Deze  voormiddag had ik een interessante discussie met een vriendin.  Ze vertelde me over haar moeilijke relatie met collega’s.  Ik denk dat dit voor velen herkenbaar is, maar het is ook een taboe.  Er wordt wel onderling  over gepraat maar vaak niet openlijk uitgesproken in het team.  Dit is spijtig !

Heb zelf enkele jaren als hoofdverpleegkundige in een rusthuis gewerkt.  Daar heb ik aan den lijve ondervonden dat wat er gezegd wordt, niet altijd hetgene is dat ook effectief gedacht wordt.  Heel dubbel om hiermee op een goede manier om te gaan. Zowel als ‘baas’ als als collega zelf is dit een moeilijke zaak.  Hoe ga je om met een collega waarvan je weet dat hij/zij achter je rug slechte dingen over je vertelt.  Doe je “normaal’ tegen die persoon, vermijd je alle contact (als dat mogelijk is tenminste) of ga je de confrontatie aan ?  Dilemma !

Zelf ben ik van het principe  : “Eerlijk duurt het langst !”.  Als hoofd had ik de regel dat ik liever had dat mensen rechtstreeks met hun grieven tot bij mij kwamen, dan dat ik het achter mijn rug moest vernemen.  Op die manier kan je je ook verdedigen en een beslissing motiveren.  De kunst is denk ik : communicatie !

Communicatie is dan ook één van de meest voorkomende onderwerpen van boeken allerhande.  Je moet er de index van een bibliotheek maar eens op naslagen : communicatie komt veel aan bod, zeker bij boeken over management en dergelijke. 

Communicatie is belangrijk bij alles wat je doet.  De eerste regel is : “Je kan niet niet communiceren”.  Dit is een waarheid als een koe.  Als je iemand een boodschap geeft, maar met je lichaamstaal zeg je juist het tegenovergestelde is het moeilijk om te weten wat nu de eigenlijke boodschap is.  Naar wat luister je dan : naar hetgeen dat wordt gezegd met woorden, of hetgeen dat wordt gezegd met de lichaamstaal.  Dit geeft vaak aanleiding tot verwarring of tot een gevoel van onbehagen.

Zelf vind ik communicatie heel interessant om mee bezig te zijn.  Hoe breng je een boodschap over,  hoe interpreteren mensen dingen die gezegd worden, hoe ga je om met weerstand, hoe ga je om met conflicten,…  Allemaal heel boeiende materie.

Ik ben begonnen over hoe omgaan met collega’s en ben een beetje afgedwaald naar communicatie.  Maar het hangt wel allemaal samen.  Mensen met een verantwoordelijke functie zouden zich meer bewust moeten worden van wat er leeft in teams.  Nu is het vaak zo dat er 1 keer per jaar aandacht wordt besteed aan teambuilding.  Dan gaan we met het hele team een dag op uitstap, doen toffe opdrachten, helpen elkaar, gaan lekker eten,…  En de rest van het jaar wordt er niets rond teambuilding gedaan. 

Dit kan toch niet de bedoeling zijn.  Een team staat er élke dag en niet maar 1 dag per jaar.  Een goede baas (verantwoordelijke, voorzitter, hoofd,…) moet zich hiervan goed bewust zijn en elke dag werken aan zijn/haar team.  Op die manier doe je élke dag aan teambuilding en haal je meer resultaten dan met die ene dag per jaar.   Ik denk dat vele teamleden liever een goed team hebben het hele jaar door, dan één keer per jaar eens iets samen te (moeten) doen. 

Mijn boodschap is duidelijk : wees open en eerlijk in je communicatie ook als de boodschap niet aangenaam is.  Eerlijk duurt het langst ! 

Om af te sluiten een citaat van Peter F Drucker, Amerikaans management consultant  en auteur :    “Het belangrijkste in communicatie is te horen wat niet gezegd wordt.”

Passie, een woord dat vaak te pas en te onpas wordt gebruikt, maar wat wil het nu juist zeggen ?

Passie heeft voor iedereen een andere betekenis.  Voor de ene is het een stomende sexscene (al of niet in reallife) en voor een andere heeft het te maken met sport of een hobby of werk of…

Voor mij heeft passie alles te maken met mijn leven.  Mijn politieke leven dan.  Ook al ben ik nog niet zolang actief in het politieke leven, toch heeft de microbe me al goed te pakken.

Wanneer spreekt men van passie ?  Is het af te meten aan het aantal uren dat men eraan besteedt per dag of per week ?  Heeft het te maken met de intensiteit van de activiteit ?  Heeft het te maken met de personen waarmee men de activiteit beoefend.  Of heeft het te maken met een allesverterend gevoel ?

Wie weet het juiste antwoord en is er wel een juist antwoord?  Passie is voor ieder persoon anders, iedereen geeft er een eigen invulling aan.

Voor mij is politiek pure passie.  Al jaren verslind ik alles wat van ver of van dichtbij met politiek te maken heeft.  Ik las elke dag de krant van voor tot achter, las de nieuwssites, keek naar alle mogelijke nieuwprogramma’s.  Mijn man werd er bijna zot van.  Op een zekere dag, begin dit jaar kreeg ik ineens de gedachte : “Waarom zou ik niet actief aan politiek gaan doen ?”  Ik had daarvoor altijd het idee dat politiek was weggelegd voor andere mensen.  Mensen die een universitatir diploma hebben of die het goed konden uitleggen, mensen die meer te zeggen hadden dan andere,…  Kortom, een paar vooroordelen (niet mooi voor een socialist;))

Na enige aarzeling (het was toch een sprong in het diepe voor mij) heb ik me een partijkaart van Sp.a aangeschaft.  Eén van de beste dingen die ik al in mijn leven heb gedaan (buiten het op de wereld zetten van mijn twee schatten van dochters dan).    

Ik werd opgenomen in de warme wereld van socialisme.  In deze wereld voel ik me als een vis in het water.  De standpunten zijn precies uit mijn eigen hoofd ontsproten, de mensen in de partij liggen me nauw aan het hart, onze voorzitster is een héél capabele jongedame, onze ministers zijn bekwaam en last but not least : onze kiezers zijn mensen die nadenken over het leven en die samen met ons willen werken aan een betere maatschappij voor iedereen !  Kortom, voor mij is Sp.a één grote familie waar ik me 100 % thuisvoel.

