30. Lykke Li – Little Bit (Villains remix)

Het peperkoeken popnummer van Lykke Li werd door Villains onder handen genomen zoals het betaamt: met respect voor de ingetogen en schattige flow van dit Zweedse popprinsesje maar met de nodige aanpassingen om er een uiterst dansbare remix van te maken.

29. Katy Perry – Hot ‘n Cold

Als zelfs een aantal gekke Russen er toe komen om ‘Hot ‘n Cold’ te coveren dan mag er toch echt wel geen twijfel rond bestaan dat dit een van de betere Ultratop nummers van 2009 was.

28. Arctic Monkeys – Cornerstone

Deze aapjes brachten dit jaar een zogenaamd ‘volwassen’ album uit. Volwassen als in ‘allemaal iets minder springerig maar kwalitatief minstens even goed dan de vorige 2′, of zo interpreteren wij het toch. Laat ‘Cornerstone’ nu net het perfecte voorbeeld van deze stelling zijn.

27. Yeah Yeah Yeahs – Heads Will Roll

Toen Sam De Bruyn enkele weken geleden in interviews uitpakte met zijn ontdekking van de A-Trak remix van dit nummer konden wij niet anders dan denken dat dat allemaal zeer hip is natuurlijk, maar tegelijkertijd blijven wij er bij dat het nog veel hipper zou zijn om de albumversie in high rotation te draaien. Beestig nummer.

26. Dirty Projectors – Stillness Is The Move

In de vele eindejaarslijstjes die nu overal circuleren een vaste klant. Sommigen opperen dat Dirty Projectors pretetentieus gewauwel is, maar eigenlijk bewijzen de Beyoncé-achtige stemcapriolen van dit nummer de pure pop die er eigenlijk achter schuilgaat.

25. Girls – Laura

Over Girls geen slecht woord: de zuivere gitaarklanken, de eerlijke teksten, de subtiele samenzang  en de melodieën die dagenlang door ons hoofd bleven spoken, wat kan een mens meer vragen?

24. The Bloody Beetroots ft. Steve Aoki – Warp 1.9

Een floorfiller van formaat. Al is die Steve Aoki wel een beetje een rare ninja snuiter. Zeg niet dat we u niet gewaarschuwd hebben!

23. Das Pop – Never Get Enough

Bent Van Looy en de zijnen kwamen dit jaar eindelijk tot de release van hun langverwachte nieuwe plaat. Weinig Belgische bands die zo mooi de balans vinden tussen een eigen gezicht en muziek voor het grote publiek. Nu nog dat grote publiek. Het weze hen van harte gegund.

22. Passion Pit – Moth’s Wings

Een van dé bloghypes van 2009 bracht uiteindelijk een wisselvallige plaat uit met een aantal topnummers. ‘Moth’s Wings’ klonk ergens dit voorjaar als een aankondiging dat de schone zomer op komt was, en zo geschiedde ook.

21. The Golden Filter – Solid Gold

Een gejaagde discotrack anno 2009, beter kunnen we het echt niet omschrijven. Niet geheel ten onterechte getagd als ‘the next best thing’ op Last.Fm, that is, als hun debuutalbum dat wordt verwacht ergens in de loop van 2010 hetzelfde niveau aanhoudt. We zijn alvast benieuwd.

Klik op de afbeelding om te luisteren.

Hallo zusammen und viel Spaß beim Lesen des nächsten Blogeintrags,

in dieser Woche hat mich ein Thena bewegt, das eine lange Entwicklung hinter sich hat.
Ich kann gar nicht genau sagen, wann es anfing, ich weiß nur, dass es mich seit dem ein bisschen Geld gekostet hat. Der dieswöchige Blogeintrag dreht sich um Musik, die ich in den letzten Montaten gekauft und heruntergeladen habe. Ich bin dazu übergegangen meine Musik bei iTunes zu erwerben und sie anschließend auf meinem Computer zu speichern. Ich entscheide mich bewusst gegen das Kaufen von CDs, da ich dise Zu teuer finde. Außerdem höre ich ausschließlich über meinen Laptop Musik, sodass ich so oder so die CDs auf meinen Laptop kopiere. Hinzu kommt, dass meine Wohnung nicht so viel Platz bietet, die ganzen CDs hinzustellen. Aber wie auch immer, nun mal zu den “CDs”, die ich in letzter Zeit gekauft habe.

