Na całe szczęście Damian to już tylko eks. Na całe szczęście bo znowu dowiedziałem się o Nim fascynująco-przykrych rzeczy. I coraz większe przerażenie mnie ogrania z kim ja byłem i z kim chciałem spędzić (pierwszy raz tak miałem w związku) resztę życia.Okazało się bowiem poza tym co już sam wiedziałem od jego siostry, poza tym co sam zaobserwowałem, że generalnie byłem zdradzany. A może ten drugi koleś z którym był/jest, był zdradzany? Sam nie wiem. W każdym bądź razie poczułem się… nie wiem jak to nazwać. Poczułem się brudny. To dobre określenie. I wyobraziłem sobie, że mój facet z kimś innym… Masakra.

Ale za chwilę pomyślałem sobie, że już mam to za sobą. Że ten rozdział mojego życia jest już zamknięty. I że nie powinno mnie to interesować. I w sumie sam siebie tym zdziwiłem. Nie znałem swojej siły. Zresztą to też jawne nawiązanie do piosenki Whitney Houston o tym samym tytule Śpiewa ona w niej tak:

I didn’t know my own strength
and I crashed down and I tumbled
but I did not crumble
I got through all the pain
I didn’t know my own strength
Survived my darkest hour
My faith kept me alive
I picked myself back up
hold my head up high
I was not built to break
I didn’t know my strength !

I kurcze musze się z Nią zgodzić. Ale nie jest mi z tym jakoś specjalnie źle…

Nu ca ar avea el nevoie de promovarea mea. Dar ma gandeam sa impartasesc cu voi piesa:

P.S. E ora 1:20, si inca mai trebuie sa ma pregatesc pentru scoala. Ce folos daca maine o sa vegetez ca o carcasa de porc in banca?!

Bienvenidos a mi blog. Esta es mi primera entrada y aunque todavía no se muy bien como funciona todo esto estoy seguro que muy pronto me moveré como pez en el agua.

Espero verles pronto de nuevo por aquí.

Saludos

Damián.

Hola a todos, he aqui la razón por la que este blog adquiere el nombre de “Lunas de Sangre” una historia propia con un poco de todo y que espero a todos interesen, bien si mas preambulo les contare.

Lunas de Sangre, es una historia narrada por su protagonista, Selene Vortigee, una cazadora que desde pequeña ha vivido bajo la tutela de Angelo D’ Parcci quien es el Jefe de la ADC (Asociación de Cazadores).

La historia empieza con la muerte de una cazadora que al igual que Selene, pertenecía a una organización antigua que es la OR (Orden de la Rosa), y que despues de su muerte comienza a verse envuelta en una serie de problemas mayor, la cual deben resolver, aunado a ello, las mentiras que ocultaba la ADC salen a relucir creando conflictos entre Selene y su eterno acompañante de cazería: Damián.

Es cuando, las verdades comienzan a relucir y los verdaderos criminales aparecen, creando un clima de tensión entre los personajes.

No contare mas para que, sean ustedes quienes lean y lo disfruten, si deseas leer esta historia, solo debes ir a la pagina de Contacto, decir que lo quieres leer y yo respondere dejando un link de descarga, link que borrare pasada dos semanas, por lo que deben estar pendientes.

Saludos!

Celebrating the end of Exams, University of Exeter

When I was nineteen, I went to study in Exeter, a smallish city in the South West of England. If I’m honest, I went there because I didn’t get in to study at Cambridge (I’ve just about forgiven them now), and also because when I went down to interview, we won the princely sum of ten pounds each (in today’s money, this is probably nearly a thousand dollars!) in a math quiz, which when then ploughed back into the local economy. Or ‘pub’, as it’s called in the West Country. If decide to study in Great Britain, this is the sort of term you’ll have to pick up. Language can be a slippery fish. Luckily, that’s what we’re here to help you with.

Anyway. Suffice it to say, I grew up south of London, pursued my study in Exeter for four years, and then spent four years living in Bristol before moving to San Francisco. I have a Masters in Physics – can you imagine that? – and a lot less hair than I did when I started. Though, that’s probably genetic, and probably nothing to do with studying in the UK. That suit still fits me, though, which is something I’m quite proud of.

What did I enjoy most about studying in England? I was, and still am, a big fan of crappy indie bands. One of the more underappreciated things about Great Britain is that the small size of the country affords such bands the opportunity to do a nationwide tour in a couple of weeks; in California, for example, this isn’t practical, so unless you live in one of the major cities, you often miss out on the smaller bands, and you almost never see underground acts from the East Coast. In Exeter, on the other hand, you might see a band from the other side of the country within a couple of months of their inception. Thus, the ‘scene’ grows and changes rapidly, as everyone who cares has heard about what’s going on.

