmenu’ke de weg naar Zenith93 inslaan. Dan naar rechts en verder naar beneden tot ge bijna aan ‘t eind van uw latijn zijt…

Nee, de nieuwe Hollandse zijn er nog niet… Al kijk ik er al meteen naar uit met de kwijl achter de stijf gesloten lippen. Nu ik mezelf er zo aan doe denken.

Nee, ik heb het over een paar nieuwe links op mijn blogroll. De afgelopen maanden hebben een paar favorieten de boeken toegedaan, de pen neergelegd, het klavier weggeklapt, de stekker er uit getrokken of op andere manieren het bloggen opgegeven. Ze zijn niet helemaal vergeten want hun links blijven nog wel even bij mijn bookmarks staan tot ze zeker niet meer terugkomen.

Maar geef nu toe: een krimpende blogroll, waar niet eens te hoge wastemperatuur of verkeerd poeder aan te pas gekomen is, ‘t is een triest zicht. En dus ga ik maar op zoek naar nieuwe speelkameraadjes. Tijdens mijn (bijna)dagelijkse ronde langs het lijstje pik ik hier en daar een link mee die me leuk of interessant of leuk én interessant lijkt. En dat zal de volgende dagen nog wel meer gebeuren. Zo heb ik al een link naar informatie over boeken (een gedeeld genoegen) en net nog een verwijzing naar lekkere receptjes en adresjes (een gedeelde smart van menig lijner).

Als je dus in ‘t kort geen wegwijzers wil kwijtspelen, zorg dan dat ze stevig verankerd zijn.

De gedrukte kranten hebben het de laatste jaren steeds moeilijker met de concurrentie van de online versies. Toch blijven de redacties zich uit de naad werken om ervoor te zorgen dat zij die hun ochtendkoffie graag drinken onder begeleiding van papiergeritsel voldoende geïnformeerd aan de dag kunnen beginnen. Zelf wil ik liever geen omgekapte bomen op de ontbijttafel. Ik moet namelijk mijn rug wat ontzien en dankzij de digitale wereldbabbel wordt het afruimen een stuk lichter.

Ligt het aan de vluchtigheid van het medium of vindt u -waarde lezer- in uw fluisterend papier ook van die berichten waarvan u denkt: “Euuhhh, watte…?” Om mijn vraag te verduidelijken haal ik er wat krantenkoppen van vandaag bij.

“Nieuw-Zeelanders met verdachte griep moeten 3x toeteren” (GvA)
Met of zonder zakdoek?

“Chinezen moeten roken om economie te redden” (GvA)
Eerst de tabakproductie op de been houden en dan de farmaceutische industrie, de geneeskunde en de verpleegzorg…

“Colruyt haalt zuurkool met kakkerlakken uit rekken” (GvA)
Heb je eens een originele snelklaarmaaltijd ontwikkeld, is het weer niet goed!

“Draagbare toiletten redden leven piloot” (DM)
Moet het nu echt zo overdreven? Voor wildplassen krijg je toch hooguit een boete?

“Verhofstadt wil Europa uit crisis met nieuw boek” (DM)
De royalties worden heel royaal doorgestort in de bodemloze kas van Europa.

“Rij-instructeur toont hoe je vluchtmisdrijf moet plegen” (DM)
Jong geleerd…

“Oostenrijkse pater verbergt wapenarsenaal in kloostercel” (DM)
Die zit al in de startblokken voor de volgende kruistochten waarschijnlijk.

“De butler en de roereieren van de gravin” (deredactie)
The VRT goes durty.

“Brandweer tilt inbreker met hoogtevrees uit dakgoot” (deredactie)
Ik had hem nog zo gezegd: bezint eer ge begint!

“Snoepje voor wie juiste snelheid rijdt” (deredactie)
Na de derde karamel kan je niet meer te snel want dan staat het hele dorp in de file.

Ach, het is weer eens wat anders dan Fortis, crisis, oorlog en aanslagen. En de Belg lacht toch al te weinig, naar het schijnt…

… moest ik maar weer eens van me laten horen.

Het is de laatste tijd nu eenmaal wel erg druk. De tijd die ik meestal vrij kan houden voor wat lees- en schrijfwerk ligt nu bezaaid met bolletjes, knolletjes, plantenbakjes, gewied onkruid en aarde. Enige reorganisatie in de tuin (een aantal struiken en planten hadden ook hun 30-jarig jubileum al achter de rug en het was ze nog meer aan te zien dan ons) met kap-, haksel- en snoeiwerk erbij en dan zit je met lelijke kale plekken en donkere gaten in de tuin. En met de vraag: wat gaan we daar nu zetten?