Die angeführte Reihenfolge ist nicht chronologisch.

Panik
Mit dieser Band verbindet mich persönliches. Mit den Gitarristen der Band ging ich zusammen zuer Schule.
Die aus Schleswig-Holstein stammende Band, löst sich allerdings im kommenden Monat auf, da ihre CD gefloppt ist.
Zur Geschichte: Vor etlichen Jahren wurde die Band von Timo Sonnenschein und David Bonk gegründet. Nachdem sie einen Platenvertrag an Land ziehen konnten, änderten sie ihren Namen in Nevada Tan. Mit ihrem Lied “Revolution” gelang ihnen der Durchbruch in den Charts. “Niemand hört dich” erreichte Platz 8 in Deutschland und “Revolution” schaffte es bis auf Rang 15 der deutschen Single-Charts. Auch ihr erstes, und so viel sei gesagt, letztes Album unter den Namen Nevada Tan, stieg hoch in die Albumcharts ein. Ihr erreichter “Ruhm” währte allerding nur kurz, da sie einen langen Rechtsstreit mit ihrem Management hatten. Letztlich benannten sie sich wieder in Panik um, um so an den Erfol anzuknüpfen. Dies gelang aber nicht! Ihr in diesem Jahr erschienes Album konnte nicht an die Erfolge früherer Zeiten anknüpfen, obwohl ich es deutlich besser als ihr erstes finde. Das erste Album war geprägt durch den Stil des Managements, das zweite ist voll und ganz Panik (selbst produziert, gemixt). Man muss sich in den Sound erst mal einhören, doch es gibt das ein oder andere Lied auf der CD, das es durchaus wert ist gehört zu werden. Hört es Euch doch auch mal an!

p.S.: vielleicht kennt ihr Panik auch vom Bundesvision-Song-Contest?

Ruben Cossani
Diese ebenfalls aus den Norden stammende Band, hat auch ebenfalls gerade ihr zweites Album auf den Markt gebracht. Auch hier gibt es wieder eine persönliche Verbindung zu einem der drei Sänger. Ihr gerade erschienenes Album mit dem Titel “Alles auf Einmal”, ist es wert gehört zu werden. Die auf deutsch singenden, ebenfalls beim Bundesvision-Song-Contest angetretenen Musiker, vereinen alles, was gute Musik ausmacht. Ihr erstes Album konnte keinen großen Erfolg verzeichnen, was ich sehr schade finde. Auch das zweite Album wird es schwer haben. Aber auch hier mein Tipp: Hört es Euch doch mal an!

Hausnorris
Auch mit der Dritten Band, bzw. dem dritten Künstler in der Reihe verbindet mich wieder etwas persönliches. Aufmerksam bin ich auf Hausnorris geworden, als mir der Hausnorris (Sean), seine erste CD nach einem gemeinsamen Referat in die Hand drückte. Hausnorris kommt also aus Frankfurt, und stellt somit die erste der bisherig vorgestellten Bands dar, die nicht aus dem wunderschönen Norden der Republik kommt.
Seine deutschsprachige Musik ist es, meiner Meinung nach, wirklich wert zu hören. Als das die erste LP seit ein paar Wochen erhältlich ist, ließ ich es mir nicht nehmen, diese zu kaufen: Auch hier vergebe ich das Predikat “wertvoll“. Mein Tipp, hört es Euch an!

