Med tanke på travle tider (eksamen, bikkjetrening, skole, venner, jobb og sånn) har eg ikkje fått skrive nokonting i bloggen. Det, og så kan eg leggje til at eg har vore lat. Men dette er et sånn sterkare-tilbake-innlegg. Litt personleg, litt mimring og litt sommaridyll.

Eksamenane er bestått, fekk 4 på begge to. Norsk skriftleg og media muntleg. Eg følte sjølv at eg gjorde det dårleg på medieeksamenen, mobilen byrja ringe midt i framføringa og eg har kje vore så nervøs på lenge. Det var med eit lettelsens sukk at eg kunne svare “4″ når den obligatoriske “Ka fekk duuu?” byrja. Norsk skriftlig følte eg verkeleg at eg fekk til, så det var med litt skuffelse og samtidig glede at eg leste ein karakter som var litt meir enn middelmådig. Det får vere godt nok. Eg har forsaka mykje den siste tida. Dykk veit, den tida alle dei late (les: meg og mange andre ungdommar) har, rundt to månader før sommarferie. Her er poenget å verkeleg prøve å få retta opp for alle leksestundene som blei brukt til å se film eller henge på Rimien med venner.

Men, nok om det. Eg er ferdig, har fått meg ein super jobb som eg gler meg til å gå til og eg har faktisk fått det til med oppdragelse av bikkja.

No skal me få litt sommaridyll. Mest fordi det er koseleg å lese mens ein sit på vestlandet eller andre stader med laptop, ein kopp kaffi og regn som plaskar mot vindauget. Det er skuffande, men me har hatt våre to uker med sommar her borte. Eg og ei venninne innvia den med å gå på brygga i Stavanger og drikke pils med alle dei andre femti år gamle damene som hadde alt for trange singletar og gule fingrar. Dei hadde solbriller, og. Eg undrar meg om dei trur pilotbriller framleis er på moten?

Uansett: Der sat me, med ein pils i eine handa, ein røyk i andre og nøyt sola som faktisk var på sitt sterkaste. Det var øl, berusande ord, det var sommar, det var sol. Og der sat me, to attenåringar og følte at der, akkurat der og da, var me blitt vaksne. Tåpeleg tanke, tenkjer dykk som les her og er førti år – Har levd dykkar liv med øl, sommar, sang og sol lenge. Men for meg, ihvertfall meg, var det stort. Eg hadde kjøpt min første pils. Eg likte han ikkje, eingong. Så eg rødma litt når eg gjekk frå halve glasset. Men det var verdt det. Eg gjekk inn på ein PUB, mine damar og herrer; kjøpte meg “ein pils, takk”, viste legitimasjon, gliste då dama sa “Endeleg!” og lo, og eg gjekk ut og satte meg i solsteiken. Me diskuterte livet. Venner, gutar, stress og ferie. Hvis ikkje det er vaksent, veit ikkje eg. Men på den andre sida følte eg meg vaksen som drakk kaffi på termos saman med ei venninne i mars, og. Eg liker å kjenne meg vaksen. Men når regningane kjem, får eg eit alvorsdrag over andletet og kjenner at eg forstår kvifor vaksne stressar. Eg kan gange den eine regninga mi med ti, og så har eg økonomiske problem. Og eg har ganske høg inntekt, faktisk.

Eg er vaksen. Eg går på jobb, eg har nettopp fylt atten, og eg drikk øl på brygga med vener. Få ingredienser, men det er som mange seier at ein lærer så lenge ein lever. Lista mi over vaksne ting har nok vekse betrakteleg neste år. Berre vent.

Dette blei eit blogginnlegg om å vere vaksen. Men det er faktisk godt å vere det. Neste år er eg russ, då går eg tilbake til ungdomsskulen igjen i sytten dagar; skøyarstrekar, drikkeleiker og barnsleg glede over å vere ansvarslaus berre litt. Kanskje kjem eg til å trenge det. Kanskje kjem eg til å vere dritt lei av å vere vaksen etter eit år med regningar, masse ansvar, husarbeid og gutar i tjueåra. Men akkurat no er det kjekt, og eg har tenkt å nyte det. No er innlegget ferdig. Eg har putta stekt ris med karrisaus i mikroovnen. Eg har ikkje betalt han sjølv.

Idag har eg funne ut noko nytt, grunna reflektering gjennom eit halvt år. Eigentleg er Noreg fylt av folk som set seg sjølv høgt opp på ein påle. Eigentleg er me nokre sjølvhøgtidelege tullingar. I alle fall er eg det, det fann eg ut idag, ved middagsbordet. Over stekt sei og poteter diskuterte mor, far og eg folk som er sinte på samfunnet.

Eg er sint på samfunnet. Eg syns for eksempel det er kjempetullete at me har val i Noreg, når tjue prosent som stemte på det totalt motsette, sit og ikkje kan bestemme ein drit i fire år fordi det var fleirtal av dei blå. Eg syns me skal få orden på bussane snart, for bussjåførane er kranglete og slitsomme, og kjørar som svin.
Verst av alt; eg syns det er reinspikka idioti at eg, som jobbar kjempehardt med skulen, skal lide fordi ei i klassen ikkje greier halde seg unna facebook og youtube i timane. Eg treng dei fem minutta med youtube-filmar i timen, og blir irritert når eg får kjeft for dei fem minutta når ho sit der ein heil dag og knotar.
Eg syns det er superkjipt at folk måtte betale masse i skatt for at nokre operaentusiastar skulle byggje eit dritstort bygg som dei kan synge mongosangar i, og eg blir irritert av å sjå på folk som endar på sosialen fordi dei aldri jobba det lille ekstra og ga faen i skulen.

“Meld deg inn i eit politisk parti”, seier mor. “Dei har masse bra for ungdommane, og eg trur du hadde passa inn.”.
“Pft, mor”, seier eg. Det hadde jo krevd arbeid. Eg har festar, eg har vener, eg har hund, TV, datamaskin, søsken, barnepassing – Eg har rett og slett ikkje tid. Og der skjedde det. Der tenkte eg tankane som gjer meg uberettiga til å klage på noko som helst. Eg har alle verdas moglegheiter til å gjere noko med dette samfunnet eg synest er så korrupt, men eg prioriterer det ikkje. Og eg er sjølvhøgtideleg, når eg ikkje klarar å sjå at dei som ikkje klarar seg så godt i samfunnet, må ha hjelp, og at eg faktisk må hjelpe til.

