…But let’s start from the beginning: Boy Crisis are a (boy) band from New York. They have been receiving some blog hype since the the second half of 2008, but it wasn’t until last week that I personally came to hear their key single ”Dressed to digress”. This song is interesting in the sense that it’s been a while since an electro-sexual track was making rounds in the blogosphere like that; it actually reminded me of other sexed-up American bands like Gravy Train!!!! or Tracy + The Plastics (minus the girl vocals) that have of course fallen into obscurity (2001, and the whole electroclash fad for that matter feel so, so far away). All this however has little to do with Boy Crisis and the inevitable fact that are destined to do great things in 2009 – how do I know that, you ask? Easily, they were bashed by Amy Philips!

Amy Philips is a Pitchfork writer, one of my favorites actually. I mostly agree with her reviews and her news stories are always funny – she is in general very passionate about music. It’s just that when she passionately hates someone, this someone is bound to explode into indie stardom! Just read her live review for another Brooklyn band, written on 20 Oct. 2007, a few months before their big break that is. Let me just quote a key line from that article: ”Well, you know what MGMT sound like live? Nothing. Absolutely nothing.” Ok, you will think, so maybe she didn’t quite like MGMT and she never got what was so great about them. Let’s go a bit further back in time and read what she thought about another, rising at the time artist. In this case the opening line speaks pretty much for itself: ”Amy Winehouse is terrible. TERRIBLE.” (and no, she was talking about Amy Winehouse the musician, not the celebrity).

You’d think that after these two cases, a person would be more reserved when it came to dishing out some harsh criticism, but in the case of Boy Crisis, I guess she couldn’t spare them one bit: ”Unfortunately, one of the delegations from our fair land happened to be Boy Crisis, who are the absolute worst band in the world right now.” …and so it starts again, I guess. Ok, to be frank I also don’t see them headlining any festivals in the summer of 2010 and their look does have a douchebaggy touch but ”Dressed to digress” is a fun song and it could easily become a hit in gay-indie parties (and conquering the gay demographic always paths the way to success).

MP3: Boy Crisis – Dressed to digress

Πέρασα σχεδόν ένα χρόνο προσπαθώντας να καταλήξω σε ποια κατάσταση ταιριάζει καλύτερα η ζεστή αυτή (αλλά όχι απαραίτητα αψεγάδιαστη) φωνή και οι νωχελικές ενορχηστρώσεις τις οποίες ντύνει - χιονισμένα πεζοδρόμια, το ποτάμι την άνοιξη, νύχτες ιουνίου ή σε πρωινά φθινοπώρου μέχρι που διαπίστωσα ότι ήταν απλά η αφορμή για να επιστρέφω σε αυτό το άλμπουμ. 

MP3: Beach House – Used To Be

Θα προτιμούσα να μιλήσω για το βίντεο του Breaking it up και γιατί αυτό αποτελεί την πεμπτουσία του βιντεοκλίπ (sic, αλλά thats what its all about):  Καταρχήν για το κόνσεπτ του που είναι τόσο 90s που πραγματικά πονάει (η νοσταλγία). Δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα! Ημίγυμνα πανέμορφα μοντέλα να περιφέρονται ή απλά να αράζουν στις γωνίες παρακμιακού υπόγείου – νομίζω ότι είμαι 14 ξανά και οραματίζομαι ότι όλα τα κλαμπ είναι κάπως έτσι! Και το κορίτσι-σταρ? Λοιπόν, το μόνο που κάνει είναι να ακουμπάει ηδονικά σε γυμνές πλάτες είτε να κάνει μανιασμένα χορευτικά όλα αυτά φορώντας φανταστικά, πιο oversized πεθαίνεις πανωφόρια με πολύ κοντές φούστες – κυρίες και κύριοι, γίνεστε μάρτυρες στην γέννηση ενός άστρου!