Robbie Williams
Wir verlassen nun Deutschland und wenden uns den Briten zu. Zum Künstler brauche ich nicht viel zu sagen, da er bekannt sein dürfte. Das neue Album, das nach drei Jahren der Abstinenz erschien wurde von mir gleich blind gekauft, da ich wusste, das was dieser Mann macht, ist es wert gehört zu werden. Ich war um so überraschter, dass er wieder in Richtung seiner Wurzeln zurückgegangen ist. Das letzte Album “Rudebox” gefiel mir nicht so sonderlich gut, doch dieses Album übertraf meine Vorstellungen. Auch hier: Anhören!

Das Pop
Um den Kreis zu schließen, stelle ich Euch als letzte Band den ultimativen Geheimtipp “Das Pop” aus Belgien vor. Aufmerksam bin ich auf Das Pop durch die Myspace Seite von Panik geworden, da dort jemand das Video zur Single “Never get enough” gepostet hatte. Ich hörte kurz in die CD rein, und schon war sie auf meinem Rechner zu hause. Seit dem läuft sie hoch und runter. Diese Art von Musik macht mir einfach gute Laune. Dies müsst ihr Euch unbedingt anhören!

Nachfolgend nun noch die Links zu den Künstlern, von deren Homepageinhalt ich mich hiermit distanzieren möchte.

www.panik-musik.de
www.rubencossani.de
www.hausnorris.de
www.robbiewilliams.com
www.daspop.com

Viel Spaß beim Anhören und vielleicht landet ja die ein oder andere CD unter m Weihnachtsbaum, entweder, weil ihr sie verschenkt, oder weil ihr sie auf Euren Wunschzettel schreibt. (Ein kleiner Tipp von mir: Wenn ihr die CD verschenkt, dann kauft lieber das Original! Auch, wenn man die CD legal bei iTunes oder sonst wo heruntergeladen hat, macht es sich nicht so gut, wenn eine gebrannte CD eingepackt wird.

Bis spätestens zur nächsten Woche und vielen Dank, dass ihr bis hierhin gelesen und meinen Blog verfolgt habt. Danke

Stimulate your ear drums with these fine tracks my friends:

*Highly Recommend

ENJOY

Zoals beloofd: de uitslag van de Das Pop-cd-giveaway-actie-toestand. Ook zo benieuwd wie er met de plaat gaat lopen? Of ik het niet gewoon kan zeggen? Ehm, neen. Om het op z’n ‘Ollands te zeggen: bekijk het effe!

Want some sweet summer pop to blast away the hay fever and replace those extra coffees you’ve been drinking?

Das Pop’s new single Never Get Enough is like Phoenix on uppers and is about to be everywhere and you can get it here first… DAS POP - NEVER GET ENOUGH

Ik beken: ik heb een zwak voor Das Pop. Hevig. Stond ik bijna 10 jaar geleden nog als overjarige bakvis alle liedjes mee te blèren van zover-mogelijk-vooraan-bij-het-podium, vandaag de dag probeer ik me iets professioneler op te stellen, zeker als ik de eer heb om frontman Bent Van Looy aan de tand te voelen over de muziekindustrie, Twitter, waar die plaat toch bleef en hoe het weer in Parijs is.

De antwoorden op al deze en andere vragen, evenals mijn recensie van het langverwachte derde album, vind je in de nieuwste editie van LiveXS Popmagazine. Tipje van de sluier: het self-titled album is een heerlijke nazomerplaat die bij mij al vele draaibeurten heeft gemaakt. De single Never get enough komt veelvuldig voorbij op de radio. Voor wie het leuke clipje nog niet heeft gezien:

Zelf oordelen? Da’ kan! Ik mag namelijk een exemplaar van de nieuwe cd weggeven. Hebben? Haal dan de nieuwe LiveXS in huis of bekijk hem online en vertel mij op welke pagina het artikel over Das Pop te vinden is. Mailen naar sasvangent bij die van gmail en vermeld in de header even dat het om de Das Pop-actie gaat. Vergeet ook zeker niet het artikel en de rest van het magazine te lezen als je het toch voor je hebt.