Så eg kan skrive alt eg vil om narkomane, alkoholikarar, uteliggarar eller andre som slit – Men for å kunne klage, må eg i det minste gjere ein innsats. For eg blir kvalm av meg sjølv når eg ser alt det eg er irritert på kontra det eg har gjort for å ordne litt på det. Det er null, zero, eg kunne like greit berre gitt faen.

Det er en kjent sak at dagens kommunikasjon er forandret seg stort fra å kun snakke face to face til å konversere på internet eller sms. Jeg synes det er deilig og kjapt å nå ut til mine venner på facebook, msn eller hvor det måtte være. Det er enkelt å sende en melding for å spørre hvordan det står til, i stedet for å ringe eller møte dem. Ikke det at man ikke vil treffe dem, men med dagens tidsklemme er det mye som skal klaffe for å få til et treff. Den teknologiske utviklingen har virkelig lettet livets gjøremål og fornøyelser på mange områder. Jeg tror vi også har mer kontakt med vennene enn før, men på et ganske annet nivå.

Man kan til og med risikere å ha mange venner man aldri har møtt. Den eldre garde vil nok stusse på om det da er en venn? Hva er definisjonen på en venn? Andre spørsmål som dukker opp er om samtalen og det skrevne ord er like bindende som i “virkeligheten”? Noen vil påstå at man ikke kjenner en person selv om man har utvekslet meninger, tanker og følelser skriftlig- men aldri har møttes. I mitt vennebegrep er det plass til de umøtte internettvennene. Det som blir skrevet er en del av vår felles “historie” i lik grad som om jeg så dem i øynene. Gjerne prater man mer med dem enn de vennene man har møtt tidligere i livet. Kanskje er det lettere å treffe venner som er i samme situasjon og er opptatt av det samme som en selv når man kommuniserer på nett?

Men det ligger mye makt i nettkommunkasjon. Blant annet hvor lang tid man bruker før man svarer. Uansett om en vil det eller ikke, blir senderen av budskapet tenkende på hvorfor det tar tid får svaret ankommer. Kanskje kjenner man personen godt fra før og vet at årsaken er at personen allitid er sånn. Kanskje føler man at man trenger seg på med en melding og at det var ubeleilig? Kanskje føler man seg glemt og lite betydningsfull når personen aldri svarer? Den som ikke svarer har makt. Likeledes kan det virke “rart” om mottaker svarer med en gang, kanskje virker man altfor overiverig? Kan slå feil ut begge veier…

Det er mange slike uutalte “koder” og regler vi må forholde oss til i hverdagen.

En annen ting er tegnbruk. Det er blitt en hel liten vitenskap å kunne de riktige forkortelsene og smileyene. Hver og en har en oppfattelse av hva smileyene betyr, men tolkningen og betydningen trenger ikke være den samme. Stort sett er et smil et smil, men om det settes på feil sted kan det fort oppstå misforståelser. Det sies at alt var bedre i gamledager..Kanskje kanskje ikke? Det er iallfall lettere å vite hva slags mening ett innlegg, en blogg, en sms, eller tasting på msn har om man hadde sett den andre personen i levende live foran seg.

I disse dager forsvinner mimikk, kroppsspråk og øyekontakt bort i en dataskjerm full av tekst krydret med smileyer eller andre mer eller mindre hoppende figurer. Man vet heller ikke hva slags sinnstemning den andre er i. Dette ville man nok i større grad avslørt om man var sammen “live”.

Ord som kan synes krasse for en, trenger ikke virke slik på en annen. Egentlig burde man speilet alt vi sa til hverandre. Altså at vi gjentok det den andre skrev, slik at vi svarer ut fra samme sannhet og forståelse. Det er et stort rom for tolkning og misforståelser i kommunikasjon, og i økende grad når kommunikasjonen er på nett. Vi kan aldri forutsi akkurat hvordan ett annet menneske oppfatter og tolker et budskap.

Er setningen feks ment sur eller kritisk om man ikke slenger på en smil eller blunk?

Tenk igjennom hvordan du opplever denne setningen:

JEG HAR IKKE LYST Å FINNE PÅ NOE IDAG

I mine øyne virker det som blir sagt nærmest ropende, og gjerne i et sint tonefall. Denne personen ville jeg tenkt IKKE ville treffe meg. Sannheten kan derimot være at caps locken hang seg opp bare.

Effekten av mange utropstegn er og så enorm !!!!!!!!!!!!
eller ???????? (Skjønner du ikke eller? Inneforstått: er du dum?)

Kanskje er vi også ulike på hvordan vi ordlegger oss. Når jeg snakker med folk faller det seg naturlig inn å bruke vennen, søta, eller smask til hadet. Hvis jeg derimot bruker dette språket til en som aldri skriver sånn, vil jeg føles som ganske påtrengende og intim vil jeg tro og den andre kanskje backer ut.

Alt i alt er jeg veldig glad for den utviklingen som har vært på det teknologiske plan de siste tiårene. Så lenge vi er bevisste på å hjelpe den andre til å oppfatte vårt budskap på riktigst mulig måte og er villig til å oppklare eventuelle misforståelser, er vi langt på vei. Ingenting kan erstatte den gode samtalen mellom to personer som treffes i virkeligheten. Men på en god andreplass kommer interaktiv kommunikasjon. *blunk*

Etter sin heilt på trynet-uttaling om krisesenter for kvinner, har Staff no gått ut med predikantkjeften igjen. Eg likar han ikkje. Det har eg aldri gjort. Men dette, dette tek verkeleg kaka.
Saken: Lommemannen er tatt, og Tor Erling Staff, selverklært motstandar av det som er politisk korrekt, seier at “om unge gutter tukler litt i en voksens lomme er da ikke skadelig.”.