Ondertussen ben ik ervan overtuigd dat politiek iets is van alle mensen.  Het moet zelfs iets zijn van alle mensen.  Immers, het heeft betrekking op alle aspecten van ons leven.  Ik begrijp het dan ook niet goed dat er mensen zijn die niet bezig zijn met politiek. 

Hoe kan dat ?  Hoe kan je niet geïntrigeerd worden door de verschillende lagen die er bestaan in politiek, de verschillende persoonlijkheden die probereren contstructief samen te werken, de deadlines die moeten gehaald worden, de zaken die we kunnen veranderen voor de mensen ten goede,…

Voor mij is politiek een groot deel van mijn leven.  Ik ben dan ook heel blij dat ik de stap gezet heb.  Ik maak sinds begin dit jaar deel uit van het partijbestuur van Sp.a te Herentals.  Ik ben hier heel trots op.  Samen kunnen we heel wat realiseren voor onze stad en in ruimere context voor onze hele maatschappij.

Wat mij zo aantrekt in politiek is weten dat je iets ten goede kan veranderen voor de maatschappij.  Als politicus of politica kan je dingen, waaraan je je ergert (zoals onrecht, armoede, uitsluiting, discriminatie, racisme,…) helpen uit de wereld helpen.  Misschien is dit laatste wel wat té hoog gegrepen voor een lokale politica, maar je begrijpt het wel, toch ?

Ik weet dat we maar kleine stapjes kunnen zetten, maar ik ben ervan overtuigd dat we door samen te werken met gelijkgezinde mensen veel ten goede kunnen veranderen.  Kijk eens in je hart en misschien vind je daar ook een kleine sluimerende kiem, die kiem kan ontspruiten en uitgroeien tot dezelfde passie.  Wie weet, misschien komen we elkaar dan nog tegen in de politiek  ?

Voor mij hebben alle mensen een staart. Een reële staart. Zo een die aan je achterwerk hangt. Niet zichtbaar, maar wel aanwezig. Met een beetje fantasie zijn ze ook makkelijk te zien.

Voor mij betekent een staart ‘invloed’ of ‘effect’. Het gaat dan vooral over wat je achterlaat. Je komt een kamer in, je vertoeft er een tijdje en je gaat er buiten. Als je dan achterom kijkt: wat laat je achter? Een beetje rommel, wat stof, verplaatste spullen, een vuile koffiemok, een kattebelletje voor het lief. Dat is je staart… Maar een staart is ook meer. Je ecologische voetafdruk. De sfeer die jouw humeur bij anderen achterlaat. Het kribbeltje op de toiletdeur van je stamkroeg. De bacterieën die je rondniest op de bus. De vuilzak die je iedere week op straat zet.

Sommige mensen hebben reusachtige staarten die ze helemaal niet in de hand hebben. Dinosaurusstaarten. Of krokodillenstaarten. Bij de minste beweging wordt er iets omgegooid. Ze komen ergens binnen en laten een ravage achter als ze buitengaan. Drugsverslaafden hebben meestal grote staarten. Die laten gekwetste familieleden achter, geripte vrienden en meestal veel afval.
Jongeren hebben grotere staarten dan ouderen. Met blikjes bier en veel lawaai in hun studentikoze kielzog. Bloggers hebben virtuele staarten; slijmsporen op het internet.
Artiesten hebben er ook grote. Meestal kleurrijke. Ze laten een spoor van verfvlekken en kunst na. Niet per se negatief dus.
Een staart kan immers ook pluizig, zacht en vriendelijk zijn. Een oprechte ‘Goeiemorgen!’ kan een heel kantoor kietelen met opgewektheid. De zwabberstaart van mijn Poolse kuisvrouw maakt meer proper dan vuil. Maar zelfs de pluimen van een pauw brengen stof en met een onachtzame eigenaar kan elke staart destructief zijn.

Er zijn mensen die hun hele bestaan aan hun staart ophangen. Dat zijn meestal de zeurpieten en de energiezuigers. Hun staart is hun manier van leven. Als ze ergens binnenkomen smijten ze gelijk hun staart in je gezicht en laten hun gat zien.
Sommige mensen hebben vissenstaarten: glibberig gedrag en snel weg. Meestal wel nogal proper.
Zakkenrollers hebben volgens mij vissenstaarten.
Je hebt ook kangoeroestaarten: mensen springen ver met hun assertieve (aggressieve) ego’s, maar zonder staart vallen ze om. En dan de kwispelaars: zij die met hun overdreven enthousiasme vanalles omverkwispelen. Een sint Bernard aan een salontafel. De theepot ligt garantie op de grond. Zij die ‘Van Vlees en Bloed’ gezien hebben: Den Herman is een kwispelaar…

De ene dag heb je een fijne poezenstaart die je netjes in de lucht houdt, die je evenwichtig maakt en weinigen stoort. Stap je met het verkeerde been uit bed, dan heb je eerder een geschubde dikke salamanderstaart waar je iemand zo mee omver kan meppen. Soms pluimen, soms pluizig. Soms kaal en soms gekruld…

En u? Wat voor staart hebt u vandaag?

(illustratieve foto volgt nog )

Deze morgen had ik bezoek van mijn moeder.  Dat was niet abnormaal daar ze elke vrijdagmorgen langskomt om de kinderen naar school te brengen sinds ik mijn ongeval gehad heb.

Ze kwam binnen en je zag dat er iets was.  Blijkt dat haar kat “Twinky” gisterenavond een ongeluk gehad had.  Ze was aangereden door een auto.  Oma heeft ze onmiddellijk meegenomen naar de dierenarts en Twinky is met spoed geopereerd. Deze morgen, voor ze vertrok, kon ze echter Twinky nergens vinden en maakte ze zich zorgen over haar.  Ze was echt overstuur.  Het was bijna of één van haar kinderen had een ongeluk gehad.