Je vindt het blad bij de (steeds schaarser wordende) platenboer en bij diverse pop- en cultuurpodia. Elke maand staan er in LiveXS reviews en voorbesprekingen van live-optredens en festivals, nieuws uit muziekland, interviews met artiesten en een uitgebreide agenda van optredens in Nederland en België. Het tijdschrift is gratis, dat maakt het nóg een beetje leuker. Wie het magazine liever in 1-tjes en 0-letjes heeft, kan het hier online doorbladeren.

How do you like your pop?

If your answer is fun, danceable and catchy-as-hell, the latest track to be sent to the depths of my inbox is for you.

Das Pop are three parts Belgian and one part Kiwi. They have played at Glastonbury and have toured with The Gossip, Death Cab For Cutie and The Kills. Soulwax(2 Many DJ’s) even took time off to produce their album which will be released at the end of October and if this song is any indication, it’ll be a very fun record.

Never Get Enough is the track I have for you guys to download and it is a fun pop song that definitely has a real summer vibe. Which is a bit frustrating because it’s cloudy and windy where I am at the moment.

You can download the song here:

http://delinquents.chullybun.com/downloads/16

Or if that doesn’t work, as a zip file from here:

http://delinquents.chullybun.com/downloads/17

www.myspace.com/daspop

De nieuwe CD van DAS POP, het heeft even geduurd, maar hij is er. En dan nog geproduced door Soulwax, mijn verwachtingen zijn hoog.
maakt hij het waar, kunnen alle liederen tippen aan NEVER GET ENOUGH en niet te vergeten FOOL FOR LOVE.

Na de CD een aantal maal beluisterd te hebben kan ik zeggen dat hij mij niet verveeld en dat ik hem echt, ma echt goed vind. Fool for love blijf ik wel het beste lied vinden en geen enkel lied kan het zelfde feel good gevoel naar boven brengen als Never Get Enough. Zels niet de bonus track Feelgood Facktors.

Normaal werken liefdes liedjes een beetje op mijn systeem, als een leeuw in een kooi buiten beschouwing gelaten, maar DAS POP brengen deze op een origineel vrolijke Pop wijze dat het echt niet stoort.

Tussen de twee meest gekende liedjes staat een rustig akoestisch nummer The Last Thing, weer over de liefde, maar hier staat de tekst meer centraal dan bij de rest van hun liederen. Iets akoestisch bouwt even rust tussen de iets meer uptempo nr’s. Naar het einde van de CD worden al de liedjes rustiger, meer avond rust muziek.
Bij Let Me In verdwijnen de vrolijke deuntjes en maken ze plaats voor een grauwe stem om tegen het eind van het liedje toch wat terug te komen.

Het  2-luik Saterday Night komt mij wat rock ‘n roll achtig over, maar dan op zijn DAS POP’s, muziek die ik in mijn auto zou opzetten als ik ergens snel wilt geraken. Als ik het opzet begint spontaan mijn been mee te bewegen op de beat.

Na September het rustigste lied van de CD is er de bonus track Feelgood Factors om weer met een goed gevoel af te sluiten, weer up tempo, mijn been beweegt weer vollenbak op en neer! Perfecte dansmuziek voor mij!

Dit is hoe ze het enkele jaren geleden brachten, maar nu zit er veel meer tempo in, het is dus nog beter geworden.

Dit is een must have!

Intronautas regresa después del pertinente descanso estival, con las pilas cargadas y dispuestos a ofrecerte toda la actualidad de la música independiente.

Comenzamos una nueva temporada que va a estar marcada por importantes novedades, la primera de ellas es la incorporación del programa a “Popmyradio”, emisora en la que podrás escuchar el programa todos los jueves de 20 a 21:30 horas, también lo podrás descargar a través de su servicio de podcast.

A lo largo de la temporada os iremos informando de las novedades que acontezcan.

Gracias por estar ahí, comenzamos con el programa #119!!

…………………………………………………………………………………………………………………

En el programa primer programa de la temporada:

El disco importante lo ocupa el nuevo álbum de nombre homónimo de los belgas “Das Pop”.