So, yes. I still love England (though, the sun coming in through the window of my San Francisco apartment whispers sweet nothings in my ear), and someday I shall return to live. In the meantime, if there’s anything you’d like to ask me, or would like me to write about, please feel free to shoot me an email. Enjoy the site!

My good friend X. sent me the link to this song, and I must say it’s a beautiful one. =)

Enjoy!

Wydawało mi się, że z dnia na dzień poczucie straty będzie maleć. Nawet nie wiedziałem jak bardzo się myliłem. Ono powiększa się do horrendalnych rozmiarów i nie wiem czy kiedykolwiek przestanie rosnąć. A nawet jeśli przestanie, to co stanie się wtedy? Pęknie i całe emocje przeleje na osobę która aktualnie, w danej chwili będzie koło mnie? Chce się podnieść. I naprawdę bardzo się staram. Ale jakoś mi to nie wychodzi. Na zewnątrz, kiedy muszę gdzieś wyjść staram się zachować pozory. Robić dobrą minę do złej gry. Jednak kiedy przychodzi wieczór, a potem noc już nie umiem. Już nie mogę. Muszę się wypłakać, wykrzyczeć, wyżalić. Nie chce obciążać sobą ludzi. Nie chcę być im za coś, za cokolwiek wdzięczny. Nauczyłem się radzić sobie sam. A mimo to pozwalam sobie na chwilę słabości. Jestem na siebie za to wściekły. Bo wiem że muszę być silny. Każdy jednak, gdy taka chwila przyjdzie do niego, choćby mówił że nie chce pomocy i tak jej potrzebuje. A im głośniej woła że jej nie chce tym rozpaczliwiej szuka wsparcia.

Dlaczego ja ich nie mogę mieć w swoim mniemaniu? Czy naprawdę tym tempem życia którym żyje osiągnę więcej? Czy ciągła pogoń sprawi, że będę szczęśliwszy? Nie. I sam to wiem. Ciągła pogoń jest po to, żeby zapomnieć. Zapomnieć o tym co było w dzieciństwie, i nie popełnić tych samych błędów w swojej przyszłości. Więc jednak nie zapomnieć. Bo nie chce popełnić tego błędu. Nie chce skrzywdzić swoich najbliższych. Tej jedynej kochanej osoby, jeśli taka się pojawi także. Nie chce żeby ludzie dla mnie najbliżsi cierpieli przeze mnie. Dlatego muszę być silny. Dlatego nie mogę sobie pozwolić nawet na moment słabości. Przynajmniej przy nich. Bo ich kocham.

I staram się ich chronić przed moim światem. Przed światem do którego nikt nie ma wstępu. Przed światem w którym czasami nawet ja sam się gubie. Przed moim iluzjonem. Chociaż nie. Właściwie iluzjonem mogę nazwać świat w którym przyszło mi żyć na co dzień. To jest dla mnie jedna wielka bajka. Rzeczywistość w której żyje jest ukryta głęboko we mnie. Damianowi prawie udało się ją odkryć. Teraz z perspektywy tego co się stało dobrze, że nie otworzyłem się przed nim całkowicie. Chociaż może to właśnie był błąd? Może właśnie to że nie byłem z nim do końca szczery spowodowało to że nie jesteśmy już razem. Nie. To jakiś absurd. On ze mną też nie był szczery. Nigdy. Od samego początku kłamał, żeby w moich oczach być lepszym człowiekiem. Ja wiem, ze tym lepszym człowiekiem jestem w iluzjonie. Bo w rzeczywistości do której czasami wchodzę sam dla siebie jestem nie zniesienia. I chyba zacznę z tym walczyć!

***

Jestem chory. Naćpany antybiotykami i innymi lekami. Nie powinienem odpalać komputera w ogóle. Ale po obejrzeniu Godzin naszły mnie takie przemyślenia. I po prostu musiałem je spisać. Po to, żeby o nich nie zapomnieć.

It was of no surprise to me that this story was going to make headlines when me and my fellow colleagues, Evangelos Siouzios, Hansal Sheth, and Brendan Manko, strolled down Liberty Street in downtown Manhattan picking up documents containing social security numbers, bank account numbers, date of births, addresses, and salary information. As part of being an auditor our job is to ensure that companies are taking the necessary steps to protect the privacy of its employees and customers. And the point that was failed to be made in the New York Post is that all too often, companies are not doing enough to mitigate such risks until they finally find themselves exposed to Identity Theft.