Ισορρόπησαν περίτεχνα πάνω στο κύμα του hype πάνω στο οποίο εφόρμησαν από το 2007 και τώρα πια όλοι γνωρίζουν ποιος είναι ο Walcott και που θέλει να φτάσει (στο Cape Cod, ντε) – προσωπικά είχα να ξεπέρασω και τις αμφιβολίες σχετικά με το τρυφηλό τους background αλλά και την χρήση world (…) στοιχείων στην μουσική τους.

Οι δύο πιο αγαπημένες μου σκηνές από την δεύτερη σεζόν του Gossip Girl:
1. H Μπλερ αναζητά την Δούκισσα που έχει εξαφανιστεί από το πάρτυ ενώ το μπιτ του Creator δυναμώνει στο background. Θα πρέπει όμως να την βρει στο πάτωμα κάτω από τον ημίγυμνο Νέιτ για να εκστομίσει το ίνσταντ κλάσικ “Oh my effing God!!” – συγχρόνως ξεκινάει το κουπλέ του τραγουδιού. 2. O Νταν βιώνει τον εξοστρακισμό και την περιθωριοποίηση από την πρώην αγαπημένη του – το Shove it ταιριάζει γάντι στην περίσταση, από το Brooklyn we go hard στο προαύλιο του σχολείου, στο if you know another way / you can’t look the other way όταν η Σερίνα παρελαύνει μαζί με τις νέες υποτελείς της μπροστά του και στην κατακλείδα We think you’re a joke / shove your hope where it don’t shine.

H ποπ κουλτούρα στα καλύτερά της.

Kαθ’όλη την διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών, κάθε φορά πριν την διαδρομή σπίτι-κολυμβητήριο (and back) με το ποδήλατο δεσμευόμουν στον εαυτό μου ότι δεν θα παίξω πάλι το ρεμίξ άλμπουμ των HEALTH στο ipod, λίγο μόνο το Triceratops των Acid Girls (Remix A) για αρχή και μετά θα το αλλάξω να ακούσω και τίποτα άλλο – ποτέ δεν το τήρησα.

Κάπως έτσι θα ακούγονταν οι Knife αν έγραφαν 100%, απενοχοποιημένα ποπ τραγούδια (στο Bunny πχ. νομίζεις ότι κάνουν παραγωγή στην Γκουέν Στεφάνι και, ναι, that’s a good thing). Η αποκάλυψη της χρονιάς και ο καλύτερος δίσκος ηλεκτρικής ποπ εδώ και καιρό μπορεί μόνο να επισφραγίσει το εξής: Swedes do it better.

Bonus MP3: Dawn night

Ποιος θα το φανταζόταν ότι το 2008 τα – ξεχασμένα από τον θεό των 90s – club kids θα χόρευαν και πάλι, η φωνή του Άντονι θα αντηχούσε ως και στο πιο απομακρυσμένο dancefloor ενώ η πιο *hot* θηλυκή παρουσία πάνω σε σκηνή θα ήταν άντρας.

H μουσική των Department of Eagles (και των Grizzly Bear κατ’επέκταση) μου θυμίζει καλογυαλισμένο αρτ νουβό έπιπλο: προσεγμένο μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, ακτινοβολεί θαλπωρή και μια τέτοια διαχρονικότητα που θα ταίριαζε και στο πιο μοντέρνο σαλόνι.

Με τον ίδιο τρόπο που έναντι των προσδοκιών κατάφεραν να στοιχειώσουν (στο The Rip έπαιρνα τηλέφωνα απόντες φίλους) τους χιλιάδες ανθρώπους που τους είδαμε λάιβ σε ανοιχτό χώρο τον Ιούνιο στο βαρκελονέζικο Πριμαβέρα (κανείς δεν θα χαρακτήριζε τη μουσική και το σόου τους festival material) έτσι και με την κυκλοφορία του Third αποδείχτηκε πως εξέλιξαν τον ήχο τους, έσβησαν τον όρο τριπ χοπ από την ούγια παράγοντας συγχρόνως κάτι 100% δικό τους: να ένα από τα είδωλα της σημερινής γενιάς των 30 που οι νεότεροι δεν αποκαθήλωσαν.