Een hoekje waar al een paar jaar een inkuiping, een partij witte keitjes en een borrelsteen lagen te wachten op een waterpomp is maar weer van zijn inrichting ontdaan. Te dicht bij de eeuwigruiende berken. Als er geen laag katjes of blaadjes tussen en op het wit ligt, dan zijn het de zaadjes die het niet toonbaar maken. Weg watermeditatie dus. De borrelsteen is nu verhuisd naar de watertuin, waar we volgende maand een nieuwe pomp voor de vijver moeten installeren.

En hallo kleine bloemende borderplantjes en bodembedekkertjes. Behalve de witte steenbreek zijn er ook minipetuniaatjes bij. Donkerroze, met kleine kelkjes waarvan ik hoop dat ze wat langer meegaan dan de grote versie die er al bij de eerste druppel slonzig uitziet. En een soort strobloempjes denk ik, blauw met een geel hartje. En lichtroze ijzerhard. Wat er nu nog aan naakte grond tussen ligt, zou binnenkort moeten gekroond worden met begonia’s, waarvan ik de bollen via schoondochter kreeg. Daar is nog een historie aan verbonden, waar ik nu nog van in een deuk lig als ik er aan denk.

Op paasmorgen ging ik naar de bakker om de pistollekes, maar ik had in de vroegte eigenlijk al wat zitten lezen in mijn tuinboeken en had ook de begoniaknolletjes (in een bruine enveloppe) al klaargelegd. Terwijl ik koffie zet komt Venteke de keuken binnen gewandeld en opent (nieuwsgierig als altijd) de omslag. Nog voor ik een gil kan geven heeft hij natuurlijk… een begoniabol in zijn mond. 57 en nog altijd wil hij paaseieren rapen…

Aan de zuidgevel van het huis hebben we ook struiken gerooid. Veel meer dan dood hout zat er niet meer in, dus maar eens iets anders verzinnen. Tegen beter weten in heb ik er nu dahliaknollen in de grond gestopt. Tegen beter weten in want als er één insect is waar ik een echte weerzin voor koester, dan zijn het “oorknijpers” en die kruipen o zo graag in de kokertjes van de bloemblaadjes! Goed uitschudden dus als ik er een boeket van wil knippen. En intussen hoop ik dat ik voor één keer eens een dikke ruiker van onze lichtroze pioenen zal kunnen maken, want meestal zijn we net met vakantie als die in hun volle glorie staan.

Tussen de munt en het lievevrouwebedstro heb ik een paar kringen slaplantjes en peterselie gezet. Misschien zet ik er nog een paar sierlijke selders en een soldaatjesrij preien tussen. Bieslook staat in de keuken op het aanrecht te wachten om uit te planten.

De volgende dagen komen de zaadjes van de zonnebloemen, de klaprozen, de cosmeeën en de akkerbloemen voor de verschillende borders aan de beurt. Van een tuin die het bijna uitsluitend van groentinten en bladvormen moest hebben, gaan we nu voor veel kleur. Langs de oprit zijn de ooievaarsbekken al in de knop aan het komen. Tegen dat die inhun roze kleedjes zitten, begint de lavendel die er tussen staat ook aan zijn offensief. ‘t Is eens wat anders.

Ik ben alleen nog op zoek naar zaad van een plant die ik vroeger nog in mijn borders had. De witte bloemetjes waren microscopisch klein, maar het fijne loof vormde een soort stevige berenmutsen. Die dienden als steun voor de andere borderplanten. Ik ken er jammer genoeg de naam niet van en heb nog nergens het zaad in de rekken zien hangen.

Toch nog even de boeken in duiken. De tuinboeken. En als alles in de groei is, ga ik met de andere boeken in het zonnetje zitten.

Zo kan het niet langer. Hier komen geheid ongelukken van. Niet alleen de data op concerttickets lees ik verkeerd. Ik kan zelfs de krantenkoppen niet meer foutloos spellen. Nu zíjn die titels ook lang niet allemaal foutloos, maar er zijn grenzen. Zelfs aan de blunders van redacties…

Alhoewel. Even dacht ik dat ik weer prijs had met volgende tekst:
“De Britse premier Gordon Brown wil de successiewet veranderen. Zo kunnen vrouwelijke royals binnenkort ook de kroon bestijgen.” De titel hàd ik immers al verkeerd gelezen als “Gordon Brown wil vrouwen op de kroon zien”  Maar deze keer stond het er echt. Die perverse Britten toch!