Nu vraag ik me af : hoe komt het toch dat we onze huisdieren zo graag zien ?                                                                                                                                                   Eerlijkheidshalve moet ik eraan toevoegen dat ik zelf een kat heb die ik heel graag zie.  Ons Nelleke is voor ons een bron van vreugde en soms ook troost.  Nu dat ik veel tijd in bed doorbreng (door mijn ongeval : zie eerdere blogs voor meer uitleg), ben ik blij dat zij me gezelschap houdt, maar ik beschouw haar niet als een surrogaat mens.

Ik vind het hebben van huisdieren een verrijking voor de opvoeding van onze kinderen.  Op deze manier leren ze verantwoordelijkheid nemen.  Het is dan ook helemaal niet mijn bedoeling om mensen met huisdieren aan te vallen.  Ik wil gewoon een genuanceerde kijk geven op de motivatie tot het nemen van een huisdier. Waarom dichten we bijna menselijke eigenschappen toe aan onze huisdieren ?  Komt het omdat we gevoelens projecteren op hen en denken dat ze ons verstaan of hebben dieren inderdaad een soort van zesde zintuig waarmee ze ons perfect aanvoelen ? 

Onze kinderen halen troost uit ons huisdier als ze verdrietig zijn.  Nelleke voelt dat precies intuïtief aan.  Als één van de kinderen verdriet heeft of boos is, gaat ze bijna automatisch naar haar heen.  Ze gaat dan bij de kinderen liggen op de schoot of geeft kopjes.  Mooi om te zien, maar maakt dat van haar een persoon ?

Soms wordt er gezegd dat mensen op hun huisdieren beginnen te lijken na verloop van tijd.  Is dit zo ?  Of interpreteren we dat zelf op die manier omdat we het graag willen geloven. 

Volgens mij zijn er vele eenzame mensen op de wereld.  Deze mensen nemen vaak een huisdier om toch een beetje gezelschap te hebben.  Voor hen zijn die huisdieren hun alles, als hun iets overkomt blijft hun wereld stil staan.  Ik versta het ook dat zij hen menselijke eigenschappen toedichten, maar een dier blijft toch een dier.  Het is een opdracht voor ons als maatschappij om deze mensen (met dier) uit hun isolement te halen. 

Op een heel ander niveau vind ik  het vreselijk om te zien hoe sommige mensen met hun dieren omgaan.  Ik doel hier dan vooral op de mensen die bijvoorbeeld een chihuahua nemen en die dan zelfs kleedjes aandoen, mee naar de kapper gaan, massages laten ondergaan,…  Dit vind ik zielig om te zien.  Voor mij zijn dit mensen die iets missen in hun leven.  Ze missen volgens mij écht menselijk contact.  Een dier moet een dier blijven.  Oké, mijn kat krijgt af en toe ook eens iets extra’s om te eten zoals een stukje vis of vlees, maar over het algemeen behandel ik haar gewoon als een kat en niet als een “derde kind”.  Waarom doen mensen dit ?  Ik vind er zelf geen antwoord op.   

Ik wil deze blog afsluiten met de woorden van Karel Capek, tsjechisch schrijver : “Wanneer honden konden praten, zouden we misschien net zo slecht met ze kunnen opschieten als met mensen.”

Gisterenavond ben ik gaan slapen met de gedachte : “Waar ga ik morgen over schrijven in mijn blog ?”  Geen makkelijke vraag.  Langs de ene kant loopt mijn hoofd over van ideeën voor blogs, langs de andere kant weet ik niet of al die ideeën even geschikt zijn voor publicatie

Wat is het geworden ?  Ijdelheid !!! Daar zou ik het vandaag over willen hebben.  Een iets luchtiger thema, maar daarom niet minder belangrijk.  Zeker voor vrouwen is ijdelheid belangrijk, maar ik betrap er sommige mannen ook op : snel even in een spiegel kijken als ze er “toevallig” voorbij lopen.  Ja ja : “toevallig”!

Wat heb ik met ijdelheid ?  Net zoals iedere vrouw (denk ik toch) wil ik er graag zo goed mogelijk uitzien.  Dit is niet altijd even gemakkelijk en soms vraagt het heuse restauratiewerken (vooral na een drukke en hectische week met weinig slaap).  Maar over het algemeen valt het nogal mee.    Het getuigt van respect voor uw medemens dat je probeert zo goed mogelijk voor de dag te komen (vind ik).  Immers, het is veel leuker te kijken naar iemand die er een beetje goed uit ziet, dan naar iemand die geen moeite doet.  Ik wil hiermee niet zeggen dat mensen die minderbedeeld zijn door moeder natuur niet de moeite waard is, zeker niet, maar het is nu eenmaal een wetmatigheid in onze huidige maatschappij dat mooiere mensen meer kansen krijgen.

Niet kwaad worden nu hé !  Ik wil dit verhaal vertellen vanuit mijn eigen standpunt.  Vroeger (een kleine 10 jaar geleden) was ik helemaal niet bezig met hoe ik eruit zag en dat was te merken ook.  Ik woog veel meer dan nu (verschrikkelijk véél zelfs) en trok me niets aan van de wereld rondom mij.  Dit is volgens mij een typische zelfbeschermingsreactie : doen alsof niets je raakt, maar ondertussen diep ongelukkig zijn.  Onlangs was ik met mijn oudste dochter aan het kijken in fotoalbums van enkele jaren terug en zij herkende me niet.  Misschien is dat een goed teken, maar het drukte me wel met de neus op de feiten.

Hoe komt het dat ik enkele jaren toch de klik heb gelegd naar ” er beter”uitzien ?  Veel heeft te maken met mijn eigen ontwikkeling door het verloop van jaren.  Ik merkte dat mensen geen rekening met me hielden, ook al had ik wel zinnige dingen te vertellen.  Uiterlijk speelt echt wel een grote rol bij mensen.  Mensen geven je niet vaak een kans als je er niet een beetje representabel uitziet.  Dit is een heel spijtige, maar op waarheid beruste analyse.  Veel mensen zullen nu de reflex hebben : hoe oppervlakkig !  En inderdaad, dit is héél oppervlakkig, maar spijtig genoeg zit onze maatschappij zo in elkaar.  Niet veel mensen zullen het rechtstreeks toegeven, maar als iedereen in zijn hart kijkt, zal je moeten toegeven dat we vaak conclusies trekken op basis van een voorkomen van iemand, voordat we die persoon beter kennen.  Als we personen beter kennen, sturen we wel onze perceptie bij, maar eerste indrukken zijn en blijven belangrijk.

