Voor zijn verjaardag kreeg manlief een 10-avonden-workshop Airbrushen van mij. En wat ben ik trots op hem… als hij na drie avonden met zijn eerste artwork thuis komt… dat moet ik gewoon met jullie delen. En dat voor iemand die zelf zegt weinig creativiteit in de vingers te hebben. Her en der zit een klein beetje hulp van de cursusleider in het werk, maar 90 procent is van manliefs hand, of liever gezegd, airbrushpistool… Ik heb het meteen ingelijst en het hangt schitterend in het trapgat, zo zie ik het elke keer als ik naar boven of naar beneden ga…

De foto was wat lastig te maken omdat hij al aan de muur hing en ik er niet zo goed voor kon komen, maar ik denk dat het wel redelijk duidelijk is geworden…

… ben ik me daar toch glad vergeten vandaag een logje te schrijven… sorry lieve lezers, ik hoop dat dit late logje het een heel klein beetje goed maakt… Ik beloof morgen weer op tijd te zijn hoor.

Al jaren speelt er een woord door mijn hoofd, maar tot voor kort kon ik er maar geen foto’s van vinden. Nu kwam ik er toch ineens eentje tegen. Misschien dat de mensen van mijn leeftijd (en ouder) het product nog wel kennen: Bonitos. Het was min of meer de voorganger van de M&M’s. Ik herinner me dat mijn oma ze altijd in grootverpakking in een kastje had staan. Als we dan op zondag langs kwamen kregen we soms een zakje… een héél zakje… als kind was dat heel wat, dat kan ik je wel vertellen. Ja, Bonitos, dat zijn jeugdherinneringen.

Heb jij ook bepaalde producten die zo’n herinnering oproepen?

Nieuwe glazen voor de leesbril.

Het lot is in huis, de pret kan beginnen… maar zouden we het geduld op kunnen brengen om pas op 1 december te beginnen? (Wij wel hoor, en dan doen we ook écht steeds maar 1 dag per datum…). Zou jij het geduld hebben om te wachten en netjes per dag te krassen, of ben jij meer het type dat in één keer alle 31 vakjes open krast…?

Een dik grijs regengordijn trotseer ik vandaag. Geen weer voor de fiets. Met de ruitenwissers op maximaal hoor ik op de radio dat het einde der tijden nabij is.

Door de kier van de gordijnen gluur ik naar binnen. Er rommelt iemand in de keuken, een kind oefent Sinterklaasliedjes op de saxefoon. Het ruikt naar houtkachel. Ik fantaseer verhalen bij de voordeuren die ik passeer.

De slagboom van de kazerne gaat gewoon naar boven als ik aankom. Ook op de vliegbasis Eindhoven word ik niet tegengehouden. Elke keer verwacht ik dat er een hand op mijn schouder wordt gelegd. “komt u maar even mee mevrouw”. Tot nu toe niks van dat alles. Ik denk dat ik voor zondag, dan komt het kind terug, een spandoek ga maken.

Steeds vaker zie ik een mevrouw in een winkelruit, de spiegel of een foto. Verbazing alom als ik het zelf blijk te zijn.

Na overleg toch maar besloten om aangifte te doen van de vernieling aan onze auto. Al is het nergens te verhalen, melden is toch altijd goed. De politie is dan op de hoogte en mochten er meer voorvallen zijn, kunnen ze daarop wellicht anticiperen. En anno 2009 hoef je voor een aangifte niet meer naar het politiebureau, dat kan keurig via internet. Reuze handig… nu maar afwachten wat ervan komt… zou de AIVD, de KGB, de FBI of de CIA zich erin gaan mengen???

… wij niet hoor… gaat ons ook nog minimaal 200 euro aan reparatie kosten… grrr… daar had ik wel leukere dingen mee willen doen…

Klik op de foto’s voor een grotere versie

… en dan bedoel ik dit keer niet lichamelijk ziek.

Afgelopen zaterdagochtend wachtte ons de verrassing van een baldadige etterbak die het nodig vond om onze -overigens keurig ingeklapte- autospiegel met grof geweld van de auto te trappen… wat is de lol daarvan… Wij draaien je voor de kosten op (en die zijn niet mis als er een hele nieuwe spiegel op moet) en die kunnen we nergens verhalen. Daar ben ik dus even goed ziek van… Blijf toch met je p***en van andermans eigendommen af.