Bij nader toezien (met half dicht geknepen oogjes) ga ik me een andere bril aanschaffen. En ik maak er werk van vóór de verkiezingsaffiches weer hun intrede doen in het straatbeeld. Anders blijf ik weer midden op een kruispunt staan voor één of andere aankondiging van een “bananenplan”…

“Het is voor de artiesten en voor het publiek bijzonder storend als er tijdens de voorstelling nog publiek binnen komt”

Evenementenzalen hebben groot gelijk als ze op die manier een aangename avond willen waarborgen voor zij die op tijd komen. Tot hier toe zijn wij er ook altijd al in geslaagd aan deze verzuchting te voldoen, want meestal zijn wij zowat de eersten die hun mantel gaan inleveren in de vestiaire.

Gisterenavond hebben we toch een nieuw record gevestigd: we arriveerden precies … 2 maanden te vroeg. Oeps!

… er gebeurt hier al een paar weken  niets. Er zijn al vaste klantjes die vragen of ik het nog zie zitten.

Zeer zeker. Maar ik heb een paar off weeks gehad in plaats van off days. Nog niet helemaal bekomen van de griepperikelen tijdens de vakantie en toch maar terug aan het werk. Alwaar ondergetekende meteen de raad kreeg zich klaar te houden voor een pak extra werk. Alwaar ondergetekende ook nog een aantal nieuwe zaken op het programma staan  had die moesten georganiseerd en in goede banen geleid worden. Waardoor ondergetekende ’s avonds thuis kwam, eten klaarmaakte, at en in de zetel in slaap viel bij het intromuziekje van de opgenomen Maigretaflevering van die namiddag.

En dat allemaal met een nijdig buikgriepbeest ergens verstopt in een donker hoekje, geduldig wachtend om op het juiste moment om aan te vallen. Wat zondagavond dan ook gebeurde. Ik onderschatte eerst nog de kracht van de vijand en trok maandag naar het werk, gewapend met de beroemde snelsmeltende pilletjes op zak. Maar in de namiddag bleek ten overvloede dat die pilletjes ook niet alle onheil kunnen keren.

De nacht van maandag op dinsdag werd dan ook grotendeels doorgebracht op het toilet, mét een plastic emmer onder mijn kin en een koortsthermometer onder de oksel. Dinsdag braaf thuis, dokter over de vloer… Die me probeerde te troosten met de mededeling dat ik één van de paar duizend dorpsgenoten was die de afgelopen nacht zo hadden doorgebracht. Ik beklaag de mensen die de komende dagen aan de riolering moeten werken!

Had ik dinsdag nog de hoop dat ik gisteren al een beetje op de been zou zijn en zo één en ander in huis wat kon opruimen en klaarleggen voor vandaag, dan was ik na een uur véél wijzer. Een bad pakken (om van de koortszweetlucht af te komen) was genoeg om mij kletsnat van het uitputtingszweet op de bank te doen eindigen. Pas redelijk laat op de avond kon ik een paar van die Zweedse broodjes naar binnen werken en  beneden houden. Mede dank zij de eerste van een reeks gistpillen. Leve de schimmige wereld van schimmels en paddestoelen!

Maar zoals u kan zien, beste lezer, onkruid vergaat niet. Het tiert hier alweer – zij  het nog niet welig – op dit blogje. Geef me een paar uurtjes voorjaarszon en nog een beker melk en je zal wat zien!

Ik had mijn eigen brood en spelen uitgezocht voor vorige week. Woensdagavond een saunabezoekje om het werk uit te zweten, donderdag nog even naar Tilburg voor een I Muvriniconcert en dan de volgende ochtend vertrekken naar Terschelling.  Perfect toch?

Nou, niet  helemaal. Tot en met het concert zelf liep het gesmeerd. Het viel op dat er een paar nummers minder werden gespeeld en dat -naast wat technische perikelen- met name Jean-Francois nogal afwezig was. Maar ach, hij deed zijn best achteraf in de foyer om toch vriendelijk te zijn. Bleek hij te staan trillen op zijn benen van de koorts en de griep. En daar ging het dus mis.