Dei studerer tydelegvis ikkje psykologi i advokatstudiet, og har dei gjort det, har ikkje denne mannen fulgt med. Han er riv ruskande gal, eit levande eksempel på dumhet og ein som tydelegvis får ein glede av å kaste bibelen på bålet.

- Man må se proporsjonen i forhold til politiets reaksjonsmåte. Det er skapt et hysteri i forhold til slike saker. Jeg er klar over at det er straffbart og at det er «gæernt», men reelt sett er ikke dette alvorlige forhold, mener Staff.
Dette er alvorleg. I aller høgste grad. Berre fordi han som tolvåring likte å grafse på eldre menn (les: I biografien til Staff, som kom ut for to år siden, omtaler advokaten hvordan han som 12-åring hadde sex med eldre menn.), gjer ikkje normale ungar det. Eit barn vil føle dette som ein krenkelse, og som eit brudd på sine grenser. Han måtte jo lokke dei for ein grunn!

74-åringen hevder barna umulig kan ha tatt skade av de seksuelle overgrepene de er utsatt for.
At ein høgt utdanna mann med så mykje livserfaring kan seie slikt og framleis behalde yrket sitt med stolthet, forstår eg ikkje. Alle veit at dersom noko skjer med eit barn, og barnet opplever dette som ubehageleg, ekkelt eller overtramp, vil barnet ta skade av det og mest sannsynleg i eit slikt tilfelle oppleve å få traumer.

Lommemannen har begått over 150 overgrep. Han har vore over heile landet. Han har lokka småbarn til å ta hånda i lommen sin, kor han har laga hol, og dei har endt opp med å gi han seksuell glede. Han er syk, syk, syk. Det er såvidt eg vil ha han i bloggen min. Og langt mindre herr Staff. Han har ikkje eit normalt forhold til nokonting, og når han kjem med slike uttalelsar som angår både sinte og opprørte foreldre, usikre barn og i det heile tatt heile Noregs befolkning – Ja, då har han ingenting å gjere i yrket sitt. Han er respektlaus som kan kome med slikt så tett oppi mange foreldres mareritt.

Eg hadde vore ein flau, flau arbeidsgivar, og eg hadde sunke i bakken om eg hadde vore i familie med han. Langt mindre ville eg blitt sett på samme butikk, eller stått bak han i kø på kino. Eg eier ikkje respekt, aksept eller noko anna enn sinne når det gjeld den mannen.

Det har alltid vore heftig diskutert kva me skal gjere med dei narkomane. Nokon vil ha sprøyterom, eigne bygningar, eigne rom på sjukehuset osv, mens andre er meir avmålte på akkurat det punktet. Dei vil gjerne ha dei vekk frå gatene, men ikkje dersom det kostar pengar. Eg seier ikkje at alle er slik, for det er langt frå tilfellet. Det er berre det at det einaste eg har sett som har fått meg til å danne grunnlag for kva eg meiner, har vore polariserte* debattar.

Eg vil gjerne sei kva eg sjølv meiner er viktig i det landet me lever i idag: At me, som alt i alt har det bra, tek vare på dei som slit.
Me, som lever i eit samfunn fylt av debattar, politikk, velferd og så mykje informasjon om kva me kan gjere, bør kunne ta oss tid til å tenkje litt over dette. Kvifor? Fordi det omfangar mange. Alle, faktisk.

Me var på klassetur i Oslo for ei stund tilbake. Her såg mi venninne og eg ein som sat utanfor ein butikk på Karl Johan. Han smilte og vinka, uavhengig av om han fekk noko i plastkoppen. Han frøys. Det var minusgrader ute, og han hadde berre ein gul allværsjakke frå åttitalet å varme seg med. Eg, som på denne tida var enno fattigare student enn no, spleisa med venninna mi på ein Ola-pakke* til han. Det var ikkje mykje, men det var ein liten gave av omtanke. Det var med ekte glede me såg på smilet han ga oss, og deretter kom ei dame frå ein klesbutikk og ga han eit teppe.
Deretter gjekk me på shopping, vel vitande om at dette var det finaste me hadde gjort så lenge me kunne hugse.

Poenget med denne lille historia var å få fram at ikkje alle narkomane er valdsmenn som ranar, slår og valdtek. Dei er menneske, slik som oss, og eg vil tru dei fleste av oss er oppdratt til å behandle menneske som har godt i seg med respekt. Dei har gjort ein feil i livet, kanskje har dei ikkje fått ein god start, kanskje var dei tvungne til dette livet og omtrent oppvekse på gata. Det har ikkje noko å seie, for eg meiner at for deira del og litt vår eigen, skal det vere mogleg å skape eit betre samfunn for alle.

For eksempel er eg for sprøyterom. Eg er for at dei som har havna utpå, skal få sette dosen sin reint utan fare for infeksjonar eller verre ting. På eit sprøyterom vil dei og få hjelp av ei sjukesøster.
Uheldigvis innebærer dette store risikoar for dei som jobbar med det, og derfor har dei ikkje så altfor mange søkarar på desse jobbane. Synd, men sant.

I tillegg vil eg ha eigne bygg, omtrent som boligblokker. Desse ville eg plassert sentralt slik at dei etterkvart kunne kome seg enkelt ut i dagliglivet igjen. Her skulle dei som ikkje hadde det så bra fått bodd i små hyblar, utan å betale leie. Dei kunne hatt ein stor matsal der dei møttes til faste måltid, og dei kunne i tillegg hatt små grupperom der det var moglegheit for enkelt-terapi, gruppeterapi eller berre nokon å snakke med. Metadonbehandling kunne og gis her.
På matsalen skulle dei sjølvsagt fått god mat, og når jula kom kunne dei ha dekorert heile bygget og hatt julemat. Kanskje det og ville vore rom for at nokre av dei som budde der, fekk tilbod om jobb på f.eks kjøkkenet dersom dei hadde “forbetra” seg. Som Martin Luther King ein gong sa, “I have a dream.”.

Problemet er, i likhet med sprøyteromma, personalet. Men det er kanskje lettare å skaffe personale dersom dei er mange som skal jobbe der? Ikkje veit eg, eg veit berre at eg trur dette hadde vore løysninga for mange.