Ένα πιθανό θέμα-πρόκληση για διδακτορική εργασία θα μπορούσε να είναι ο εντοπισμός των πολυάριθμων σαμπλ στον δίσκο αυτό και ο προσδιορισμός του αλγορίθμου εκείνου που συνδυάζοντας τα οδήγησε στο ιδιοφυές τελικό αποτέλεσμα.

…Και ξαφνικά οι Avalanches δεν μας λείπουν τόσο πολύ.

Η αποδόμηση – και ο επαναπροσδιορισμός του αρχετυπικού ποπ τραγουδιού. Τα τρακς του Nouns είναι χτισμένα πάνω σε θόρυβο και βρώμικα ριφς, τα φωνητικά είναι σποραδικά και ασαφή – κι όμως το τελικό αποτέλεσμα είναι παραπάνω από ηλιόλουστο.

Xωρίς να αποκλίνουν από τις avant ρίζες (η Λιζ Μπουγάτσου άδει φεγγαροκρουσμένα πάνω σε διαστημικά και τράιμπαλ beats) παράγουν έναν εγκεφαλικά χορευτικό δίσκο – το House Jam δε, ανήκει αδιαφιλονίκητα στα σινγκλ της χρονιάς.

Δύσκολο να μείνει κάποιος ασυγκίνητος από τη σύμπραξη για την οποία συνέκλιναν με σχόλια υπερθετικού βαθμού οι (σπανίως τόσο ταυτιζόμενες) απόψεις τόσο δισκοκριτικών όσο και ροκ πιτσιρικαρίας.

Aυτό που κάνει εντύπωση στο ντεμπούτο των φινλαδών δεν είναι η άνεση με την οποία η Olivia Merilahti πηδάει από genre σε genre – από ποπ πανηγύρι σε εύθραυστη γυναικεία ευαισθησία και από εκεί σε συννεφιασμένη Polly Jean Harvey – αλλά πώς κάθε φορά νομίζεις ότι βρήκες το στυλ που της ταιριάζει – μέχρι το επόμενο τρακ του άλμπουμ.

MP3: The Dø – Tammie

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχε αυτό το άλμπουμ ήταν το release date του – πόσο καλύτερα θα ταίριαζε σε νύχτες Ιουλίου σε κάποια αθηναική βεράντα! Ο ήχος των Strokes, της αρχής της δεκαετίας, ή καλύτερα, ίχνη αυτού, με εξίσου μικρές δόσεις world στοιχείων και μία effortless συνεργασία δίνουν τον πιο απρόσμενα (καλό) ποπ/ροκ δίσκο της χρονιάς.

MP3: Little Joy – How to hang a Warhol

Κορίτσι και αγόρι τραγουδούν τα μπλουζ, σα να τα διδάχτηκαν πρώτο χέρι απ’το Λου Ριντ, προ τριακονταετίας. Δέκα τραγούδια και συνολική διάρκεια κάτω από μισάωρο, καλύτερα να το χεις από την αρχή στο ριπίτ.

All of the boys and the girls here in Paris…

Δανειζόμενη τόσο τα συνθς όσο και το frontwoman attitude εμβληματικών μορφών της Δεκαετίας Που Δεν Θα Πεθάνει, με τον μισό δίσκο να αποτελείται από εν δυνάμει χιτς των απανταχού Vice πάρτυ και με ένα συνολικό fun factor σε υψηλά επίπεδα υποθέτω πως δικαιολογείται για την έλλειψη διαχρονικότητας και τις ισχνές πιθανότητες να μας απασχολεί του χρόνου τέτοια μέρα – κι αν όχι, ο τίτλος της ένοχης απόλαυσης της ανήκει δικαιωματικά.