Naar gewoonte begon het gesprek met twee ‘bisous’ en dat heb ik goddomme geweten! Aankomst op Terschelling op vrijdag en tegen zaterdagavond -ondanks een griepprik- onderuit tot dinsdagochtend. Ik heb dit jaar van Terschelling nog maar alleen de drogisterijen gezien.

Er zit dit jaar geen Corsica in, maar als “de jongens” echt volgend jaar terug naar Nederland komen, ga ik eerst eens bij de straathonden langs voor ik aan de bisous begin.

Laten we elkaar niet verkeerd begrijpen: wat vorige week is gebeurd in Dendermonde is afgrijselijk en elk weldenkend mens kan enkel meevoelen met de getroffen families.

Maar wat sindsdien vertoond is aan mediageilheid en (politieke) recuperatie is om van te kotsen. Op straat en in de winkels is er maar één gespreksonderwerp en als je iedereen moet geloven, dan stonden ze er met hun neus bovenop toen het gebeurde, want de details die ze menen te kennen kunnen enkel uit de eerste hand komen. Het moet daar overvol geweest zijn in Fabeltjesland. Waarom heeft niemand dan een hand uitgestoken om dit drama te voorkomen? Hoe komt het dan dat het gerecht niet méér getuigen heeft?

Van bij het prille begin zijn de media op de zaak gedoken als een kolonie aasgieren, als een meute bloedhonden. De “feiten” werden zonder enige vorm van controle als evangelie verspreid, met het gevolg dat ze grotendeels moesten herroepen worden nog vóór de inkt droog was.

Nu de procureur niet met voldoende bladvulling komt aandraven, roepen de rioolgazetten (fabeltjeskranten?) hun lezers op om zichzelf kenbaar te maken als bekende, oud-collega, familie of wat dan ook van de moordenaar. Prompt staat de helft van Vlaanderen zich voor camera’s en microfoons te verdringen om zijn/haar hoogstpersoonlijke 10 seconds of fame op te eisen. Hoogwerkers werden ingehuurd om door de ramen foto’s te kunnen nemen van de flat van de dader. Nieuwswaarde? Nul – nada – ziltsh.

Geef het volk brood en spelen. Ze kunnen er zó  intens van genieten…

Omdat de redigeermogelijkheden in een widgettekstvak nihil zijn en het toch wel handig is een afstreeplijstje te hebben, zet ik hier de uitdaging neer. Er staan nog wat vraagtekens bij. Ik wil even afwachten om die aan te vullen tot ik het nieuwe aanbod voor 2009 ken.

Het is goed om af en toe de nog-te-lezen-stapel (NTL-stapel voor de insiders) op te schonen en deze uitdaging leent zich hiervoor schitterend. Het kan ook geen kwaad af en toe eens een “golden oldie” te herlezen. Maar als ik alleen maar oudere uitgaven neem, lijkt het wel alsof “het boek” geen toekomst meer heeft.

Volbrachte opdrachten kleuren vanzelf (nou ja) rood. De recensies en leesdagboeken laat ik op de gewone plaats staan, want anders vrees ik dat dit hele blog overhoop ligt. Ik ben geen geboren techneut en ik steek mijn tijd liever in het volgende boek…

999 (ezzulia):

Sentiment:   De wereld een reiziger / C. Nooteboom
NTL:   De vliegeraar / K. Hosseini
7 hoofdzonden:   De wraakneming / M. Cole
De buren:   Het verboden rijk / J. Slauerhoff
De wereld rond:   Geheime notities van don Rigoberto / Vargas Llosa
Scandinavische misdaden:   ? / A. Indridason
De lezer:    ?
Bella Italia:   ?  / A. Camilleri
Vijfsterrenboeken:   Houvast / H. Coben

 
999 (eigen keuze):

Dikkerdjes:   De blinde huurmoordenaar / M. Atwood
Eéndagsboeken:   Het Spaanse van Spanje / C. Nooteboom
Allemaal fantasy:   HP en de vuurbeker / JK Rawling
Middeleeuwers:    Een ladder op de aarde / H. Nolthenius
NL literatuur na 1950:   Een lied van schijn en wezen / C. Nooteboom
Nobele onbekenden:   Fietsen op het dak van de wereld / Guy Vancraeybex
Beroemde onbekenden:   Publiek geheim / J. Bernlef
Een uitzonderlijk jaar:   ?
Ver van huis:   ?