This article is not intended to single anyone out but to bring awareness to this issue. Identity Theft can happen anywhere and at anytime. It could be as simple as leaving your computer at the airport to someone throwing documents out the window. We are all guilty of this in someway and form and we are all at risk of becoming a victim. And if you haven’t, consider yourself lucky.  Sincerely yours, The Whistleblowers

To read the article from the New York Post, click below:

http://www.nypost.com/p/news/local/manhattan/it_confetti_meatballs_B4RDVtQI19dYCniEtl9UTP

Jak namalować chmury

Chmury można namalować zwykłymi pędzlami dostępnymi w photoshopie lub innych programach graficznych  jak artweaver  czy gimp. Ja używałem okrągłego pędzla o niskim kryciu od 3% do 10% głownie przy bardzo miękkim wtapianiu.

Zanim zacząłem malować chmury miałem już ustalone że będą one chmurami w ciepły słoneczny dzień, następnie wybrałem kolory których użyłem do  ciemnych części użyłem koloru #506d81 • a do jasnych partii barwy #fff1e0 • ale nie musicie się nimi kierować, chciałem tylko zauważyć że ciemne partie nie są szare ani czarne tylko mają tutaj odcień niebieskiego a jasny kolor nie jest biały tylko lekko kremowy w realnym świecie mało co widzimy czysto czarne lub czysto białe co w grafikach jest nudne i nieciekawe. Oba kolory tworzą estetyczne połączenie stosując zasady teorii kolorów które przedstawiłem wcześniej.

Pierwsza warstwa zaraz po tle była cieniem wszystkich chmur używając miękkiego okrągłego pędzla o niskim kryciu, w miarę jak chmury się oddalają zmniejszałem krycie oraz kształt cienia do bardziej spłaszczonego przybliżając chmury do siebie

Druga warstwa była już jasnymi partiami chmur,  zaczynałem je malować od góry schodząc w dół, dość miękkim pędzlem a potem lekko zwiększając twardość. Starałem się aby chmury które są bliżej pierwszego planu jak i wyżej na obrazku były w większej część zacienione a w miarę oddalania się od pierwszego planu część jasna chmur była coraz większa.

Trzecia warstwa to już wykańczanie, dodawanie detali twardym pędzlem używając obu barw które wcześniej wybrałem, sprawiając aby niektóre ciemne partie przysłoniły te jasne a jasne partie były bardziej wyostrzone i pełniejsze detali na grzbietach.

Każdą warstwę rozpoczynałem używając większych pędzli które później odpowiednio zmniejszałem tylko przy ostatniej warstwie od razu operowałem mniejszymi rozmiarami.

Przed procesem twórczym znalazłem trochę zdjęć różnego typu chmur pod różnym kontem, należny pamiętać że chmury które mamy nad głową są oświetlone w inny sposób niż chmury które widzimy na horyzoncie.

Samo malowanie nie było tylko samymi pociągnęciami często robiłem kropki, starałem się  malować nie lukrować każdą chmurę, malowanie równomiernie na całym obrazie daje największą kontrolę nad tym co tworzymy.

Pozdrawiam Damian Krzywons

Kate Bush próbuje się przebić przez moje myśli śpiewając na całą moc głośników Wow! Wow! Wow! Wow! Wow! Wow! Unbelievable!. I niestety, chyba dzisiaj się jej to nie uda. Cały czas próbuje sobie poukładać coś co przydarzyło mi się wczoraj, kiedy wracałem z zajęć. Słuchając utworu Si Demain (francusko-angielska wersja Total Eclipse Of The Heart) Bonnie Tyler i Kareen Antonn popłakałem się. Stałem na ulicy, ludzie przechodzili obok mnie, patrzyli się na mnie jak na idiotę, a ja nie umiałem się uspokoić i po prostu płakałem. Nawet nie chciałem się uspokajać. Chyba tego właśnie potrzebowałem. Może nie koniecznie w miejscu publicznym, nie koniecznie przy ludziach, ale potrzebowałem się wypłakać. To, że przyszło to w takim a nie innym momencie – trudno. Więc płakałem, a z każdą łzą, z każdym szlochnięciem sobie było mi jakby lżej. Z każdą kroplą wymazywałem złe wspomnienia. A kiedy nie było już czego wymazywać, płakałem, żeby zachować dobre momenty. Zdałem sobie sprawę, że to już na prawdę skończone. Że nie ma do czego wracać. Że nie ma po co do tego wracać. Nikt z nas, żadna osoba, nie może kochać za dwóch i nikogo do miłości nie zmusi na siłę. Zresztą czy taką miłość można nazwać miłością? Z całą pewnością nie.  Dzisiaj jest już lepiej. To dobrze. Pociesza mnie myśl, że z każdym dniem będzie dobrze. I prawdziwe są słowa mojej przyjaciółki: Chłopak raz jest, a raz go nie ma. A ja będę przy Tobie zawsze. Bo przecież o to chodzi w przyjaźni. Żeby być ze sobą nie zależnie od tego co się dzieje. Kiedy jest dobrze, można się cieszyć szczęściem drugiej osoby. Kiedy natomiast jest źle, przyjaciele powinni się wspierać i sobie wzajemnie pomagać.