Kvar kommune skulle hatt eit slikt bygg. Og har ein problem med å skaffe pengar til dette, så ta litt av oljemilliardane, eller det me betalar av skatt. På denne måten hadde mange av Noregs befolkning fått følelsen av at dei har utretta noko med pengane som mange av dei ellers føler dei kastar ut vindauget til udugelige kontorfolk (unnskyld, men det er jo ikkje akkurat som om vi får så mykje informasjon om kvar pengane våre havnar).

Eg tenkjer ikkje berre på dei narkomane inni dette, men antakeleg hadde me redusert kriminalitet, det hadde blitt tryggare for barn og unge å gå i byane og det hadde vore mindre sprøytespissar rundt på gatene. Det hadde kanskje ikkje vore like mykje tigging, og det hadde kanskje blitt større kapasitet på sjukehusa.

Dette er berre tankar, sjølvsagt. Men eg vil det skal skje noko med denne saken, og sidan eg har høyrd at politikarar les bloggar har eg kanskje gjort noko for saken min likevel.
Hei, Kristin Halvorsen! Eg simpelthen elskar politikken din!

* Polarisering = Når ein i debatt set veldig mykje fokus på motpolane og deira totale uenigheit. Me har lært det på skolen. :stålt:
* Ola-pakke: Matpakke frå Narvesen f.eks, som inneheld tre skiver med husmannspålegg.

Berre for å vise at eg kan vere samfunnsengasjert og ikkje berre smigrande og poetisk, har eg idag teke for meg ein sak vg.no skreiv på nettsida si i dag morges.
For dykk som ikkje liker linkar, så skal eg sitere det viktigaste ved denne saken (ikkje i same rekkjefølge som vg.no skreiv det):
I dag soner 28-åringen som en av Norges farligste fanger på Ila fengsel-, forvaring- og sikringsanstalt, som har vurdert ham skikket for prøveløslatelse.

28-åringen hadde flyttet til Kristiansand etter å ha blitt prøveløslatt fra i alt syv års forvaring og fengsel for vold og voldtekt av barn.

Kannibalen truet med å voldta, drepe og spise de fleste av sine ofre. Han tilbød dem også penger for å partere, grille og spise kvinnene etter de var naturlig døde eller drept av ham.

Retten la til grunn at han ble seksuelt opphisset av dette. Politiet beslagla bilder og filmer av nakne kvinner som ble spiddet, drept og sexmisbrukt.

Dette er altså saken. No sit han inne, med ti månedar igjen. Etter det vil han sleppast ut i samfunnet, noko som ifølge vg.no vil koste Staten 2,5 millionar i året. Då spør eg: Skal verkeleg vår skatt gå med til at ein som har gjort så mange menneske så vondt gjennom mange år kan gå fritt?
Kvifor skal me støtte denne mannen, som har øydelagt liva til hundrevis av foreldre, søsken, tantar, onklar eller søskenbarn?

Eg, som sjølv er tante, forstår ikkje korleis dette kunne bli tatt opp til vurdering eingong. Slik eg ser det er han ikkje verd noko anna enn livstid i fengsel. Eg er ingen psykolog, men eg har ei kjensle av at han ikkje kjem til å kunne leve ute i samfunnet enno uten å begå bestialske gjerningar.

Og skal ikkje dei etterlatte av ofra hans få sjå rettferdighet når det gjeld ein såpass stor sak?

Slike menneske gjer meg kvalm. Heldigvis finst det ikkje så mange av dei, sjølv om ein er ein for mykje.

Du har den fine, norske husstanden som mange kvinner har/vil ha: Flott, behjelpeleg mann, to barn, ein dalmatiner eller retriever, stakittgjerde og stor plen. Her lev dei i sus og dus, elskar kvarandre og ungane sine, deler på å gå tur med hunden, deler på husarbeid og tankar om oppussing. Deler på alt, i gode og onde dagar.

Og så kjem den motsette, som framleis er ganske vanleg no i dag: Mann som jobbar for mykje og ikkje gjer noko når han kjem heim, to barn som berre har mor si sånn teknisk sett, ein sliten mamma som jobbar dag ut og dag inn for å få endene til å møtast og eit ustelt stakittgjerde som ventar i spenning på ein dunk kvit Lady maling til utandørsbruk.

Sistnemnte gjer meg bekymra. For dersom ikkje kvinna forstår kor vondt det gjer ho å vere i eit slikt ekteskap, dersom ho ikkje forstår kva det gjer med ungane og deira valg seinare i livet, så føler eg ein trang til å seie det her gjennom dette blogginnlegget.

All forskning visar at jenter vel menn som liknar på far sin. Eg har blant anna vald vekk gutar eg har vore saman med, nettopp fordi dei ikkje var like nok på pappa. Han er snill, omtenksom og hjelpsom, og gir mykje av seg sjølv. Han er ikkje typen som sit stille dag ut og dag inn. Eg har vore borti mykje rart av gutar. Ein som viste seg å vere litt for glad i dop, ein som slo opp med meg fordi eg ikkje ville låne han GameBoy’en min (Åh, gode, gamle dagar), ein som ville ha eit “fritt forhold”, og flørta med jenter i klassen min medan eg var samen med han og ein som rett og slett var barndomskjæresten min som eg og venninna mi delte på. Når eg tenkjer meg om, veit eg aldri om eg kjem til å finne ein som er lik pappa. For det første har eg alltid trudd at pappa visste alt, og at det ikkje finst nokon snillare enn han. Dessutan tok syster mi den siste som var omtrent heilt lik på desse punkta, og då er det faenmeg ikkje fleire igjen til meg.

Dette innlegget skulle ikkje handle om meg. Eg berre gløymde meg bort, altfor opptatt av å fortelje om mine eigne kjærestar opp igjennom åra. Det eg eigentleg skulle få fram med dette innlegget er ganske enkelt, fremmar kvinnesaken og får meg til å virke som om eg ikkje trur det går an at kvinner er slemme med mennene sine.