Las novedades discográficas de: Dorian, Black Poets, Air, The Clientele, Rufus Wainwright o Brian Hut (componente de Half Foot Outside y Templeton) nos devuelven a la actualidad musical.

Elephant Stone será el sello discográfico que nos acompañará durante el mes de Septiembre y esta semana seleccionamos a dos de sus bandas: Dora Flood y Smashing Orange.

Disfrutamos de la reedición de “We Love The City” uno de los mejores trabajos de Hefner. Damos un primer repaso al “Barcelona Acció Musical” (BAM) con la música de Boat Beam y Dirty Proyectors como banda sonora.

Y en la agenda musical para el fin de semana destacamos el festival Ebrovisión 09, y damos buena cuenta de algunas bandas que este fin de semana se van a dar cita en Miranda de  Ebro como: The Right Ons, The Red Crayon Aristocrat Club o Templeton.

ESCUCHAR EL PROGRAMA #119:

DESCARGAR EL PROGRAMA #119 EN PODCAST:

Short version: quite a festival indeed! Yeah Yeah Yeahs & Radiohead uber alles!

Extended version: a parte i casini incredibili per arrivare e tornare (cose come farsi 5 miglia a piedi di notte per andare a prendere un bus, ritirare i biglietti nel centro città) o la scampata aggressione in pensilina del coach (Reading Calcot) alle 3 di notte, per il resto tutta la domenica passata a Reading è stata fantastica, e ripensanci anche la camminata notturna c’è stata alla grande.

I gruppi sentiti in ordine: The XX, 30H!3, Das Pop, Deadmau5, Vampire Weekend, Yeah Yeah Yeahs, Bloc Party, Radiohead.

E ora nel dettaglio gruppo per gruppo.

The XX: hype a 9000, regalavano magliette, spille,adesivi, boomerang di sta band che sembra essere “the next big thing” almeno dalla promozione che gli fanno e dal tam tam sui vari blog, bene vado a vederli e per me non ce la fanno.. iniziamo col dire che suonano senza la batteria sul palco, continuiamo dicendo che fanno cadere le palle dopo 2 canzoni ad essere generosi, non vedo un futuro roseo se continuano così.

30H!3: sei nato negli anni ‘90? Fai parte della generazione di rincoglioniti da MTV a suon di rap & yoyo man/bro? Ti piace un po’ il sound disco/fancy/electro? Ecco vai a sentire 30H!3 come hanno fatto i tuoi coetanei inglesi (età media 16 anni credo) io intanto sarò a bordo tenda a parlar male di te, della tua generazione e della musica che ascolti.

Das Pop: o Das Poo? Una delle band più imbarazzanti mai viste, suonano 2 pezzi banalissimi e poi fanno 10 minuti di campanelli e improvvisazione sulla batteria del cantante che manco alla prima lezione di “Batteria for dummies” sono così incapaci, e infatti uno rimane giusto per capire fino a che punto uno si può rendere ridicolo… bhe non ci sono limiti da quello che ho visto. Ah, poi hanno finito, ripeto 2 canzoni banali e 10 minuti di improvvisazione musicale umiliante. In miniera!

Deadmau5: un grande, sentito un po’ alla cazzo però come si dice in gergo “oh zio ha spaccato di brutto/una cifra!”, se uno domenica pomeriggio cercava un posto per ballare allegramente su un sound minimalista nella costruzione ma con un gran basso e un bel po’ di fantasia e varietà nei pezzi (quindi non minimal), era la tenda di Deadmau5 e infatti era strapiena. Se capita da risentire più attentamente, anche se un paio di volte si è perso un po’ via anche lui con dei virtuosismi un po’ fiacchi, continua a fare quello che sai fare bene, il dj e stop.

Vampire Weekend: non capisco il genere, ne la band, ne cosa ci sia di esaltante nelle loro canzoni, comunque gli inglesi li hanno piazzati nel main stage e ci credevano al punto da pogare come dannati… boh misteri della vita.