***

Dzisiaj natomiast wracając z zajęć stwierdziłem, że Polska, a przynajmniej śląskie miasto wojewódzkie nie jest miejscem dla ludzi młodych. Właściwie o godzinie 19 kiedy w innych miastach, a na pewno państwach studencka brać budzi się do życia u nas całe miasto zamiera. Na ulicach robi się pusto, gdzieniegdzie krążą tylko bezdomni i narkomani. A pośród nich JA. Chciałoby się sparafrazować tytuł jednej z płyt Pidżamy Porno i nazwać moje miasto ŚLĄSKIM CENTRUM CHUJOZY. Niestety. Ja nic na to nie poradzę.

I jeśli dalej sprawy się będą tak miały, jak się mają obecnie, a na zmianę nic nie wskazuje, to prawdopodobnie wyjadę stąd. Zdradzę moje “rodzinne” strony, których nawiasem mówiąc nigdy nie lubiłem i pojadę gdzieś. Cały czas ciągnie mnie do tego Poznania. W zasadzie sam nie wiem czemu akurat tam. Po prostu podoba mi się to miasto. Podoba mi się odległość od Berlina, który przecież tak bardzo uwielbiam. Podoba mi się wszystko. Czuje, zupełnie podświadomie, że to właśnie tam jest moje miejsce na ziemi. A przynajmniej kolejny przystanek przed znalezieniem tego właściwego. Zresztą chyba wszystko będzie lepsze od tego co dzieje się (a raczej chciałoby się rzec, co nie dzieje się) w Katowicach. Ale wszystko jak zawsze nie zależy tylko ode mnie. Tak więc zobaczymy co pokaże czas…

***

Niestety dziennik Virginii Woolf nie jest tak wciągający jak myślałem. Być może dzieje się tak za sprawą tego, że zafascynowany jestem Sylvią. Dorwałem Jej Listy do domu. I nikomu ich nie oddam. Pomimo pożółkłych stron, notatek wcześniejszego właściciela na marginesach (jak można pisać po książce?) i braku zielonej, jak się ostatnio dowiedziałem, okładki, jestem prze szczęśliwy, że je mam. I że na spokojnie nie śpiesznie mogę się zagłębić w lekturę tego co Sylvia pisała do swojej matki. Do Virginii wrócę przez wakacje. Obiecuje sobie. Po prostu sięgnąłem po Nią w nieodpowiednim czasie. W czasie kiedy jestem pod urokiem innej kobiety.

Na zakończenie moja Kate. Nie umiem sobie odmówić wklejenia linka do WOW!. KLIK

Dzisiaj trochę nie składnie. Nie zbyt uporządkowanie. Ale to wszystko przez to co stało się wczoraj. Jeśli dotarliście aż tutaj to gratuluje. I z góry przepraszam za siebie i za swoją dzisiejszą twórczość.

Z życzeniami udanego weekendu, żegnam się. I do kolejnego spotkania z klawiaturą.

In der Eucharistischen  Liturgie werden nun einige Heilige genannt.

Wer waren diese Heiligen? Dem wollen wir jetzt nachgehen. hier weiter

Przyszedł dzisiaj czas, żeby poza tym co koło mnie, napisać też co u mnie. I gdybym pisał to wczoraj czy generalnie w tygodniu który mija, cała notka wyglądałaby zupełnie inaczej.

Poraz kolejny czuje się jak zabawka, jak marionetka, jak kukiełka pozbawiona uczuć emocji i odruchów. Jak rzecz którą można łatwo manipulować, świetnie się bawić, a kiedy zabawa przestanie śmieszyć szybko się jej pozbyć. Zaufałem Mu bardzo. Dałem kolejną szansę wierząc i mając nadzieję, że tym razem już tego nie spieprzy.