MP3: Ladyhawke – Manipulating Woman

Art, art, art, don’t make no rave / Dave

Το λονδρέζικο scene, τον σύγχρονο χώρο της τέχνης και τους θιασώτες του (το τζεφκουνσικό with a twist ζώο του εξωφύλλου προιδεάζει σχετικά) πραγματεύεται εκ νέου το Mega Breakfast, στα ίδια avant ποπ / χιουμοριστικά πλαίσια με τον προκάτοχό του. Εκεί που υπερέχει έναντι του Ham είναι ότι, διατηρώντας τις αποστάσεις τους από τον βρετανικό σωρό, παράγουν πλέον κομμάτια που διεκδικούν και μεμονωμένα αυξημένο αριθμό plays στα εκάστοτε ipods.

MP3: The Chap – Fun And Interesting

photo: Dafni Anesti

Παρά το απροσδόκητα προσβάσιμο πρώτο σινγκλ (λινκ παρακάτω) και την παραγωγή που ξέφυγε σε ένα βαθμό από την “γύμνια” των προηγούμενων δουλειών, το ίντι μουσικό στερέωμα δεν χώρεσε μια δεύτερη ανδρόγυνη φιγούρα από το νεουορκέζικο undergound, λιγότερο (στα όποια πλαίσια) φωτογενής αλλά ίσως περισσότερο αντιπροσωπευτική. Προσωπικά τη θεωρώ μια από τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές της εποχής μας, όχι μόνο για το ιδιαίτερο της χροιάς της αλλά και για το πώς – χάρη στις καμπαρέ ρίζες – αποφεύγει την κατάταξη στον απόλυτο σπαραγμό.

MP3: Baby Dee – Teeth Are The Only Bones That Show

There we go again…

…Στο τελευταίο επεισόδιο της ”Κοσμικής Τριλογίας” του, το μυστηριώδες ντουέτο παράγει ακόμη ένα timeless άλμπουμ - προς κατανάλωση στην ήπειρο, όπου η ντίσκο του Μορόντερ έχαιρε πάντα μεγαλύτερης εκτίμησης. Tο ακόλουθο τρακ, εφόσον προηγηθεί της εισόδου σου στον κινηματογράφο, στην πισίνα ή μιας οποιασδήποτε περιόδου σιωπής, θα λειτουργήσει εγγυημένα ως το ηχητικό background των σκέψεων σου καθ’όλη τη διάρκεια αυτής.

MP3: Black Devil Disco Club – For Hoped

D says: Είναι μια καθαρίστρια στην γειτονιά μου που τη λένε Μαντόνα

D says: και μια γιαγιά φωνάζει σήμερα όλη μέρα

D says: Μαντόναααα, Μαντόναααα

Το λάιβ στο Razz // Την περιοχή γύρω από το Razzmatazz την χαρακτήριζες και γκέτο, λίγο πριν τα μεσάνυχτα της Παρασκευής οι δρόμοι της είναι γεμάτοι από παρέες νεαρών Ισπανών που καταναλώνουν τις τελευταίες ποσότητες φτηνού αλκοόλ πριν συνεχίσουν στα τριγύρω club. Έξω απ’το Razz υπάρχει ήδη η σχετική ουρά, την χαζεύουμε μέχρι να μας οδηγήσει η υπεύθυνη στα καμαρίνια, στα οποία εγώ δεν έχω λόγο να βρίσκομαι αλλά είμαι φιλοξενούμενος του Ευριπίδη και που θα με παρατήσει, στους δρόμους? (η γκεστ λιστ είναι γεμάτη) Το υπόλοιπο γκρουπ είναι ήδη εκεί, τα κορίτσια φοράνε τέλεια ρούχα και ο σαξοφωνίστας είναι πολύ συμπαθής, χαζολογάω με όλους γιατί βασικά χρειάζομαι distractions από το κύριο γεγονός: το ότι βρίσκομαι στον ίδιο χώρο με τον τόσο ωραίο όσο ετεροφιλόφυλο 22χρονο μπασίστα. Κι έτσι ωραία τα περνάμε μέχρι την ώρα του λάιβ στο Pop bar, το οποίο πάει καλά: άνθρωποι πίσω μου τραγουδάνε το “Abroad”, κάποιος με ρωτάει πως ονομάζεται το γκρουπ, τα νέα τραγούδια ακούγονται αρκετά δουλεμένα, 2 κορίτσια ζητάνε αυτόγραφο για μια φίλη τους που έλειπε, ακολούθως ο Ευριπίδης βάζει μουσική στον ίδιο χώρο και εγώ καταστρέφομαι γλυκά από τα φρι ντρινκς.