Daarom is ijdelheid belangrijk en terzelfdertijd triviaal.  Dus waarom wil ik er zo goed mogelijk uitzien ?  Juist : om een goede eerste indruk te maken en alzo de kans te krijgen te bewijzen dat ik meer in mijn mars heb dan enkel een “mooi snoetje”.  Dit is een tweesnijdend zwaard want de vrouwen die beeldschoon zijn in onze maatschappij krijgen vaak het etiket opgeplakt : “Ze is mooi, maar heeft niets te zeggen : een bimbo”.  Wat ook weer niet altijd terecht is.   Mijn oproep aan de maatschappij is dan ook : geef iedereen een kans, hoe hij of zij er ook uitziet !

Gisteren kreeg ik bezoek van een vriendin van mij.  Zij gaf me de opmerking : “Uw blog is goed geschreven, vind het fantastisch hoe je schrijft over de dingen.  Zou het zelf niet kunnen, want je geeft wel héél wat prijs over jezelf”.  Vond dit een terechte opmerking.  In eerste instantie streelde de opmerking echt mijn “ijdelheid”.  Doet altijd deugd als je een compliment krijgt van iemand.  Daarna begon ik verder na te denken over de opmerking en kwam ik tot de conclusie dat ik inderdaad véél prijs geef over mijzelf en mijn privéleven.  De volgende vraag is dan : “Is dat erg ?”  Ik beantwoord die vraag negatief (anders zou ik ook niet verder doen met deze blog)  maar ergens bleef de opmerking wel hangen.  Iedereen is op zoek naar bevestiging, in welke vorm dan ook.  Ik vermoed dat dit daar ook mee te maken heeft.  Bevestiging en ijdelheid hangen samen. 

Om af te sluiten wou ik graag een citaat van een grote denker zetten.  Het is Confucius geworden : “Alles heeft z’n schoonheid alleen ziet niet iedereen dat altijd.”

Vandaag is het de dag tegen huiselijk geweld.  Het internationaal symbool van deze actie is het wit lintje.   De acties zijn een beetje ludiek maar wel erg zichtbaar : aan verschillende standbeelden worden vandaag witte lintjes gehangen.  Zo zal ondermeer Manneke Pis nog de hele week lang een wit lintje dragen. 

Ik vind dit een lovenswaardig initiatief.  Huiselijk geweld is vaak niet zichtbaar op het eerste gezicht, maar daarom niet minder aanwezig.  In tegendeel zelfs.  Uit de laatste rapporten van justitie blijkt dat in 2007 zelfs 56 748 keer aangifte werd gedaan bij de politie. 

Maar schrik niet, dit is pas een topje van de ijsberg.  Veel vrouwen (en mannnen) durven geen aangifte doen uit angst voor represailles van de partner.  Het is nog steeds verdoken aanwezig in alle lagen van de bevolking.   Daarom wil ik iedereen oproepen om ogen en oren open te houden voor signalen die slachtoffers van huiselijk geweld uitzenden.  Vaak zijn dit heel subtiele signalen, voor de goede verstaander zijn ze echter oorverdovend !

Wees niet blind en doof voor deze problematiek.  Het is aan ieder van ons om onze verantwoordelijkheid te nemen voor de vrouwen, mannen en kinderen die slachtoffer zijn van huiselijk geweld.  En denk niet : “Het is enkel de vrouw die in dat gezin klappen krijgt, aan de kinderen wordt niet geraakt.”.  De kinderen die getuige zijn van geweld, zijn ook slachtoffers.  Immers zij kunnen dit geweld niet plaatsen.  Soms worden zij later zelf ook dader, omdat ze niets anders gezien hebben in hun jeugd.  Dus : neem actie en stop de vicieuze cirkel !!!

Het is nodig dat in het onderwijs hier meer aandacht aan wordt besteed.  Kinderen hebben nood aan uitleg, ze kunnen huiselijk geweld moeilijk plaatsen en zijn even getraumatiseerd door het gebeuren, dan als ze zelf geslagen zouden zijn.  In het onderwijs wordt wel aandacht besteed aan seksueel misbruik (wat zéér nodig is) maar wordt niet gesproken over geweld tussen partners.  Terwijl ook dit heel belangrijk is.  Kinderen moeten weten wat zij kunnen doen, bij wie ze terecht kunnen met hun verhaal, hoe zij kunnen helpen,…  Laat ons dit taboe doorbreken, zodat mensen zich vrijer voelen om er over te praten.  Het is té wijd verspreid om in een verdomhoekje te blijven zitten. 

In mijn werk werd ik op regelmatige basis geconfronteerd met huiselijk geweld.  Vaak weten de vrouwen niet wat hun rechten zijn, waar ze terecht kunnen, wat ze kunnen doen om het geweld te stopppen.  Het is een schrijnende situatie waar het hele gezin de dupe van is.  Het is onze plicht om een luisterend oor te zijn, voor ieder die daar nood aan heeft.  Maak echter niet de fout om te beslissen in de plaats van de vrouw zelf.  De vrouw moet zelf de stap zetten naar hulpverlening (vluchthuis, aangifte doen,…) immers als het niet vanuit haarzelf komt, worden vaak de aanklachten terug ingetrokken omdat de man op de vrouw inspeelt en de vrouw te angstig is.  Als het echter vanuit haarzelf komt en ze heeft enkel het extra zetje nodig (door het te delen met anderen) kan er wel wat veranderen ten goede.  Het zijn sterke vrouwen die kiezen voor hun kinderen en naar een vluchthuis trekken.  Niet evident om alles achter te laten en met je kinderen naar een vreemde plaats te gaan.  Chapeau voor de vrouwen die die stap zetten.

Ik wil hier mijn bewondering uiten voor de vluchthuizen die uitstekend werk verrichten.  Ze geven de vrouwen en kinderen een plaats om terug op hun plooi te komen.  Ze helpen hen om hun leven een nieuwe start te geven. 

