<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>davila &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://en.wordpress.com/tag/davila/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "davila"</description>
	<pubDate>Sat, 28 Nov 2009 18:38:51 +0000</pubDate>

	<generator>http://en.wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Beach lovers... shake those piña coladas in Ilocos!!]]></title>
<link>http://blauearth.wordpress.com/2009/11/08/beach-lovers-shake-those-pina-coladas-in-ilocos/</link>
<pubDate>Sun, 08 Nov 2009 21:15:54 +0000</pubDate>
<dc:creator>blauearth</dc:creator>
<guid>http://blauearth.wordpress.com/2009/11/08/beach-lovers-shake-those-pina-coladas-in-ilocos/</guid>
<description><![CDATA[Ilocos Norte takes pride in its verdant surroundings and fine beaches. The southernmost town of Bado]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;"><a title="Shake that piña colada!! by blauearth, on Flickr" href="http://www.flickr.com/photos/blauearth/4079460333/"><img class="aligncenter" src="http://farm3.static.flickr.com/2542/4079460333_84bddcb5bb.jpg" alt="Shake that piña colada!!" width="500" height="299" /></a></p>
<p style="text-align:justify;">Ilocos Norte takes pride in its verdant surroundings and fine beaches. The southernmost town of Badoc, hometown of great painter, Juan Luna, also boasts of Badoc Island, a surfer&#8217;s paradise. Go north and you will find the Coral Rock Formations &#8212; Currimao&#8217;s treasure &#8212; in Brgy. Pangil. The beach, very child-friendly, is a wonderful snorkeling  spot.  The next town, Paoay, is  home to an  idyllic beach in Brgy. Masintoc. If you&#8217;re yearning for utmost peace and quiet with just the relaxing sound of ocean waves, this is definitely paradise for you. A little up north in Paoay is Suba Beach and next is the more popular Calayab Beach near the Fort Ilocandia Resort Hotel in Laoag.</p>
<p style="text-align:justify;">There are many undiscovered beaches in Laoag. La Paz, proximate to the sand dunes, is one. I could go on and on. My pro surfer friends visited once to explore surfing spots; they all agreed that Caaoacan is ideal.</p>
<p style="text-align:justify;">North of Laoag, you can easily find delight in the fishing town of  Pasuquin where there is a long stretch of sandy shores. Barangays Nalvo and Estancia translate to beach bliss. I rediscovered the beauty of Sexy Beach in Estancia just recently <a href="http://blauearth.wordpress.com/2009/06/24/one-fine-day-at-pasuquin-beach/">(click on to read an earlier post)</a>. And here&#8217;s a bonus &#8212; entirely for nature appreciation &#8212; an eco-tour at the Davila Mangroves. Please respect the place once you&#8217;re there and marvel at the distinct ecosystem &#8212; a sanctuary for juvenile ocean creatures. It was where we took-off for our incredible and unforgettable dolphin exploration adventure, which is possible only within the months of  March to July. Also, a must-see is Kapurpurawan (sometimes spelled as Kapurpuraoan) Rock Formation in Burgos.</p>
<p style="text-align:justify;">Not to be missed is The Windmills of Bangui, built by the Northwind Power Development Corporation, after which you can end your beach hopping in Pagudpud. If you can&#8217;t decide where to go, as there are many good choices&#8230; oh, I recommend visiting  Saud, Blue Lagoon and Pasaleng, then decide where to chill-out the longest.</p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#999999;">You can always leave a message at the comment box if you wish to inquire on accommodations. I&#8217;d love to answer you back, as it is what this blog is all about&#8230; and, perhaps, what I do best.</span></p>
<h6><span style="color:#736344;"><em>Click on photo to view more of Blauearth’s photography on Flickr.</em></span></h6>
<h6><em> </em></h6>
<h6><strong> </strong><strong>Copyright © Blauearth™ ALL RIGHTS RESERVED</strong></h6>
<h6><em>The photo may not be downloaded, reproduced, copied, transmitted or manipulated without written permission</em><em>.</em></h6>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Tina Davila murder suspect arrested]]></title>