Myliłem się. Dzień 31 października od tego roku kojarzyć mi się będzie nie tylko z amerykańską wariacją na temat Święta Wszystkich Świętych, ale także, a może przede wszystkim jako dzień w którym skończył się bardzo ważny i dużo wnoszący etap mojego życia. Piękne 5 miesięcy (nie liczę tej przerwy półtora miesięcznej która miała miejsce). Skończył się mój związek. Drugi poważny związek w moim życiu. Pierwszy o który walczyłem z całych sił. Pierwszy w którym robiłem wszystko (czasem nawet wbrew sobie) żeby było dobrze. Jak się okazało, to nie wystarczyło. Damian szukał czegoś innego. Ja wiem, że szukałem Jego. Przynajmniej tak mi się wydaje.

Straciłem Go. Chociaż nie… On stracił się sam. Stracił się w moich oczach i przestał istnieć jako ktoś z kim chciałbym rozmawiać, dyskutować, wymieniać poglądy czy spotykać się. Czasu nie cofnę. Nie zmienię tego, ze dostał kolejną szansę pod koniec września. Może zabrzmi to głupio, ale pomimo tego wszystkiego co do Niego czułem i czuje dalej, pomimo tego co chciałem z Nim budować, podświadomie zastanawiałem się ile potrwa ta sielanka. Nie sądziłem tylko, że jej koniec nadejdzie aż tak szybko. Chociaż z drugiej strony lepiej teraz niż później.
To nie fair w stosunku do Niego, ale On też nie był w stosunku do mnie fair. Dziwie Mu się. Ma prawie trzydzieści lat, a zachowuje się jak dziecko. To ja moje związku kończyłem bardziej z klasą będąc w podstawówce. Znowu nie było rozmowy, nie było słów wyjaśnienia. Do przyczyn i wniosków musiałem dojść sam. Co gorsze, była ku temu okazja. Ponieważ ubiegłej nocy byłem u Niego i u Niego spałem. Więc jeśli czuł że jest coś nie tak, to mógł to powiedzieć wczoraj, w nocy,  albo dzisiaj rano przy śniadaniu (na śniadanie składa się standardowo u mnie, kawa i papieros). Paradoksem jest też to, że to ja musiałem się domyślić, że jest źle. To ja musiałem do Niego zadzwonić, podać powody i konkluzje, a następnie to ja musiałem zerwać, bo On nie był w stanie.
Chyba dobrze, że stało się jak się stało. Ja nie będę myślał o tym, żeby robić wbrew sobie nawet rzeczy które były dobre i z których większość ludzi by się cieszyła. Nie będę się bał odezwać żeby nie powiedzieć czegoś nie tak. Nie będę planował czasu z wyprzedzeniem. I przede wszystkim nie zatracę siebie, co przy takim układzie jaki był z Damianem prędzej czy później miałoby miejsce. A Damian znajdzie sobie zajebiście przystojnego wysokiego szczupłego blondyna o niebieskich oczach, o którego mam nadzieję, będzie musiał zabiegać co najmniej (chociaż nie wiem czy da się bardziej) jak ja o Niego.

Rozstania to ciężki czas. Nie wiem co będzie jutro, pojutrze czy za tydzień. W związku jednak większość spraw ma jakąś kolejność, są priorytety. Od jutra, od 1 listopada 2009 zaczynam zmieniać swoje życie. Będę żył tak, żeby mnie było wygodnie. Wracam do planu zostania zimnym sukiem. Tylko tym razem nikt ani nic mi tych planów nie pokrzyżuje.

***

W tle, gdzieś tak jakby obok mnie, leci sobie soundtrack z Godzin. Ja z każdą chwilą coraz mocniej zagłębiam się w biografię i twórczość Sylvii Plath. Dzisiaj jednak czeka mnie noc z Chwilami Wolności. Dziennik 1915 – 1941 Virginii Woolf. Niestety w dalszym ciągu nie znalazłem i wątpię, czy w ogóle znajdę Dzienniki 1950 – 1962 Sylvii, ponieważ nakład został wyczerpany, a wznowienia nie przewiduje się.  Szukałem też na allegro. Nawet znalazłem, ale książka używana kosztuje tam 79 zł (podczas gdy nowa w sklepie powinna kosztować 49 zł. na głowę jeszcze nie upadłem). Przejdę się w poniedziałek albo wtorek… generalnie w przyszłym tygodniu po antykwariatach. Popytam, poszukam, może znajdę. Chciałbym bardzo. Bo skoro z zamieszczonych w książce Milcząca kobieta fragmentów jestem w stanie Sylvie polubić. To wszystkie zapiski sprawią zapewne, że Pani Plath już na zawsze zagości w moim życiu. A kto wie może nawet je zdominuje.