De markt in IJzendijke glimt van de regen. Vrouwen met regenkapjes en grote boodschappentassen kopen kipkluifjes en een kilo schol. Vier stoofpeertjes en een krop sla legt de groentenboer in het mandje van de rollator . Ik koop makreel en eitjes. Die eieren zijn voor het toetje van vanavond.

Even een bedankje aan iedereen die aan mijn verjaardag heeft gedacht: met kaarten, e-cards, bloemen, cadeaus en felicitaties. Ik voelde me écht weer jarig als vroeger, een klein meisje, vol spanning uitkijkend naar de postbode of de ‘pakjesman’. Dank jullie wel allemaal!!! Ik ben verwend!!!

nieuw leven

… dat zijn de cijfers die ik vanaf vandaag achter mijn naam mag zeggen… Jawel, ik ben weer een jaartje ouder, 37 jaar geeft de teller nu aan… maar nog altijd jong van geest, ziel en hart hoor… wat zeggen cijfers nu helemaal…

Het is gewoon onbegonnen werk… het vegen van de voortuin. Met de wind van de afgelopen dagen vallen de bladeren hier zo snel dat er inmiddels een prachtdeken van grote bladeren ligt… en die laat ik maar even liggen tot de wind klaar is… want ik kan het wel in de goot vegen voor de gemeente om op te halen, maar één windvlaag en het ligt weer terug… en ach, het ziet er wel herfstig uit! En ruikt ook niet onaangenaam.

Onverwacht geluk

Mag ik uw rug even zien, vraagt de controlearts die voor de uitkeringsinstantie moet beoordelen of en hoeveel ik arbeidsgeschikt ben. Ik ben nogal verbaasd maar vooruit ik ben de beroerdste niet. Ik moet met ontbloot bovenlijf bukken, draaien en naar links en rechts zwieren. Echt makkelijk gaat dat niet en het doet ook allemaal behoorlijk zeer. Ik doe mijn best. Het gaat allemaal wel langzaam zegt de arts peinzend. Dat geeft toch niet het gaat er toch om dat ik er kom? Hij humt wat. Wat doet u op de dagen dat u niet werkt? Ik kom ernstig in de verleiding om te vertellen dat ik dan bergen beklim, woeste sex heb en de rest van de dag op killerheels door Waterlandkerkje paradeer.

Ik zeg het niet graag, maar ik kan me er zo aan ergeren. En het gebeurde voor ik het in de gaten had… voor mijn neus.

En ik heb er niets van gezegd!

Waar ik het over heb? Oude mensen die weigeren te pinnen en het bedrag dat ze moeten betalen zo contant mogelijk willen voldoen! Normaal zeg ik er wel wat van ofzo ( “Onthoud dan ’s je pincode!”), maar dit gebeurde zo onverwacht, dat ik met stomheid geslagen was en gewoon geen woord meer kon uitbrengen. En ja hoor, tot op de cent precies lag het bedrag voor de neus van de vriendelijke kassière: € 13, 87. Toegegeven, het vinden van de laatste 18 cent had nogal wat voeten in de aarde, want het oudje was haar beursje met centjes en tweecentjes vergeten.

“Ach, je weet hoe dat gaat, lieverd… je wordt een dagje ouder en dan vergeet je wel eens wat…”, brabbelde het riekende fossiel tegen de intussen nagel-vijlende-puber van 17.

Trouwens, als je het toch over ergernissen hebt: bij het loket van de NS om een kaartje te halen… Ik vind het prettig om gewoon daar een kaartje te halen. Ok, je betaalt 50 cent extra, maar dan heb je zo af en toe ook nog eens een praatje met iemand. Oudere mensen doen het bewust en staan tijdens het kopen van een kaartje hun hele levensverhaal te vertellen. Foto’s van de kleinkinderen gaan over de balie in plaats van het geld! En nou is 1 enkel fotootje niet erg, maar dit was een oma die liet het hele fotoboek zien. Overdrijven is ook een vak, beppe… Om vervolgens dus weer contant te gaan betalen. Op zoek naar de centen en tweecenten!

En achter mij zag ik de trein Leeuwarden – Groningen langzaam wegrijden… zucht!