<link>http://beyond90seconds.com/2009/08/11/breaking-news-tina-davila-murder-suspect-arrested/</link>
<pubDate>Wed, 12 Aug 2009 03:28:05 +0000</pubDate>
<dc:creator>Beyond90Seconds</dc:creator>
<guid>http://beyond90seconds.com/2009/08/11/breaking-news-tina-davila-murder-suspect-arrested/</guid>
<description><![CDATA[Update, August 12, 8:05pm PST: Man accused in woman&#8217;s death arrested in Mexico (39online.com) ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><em>Update</em>, August 12, 8:05pm PST: <a title="39online.com" href="http://www.39online.com/news/local/kiah-man-arrested-in-mexico-story,0,7762479.story" target="_blank">Man accused in woman&#8217;s death arrested in Mexico</a> (<em>39online.com</em>)</p>
<blockquote><p><em>&#8220;I knew this day would come, I just didn&#8217;t know when,&#8221; said Eric Matt, as he spoke of the arrest of Timoteo Rios, the man accused of killing his ex-wife</em>. (<em>39online.com</em>)</p></blockquote>
<p><em>Update</em>, August 12, 4:53 PST:  <a title="KHOU-TV update" href="http://www.khou.com/news/local/crime/stories/khou090812_mh_davila-arrests-husband.d424ff79.html" target="_blank">Two suspected killers from Houston caught hiding in Mexico / Nephew, uncle arrested for separate murder cases</a> (<em>KHOU-TV</em>)</p>
<blockquote><p><em>There&#8217;s a bizarre twist in the case of a mother who was murdered during a carjacking while trying to protect her infant. Authorities arrested the suspect in that killing in Mexico Tuesday and picked up another man for an unrelated murder &#8212; also in Harris County. -KHOU-TV</em></p></blockquote>
<p><a href="http://hornerscorner.wordpress.com/files/2008/07/tina_davila_3.jpg"><img class="size-medium wp-image-319 alignright" title="tina_davila_3" src="http://hornerscorner.wordpress.com/files/2008/07/tina_davila_3.jpg?w=151" alt="tina_davila_3" width="151" height="300" /></a><em>Update</em>, 9:38 PST: <a title="Houston Chronicle story" href="http://www.chron.com/disp/story.mpl/metropolitan/6569396.html" target="_blank">Suspect in slaying of woman near phone store arrested </a>(<em>Houston Chronicle</em>)</p>
<p><em>Update</em>, 8:54pm PST: Video of last year&#8217;s <em>Today Show</em> interview with Davila&#8217;s family now appears on this post.</p>
<p style="text-align:center;">***</p>
<p>It&#8217;s a murder that much of America witnessed on surveillance video featured on national television more than a year ago.  Now, <a title=" Suspect arrested in Mexico for deadly carjacking crime" href="http://www.khou.com/news/local/stories/khou090811_mp_carjacker-arrested.cfb4a003.html" target="_blank">KHOU-TV</a> reports that a suspect in the Tina Davila murder investigation is finally in custody:</p>
<blockquote><p><em><span><span>The FBI and the Harris County Sherrif&#8217;s office have arrested a carjacker who stabbed and killed a mother outside a Houston Cricket phone store.  Investigators say the victim was killed while trying to protect her 4-month-old baby girl who was in the car. -KHOU TV</span></span></em></p></blockquote>
<p>Also according to this evening&#8217;s breaking news story from KHOU-TV:</p>
<p><span> </span></p>
<blockquote><p><em>(24-year-old Timoteo) Rios was finally found and taken into custody in Mexico late Tuesday. Police say he is accused of killing Tina Davila during the April 2008 carjacking.</em></p></blockquote>
<p><a href="http://hornerscorner.wordpress.com/files/2008/07/timoteo_rios_2.jpg"><img class="size-thumbnail wp-image-325 alignright" title="timoteo_rios_2" src="http://hornerscorner.wordpress.com/files/2008/07/timoteo_rios_2.jpg?w=122" alt="timoteo_rios_2" width="122" height="150" /></a></p>
<p><em><span> </span></em></p>
<p>For more on this case, please see this Beyond90Seconds&#8217; archived story: <a title="archive: Family of mother murdered during carjacking speaks-out" href="http://beyond90seconds.com/2008/07/02/family-of-mother-murdered-during-carjacking-speaks-out/" target="_self">Family of mother murdered during carjacking speaks-out</a>.</p>