Póki co idę do łóżka z Virginią. Nie mogę się doczekać, także nie przedłużam.

Dobrych nadchodzących dni !

I have many, many feeds in my netvibes account all of which report the latest brain tumour news from around the world to me as it happens. Tonight an article flashed up about the Liverpool Care Pathway for the Dying…not something many people are aware of (I certainly hope none of you are ). The pathway aims to make the end of a persons life the ‘best’ it possibly can be…instead of how things ‘used to be’…it is a wonderful document but sadly all to often it is not adhered to and through BT Buddies I have known of plenty of occassions when the basics from the pathway would have made those last few days that bit more easier on patients and their families…

Anyway, I have an interest in the pathway as part of BT Buddies so I clicked on the link and was greeted with the following paragraph…

“Imagine you have just six hours to live. You’re wired to monitors, and have tubes all over your body. Nurses and doctors know you’re not going to recover, but they still keep changing your drugs and taking blood from your arm. Your spouse is trying to hold your hand and talk to you. But all you can hear is a machine that goes “beep”. It’s probably the last thing you’ll hear.”

This is how Damian died. Had he not already been a patient when he had his massive heartattack he would have died very quickly at home. Instead, because he was an inpatient he had a massive heartattack and was worked on on the general ward he was on for over 5 hours by people trying to (obviously) save his life. He spent the next 7 days in intensive care where we kept being told over and over that he was not going to recover and they would give us a few hours and then they would switch his life support machine off. Those few hours would pass and they would return to us and say they wanted to try one last thing. For 5 days this was our life.

However, from the very first day they knew that if by some miracle he pulled through he would need a heart transplant and would lose his right leg……his kidneys were failing and his liver had pretty much packed up…I wondered what made them feel the right thing to do was keep trying, over and over again without a care in the world for us sat in that small relatives room wondering if that next moment would be his last…or for Damian. How would he cope with all these things if he were to survive? If he were able to speak what would he want to happen?

I find the telegraph paragraph above provides me with a few more difficult questions. Would I have preferred Damian to die quickly and possibly alone? Would I have been ok that I never got to say goodbye? Or, whilst those days in intensive care were horrific, did they provide me with a way of spending a last few days with Damian?

Actually, if they had stopped trying to treat him that first day, moved us to a side room and gave us all time (he was on life support) to say goodbye I feel that would have been best for both me and Damian.

Instead we said goodbye the first few times they came and told us there was nothing more they could do…after that it became too distressing for me, and I was worried that as they said we should talk to him cos he could probably hear us, he too would be getting upset with us ‘giving up’.

I called my Mum and told her the doctors said he could probably hear us but I didn’t know what to talk to him about, my Mum told me to just say all the things I had ever wanted to incase these really were his last days… I stayed with Damian that first night alone and did what my Mum said…probably one of the most important things someone has said to me my whole life…

5 days after his heartattack I went home. I intended to go back the next day but around 7pm I spent sometime on my own with Damian and I said goodbye. Home was too far away for me to dash back if something happened to him so I couldn’t leave without knowing I had said it ‘just in case’. It was the most important moment of my life. He had lovely rosie cheeks and the nurse I had got to know very well had shaved him earlier so his face was so soft.. there were beeping machines, wires all over the place, nurses checking stats etc…but to me it didn’t feel like there was anyone or anything else there. It was also the most heartbreaking moment of my life.

The next day, before I left for the hospital, his Mum called to tell me they were running some tests and that we couldnt be with him whilst he had them so she would call me when I could go up and see him. Later that day she called, but it was to tell me that Damian had been declared brain dead. They believe a clot travelled to his brain at some point within the last couple of days. To be certain they scheduled the test to be run again the next afternoon.

Damian’s heart began to stop in the morning of the 18th June 2005 and he passed away, before the tests, and shortly after 11.30am. He was 30.

I will always believe that, after my goodbye that Thursday evening, that was when the clot travelled to his brain…I have felt ever since that evening that he knew when to say goodbye too and though he could not speak and hadn’t moved for days he signalled to me that it was ok for me to leave him…maybe I sound crazy?

Here I am rambling on! But just those few words at the start of that article brought all this back to me in an instant.

The next paragraph in the telegraph article says…

“Ten years ago, that was how too many people reached the end of their lives – in hospital, as a failing body, plumbed into machines, with staff doing their best to cope, but with no guidance on how things could be better. But today the way in which many hospital patients are cared for has improved enormously – and death is being treated as the natural end of life, rather than a failure of medical technology.”