Hovedsaken er eigentleg berre at du ikkje skal vere i eit forhold du merkar at er feil, usunt eller berre trist. Det er hovudsaken her. Me kvinner har like mykje rett til å trivast i samlivet som menn, og det er feil å tru noko anna! Har du allerede gjort den feilen å gifte deg med ein drittsekk, så separer deg. Det er faktisk mykje betre å gå gjennom ein tung skilsmisseprosess enn å leve eit heilt liv med ein du kunne vore foruten.

Hoho, eg høyrest ut som ein middelaldrande feminist med domineringsbehov, men eg er berre søt og sytten, altså. Hurra!

Sjølvsagt har eg fordommar. Anten eg vil innrømme det eller ikkje har eg alltid hatt det – Det er enkelt og greit ein del av meg som menneske. Og det trur eg gjeld alle andre, og. Me ser, me gjer oss opp eit inntrykk, og me dømmar. Mediene hjelper oss å dømme, via nyhetssendinga kan dei fortelje oss at mannen som begjekk mord på kona si var av utenlandsk opprinnelse. Det er ikkje lett å høyre på all denne propagandaen utan å la seg påvirke det minste.

Derfor skriv eg her og no, i bloggen min, at eg er stappfull av fordommer. Det er ikkje noko eg er stolt av, men eg lar meg sjølv ha dei og held kjeft når det ikkje passar seg sånn. Eg er ikkje rasist, eg er ikkje antivegetarianar – Eg berre har visse meiningar som det kanskje ikkje passar seg å ha liggjande på bloggen.

Det å ha fordommer er heilt naturleg for oss som menneske. Me har behov for å gjere oss opp ei meining om inntrykk me gjer oss, menneske me ser eller kjennar, politikk osv. Derfor tør eg å skrive i bloggen min at eg påstår ved middagsbordet heime at alle våre nye landsmenn går på salg og service-linja på skulen min, at vegetarianarar og veganar* er teite fordi dei ikkje klarar redde verda likevel, eller at gotarar* er superdeprimerte og bør bli lagt inn.

Dette er mine meiningar, dette er mine fordommer som eg ikkje snakkar høgt om sånn eigentleg. Fordi det er tabu i norsk samfunn. Men eg har dei, eg kunne laga ei evig lang liste. Og det trur eg du og har, sjølv om du ikkje praktiserer dei eller snakkar høgt om dei når vennegjengen er på besøk. Det går an å ha fordommar OG folkeskikk/personlege antennar.

* Vegetarianar = Person som ikkje spis dyrekjøt, Veganar = Person som ikkje spis noko som har kome frå dyr (t.d. melk, ost osv)

* Gotar = Person som kler seg i svart med naglebelter, svart, gjerne fett hår som er langt og ustelt, mykje sminke, høyrer ofte på musikk som Satyricon, Dimmu Borgir og Marilyn Manson. Sjølv var eg fjortisgotar.

Oppgåveteksten:
Tenk deg at du er ein ungdom på din eigen alder som er fødd og oppvaksen i flyktningleiren Shatila. Kva tankar gjer du deg om livet ditt og framtida di? Skriv ein tekst, for eksempel forma som eit dikt, ei novelle eller eit dagboknotat. Dersom du skriv eit dikt, kan du gjerne presentera det på ein plakat saman med ein illustrasjon.

Jeg vet det så godt.
Jeg vet det er tilfelle
at jeg ikke har mange muligheter
at jeg mangler det grunnleggende
og at utsiktene for at jeg noensinne kommer meg videre,
Kommer meg opp og fram
får det livet jeg ønsker meg
Er små.

Egentlig er jeg sint.
Egentlig er jeg opprørt, skuffet og lei meg
for at jeg blir sett på som en
som ikke kan bli tannlege, advokat eller ingeniør.
For at det ikke var slik det skulle vært,
det var ikke slik Gud skapte verden.
Jeg takker Ham hver dag for at vi er mange.
Jeg er aldri alene.

Jeg kan ikke bli rik
- Men jeg kan leve rikt likevel.
Det er det jeg, og jeg alene
som har bestemt.

- Skriven av KanariFanari

Hurra! No er eg endeleg heime etter ein ferie eg nok aldri kjem til å gløyme. Her skal eg fortelje han i relativt korte trekk, sidan eg kom heim for nokre timar sidan og har brukt dagen på å sløve. Det går nok ikkje vekk med det fyste, dei storby-prega augo med posar under og kvisene etter feil kosthald. Men eg har klart meg! Og eg er enig med meg sjølve at dersom eg greiar meg ei veke med bilkøyring, storby og hotellfrukost (som veks i kjeften) så kan eg klare ALT.

Dag 1:
Me køyrde heimefrå med godt mot og bagasjerommet fullt med matpakke-ingrediensar eg visste med meg sjølve at me aldri kom til å få bruk for. Og eg veit mamma hadde det i baktankane der ho pakka Jarlsberg i skiver, skinke og nokre brødskiver at me like så greit kunne donert dei til naboen.

Eg høyrde på iPoden min, og testa grenser i forhald til volum og dei som sat i forsetet. Dei var ganske tolerante, og eg fortsatte å lese “Englar i L.A”, ei bok av Marian Keyes. Den anbefalast. Dog var det ikkje enkelt med during fra iPoden å få med seg handlinga, men det var greit for eg kjenner meg sjølve og hadde berekna fem minutt på kvar side likevel. Me stoppa litt her og der for å få med oss vakkert landskap me har heime og kan utanat. Dette for å røyke eller innta bensinstasjon-mat (les: antakeleg kasta på gulvet, trødd på og så lagt oppi disken). Eller, for all del, begge delar.

Me kom fram på hotellet relativt tidleg, men så har eg ikkje-eksisterande hukommelse så eg kan ikkje fortelje noko klokkeslett. Kristiansand var byen, hotellet låg midt i sentrum med butikkar, klubbar og barar. Eg fekk utforske lobbyen. Den var fin.