<p>(<em>Please allow a few seconds for the video to load</em>.)</p>
<p style="text-align:center;">	<style type="text/css">
		.video-plh {font-family:Trebuchet MS, Arial, sans-serif;text-align:center;margin:3px;}
		.video-plh-notice {background-color:black;color:white;display:table;#position:relative;line-height:1.0em;text-align:center;margin:auto;}
		.video-plh-mid {text-align:center;display:table-cell;#position:absolute;#top:50%;#left:0;vertical-align:middle;padding: 8px;}
		.video-plh-text {#position:relative;#top:-50%;text-align:center;line-height:35px;}
		.video-plh-sub {}
		.video-plh-full {font-size:28px;}
		.video-plh-full .video-plh-sub {font-size:14px;}
		.video-plh-thumb {font-size:18px;}
		.video-plh-thumb .video-plh-sub {font-size:12px;}
		.video-plh-sub {line-height: 120%; margin-top:1em;}
		.video-plh-error {color:#f2643d;}
	</style>
	<ins style="text-decoration:none;" id="video-embed-0">	<div class="video-plh video-plh-full">
		<div class="video-plh-notice" style='width:400px;height:300px;'>
			<div class="video-plh-mid" style='width:384px;'>
				<div class="video-plh-text">
					<span class='video-plh-error'>Error</span>
					<div class="video-plh-sub">This video doesn&#8217;t exist</div>
				</div>
			</div>
		</div>
	</div>
	<span id='plh-loop-video-embed-0' class='hidden'>error</span>	</ins>
</p>
<p style="text-align:center;"> </p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[The Truth about Flu Shots - Dr. Sherri Tenpenny]]></title>
<link>http://dprogram.net/2009/08/02/the-truth-about-flu-shots-dr-sherri-tenpenny/</link>
<pubDate>Sun, 02 Aug 2009 06:27:52 +0000</pubDate>
<dc:creator>sakerfa</dc:creator>
<guid>http://dprogram.net/2009/08/02/the-truth-about-flu-shots-dr-sherri-tenpenny/</guid>
<description><![CDATA[On June 11, 2009, the World Health Organization (WHO) announced that it had declared &#8220;Level 6]]></description>
<content:encoded><![CDATA[On June 11, 2009, the World Health Organization (WHO) announced that it had declared &#8220;Level 6]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[K-9 - A team that is hard to beat]]></title>
<link>http://positiveleo.wordpress.com/2009/06/24/k-9-a-team-that-is-hard-to-beat/</link>
<pubDate>Wed, 24 Jun 2009 18:57:04 +0000</pubDate>
<dc:creator>PositiveLeo</dc:creator>
<guid>http://positiveleo.wordpress.com/2009/06/24/k-9-a-team-that-is-hard-to-beat/</guid>
<description><![CDATA[Canines have been &#8220;man&#8217;s best friend&#8221; for centuries, providing comfort and protect]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Canines have been &#8220;man&#8217;s best friend&#8221; for centuries, providing comfort and protection throughout their relationship with their two-legged companions. Few can compete with the keen senses of well-bred dogs. With proper training and discipline, K-9 units have served to maintain peace and aid in combat. Pictographs from ancient times illustrate the symbiotic nature of dogs and man in battles as warriors, sentinels and messengers. Above all, these fiercely loyal companions often were a source of inspiration and love that transcended a particular hostile encounter.</p>
<p>In civil security situations, use of animals is common and within the ranks of police forces, mounted patrols and K-9 units are considered vital to a functional compliment of sworn officers. Search and control situations often are not only augmented by but can be dependent upon the agility and remarkable sensitivity of canine companions.</p>
<p>Local law enforcement agencies recognize the advantages of K-9 units and such patrols have been a common practice and specially-trained officers and dogs work together throughout their careers. Dogs are not just patrol partners, but live with their human companion and their families, often retiring with them as well. Human officers and their canine counterparts are fused into a single operational unit that exhibits amazing synergy exceeding by far the efforts of a single officer. A strong bond of love, honor and loyalty combined with extensive training gives these units a significant advantage on patrol and in emergency situations.</p>