Το σπιτικό – sic – πάρτυ // O Ι. και η C. εκτός από κολλητοί φίλοι έχουν την ίδια μέρα γενέθλια (αν εξαιρέσεις την διαφορά δεκαετίας στην ηλικία) και τα γιορτάζουνε μαζί ρίχνοντας (δεν ξεχνώ: Μαριλένα Παναγιωτοπούλου) ένα πάρτυ στο σπίτι του πρώτου. Όταν φτάνουμε οι μισοί καλεσμένοι έχουν ξεπεράσει το στάδιο της ευθυμίας, τα μισά ποτά καταλήγουν στο πάτωμα στα πλαίσια αφηνιασμένων χορευτικών, η μουσική είναι αυστηρά 60s (αμερικάνικη, γαλλική, ισπανική, αραβική), η C. φτιάχνει όντως τέλεια ντάκιρι, γιατί είμαι έτσι σε αυτήν ην φωτογραφία στον καναπέ και ποιος την έβγαλε?

Κυριακή στη Gracia // H Gracia φέρνει λίγο σε ελληνική επαρχία (ok, όχι αρχιτεκτονικά), οι δρόμοι μου θυμίζουν την Πάτρα και οι πλατείες την Σύρο αλλά κυρίως είναι αμόλυντη από τουρισμό, ευλογία για την Βαρκελώνη του σήμερα. Τρώμε τέλεια τάπας λιαζόμενοι κάτω από τον ήλιο σε πλατεία τύπου Μαβίλλη ενώ παραδίπλα ήσυχα πανκιά και χίπηδες με κιθάρες συνυπάρχουν ειρηνικά. Το βράδυ βλέπουμε το Juno, μας σφυροκοπά με indie αναφορές μα αξίζει μόνο για να δεις τον Michael Cera να ξεροκαταπίνει αμήχανα. Τρώγοντας ένα σάντουιτς με αυτό το φανταστικό ισπανικό προσούτο σε ένα καφέ κατόπιν σκέφτομαι πως είχα καιρό να χαλαρώσω τόσο σε Κυριακή.

Αdios //To brunch πριν την αναχώρησή μου δεν συμβαίνει ποτέ – φροντίζει για αυτό η ρετροσπεκτίβα Βανδή (highlighs: “Mη μου κλείνεις το φως”, “Oι χωρισμένοι”, “Πέεεεθανέεες”) με συμπληρώματα Μαριάντας Πιερίδη και Ελεάννας Παπαιωάννου και μάλλον ο Θεός του καλού γούστου με τιμωρεί και υπάρχει λίγος περισσότερος κόσμος να περιμένει το Aerobus στην Πλάθα Καταλούνια, λίγη περισσότερη κίνηση στους δρόμους και τελικά χάνω την πτήση μου για λίγα οδυνηρά λεπτά – πολλές πανικόβλητες κλήσεις προς Μόναχο, λίγη τύχη και 80 ευρώ αργότερα και κατευθύνομαι σπίτι σε νέα πτήση μόλις μιάμιση ώρα αργότερα και το βράδυ γιορτάζουμε τα γενέθλια του Δ. όπως είχε κανονιστεί, με φαγιά, catching up στα νέα του σ/κ και πλάνα ενός ταξιδιού στο Λονδίνο με ήδη διψήφιο αριθμό φίλων και γνωστών.