I have experienced the death of both a sudden trauma patient and observed as an ‘outsider’ a terminally ill patient…Damian died just over 4 years ago, Rose died almost 3 years ago…So the NHS weren’t letting us down 10 years ago but at the latest 3 years ago and I have been made aware of other very sad final days since then…maybe one day someone somewhere will write guidance which is followed by all and does right by each individual patient and their loved ones…maybe…

Damian

1975 – 2005

Full review posted to comixtreme.com.

Story: 4.5/5
Art: 4.5/5
Overall: 4.5/5

He’s amazingly good looking. Damian Lewis. Or “Charlie Crews”, if you prefer. The show is pretty awesome too.

“No sabes cómo te extrañé, nunca has desaparecido de mi mente, de hecho, en tu ausencia, no pude olvidarte y te tatué en mi cuerpo”.

“Qué bello”….. “Una flor de loto y nuestro simbolo celta…., que bueno que me lleves en tu cuerpo”.

“Siempre”, respondiste. “Nunca te fuiste”.

“Y todos los demás tatuajes que son?”

“…ah, pues, mi signo astrológico, aunque tu sabes que los cientificos no creemos en eso”.

“Claro”, te miré pensando en que nunca creí en los cientificos pero esperando que no te dieses cuenta.

“Un meteoro y unas siglas con alitas, de mi abuelita que está en el cielo”.

“Sweety, Pretty baby”, que bonito, los recuerdos de tu abuelita. Igual me sonó extraño que luego te las quisieses quitar. Acaso ya no quieres más a tu abuelita? o ya no crees en el cielo?

Sonríes y me pides que te dibuje algo para tatuarte en tu cuerpo. Te digo que NO rotúndamente y peleamos. Digo que me da mala espina que te tatues mi nombre porque esas cosas siempre separan a la gente. Y aparte, yo diseño, no es tampoco que voy por ahi dibujándole el cuerpo a los hombres. Prefiero diseñar las marquesinas.

Sonríes y me muestras una venta online del anillo de nuestra boda. Te digo que prefiero algo orgánico, menos Macy’s, o algo indestructible como el titanio. Insistes en que quieres demostrar tu amor en algo caro. No lo entiendo, sonrío nerviosa, esperando que no lo notes. Lo mas caro que quiero es un Ipod. Nunca me impresionaron las joyas, ni Louis Vuitton, pero sí fue bonito conocer a tus padres y rezar con ellos en el camino a la selva. Aunque yo no crea en el mismo Dios. Aunque el interés por comprar un pasaporte al cielo de tu biblia, no mueva mi vida. Fue bonito. Tu familia es gente bonita. Bella.

Nos despedimos en el aeropuerto y nos abrazamos tanto, pensando que comenzamos el resto de nuestra vida juntos. “Lo logramos”, pienso.  Todo es verdad y no había nada a lo que temer. No habia monstruos ni tormentas, ni huracanes, ni mentiras. “Lo logramos”, vuelvo a pensar en los esfuerzos que hicimos por dejar nuestras viejas pieles atrás…. Que bueno que lo logramos, que bueno que vencimos a la nada.

Te diste vuelta y volviste a buscarme, y yo con mi fiebre que apenas podía distinguirte. Me asusté,  pero sólo querías asegurarte de besarme antes de volver a tomar mi avión. Sabrías entonces, que tu castillo de naipes se derrumbaría? No puedes construir nada con 6 pares de Aces. La mentira se desmorona con cualquier movimiento brusco.

Y sabes bien que tu vives en zona de Tsunamis. Nunca podrás mantener tu Empire State de Mentiras ni por más que tu mudes de locación. Aunque tal vez nunca te mudes, vivir con papá es conveniente. Su casa protege del viento.

Que bonito, Pretty Boy, como me hace feliz, que busquemos un camino juntos, que olvidemos el por qué, el qué dirán y el cómo lo haremos. Sólo importa este amor tan sincero, sólo importa que has cambiado y luchado con tus abismos interiores y ya en esa lucha has vencido. Y has venido a buscar a tu princesa. Cuanta dicha, Pretty Boy.

Pero espera, algo está sucediendo….siento el suelo temblar, y esto no es mi amada California. Siento el suelo abrirse y tu dices que no es nada, que sólo es tu dolor de espalda que te nubla la mente. Tu trabajo que no aparece y que el mundo se ha vuelto contra ti.

Me preocupo, ya no puedo pensar en conspiraciones globales que te quieren hacer daño. No es hora ya de que busques trabajo, si te animas. Te animas a tener la vida de otro en tus brazos?  No es hora ya que tus ex novias dejen de ser locas desquiciadas que sólo querían el dinero de papá y mamá? No es hora ya que comiences a salir con nenas que te hagan parecer mas inteligente?