<p>An example of local K-9 officers is Robert Davila who has been a member of the Fremont Police force for his entire 29-year career in law enforcement. His current partner and constant companion is &#8220;Officer&#8221; Tuffy, a five year-old German shepherd who has been with the Fremont Police Department and Officer Davila for the past three years. Both will retire &#8211; and remain together &#8211; at the end of this year. Davila has worked in SWAT (Special Weapons and Tactics), field training, sexual assault, narcotics, fraud and as a detective during his career but says the most rewarding position has been time spent with Tuffy. Born and trained in the Czech Republic, Tuffy is highly skilled in search situations &#8211; for people and narcotics &#8211; and can work as an adjunct to the SWAT unit. He even wears his own badge!</p>
<p>The team of Davila and Tuffy exercise and train every night sharpening their skills to follow orders and protocol regardless of distractions, tracking, narcotics and coordination with other K-9 units. Tuffy has a different collar for each duty and similar to his human counterpart, at times wears a bulletproof vest for protection.</p>
<p>Davila loves this assignment and his attachment for Tuffy truly shows. Other K-9 units exhibit similar affection and respect for each partner and serve as willing public relations ambassadors to the community. As an example of the warm relationship between the public and these units, K-9 Officer Dennis Baca and his companion, &#8220;Harkos&#8221; recently received a check from fundraising efforts of the California School for the Blind to purchase an armored vest for Harkos. Although the fundraising goal was $600, the school raised $1,149 for the K-9 unit.</p>
<p>Davila says he and Tuffy will soon retire together and Tuffy will remain his dog. Davila says he could not ask for a better way to leave the force.</p>
<p><a href="http://www.tricityvoice.com/articlefiledisplay.php?issue=2009-06-24&#38;file=story2.txt" target="_blank">Link</a></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[El Indio de Palos (2/3)]]></title>
<link>http://lahuelvacateta.wordpress.com/2009/06/11/el-indio-de-palos-23/</link>
<pubDate>Thu, 11 Jun 2009 12:03:24 +0000</pubDate>
<dc:creator>lahuelvacateta</dc:creator>
<guid>http://lahuelvacateta.wordpress.com/2009/06/11/el-indio-de-palos-23/</guid>
<description><![CDATA[(Viene de aquí) Poco a poco, Gonzalo Guerrero empieza a ganarse a aquella gente desplegando sus cono]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;"><a href="http://lahuelvacateta.wordpress.com/2009/06/09/el-indio-de-palos-13/" target="_blank">(Viene de aquí)</a></p>
<p style="text-align:justify;">Poco a poco, Gonzalo Guerrero empieza a ganarse a aquella gente desplegando sus conocimientos y sorprendiéndolos <img class="alignright size-full wp-image-2155" title="7.Soldado batallando" src="http://lahuelvacateta.wordpress.com/files/2009/06/7-soldado-batallando.jpg" alt="7.Soldado batallando" width="123" height="264" />en disciplinas desconocidas hasta entonces para ellos como eran la estrategia y las tácticas militares, utilizando estas nuevas técnicas de guerra en sus frecuentes enfrentamientos con clanes y dinastías rivales. Los numerosos triunfos de los miembros de la tribu en sus luchas internas, con la ayuda y consejos de Gonzalo, terminarán dándole a éste un cierto estatus, dedicándose, a partir de ahora, a adiestrar a los guerreros nativos en las artes de la guerra que, desde un punto de vista “europeo”, ganarán en disciplina y eficacia. Las acciones grupales, las estrategias y juegos tácticos, los ataques en relevo, las defensas organizadas…, eran insólitas para sus adversarios por lo que, combinados con el ímpetu, conocimientos y habilidades autóctonas, las victorias se sucedían unas tras otras.</p>