Laat ons vandaaag allemaal een wit lintje dragen uit solidariteit voor de gezinnen die geconfronteerd worden met huiselijk geweld.  Maar laat het daar niet bij stoppen : wees elke dag alert voor signalen en sta open voor de verhalen.  Samen kunnen we heel wat veranderen !!!

Verschillende standbeelden kregen vandaag een wit lintje !

Hoewel onze kleine Tadeusz (20 maanden) nog niet kan praten doet hij erg zijn best om woordjes na te zeggen. En hij onthoudt nog niet zo heel lang hoe de woordjes klinken. Hij heeft een boekje met diertjes, waar overeenkomsten of tegenstellingen tussen diertjes worden gezocht. Zo heeft een spin acht poten en een inktvis ook. ‘Pin!’ roept hij dan vrolijk. Hij heeft veel te vertellen over de inktvis, maar dat versta ik niet zo goed. Bij het varken gaat hij knorren. Er is ook een bij. En als je de bladzijde openvouwt is er dan een zebra. Ze hebben allebei streepjes. Tadeusz oefent de woordjes goed. Ik vroeg hem vanmorgen wat ‘dit’ was. Hij: “Bij!”
Ik applaudiseren…
Ik vouw de bladzij open en vraag wat ‘dat’ is.
Hij (vastbsloten): Zeebij!”

Gisteren wist ik niet goed waar ik over moest schrijven, vandaag heb ik dat probleem helemaal niet !

Het leven is een inspiratiebron op zich.  Zelfs als je zoals ik al 2 maanden bijna niet meer buiten komt, maak je toch nog toffe dingen mee.

Vandaag wil ik het kort hebben over die laatste 2 maanden, en vooral dan de impact ervan op ons dagelijks leven.  Met ons, bedoel ik dan : mijn gezinnetje.

Het is niet evident voor kinderen om om te gaan met een mama die van een heel actieve persoon ineens overgaat naar een “coachpotatoe” (niet gewild).  Ze weten niet goed hoe hiermee om te gaan, is dit nu onze mama ????  De eerste weken na mijn val, hielden ze zich op de oppervlakte.  Voor alles gingen ze naar hun papa, aan mama werd niets meer gevraagd.  Het was precies of ik was er niet meer.  Ik vond dit zeer confronterend en had het er lastig mee.  Na enkele weken beterde het wel terug.  Kinderen kwamen bij mij in bed liggen om me gezelschap te houden (de jongste vooral om te knuffelen) en om te lezen, huiswerk te maken, lessen te overhoren,…  Kortom : mijn bed is verandert van een “strafplaats” naar een plek waar mijn kinderen en ik alles doen. 

De laatste weken is het dus terug veel gezelliger geworden thuis.  De kinderen hebben, net als hun mama,  de situatie aanvaard en een manier gevonden om ermee om te gaan.

Door mijn val heb ik beseft wat het is om afhankelijk te zijn van anderen.  Dit was een gevoel dat ik nog nooit ervaren had.  En ik vind het helemaal niet leuk eerlijk gezegd.  Je moet het jezelf eens voorstellen : de ene dag ben je een gezonde vrouw die heel actief is, zowel in het professionele leven als in haar privéleven.  Een vrouw die alles op een rijtje heeft en goed weet wat ze wil.  Dan komt de dag : je valt van een trap in een station en je leven staat ineens stil.  Je komt in een bed terecht en je mag er enkel uit om naar de WC stoel te gaan (die naast je bed staat, want je mag niet steunen).  Je bent afhankelijk van de goodwill van anderen.  Als je wil drinken, moet je het vragen, als je wil eten, moet je het vragen, als je een boek wil lezen, moet een ander hem in de bib gaan halen, als je televisie wil kijken, moet een ander hem opzetten, …  Over het wassen van haar en andere zaken, ga ik het zelfs niet hebben

Ondertussen mag ik met behulp van mijn kinesiste, stilletjes aan terug leren stappen.  Momenteel gaat dat nog heel traag, maar het zal wel beteren zeker ?  Het gaat wel nog enkele weken, maanden duren vooraleer ik terug helemaal de oude ben. 

Dit laatste is belangrijk.  Ik heb het geluk om helemaal te kunnen herstellen.  Er zijn mensen die ergere dingen meemaken en dat maakt dat ik alles enorm relativeer op het moment.  In het begin gaat dat niet, omdat je té veel met jezelf bezig bent.  Ondertussen kan ik afstand nemen en besef ik wat ik een geluk ik gehad heb.  Met deze wil ik dan ook alle mensen die chronisch ziek zijn, mindervalide zijn, ernstig ziek zijn,… een hart onder de riem steken.  Ik bewonder hen mateloos.  Ik besef door dit mee te maken, hoe sterk die mensen zijn.  Je moet het maar doen, ziek  of mindervalide zijn, en toch je optimisme en levenslust bewaren.  Chapeau !!!!

Ik schrok ervan, maar blijkbaar is het al een hele tijd geleden dat ik nog iets geschreven heb in mijn blog.

Bloggen moet je leren, zoveel is duidelijk.  Het is een bezigheid die niet vanzelf gaat.  Ik vind het persoonlijk nog moeilijk om iets te schrijven.

Heb ik wel iets interessants te vertellen ?  Ja zeker, maar hoe doe ik dat dan in een blog ?  Niet makkelijk, maar moeilijk gaat ook. Toch ?

Waarover moet een goede blog gaan ?  Dat is een goede vraag.  Dus ging ik op zoek in verschillende sites naar tips, maar ook dat bleek niet zo evident te zijn.

Je vind blogs in alle soorten en maten.  Er zijn blogs over politiek, milieu, mode, hobby’s, …  Welk soort blog wil ik maken ?