Yeah Yeah Yeahs: poi è arrivata la rivelazione della giornata e dell’estate in parte: Karen O, singer e leader degli Yeah Yeah Yeahs, magnifica creatura, esempio lampante di come il talento quando è usato da una persona con un cervello è davvero qualcosa di divino. Lei è fuori dall’ordinario, tiene magnificamente il palco, si presenta vestita in una via di mezzo tra un Evangelion e una caramella old school, e canta… dio se canta. In alcuni momenti toccante, e in altri ti veniva voglia di toccarti, nel complesso pur non essendo un grande fan del genere, sono per forza di cose un grande fan di lei. Completamente stregato.

Bloc Party: molto curioso nel pre concerto e molto deluso nel post. Il cantante, non ho neanche voglia di cercare il nome, è un coglione: meno bla bla bla e più cantare e far andare le manine sulla chitarrina, sei un cantante mica Jay Leno eh! Anche le canzoni tranne i 2 classiconi Helicopter e Banquet, per il resto non mi prendono, e tutto il concerto assomiglia più a una tortura. Gruppo patinatissimo, se negli Yeah Yeah Yeahs pure un sordo ne capiva il talento, qua siamo di fronte al classico modello delle boy band ma applicato alla scena indie: ci mettevano un ragioniere, un salumiere e un postino e l’energia scaturita dal gruppo era la stessa, forse pure maggiore! Probabilmente chiunque li ama e li ha visti mi contraddirà e a Reading c’era un oceano di gente in estasi per loro, per me restano una delusione, una pallosissima delusione.

Radiohead: così tanto da voler dire, da spiegare, emozioni, pensieri, sensazioni.. e così poca bravura nello scrivere. In 2 ore di concerto (e già qua sono dei grandi) sono passato da stimatore a fan dei Radiohead e di quel pazzo genio di Thom Yorke. La scaletta bellissima, il palco bellissimo, sound bellissimo, voce bellissima, Thom Yorke.. bhe lui proprio una bellezza non è, eppure carisma in ogni sussurro in quel microfono, ogni piccola nota suonata ti segna nel profondo e in quella parte di emozioni che la vita quotidiana ti fa dimenticare di poter provare. Sulla bravura musicale, l’importanza storica della band e dei pezzi, o il seguito che hanno non si può discutere, in realtà non si può discutere di nulla, sono dei fenomeni e meritano di andarli a vedere. Amazing, e poi se inizi con Creep un concerto.. hai già ripagato tutti del biglietto, non parliamo di Paranoid Android che è banalmente stupenda. Ma basta che se no apro un post solo per loro, grandi, bravi, fantastici e stop, posto fisso nei gruppi da sentire.

Un paio di news sul festival: tempo nuvoloso ma senza pioggia, giusto quella roba che passa sotto il nome di pioggia qua in UK ma è acqua nebulizzata nel resto del mondo. Sito del festival grande ma pensavo più grande dato il nome e il numero di palchi, meglio così che è tutto più vicino, sul camping però ho idea sia bello grande, peccato non averlo fatto, magari next year?

P.S. Update over Groningen volgt!!

Het theaterseizoen gaat weer van start. De nieuwe programmaboekjes van de Zwolse en Utrechtse schouwburg vervullen mij altijd met hetzelfde verwachtingsvolle gevoel als je vroeger als kind kreeg wanneer die dikke speelgoedfolders van Intertoys en Bart Smit bezorgd waren, vlak voor Sinterklaas. Ook nu zit ik met pen alles aan te strepen waar ik heen wil, ook al weet ik dat ik uiteindelijk – met een beetje geluk – slechts enkele voorstellingen zal zien. Precies zoals ik vroeger ook álles wilde hebben, maar misschien één van de onnodige prullaria die ik aangestreept had ook daadwerkelijk kreeg.