<p style="text-align:justify;">No es extraño pues, que Gonzalo Guerrero se convirtiera casi en un héroe. Reclamado por el cacique Nachán Can y secundado por el jefe Balam, Guerrero adquiere rango de “nacom” o jefe militar.</p>
<p style="text-align:justify;">El prestigio del palermo crece entre los miembros de la tribu, que aquel empieza a considerar ya suya. Quizás, el punto de inflexión lo desencadenó la visión de la hermosa Zizel Há, hija del rey, y cuyo interés seguramente fue correspondido. A partir de entonces, ante la desesperación del diácono compañero de infortunios, Guerrero se somete a todos los rituales que pondrán a prueba su valor y merecimiento de tal cargo.</p>
<p style="text-align:justify;"><img class="alignleft size-full wp-image-2156" title="8.Ritual" src="http://lahuelvacateta.wordpress.com/files/2009/06/8-ritual.jpg" alt="8.Ritual" width="147" height="227" />Y ahora permítanme citarle la segunda película que, inevitablemente, me recordó esta historia y que, en este momento, le viene al pelo. Como Richard Harris en <em>“Un hombre llamado Caballo” </em>Gonzalo resiste estoico todas las pruebas que le inflingen. Tal que el personaje del actor británico en la antigua película, el andaluz sabe que esto es el principio de su transformación y el final de su vida anterior. Guerrero comprendió y asimiló perfectamente las costumbres, religión y filosofía de aquella gente, y las hizo suyas con aquel sacrificio. Tras superar  las más terribles pruebas se dejó hacer las mutilaciones y escarificaciones rituales. Los tatuajes shamánicos grabaron todo su cuerpo y labraron su cara. Se dejó perforar las orejas y colocarse los típicos zarcillos que deformaban sus lóbulos, así como los aros y pasadores que atravesaban su boca. Sus cabellos, más largos que el de la mayoría de los nativos, fueron trenzados y adornados como corresponde a un gran jefe y, en definitiva, su aspecto dejó de ser el de un hombre para convertirse en un enviado de Ahchujkak, el dios maya de la guerra.</p>
<p style="text-align:justify;">De ahí en adelante, todo se sucede vertiginosamente. Ante la mutua atracción de Gonzalo y la princesa Zizel Há, su padre Nachán Can concede la mano de su hija al valiente guerrero. De esta forma, Gonzalo pasa a la aristocracia maya sin dejar de comandar sus tropas en las constantes luchas cuyos triunfos se van encadenando. Su nombre empieza a conocerse en todo el territorio, desde Cozumel hasta los alrededores de Chactemal, en la península. Todas las dinastías temen y respetan a aquel extranjero invencible que unos creen endemoniado y otros enviado por los dioses.</p>
<p style="text-align:justify;"><img class="aligncenter size-full wp-image-2157" title="9.Guerrero maya" src="http://lahuelvacateta.wordpress.com/files/2009/06/9-guerrero-maya.jpg" alt="9.Guerrero maya" width="448" height="336" /></p>
<p style="text-align:justify;">Entre tanto Gonzalo Guerrero tiene descendencia. Demostrando una completa asimilación a la nueva religión, su primera hija es sacrificada, como corresponde hacer con los primogénitos, mientras que los siguientes, dos niños y una niña, se someten a las costumbres y ritos autóctonos, como aplastarles la frente con tablillas de las que cuelga una piedra que, con el objeto de ver más allá (hacia el centro de la mente), los deja bizcos, símbolo de belleza en la cultura maya.</p>
<p style="text-align:justify;"><img class="size-full wp-image-2158 alignright" title="10.Grabado" src="http://lahuelvacateta.wordpress.com/files/2009/06/10-grabado.jpg" alt="10.Grabado" width="135" height="134" /></p>
<p style="text-align:justify;">Fray Jerónimo, a pesar de llevar tiempo apartado de Guerrero y aún en condición de esclavo, conoce e incluso presencia la transformación de su compañero, horrorizado ante la blasfemia y los numerosos pecados (principalmente la falsa idolatría) que éste comete aparentemente complacido. Aguilar busca en la enajenación la excusa que justifique a su amigo de tan ominosos actos pero sólo ve en él aceptación, lo que le perturba el alma. El monje, que aún conserva los harapos de sus hábitos y un pequeño libro de cuentas (que le permite ceñirse a su civilizado calendario), se encuentra más solo que nunca y, estando ya a punto de desistir –cuando se encomendaba al cielo y a su Dios para que lo llamara lo antes posible y dejar aquel infierno pagano y salvaje– oye los rumores&#8230; Los indios de su tribu andaban revueltos y nerviosos.</p>