No lagar eg heller eit samansurium. Det er mykje kjekkare. De får holde orden sjølv:

Eg har lært mykje etter ei veke i storbyar. Kristiansand, blant anna, har ein McDonalds som etter størrelsen å dømme planlegg å ta over verda. Dessutan er det vanleg å sykle til barane i Kristiansand, det visste eg ikkje. Eg måtte le då eg såg syklane parkert utanfor ein klubb. Men sykkelstativet var nedprioritert, stakkars. Kristiansand har og ein lekker klesbutikk, den heiter Urban og ligg midt mellom han optikaren som trur tusen kroner er billig for solbriller (dei heita ikkje eingong Gucci) og nokre ubetydelege butikkar som verken innehaldt klede, sko eller noko anna. I Kristiansand står det sånne tiggarar utanfor hotellet og ser på røyken din heilt til dei trur dei har gitt deg dårleg samvit. “KORLEIS KAN DU BRUKE MASSE PENGAR PÅ RØYK NÅR DU VEIT OM BARNA I AFRIKA?! …OG MEG?!”. Etter ei stund kjem dei bort, raslar med koppen sin og trur faktisk du står med pengar i lomma rett utanfor eit hotell som tar visa-kort. Jo, også slengar dei innpå nokre klagar om sin blinde sønn og si støvdumme dotter. Eg trur dei ikkje.

Ellers har Kristiansand eit mangfold av ekle typar, blonde jenter og den beste biffsnadderen eg har smakt. Dei snakkar søtt, og. Men det er kanskje ikkje vesentleg her.

Oslo er stort. Og ganske vanskeleg å forstå. Mamma undra seg over menneska som ferda seg ute i veien der bilane køyrde. Det gjorde igrunnen eg og, men eg valgte å halde kjeft då eg såg reaksjonen frå dei andre då ho stod fram med sitt synspunkt på saken. Det er masse bygningar der, og omtrent to prosent av desse er parkeringshus. Og nei, parkering langs veikanten er stortsett tabu. Friday’s på Aker Brygge har verdas beste burger med bacon og barbeque-saus. Dei har god sørvis og ein får gratis påfyll av brus, så ein slepp å spare 0,01 liter cola til den siste burgerbiten. Ein smilar heller litt ekstra til ei svensk servitrise med store øyreringar, så kjem ho og spør om du treng påfyll. Snakk om sosiale antennar.

Maten på Fjordhotellet oppi der med Holmenkollen er ikkje til å hoppe i taket av. Derimot kan du rekne med slibrige helsingar frå menn i førtiårsalderen når du kjem i baren for å hente vatn til mor di som sit kaffilysten på hotellrommet. Alt eg må gjennom for å vere snill, altså. Det kan og hende du treff på ein førti år gammal gris i bassenget, men då kan du trøste deg med at det er ei dame der, og hvis det skjer noko må du forklare det på engelsk for ho forstår visst ikkje stavanger-dialekta. I treningsrommet er det ein hått personleg trenar, og fem svette kvinnfolk du må kjempe deg gjennom berre for å spørre stakkaren eit enkelt spørsmål. Der finst det og ei hyggeleg dame som sit og gir råd om frukt eller noko sånt, og eit solarium som eg sjølvsagt testa mens eg var der. Jo, og ein automat der du kan bruke tjue kroner berre for å fylle på væske etter treningsøkta.

Jo, og hvis du er heldig og kjem til Holmenkollen restaurant eller noko i den duren til rett tid; kan du få gleda av å sjå Jon Gelius i fyr og flamme over ei dum blondine han står og kjeftar på. Men det er sjølvsagt liten moglegheit for dette. Uansett mora eg meg kosteleg,og blei litt sur då eg kom på at hadde eg teke eit bilete av han hadde eg kanskje vore eit par tusen rikare. SeogHør, veit dykk.

I Drammen var det keisamt, igrunn. Maten var god, og hovmesteren var proff. Det var og det heile, eg trur ikkje eg opplevde nokonting nevneverdeg i denne byen.

…Og eg har teke meg ein tur dit for å sjekke livet og røra. Sjølvsagt, slik eg gjorde i fjor.
Ikkje så mykje er ulikt, bortsett fra ei ukjend mengd fulle og dopa menneske som vandrar rundt i offentlegheita og tygger på grillspyd (desse var forresten ganske gode). Jau, dei var jo der i fjor og. Det kan hende eg ikkje merka dei fordi eg då var naiv og sulten-på-livet fjortis. At eg rett og slett ikkje merka dei fordi eg aldri hadde sett nokon dopa før, eller fordi eg var for opphengd i kvar eg skulle finne dei einaste tinga som passa mi lommebok (altså free-of-charge lavkvalitets-greier). Ikkje veit eg, eg veit berre at Gladmaten 07 var staden for dei fjerne.

Gladmaten er ikke berre staden for dei som har teke seg piller til frukost, altså. Det er rom for dei som vil snike i køar og gjere alle irriterte, dei som vil prate med gud og kvarmann og lommetjuvar. Ja, lommetjuvar. Det har til og med stått i avisa. Heldigvis gjekk eg konstant rundt og haldt panisk på lommebok, mobiltelefon og sånt sjølv. I tillegg passa eg på å gå før den ordentlege fyllefesten byrja, sånn i kveldinga ein gong nede ved bryggene samlar alle seg og ølsalget når toppen.

Men alt i alt var det ganske kjekt, altså.

“-Mange menn savner den gode, gamle kjerringa som visste hvordan hun skulle holde familien sammen. Og da mener jeg «kjerring» i en positiv betydning av ordet, sier Per Bjørnar Rødde, som er politiker i Hitra som til høsten kan bli Frp-styrt.”- VG nett
OK, for det fyste: INGEN, og eg meiner INGEN, av mennene eg kjenner saknar ei sånn dame på nokon som helst måte. Såvidt eg veit, i alle fall. Og for det andre: Per Bjørnar må sjølvsagt kome over seg sjølv og vakne opp på nytt, i 2007. Ordet “kjerring” finst det ingenting positivt ved, ein kan leite så lenge ein vil. Det er og blir eit uttrykk som blir brukt på underdanige kvinner frå sekstitallet.