Al jaren wil ik naar een voorstelling van Jeroen van Merwijk, dus ik was verheugd toen een vriendin ook dit jaar voorstelde te gaan. Echter, toen ik vandaag op de site van de Utrechtse Stadsschouwburg keek, zag ik dat de voorstelling alweer uitverkocht is. Helaas. Gelukkig blijft er genoeg over om me op te verheugen. Allereerst alleen al het Utrechts Uitfeest, de officiële opening van het nieuwe culturele seizoen. Ik zag al dat in het Schiller theater ook dit jaar weer Ter bescherming van de jeugd optreed. Was vorig jaar erg leuk, dus hopelijk kan ik ze dit jaar weer zien. En in december staat een toneelbewerking van De gebroeders Karamazov op het program, lijkt me ook erg gaaf.

Waar ik voor theater nog wel een aantal vriend(inn)en heb die daar altijd voor te porren zijn, blijkt mijn muzieksmaak moeilijker. Ik heb altijd de indruk dat ik met veel vrienden een ruim overlappende muzieksmaak deel (last.fm zegt dat ook, overigens), maar als ik naar een concert wil kan ik zelden gegadigden vinden om mee te gaan. Daar baal ik van. Aan het eind van de middelbare school ging ik echt regelmatig naar concerten, voornamelijk in het relatief kleine poppodium Hedon in Zwolle. Een voornemen dit jaar was om weer meer dingen live te gaan zien, maar dat is er tot dusver nog niet echt van gekomen. Deels omdat dat vanuit Zwolle gewoon niet heel makkelijk is, maar deels ook omdat de paar keren dat ik rond gemaild heb over dingen die mij leuk leken, ik geen of nauwelijks respons kreeg. Eén concert ben ik dit jaar geweest, van de Fixkes (wat echt enorm leuk was, overigens). Nu komen er concerten aan van onder andere Das Pop en Florence and the Machine. We zullen zien of het er van gaat komen. Ik hoop het wel.

Das Pop hun nieuwe cd komt pas in September uit. Ik kan niet wachten na hun optreden op Pukkelpop. Daarom moest ik gewoon een post opdragen aan Das Pop en hun op het album voorlopende single: ‘Never Get Enough‘. Het is bijna direct meezingbaar en iedereen zou het moeten horen. Da’s pop!

Koop het album vanaf 21 September!

Das Pop – Never Get Enough (Demo versie)

Das Pop – Never Get Enough

Deze heb ik jullie te goed. Ik post de laatste tijd zo weinig hier dat ik hier een extra lange post van wil maken: Wat vond ik het beste, het slechtste en het verrassendste van afgelopen Pukkelpop 2009. Laat me beginnen bij het begin, dag 1:

Het Belgische electro-duo Sound of Stereo. Zeker niet slecht maar als ze gewoon DJ’en vind ik electro en danceacts toch iets te plat. Sorry!

Het hoogtepunt van de dag was zonder twijfel Passion Pit. Als je dacht dat castraten uitgestorven waren, think again. Deze Amerikaanse jongens hebben met hun zeer hoge vocals en dansbare elektronische ritmes zeker toekomst. Spijtig genoeg zijn ze niet de enigen die deze richting momenteel uit gaan. Maar wel ongeveer één van de betere acts. Vooral bij hun Studio Brussel-hitje The Reeling was het even feest in de Club.

Tomàn daarentegen was niet al te denderend. Deze Gentenaren hebben volgens mij meer te bieden op plaat dan op het podium. Het kan ook aan de inmense hitte in de Wablief? gelegen hebben natuurlijk.

The Offspring op het hoofdpodium dan maar. Daar was het publiek duidelijk wel mee. Ook ik ontdekte dat ik meer nummers van hun ken dan ervoor gedacht. Goedzo!

Dag 2 was dan weer de mooiste dag op gebied van muziek. Namen zoals Das Pop, Metric, Air Traffic, The Ting Tings en Snow Patrol doen bij elke indiekid het water in de mond lopen.

Voor onze Belgische vrienden van Das Pop was het moeilijk om de wei wakker te schudden. Bij hun toekomstige hit ‘Never Get Enough’ lukte het dan toch om even de zandmannetjes te verdrijven. Spijtig van het publiek, want de show en het optreden zelf vond ik super! De kleine fan in mij werd een iets groter bewonderaar!