<p style="text-align:justify;">Parece ser que Hernán Cortés tuvo noticia, por boca de unos indios que a su vez habían oído a otros (allende las islas conocidas), cómo en aquellas lejanas e inexploradas tierras del istmo que separa ambos mares, habían visto gente como ellos. Hombres blancos y con barbas que no dejaban lugar a dudas de su procedencia cristiana.</p>
<p style="text-align:justify;">Con esta nueva, Cortés, aprovechando una de sus expediciones se adentra por rutas más o menos vírgenes hasta llegar a las inmediaciones de la isla de Cozumel, donde dicen que se hallaban aquellos náufragos cautivos.</p>
<p style="text-align:justify;">No eran tierras del todo desconocidas para los españoles, pues al menos un par de expediciones intentaron llegar a los alrededores en busca de riquezas y esclavos, siendo duramente rechazados ante el asombro de los conquistadores.</p>
<p style="text-align:justify;">Cuentan incluso que cuando Hernández de Córdoba, con un grupo de soldados, pisó tierra en Cabo Catoche y <img class="alignleft size-full wp-image-2159" title="11.Pirámide Maya" src="http://lahuelvacateta.wordpress.com/files/2009/06/11-piramide-maya.jpg" alt="11.Pirámide Maya" width="288" height="180" />Champotón, aquellos salvajes estaban esperándolos. No estaban asustados ni confiados, sino atentos a sus movimientos. Los soldados castellanos, acostumbrados a otro tipo de reacción cuando aquellos aborígenes veían sus armaduras brillantes, fueron escoltados por los nativos hasta su pueblo, asombrándose de aquellas construcciones de piedra estucadas y coloreadas que, en mitad de la selva, salían a su paso. Rápidamente pensaron en las riquezas y tesoros que podrían guardar y, bajo excusa de pedir agua, acompañaron a aquellos extraños indígenas que casi parecían sonreírles <em>(”más no era sonrisa amistosa sino inquietante…”</em>, declararía uno de ellos más tarde). El calor era sofocante, la humedad elevadísima, los mosquitos y garrapatas los estaban devorando, pero los españoles avanzaban con paso firme y autoritario, sin dejar ver a aquellos indios apostados en los árboles que, realmente, estaban a punto de desfallecer. Una vez en aquella extraña ciudad, las mujeres salían a su paso, conservando aún la perseverante y maliciosa sonrisa.</p>
<p style="text-align:justify;">Ante una especie de altar teñido de rojo un hechicero salió al encuentro, estaba pintado y su pecho manchado de sangre. Todas las señales eran amenazantes pero la codicia de aquellos hombres los nublaba. Con su acostumbrada arrogancia, cogieron agua de un pozo sin molestarse en pedir permiso y, presurosos, se la echaron por encima de sus <img class="alignright size-full wp-image-2160" title="12.Calavera" src="http://lahuelvacateta.wordpress.com/files/2009/06/12-calavera.jpg" alt="12.Calavera" width="195" height="180" />corazas para enfriarlas. Inmediatamente, quisieron entrar en los templos y edificaciones notables pero el shamán lo impidió señalando hacia una escultura de piedra, sobre un pedestal al que se accedía mediante cuatro rampas, que representaba una figura devorada por un animal mitad serpiente mitad jaguar. Las rocas también estaban teñidas de rojo. Los soldados castellanos no se amilanaron, su avaricia era superior. Con desfachatez y soberbia empujaron a algunas mujeres para abrirse paso e, inmediatamente, aparecieron cientos de guerreros que entonaron una letanía cada vez más sonora. En pocos segundos, los gritos y aullidos de aquellos hombres se mezclaban con los animales de la selva, monos, papagayos y tucanes acompañaban los alaridos fantasmagóricos de aquella gente. Los españoles retrocedieron despacio ante los guerreros nativos que les apuntaban con flechas y lanzas. En su camino de regreso a la playa no dejaban de aparecer, como si se materializaran de la nada, hombres pintados, mimetizados con la selva. Un soldado dio un paso en falso y, en el acto, decenas de flechas lo atravesaron, dos de ellas en el cuello y la cabeza, la última en el ojo.</p>