“Rødde mener asiatiske husmødre kan redde kjernefamilien, øke fødselstallene, gjøre barna tryggere – og sørge for et bedre kosthold.” Igjen VG nett, for dei som lurde på det…
Det Rødde her påstår er jo heilt bak mål. Seier han at ein må vere asiatar for å vere underdanig, tar han grundig feil og må begynne å sjekke opp litt fleire jenter. Eller i det minste bli kjend med nokre oppegåande jenter som faktisk har vett i hovudet. Og… Sørgje for eit betre kosthald? Hoho, dette måtte eg le litt av. Det han påstår her er jo faktisk at han sjølv ikkje hadde klart å finne bruken på ein Broccoli utan ei kone? Newsflash; herr Rødde: Dette er Noreg 2007, du må sørgje for eiga helse. Treng du nokon til å koke grønsakene for deg, får du leie hushjelp.
Når det gjeld å øke fødselstalla, måtte eg faktisk og ty til litt latter. Herregud mann, me er ikkje fødemaskinar. Og i Kina er det faktisk maks lov å lage eitt born, trur du ei kvinne som har vakse opp med dette har lyst på fleire born i det heile? Og det med å gjere barna tryggare… Jau, forsåvidt er sikkert asiatiske mødre fantastiske støtteapparat og sånn – Men det finst nok nokon i Noreg og som har klart å oppdra på ein mindre ubegredeleg måte enn dine foreldre.

“Han er selv gift med Dias (38) fra Indonesia. “ Altså, berre fordi han har funne seg ei kvinne som han trivst godt med og får all den kjærleik og luft han kunne ønske seg av – Så skal han anbefale andre menn å gjere det samme? Det er faktisk forskjell på kvinna her, i motsetning til asiatiske kvinner kor eg føler alle er like høflege, snille og underdanige. Det finst ikkje den mann som ikkje kunne funne seg ei brukande kone her i Noreg. Kvifor skal ein importere? Eg ville heller ikkje hatt ein som berre serverte meg mat, rydda kjøkken og støvsugde sofaen så eg kunne sitje der resten av kvelden.

“Samfunnet vårt trenger reserverte og høflige kvinner som ser en verdi i å ta seg av hjemmet og holde familien samlet.”
Hoho. Norske kvinner ser og ein verdi i dette, det er faktisk veldig viktig for dei av oss som er oppegåande – Men samliv skal ikkje vere ein toveis-monolog og enno mindre ein institusjon kor berre den eine skal ta ansvar. Norske kvinner kan vere høflege, dei og, det gjeld berre å finne dei rette. Og dei finst det, utruleg nok, mange av.

Eg siterer igjen frå VG nett:
“Han mener at:

Rødde mener at dette er en utbredt oppfatning – men for politisk ukorrekt til at folk vil si det.”

Punkt ein: Ta det med ro du, kjære Rødden vår. For ingen her skal ende opp som intetkjønn dersom dei ikkje vil det, det er berre kome så langt her i Noreg at me kan behandlast uavhengig av kjønn. Det er jo ein bra ting. Hvis du ville jobba på H&M i damenes undertøysavdeling skulle du gladeleg fått lov til det, sjølv om eg tvilar på dei ville hatt deg som ansatt. Du egnar deg nok best i FRP, sorry mac.

Punkt to: Feil igjen, søtnos. Kvinner er best egna til å føde borna, så er det mennenes oppgave å kutte navlestrengen. I meste tilfeller, i det minste. Ein kan dele på oppgavane, det er jo trass alt ganske kjekt å oppdra born og ein kan lære mykje av det. Noko du kanskje kunne hatt bruk for. Prøv å tilbringe litt tid med eigne ungar, så skal du sjå at det kan vere givande å fjerne drittlukta utan å vente på at kona skal bytte bleie, at leggetida blir meir verdsatt og at ein tur på lekeplassen kan vere vel så kjekt for vaksne.

Punkt tre: Det er forskjell på å vere sjølvopptatt karrierekvinne og å vere ei kvinne som vil nokon veg. Det må sjølvsagt gå an å møtast på midten, for la oss innse det – Ein kan ikkje ha ein PANGkarriere og tre ungar som venter heime. Eg har og sett tilfeller der mannen faktisk (!) er heime med borna mens kona er på jobb. Dessutan må du innrømme at damer i feminint sydd dress, briller med svart innfatning og oppsatt hår er dritsexy. Spesielt asiatiske, tsk tsk. Overvektige ungar og frossenpizza, ja. Då er det jo mennene ein kan skulde på, som antakeleg av dei fleste kvinner ville bli bedt om å lage ein ordentleg middag til ungane mens ho var på jobben. Så er det jo opp til mannen om han skal velje den enkle utveien.

Poenget mitt her er at norske kvinner kan vere like gode som asiatiske. Me berre finn oss ikkje i dritt, i alle fall ikkje dei fleste av oss. Eg tippar halve Noreg las, lo og gråt om kvarandre når dei las det han hadde skrive. Kanskje det var meininga? Eg veit ikkje, men eg veit at eg sjølv vil ha ein mann som lar meg vere meg, kvinne anno 2000-tallet som ikkje har tenkt å servere frokost på senga og smile til han om han behandlar meg som drit. Det må finst grenser.

Snart påske! Og kvart eit hjarte gler seg. Dei som skal opp i fjellet/trekket/på hytta nemner ikkje noko anna og har heller ikkje gjort det den siste veka. Dei elskar å ta på seg eit par blankpussa pinnar og sjå kva dei kan gjere med dei i bratt nedoverbakke. Eg, for min del, er i full protest den siste veka før påsken. Eg er verken god å stå på ski eller sitje på akebrett (sist gong eg skulle gjere det, klarte eg sjølvsagt å slå salto og lande nederst i bakken med hovudet fyst), og eg er eigentleg ingen tilhengar av korleis det er blitt. Kvifor er det nokon som var smarte nok til å gå frå påskekyllingar til skitur? Og kvifor er hovudingrediensene i matpakka på fjellet Kvikk Lunsj og appelsiner?

Eg må meddele folket at dette er noko eg slit med å forstå. Og så kom eg til å tenkje på alle dei andre tradisjonane me har, slik som “dei sju sortar kaker” i juletida og stikke hol på egg og male dei med alle regnbuens fargar. Sjølv om eg ikkje veit kor dei kjem frå, så er dei jo faktisk vesentlege i høgtidene våre no for tida.