Als ik daar over nadenk, wil ik schrijven over mij en mijn omgeving.  Wat maak ik allemaal mee, welke indrukken doe ik op op een dag, welke vragen stel ik mij, …

Dus daar ga ik het in mijn blogs over hebben.  Immers, inspiratie kan ik halen uit mijn dagelijkse leven als mama van 2 kinderen, mijn job als stafmedewerker kleuterparticipatie bij Kind en Gezin, mijn politieke leven bij Sp.a Herentals, mijn leven als bestuurslid bij verschillende organisaties zoals : Curieus Herentals, Cultuurraad Herentals, Toerisme Herentals en als laatste maar zeker niet minste,bestuurslid bij het Beheersorgaan van het CC ‘t Schaliken te Herentals.

Vandaag ga ik iets vertellen over mijn ervaringen als bestuurslid en webmaster bij Curieus Herentals.  Voor de mensen die Curieus niet kennen, meer info op onze website  : www.curieusherentals.org 

We zijn een socio-culturele vereniging die zich tot doel stelt, mensen te laten kennismaken met cultuur in al zijn vormen, groot en klein. 

Afgelopen woensdag 18 november hadden we 2 evenementen gepland in het kader van : “De Week van de Smaak”.  “De Week van de Smaak” is een evenement in Vlaanderen dat zich bezighoudt met het bekendmaken van een eetcultuur uit een bepaald land.  Elk jaar wordt er een nieuw land uitgekozen en dit jaar was het gastland Turkije.

De laatste maanden had ik samen met enkele andere bestuursleden verschillende keren gebrainstormd over hoe we onze evenementen zouden aankleden. 

Voor mij was dit allemaal nieuw, aangezien ik pas sinds begin dit jaar bij Curieus als bestuurslid aangesloten ben.  Ik vond het een heel leuke maar soms enerverende ervaring. 

Het voorstel om iets te doen rond “De Week van de Smaak” kwam van mijzelf.  Op een onbewaakt moment heb ik dat tijdens een bestuursvergadering op tafel gegooid en tot mijn grote verbazing mocht ik het zelf volledig uitwerken.  Niet simpel dus als je dat nog nooit gedaan hebt, maar wel een toffe ervaring.

Hoe eraan beginnen ?  Eerst en vooral heb ik de website van “De Week van de Smaak” binnenste buiten gekeerd en op die manier enkele ideeën opgedaan.  Ook in de bibliotheek kon je me in die tijd bijna elke dag terugvinden tussen de boeken over Turkijke en de Turkse keuken.

We waren al zo ver dat we 2 evenementen wilden doen : 1 gericht op kinderen en 1 gericht op volwassenen.  Aangezien onze datum midden in de Sinterklaasperiode viel, en Sinterklaas eigenlijk ontstaan is in Turkije, was de link naar ons evenement snel gelegd.  We zouden in de namiddag een groot kinderfeest organiseren met de Sint.  De bedoeling was om de link te leggen tussen de Sint nu en vroeger, de kinderen doen kennismaken met de Turkse cultuur door dans en zang op Turkse muziek, de kinderen werden geconfronteerd met Turks snoep tov Belgisch snoep en mochten hiermee een snoepsaté maken.  Dit was ons uitgangspunt en het is redelijk goed gelukt om het te verwezenlijken.

Voor de avond had ik het voorstel om verschillende Turkse specialiteiten te voorzien, zodat de mensen konden proeven.  Daaraan gekoppeld wou ik een filmvoorstelling geven van een iets moeilijkere film namelijk : “Gegen die wand”.  Een mooie liefdesverhaal over 2 Turkse mensen in Duitsland.  Het uitwerken van ons avondprogramma nam wat meer tijd in beslag.

Toen we ons concept hadden uitgewerkt, was het tijd om contact op te nemen met Faro, de organisatoren van “De Week van de Smaak”.  Daarna was het afwachten om te weten of onze activiteiten gingen geaccepteerd worden.

Na enkele weken kreeg ik het bevestigend bericht dat onze activiteiten goedgekeurd waren.  Dit betekende dat we gingen opgenomen worden in de database van “De Week van de Smaak” zelf (mensen konden op hun website per gemeente of provincie opzoeken waar er activiteiten waren), ook in de website van “Uit” werden we opgenomen.  Tegelijkertijd kregen we de brochures van de provincie Antwerpen waar onze activiteiten uitgebreid aan bod kwamen.  Als bonus kregen we gratis enkele flyers en affiches om reclame te maken.

Daarna was het tijd om een persbericht op te stellen.  Leuk om te doen, maar wat moet er in ?  Het moet zo kort mogelijk zijn, maar wel alle relevante info bevatten.  Geen gemakkelijke opdracht voor iemand die er geen ervaring mee had.  Maar : het is goed gelukt en een week later was ik erg trots om mijn persbericht terug te vinden in enkele lokale media.

De laatste weken was het vooral nog zoeken naar een geschikte traiteur voor het maken van onze mezze.  Na het op het laatste moment afhaken van het Turks restaurant dat eerst had toegezegd, was het hectisch en moeilijk om een traiteur te vinden.  Ik was dan ook heel blij dat ik Truva in Antwerpen gevonden heb.  Zij waren bereid om voor ons de mezze te maken. 

De dag zelf kon ik helaas niet aanwezig zijn, aangezien ik eind september een arbeidsongeval gehad heb en sindsdien verplichte bedrust heb.  Alles delegeren dus.  Stressen vanuit je bed is niet leuk

De namiddag was een groot succes.  De kinderen hebben zich reuze geamuseerd.  De Sint kwam langs en zag dat het goed was.  De kinderen hebben tekeningen gemaakt, snoepsaté’s in elkaar gestoken, gedanst en gezongen op Turkse muziek,…  De ouders genoten ondertussen in ons Turks Café van een lekkere Turkse thee of koffie.

Tijdens de avond was er iets minder volk, maar de sfeer was er zeker niet minder om. Er is gesmuld van de lekkere mezze en baklava, er is Raki gedronken,…  De afwezigen hadden ongelijk. 

Het was hard werken voor iedereen, maar de voldoening die je achteraf hebt is onbeschrijfbaar.  Zonder de hulp van onze vrijwilligers was het echter niet gelukt.  Dank je wel allemaal !!!!

Volgende keer wil ik het over een ander aspect van mijn leven hebben, wat dat gaat worden, zien we dan wel weer.