Al een geluk zocht ik tijdens Delphic even de shaduw van de Marquee op later op de dag. Daar hoorde ik toevallig hun eerste single ‘Counterpoint’ die mij deed hunkeren naar meer. Het leek wel twangy gitaar/trance/poprock. Maar ga zeker zelf luisteren (en download de gratis 3 track EP) op http://www.delphic.cc/ . Spijtig genoeg is het op deze gasten hun plaat nog even wachten.

Metric was weer een leuk optreden. Meer of minder niet. ‘Help I’m Alive’ toverde even een lach op m’n gezicht en ‘Gimme Sympathy’ blijkt live iets beter te klinken dan op plaat. Die mooie benen mochten wel nog iets langer paraderen.

Want de snor van de excentrieke Eagles of Death Metal frontman was ik ook al moe gezien na Werchter. Toch nog leuk om te zien hoe enthousiast het publiek en hij zelf van zijn optredens worden.

Air Traffic moest ik maar gedeeltelijk kijken (een 4e keer hetzelfde) want in de Marquee stond Glasvegas.

Spijt had ik totaal niet. Ik durf hun optreden zelfs het beste van mijn Pukkelpop noemen. Meerdere malen kippenvel en meekweel momenten. Meer moet ik niet hebben! De frontman hield duidelijk ook van het Belgische bier.

De volgende morgen werd ik wakker geschud met Diablo Blvd. in The Shelter. Niet dat ik nog veel wakker zal liggen van dat optreden. Alleen het feit dat Alex Agnew wel borsten heeft gezien en ik niet ligt me wat dwars.

Tijd voor Team William! Moe dat ik was nam ik een zitplaats en ik had er na afloop al direct spijt van. Arne hield zich wat meer in dan op Gladiolen maar het publiek vond het een feest. De telecaster van Floris werd ook bespeeld door een enthousiasteling in het publiek die blijkbaar nerveus was. En moest die regenboog echt kapot?

The Whitest Boy Alive was dan weer een hippie dansfeestje. Niet de electrodance die we gewoon zijn tegenwoordig. Echt: back to basic dansbare ritmes en meezingbare melodieën op gitaar.  De droge frontman zag ik daarna nog in het publiek bij 50 cent. Hij was blijkbaar meer fan van de rapper dan ik.

Nee, ik bleef nog even in de Marquee voor Klaxons. Die speelden daar nieuwe nummers en bekende nummers. Het enthousiasme was geweldig, alleen de technische problemen van de gitarist waren een beetje spijtig (hoort die technieker dan niet dat ie veel te stil staat?).

Met of zonder technische problemen was Pukkelpop al bij al een leuk festival dit jaar. De sfeer is er geweldig en er zijn massa’s goeie en nieuwe bands om te bekijken. Volgend jaar zien ze mij er zeker terug!

i found a collective who does every hype cover/visual you can see on the blogs
THE ZONDERS

I keep rereading the title I just gave to this post… it sounds funny… I like it, lol.

If you would like to contribute to our facebook prospereteh. then it’s right this way.

This post is about how I feel: grateful. I never thought our events would draw so much attention that fast. Thank you so much for your support, attention, love and hate. Thanks to the Underworld-Shop and it’s people for everything, too.

I’ve been waiting for this day when I’d be in the mood for posting this track from Das Pop. “I’m just a fool for love”, damn right… lol. In love, there is no defeat or victory. When you’re stuck at some point and you finally realize that’s it’s time to give up, then give up and march forward. It’s part of the fact that everytime you fall, you stand back up with new experience that will help prevent further falls. If you can’t live by that rule, you’re totally fucked! (debate opened, woot!)

So yeah huh, life lessons from WGB’s most grateful poster (I’m totally more grateful than the others, okay!?) XD

I’ll get some tracks for you to download soon.

Take care!