Men uansett kor negativ eg har virka i dette innlegget, så er eg faktisk glad i tradisjonane og eg kunne ikkje vore dei foruten. Utenom skigreiene i påska, sjølvsagt.

God påske!

Eg trur eg må byrje med å gje meg sjølv eit offentleg spark midt bak, eg må skjemst. Og det gjer eg og, eg har sakna å skrive i bloggen min, men eg har berre ikkje funne noko eg ville skrive om. No tek eg mot til meg, og tek for meg eit par av dei siste sakane i eit lige blogginnlegg. Eg skal forsøkje å kome sterkare tilbake i morgon, for då har eg vore på BurgerKing. Kanskje eg endar opp med å skrive eit samandrag om smattinga til han på bordet bak? Det gjenstår å sjå i bloggen “Hummar og Kanari – på høgt plan”.

For det fyste, metal-konsertanes miljø har gått vidare og tatt over fotballstadion. Denne gongen på Ullevaal. Og eg har aldri sett maken, det er rystande å sjå at vaksne menneske kan oppføre seg slik. Det visar ikkje berre kor stort nokon engasjerer seg i fotball, men og kvifor ikkje eg har fått lov å gå på lokal rockekonsert eingong (Sjølv om eg kunne ha hata deg, mamma, så gjer eg ikkje det. Berre vent til neste konsert, då kan du få sjå hat!). Ifølge Dagbladet eller VG heime frå stua mi igår, så var det heile faktisk ein reaksjon på det bosniske fotballforbundet. Snakk om å reagere! Omkring 200 vaksne menneske møtte opp igår berre for å lage eit levande helvete for dei som skulle spele kampen. Og så trur dei dei kjem nokon veg med dette?

Det som overraskar meg mest, er at det ikkje foregjekk kroppsvisitering. Det var trass alt ein stor kamp, og alle veit jo kor mykje engasjement nokon har for denne sporten. Men likevel kunne eg lese igår at fyrverkeri gøymd i trusene kom forbi sikkerhetsvaktane. Då kan ein spørre seg kor nøye dei er på vanlege fotballkampar. Fnys.

Ellers har eg fleire ting å ta opp på ein kveld som eg lagar eigne innlegg til.

Me er på 1980-talet, og det berre stinkar geni av fars nye mobiltelefon. Han har fått han på jobben, den veiger sikker 20 kilo og er like kompakt som ein høyballe på traktor uten hengar. Men det er ein av dei fyste, og far er stolt. Han er svart, med digre knappar og pitteliten skjerm. For på denne tida går samtalane på åpent radiosamband, det er manuell oppsetjing av mobiltelefonane. Far er lege, og det er anten legar, tjenestemenn, drosjesjåførar og journalistar som har ein ny og hipp mobiltelefon. Mobiltelefonen er til å ringje og sende tekstmeldingar med, og den har ikkje fleire funksjonar enn nettopp dette. No er mobiltelefonen eit symbol på ein person som er oppdatert og har behov for å vere tilgjengelig.

Året er 2007, og eg sit her og tastar på den nye mobiltelefonen min. Eg er ikkje rektig nøgd med han. Kameraet har ikkje så mange fargar og det er vanskeleg å ta bra bilder, han støttar heller ikkje MP3-sangar og han har ikkje så bra spel. Ikkje er eg særleg stolt heller, venninna mi har ein finare ein. Ein sånn Dolce-og-Gabbana-mobiltelefon. I gull. Han er fin, og av merket Motorola. Den støttar MP3-sangar. Det er urettferdeg at alle andre skal ha ein sånn mobiltelefon og eg ein sånn drittmobil. Mobiltelefonen er ikkje lenger noko symbol på ein person som er oppdatert, men ein er utdatert dersom ein ikkje har nokon mobiltelefon…

Eg henvisar til det vg.no har skrive i dag, som gjeld Kong Haralds (gratulerer med dagen!) ønskjeliste til bursdagen. Dei skriv blant anna dette, for dykk som ikkje liker linkar så godt:

Øverst på ønskelisten av gaveforslag står et «forgylt empirespeil» til 22.000 kroner og «et par svenske speillampetter, rokokko, forgylt» til den stive prisen av 26.000 kroner.

NRK Hordland skriver at flere ordførere skal ha reagert på listen, som det nå viser seg hadde havnet i feil hender.

Stakkars, stakkars Kongen. Ja, no synst eg verkeleg synd på han. Først skal me harsellere litt rundt dette med at han er så nobel og ønskjer seg noko som kan kome til nytte for alle saman, men straks det er noko som antyder noko anna, er det på pletten igjen med utsagn som ikkje liknar grisen. For det fyste så har han allereie fått dronninga og HEILE kongeriket, så det kan han ikkje ønskje seg. For det andre, så er dette ingenting i forhold til Hollywood-kjendisanes ønskjeliste. Og for det tredje så har Kongen jobba hardt i mange år no, han har tjent landet sitt trofast og vore ein god konge. Kvifor skal ikkje han få ønskje seg ting av høgare prisklasse, når heile familien er styrtrik? Det er, trass alt, ME som er egoistiske som reagerer på denne ønskjelista. Eg veit ikkje kor mange av dykk som gjorde det, men det einaste eg reagerte på var “Var dette noko å skrive om?”. Eg meiner han må få lov å ha si eiga ønskjeliste, berre ta ein titt på småungar (eller min) sine ønskjelister til jul eller bursdag. Ønskjelister varierer etter tre ting: Miljø, status (kor rik ein er, om ein er gift osv) og kva ein har fra før.

Med andre ord, hvis eg, 16 år som eg er og ikkje særskild rik, ønskjer meg det nyaste spelet til Playstation, sminke til fleire hundre kroner og alle skrekkfilmane eg ikkje har på DVD – Kvifor skal ikkje kongen, som både er gammal, rik og har tjent landet vårt trofast i mangfoldige år ønskje seg ting i sin eigen prisklasse?