Maldicion, niño lindo, creo que me estoy cayendo de tu rompecabezas. Quiero redondearme las aristas pero ya no entro en el cuadro.

Me dices que no soy yo. Me envuelves otra vez en el laberinto en que te pierdes. Ya lo sabemos, quieres escapar, pero tienes el minotauro dentro. No hay hilo mágico que te pueda sacar de allí.

Lloro y lloro. Siempre quise quedarme a tu lado y abrazarte en tus pesadillas.

Pero tu dijiste no. “Pobre Pretty boy”, pensé…Te has quedado solo con tus montruos de ensueño. Pobre, amor, rezaré por ti cada noche y tal vez algún día, seremos algo. Dios sólo sabe.

Adios. Adios, te deseo lo mejor, se valiente y feliz.

Diste la vuelta en la encrucijada que trazaste y te dirijiste hacia ELLA sin titubear un instante. No sentiste el dolor, te anestesiaste rápidamente, te creiste fuerte y más que nada te creiste tus  propias mentiras.

Diste la vuelta y fuiste a buscarla. Al fin y al cabo, el pasaje es un poco más barato hasta allí.

“Hola Linda”, le dijiste a ella. “No sabes como te extrañé, nunca has desaparecido de mi mente, de hecho, en tu ausencia, no pude olvidarte y te tatué en mi cuerpo”

“Te tatuaste algo mío?”

“Tus iniciales, mi vida, tus iniciales y dos alas de ángel”.

Maldito. Cuantas abuelitas muertas tienes para cubrir tus mentiras?  Ahora le dedicas mis canciones, le regalas mis regalos, le lees mis libros y la llevas de paseo con mi música, pasando por nuestra calle melancolía. Donde irás a parar Pretty Boy, perdido, siempre perdido y pidiendo a alguien que jale del hilo que te sacará del laberinto.

“Oh, no sabés lo que he cambiado, no sabés lo que te extrañado, tu me das paz, yo te doy un anillo de Macy’s, tu me das esperanza, amor, creer que todo es posible, yo te doy mi vida entera, mi corazón en tus manos y ya sabes, mi familia te adorará. Al fin y al cabo tu y yo adoramos al mismo Dios.”

Pobre niña linda, ahora ella ha caído en tus redes. La pobre cristianita no sabe que nos tomamos turnos entre ambas para reemplazar el vacío en tu vida. Todavía cree en tus pactos y promesas. Y seguro que le dices que  YO estaba allí por tu dinero.

Tal vez en un año, tengas un tatuaje con mis  tres iniciales, y le digas que son de un duelo familiar. Tal vez en un año, le digas a tu nueva familia comprada, que no es un Adios, sino un Hasta Luego. Y hagas llorar al universo. Pero por ahora, ella encaja mejor en la política de tu vida. No besa tanto a la gente y sabe dar la mano, vive en la iglesia que tu detestas y te idolatra como a su Dios prohibido. Su optimismo cuadra mejor que mis canciones meláncolicas. Ella había sido tu más grande error, tal vez esa parte, ella nunca lo sepa.

Adios, Adios, que seas feliz. Que te sigas tatuando mentiras en el cuerpo y que te inventes una realidad segura que tus amigos y padres aprueben. Nunca te animarás a vivir la vida real. Adios, Pretty Boy, no me busques para contarme de tus nuevos tatuajes, para ese entonces, ya me habré ido con alguien que sí sepa tocar bien la guitarra. Menos muñecas rotas y más  Rock and Roll.

Adios, hoy llueve en San Juan y San José. Y las hermitas de San Cosme y San Damián han desaparecido. Tu te has desvanecido con el viento que voltea las castillos de naipes. LLueve en San Juan y San José y la radio anuncia  que se espera un Tsunami de Karma en tu ciudad.

Adios, que seas feliz. Y sepas nadar.

This is the Damian Daily blog, and though I’ve jokingly written about the reference my name often brings to mind, I was a little disconcerted today when I glanced at my blog stats and realized that I had exactly 666 comments as well as 666 subject tags.

I’m not prone to superstition, but does that seem a little creepy to you?  Because it’s kind of giving me the chills, as I sit here sequestered in a dark cabin in the woods, writing a novel about angels and demons.  I also happen to be reading The Devil You Know by Mike Carey.  Wonderful book, but too many spooky things in alignment for my peace of mind at the moment.

Quick, somebody comment and throw off the numbers!