Ik bracht het al vaker ter sprake: ik vind het leven van de moderne mens zeker geen makkie. De organisatie van vrije tijd is een hele klus. Ik begrijp niet hoe sommige mensen het klaarspelen. Of wordt iedereen er zo moe van als ik?
Een greep uit mijn avonturen en bedenkingen van de afgelopen week:

1.
Ik ben zo iemand die per se ieder jaar een scheurkalender wil voor op het toilet. Dit jaar had ik er zelfs twee omdat ik niet kon kiezen. De taal- en de wetenschapskalender. De wetenschapsscheurkalender hoeft volgend jaar niet terug te komen, wegens te saai. De taalkalender bevalt me beter. Maar op donderdag 12 november wierp hij een kwestie op die tot op heden onbeantwoord blijft:
Iedere donderdag is het de vergetenwoordendag die ons kennis laat maken met woorden die in onbruik geraakt zijn. Het ging over het woord ‘Rambonnetten’. Blijkbaar was meneer J.J. Rambonnet (1864-1943) een Nederlander die in 1914 de Nederlandse marine de opdracht gaf om iedere ochtend een uur ochtendgymnastiek te doen. Het woord rambonnetten stond dus voor ‘verplichte ochtendgymnastiek’. In 1918 werd meneer ontslagen en verdween het woord.
Nu frustreert het mij dat de taalkalender niet verder gaat. Ik heb immers een bedenking die heel wat mensen vermoedelijk nu ook al gehad hebben: hoe zit het met Rambo? Is het toeval of kende David Morrell (de schrijver van de Ramboverhaaltjes) het bvoenstaande verhaaltje ook? Ik zou dat dus echt willen weten. Voor in mijn favoriete schuif: absoluut nutteloze informatie. Is Rambo gebaseerd op de naam van een gekke Hollander of niet? (update: het raadsel werd ondertussen opgelost met dank aan Menck… Maar het antwoord is teleustellend. )

2.
Ik ben voor het eerst in twee jaar nog eens naar de cinema geweest. We wilden naar ‘Das Weisse Band’ gaan zien, maar ‘filmprogrammaties lezen’ verreist blijkbaar een stukje intelligentie die je verliest bij het krijgen van een kind. ‘Das Weisse Band’ speelde op een heel ander moment. Eenmaal bekomen van de schok en de teleurstelling gingen we dan maar naar 2012. Iets helemaal anders, ja. Maar qua tijd paste dat nog met de babysitafspraken en de aarde zie je toch best vergaan op groot scherm, dachten we. Het was te verwachten dat er weer smachtende Amerikanen op een onmogelijk happy end zouden afstevenen, hun idiote wereldbeeld stroperig op het scherm smerend. Een compleet idioot verhaal waarin alle melige hoofdpersonages natuurlijk miraculeus uit de klauwen van de dood kunnen ontsnappen en waar het ‘goede’ al speechend op het einde zegeviert. Ze kunnen het niet laten. Het moet in het Hollywoodmalletje passen of de fabriek daar blokkeert… Maar de aarde verging wel echt en de special effects gaven echt een speciaal effect! Nadien voelde de tramrit huiswaarts aan als een kleine aardbeving en vond ik het vreemd dat ik den Boerentoren niet zag instorten.
Het ergste is natuurlijk dat we ‘Das Weise Band’ nog steeds niet gezien hebben…

De man op onderstaande foto discusieerde heftig met de filmprogrammatie…

3.
Vorige zondag ging in naar het Cultureel Centrum van het Sint Andries naar Patricia Beysens kijken. Ze was ooit de vrouw van mijn vader… Ze zingt Duitse chansons van het interbellum en zo. Tadeusz vond alleen het applaudiseren leuk en het duurde dus niet lang of we stonden buiten. Het was er best een leuke omgeving. Ik denk niet dat daar in de week hard gewerkt wordt trouwens…

4.
We bezochten gisteren ook nog de jarige Lennert. Lennertje werd twee. Lennert kan al een beetje praten. Als mama hem bijvoorbeeld zegt dat hij ergens moet afblijven of moet luisteren zegt hij ‘Rustig mama, rustig!’
Verder eet Lennertje niet graag mandarijntjes thuis, maar wel in de crèche. Hij was verder erg verdrietig toen Tadeusz zijn giraf afpakte.

Het leven in Israël brengt een hoop goede dingen met zich mee. Eén van de dingen waar we enorm van genieten is het verse fruit: mango’s, granaatappels, een soort fruit waar we niet eens de naam van weten, dadels en vijgen en op het moment alle citrusvruchten, die we hier op zaterdag op het terrein van het instituut zelf plukken; mandarijnen, sinaasappels, grapefruits en pomelo’s (Mmmm, mijn favorieten).

Zo zag van de week ons tussendoortje eruit:

Natuurlijk moest de granaatappel ZELF geschild worden

De spetters vliegen om je oren en als het bakje dan ook nog eens op de grond valt, heb je binnen een mum van tijd een colonne mieren in je huis. Ruim een uur en twee keer dweilen later zijn we bijna klaar:

Maar lekker was het wel!

Hij zegt het misschien niet, maar doet het zeker wel: ZELF!!

Timothy is een onafhankelijke peuter geworden, die zichzelf kan uitkleden en aankleden…

Zélf zijn billen veegt als hij klaar is:

Zelf zijn bord volschept, brood smeert en snijdt, schoenen aan- en uitdoet enz. enz.

Rommelig?
Onhandig?
Maar schattig?
Wordt mama er héél geduldig door? Ja, ja, ja en nog eens ja.

Op naar de volgende… (hihi)

Sarah en Timmy zijn elkaars beste vrienden. Timmy’s meest gebruikte woord is nu: ‘JAJA!’, ofwel ‘Sarah!’ Sarah helpt hem aankleden (‘wil je die, of die?’, terwijl ze twee onderbroekjes, truitjes of broekjes omhoog houdt. ‘DIE!’ klinkt dan vol overtuiging), ze spelen samen dat ze in de boot zitten (WAWA!, d.w.z. water!)

(dit is de boot…)

en doen gewoon vrijwel alles samen. Héél gezellig!

Natuurlijk is het ook wel eens knokken over wie er aan de beurt is, of wie wat doet. Zoals toen we samen brood aan het maken waren:

En soms vraag ik me af wie er het meeste leert van het leren samenwerken; mama of de kinderen?! (zucht…)

Vandaag is een mooie dag, lezer. De United Nation heeft besloten mij een heleboel United State Dollars uit te keren, omdat ik op een officiële lijst van belazerden sta.

Ik vind dat een mooie actie. En ze zijn niet over één nacht ijs gegaan, want ze hebben er de passed 3 months over vergaderd. Hieronder zie je het elektronisch mailbericht, ondertekend door niemand minder dan de hoogste baas zelve. Die ook nog informeert naar het welbevinden van Marleen. Sympathiek detail. Ergens ook wel weer logisch, als je opereert onder het motto Making the world a better place.

Zoals je ziet krijg een miljoen, speels in cijfers uitgedrukt als US$ 1,000.000.00. Only, staat erachter. Ik vind het best veel. Genoeg voor vandaag, laat ik zeggen.

Zelf ben ik natuurlijk ook de beroerdste niet. Ik gun mijn lezers net zo goed wat. Voor slechts 2000 euro regel ik dat jij een soortgelijk mailtje krijgt. Ja, je leest het goed: je werpt een spierinkje van 2000 euro uit om een kabeljauw van een miljoen te vangen. Gratis kan het helaas niet. Want dan kom je niet op de officiële lijst van belazerden. Ook je vrienden gun ik dat ze mailjonair worden. Stuur ze een linkje naar deze blogpost.

Van: info@unitednation.org
Onderwerp: UNITED NATIONS COMPENSATION UNIT
Datum: 21 november 2009 14:37:44 GMT+01:00
Antwoord aan: unitednationsbkk@yahoo.com.hk

Date: 21/11/2009

UNITED NATIONSCOMPENSATION UNIT,
IN AFFILIATION WITH WORLD BANK.
Permanent Mission of Thailand to the United Nations
351 East 52nd Street, New York, NY 10022

Our Ref: UN/TH/069011

RE: COMPENSATION OF US$1,000.000.00

How are you today? Hope all is well with you and family? You may not understand why this mail came to you. We have been having a meeting for the passed 3 months which ended yesterday with the secretary to the UNITED NATION. This email is to all the people that have been scammed in any part of the world, the UNITED NATIONS have agreed to compensate them with the sum of US$1,000.000.00 (One Million United State Dollars Only) each and you have to indicate how much you lost in the hand of scammers.

This includes every foreign contractor; Inheritance and Lottery payment that have not received their Lottery/Inheritance payment, and people that have had an unfinished transaction or international Lottery payment that failed due to Government problems etc. We found your name in our list and that is why we are contacting you, this has been agreed upon and has been signed.

You are advised to contact  Mr. James Phillips for the delivery of your ATM CARD through our paying center in Asia as he is our representative in Thailand, contact him immediately for your ATM CARD PAYMENT of US$1,000.000.00. This fund is in ATM CARD PAYMENT SYSTEM for security purpose, so he will send it to you and you can withdraw the fund in any bank of your choice.

Therefore, you should send him your full Name and telephone number your correct mailing address where you want him to send the ATM CARD to you. Contact Mr. James Phillips immediately for the Delivery of your ATM CARD to your home address:

Person to Contact: Mr. James Phillips
Email: mrjamesphillipss@yahoo.com.hk
Tel: (66)823221492

Hoping to hear from you as soon as you receive your compensation funds.

United Nations, Making the world a better place.

Regards,
Ban Ki-Moon
Secretary-General

***

Ik moet overigens bekennen: ik snap niet hoe dit bedrog nou precies werkt. Ze vragen geen pincode of creditcardgegevens. Doen ze dat in een later stadium? Of zie ik iets over het hoofd?

Een brief van Ab Klink in de deur. Pimmetje kan zijn Mexico-prik ophalen. En wel op volgende week donderdag.

Probleempje: wij gaan aanstaande vrijdag weg voor een weekje Drenthe. Dus: vrouwlief belt de GGD. Of Pim eventueel een andere dag kan worden beprikt. Antwoord: ‘Nee, er komt geen herhaaldag. Naar de huisarts is ook geen optie, die mogen jonge kinderen niet prikken.’ Of we mogen volgende week naar Wierden (of all places), of Pim moet het met één prik doen.

Dan denk ik: als die prik zo belangrijk is, dan zouden Klink & Co er toch alles aan moeten doen om de mensen in ieder geval de kans te geven om de prik te kunnen halen?

Hier ziet u, onder het mom ‘het oog wil ook wat’ de mooiste vrouw en mooiste man van Nederland. U kent ze niet? Wel: het zijn dan ook geen bekende Nederlanders. Alhoewel, de gezichten zijn – en ik moet toegeven dat dat best mooi is gedaan – samengesteld uit kenmerken van de gezichten van een aantal BN’ers.

De samenstelling is tot stand gekomen naar onderzoek van Psychologie Magazine. De mooiste man van Nederland is een combinatie van Michiel Huisman, Arie Boomsma, Daniel Boissevain, Alain Clark, Ruben Nicolai en Chris Zegers. En de mooiste combineert de uiterlijke kenmerken van Doutzen Kroes, Carice van Houten, Touriya Haoud, Daphne Bunskoek, Hanna Verboom en Tara Elders.

Allemaal mooi en aardig natuurlijk, maar ik blijf er bij dat het nietszeggende plaatjes zijn. En waarom zouden de mooiste Nederlanders automatisch zijn opgebouwd uit alleen Bekende Nederlanders? Net of wij gewone stervelingen niet mooi kunnen zijn.

Al is schoonheid blijkbaar belangrijk, blijkt. Anders heb je weinig kans te overleven.

Het AD vertelt het zo:

Neem de klassieke uitstraling van Touriya Haoud en Carice van Houten, gooi er het lieve maar lekkere snoetje van Hanna Verboom bij, plak er de look van Doutzen Kroes op, met wat sensuele lippen van Tara Elders en maak het af met een vleugje boerennuchterheid van ‘girl next door’ Daphne Bunskoek.

Hussel ze in een Schots computerprogramma, en zie daar de allermooiste vrouw van Nederland.