<p style="text-align:justify;">A pesar de todo, los soldados acamparon en la orilla. Los tambores no dejaban de sonar, en alerta, como aviso hacia aquellos intrusos. Cientos de hogueras resplandecían por toda la jungla, rodeando los barcos que fondeaban cercanos. Aún así, al amanecer, los soldados españoles pidieron ayuda, varios cañonazos sonaron, algunas barcas se aproximaban. Eso fue su fin.</p>
<p style="text-align:justify;"><img class="alignleft size-full wp-image-2161" title="13.Soldado español y mayas" src="http://lahuelvacateta.wordpress.com/files/2009/06/13-soldado-espanol-y-mayas.jpg" alt="13.Soldado español y mayas" width="328" height="436" />Los españoles no sabían de dónde les venían los ataques. Flechas, dardos emponzoñados que apenas atravesaban la piel infectaban… Sus armas de fuego no eran efectivas ante seres invisibles, sus espadas y lanzas no podían actuar sin un blanco cercano…Fue una masacre. Los cuerpos caían unos tras otros, y cuando estaban a punto de huir… aparecieron…</p>
<p style="text-align:justify;">A la cabeza un salvaje, más alto que el resto, gritaba en una lengua extraña, los nativos contestaron repitiendo una misma palabra: “<em>castillan,  castillan…” </em></p>
<p style="text-align:justify;">Mas tarde, algunos supervivientes contarían a sus superiores, casi delirando, el casual parecido de aquella palabra con su gentilicio “castellano” y como aquel indio alto, el capitán…, parecía tener…barba…</p>
<p style="text-align:justify;">Gonzalo Guerrero se convirtió en un caudillo. Logró lo que nadie había conseguido en aquellas tierras, unir todas las dinastías, aglutinar a todos los clanes de los territorios cercanos en un fin común, combatir a los conquistadores españoles.</p>
<p style="text-align:justify;">Guerrero los conocía demasiado bien y sabía que nada detendría la desmedida ambición de su antigua patria. Los castellanos, tarde o temprano, acabarían llegando y arrasándolo todo, era cuestión de tiempo. Sus tropas, las mejores del mundo (y las más despiadadas) eran infinitas y su codicia casi tan grande y peligrosa como su orgullo. Sí, él formó parte de la maquinaria y era consciente del destino que les aguardaba…, pero no estaba dispuesto a ponérselo fácil. Por cada guerrero maya que marchara al séptimo cielo, decenas de cristianos se irían al infierno.</p>
<p style="text-align:justify;">Así, Gonzalo advirtió a todos los jefes y caciques del inminente peligro, instruyendo a sus guerreros en la lucha contra los españoles. Les enseñó a no temer a los caballos ni a los cañones, a cuidarse de las armas de fuego. Los adiestró en las guerrillas y emboscadas, enseñándoles los puntos flacos de sus petos y armaduras y, en definitiva, a aprovecharse de la superioridad de su aparente “desconocimiento” induciendo a la confianza del enemigo.</p>
<p style="text-align:justify;">Tras Francisco Hernández de Córdoba, otras expediciones, comandadas por Montejo y Dávila, intentaron llegar a la península corriendo igual suerte. Varios intentos fueron rechazados ante la estupefacción de los gobernadores españoles y, para sorpresa de ellos, los testimonios de los que volvían eran cada vez más desconcertantes. Relataban que encontraban rudimentarios bastiones a la manera europea, que los indios (al contrario de lo que conocían) se presentaban a la batalla de forma muy organizada, engañando y actuando por sorpresa, desgastando al enemigo o dividiéndolos para acabar con ellos. Y esto se repetía en diferentes zonas y, aparentemente, con diferentes tribus.</p>
<p style="text-align:justify;"><img class="aligncenter size-full wp-image-2163" title="14.Una Batalla" src="http://lahuelvacateta.wordpress.com/files/2009/06/14-una-batalla.jpg" alt="14.Una Batalla" width="448" height="287" /></p>
<p style="text-align:justify;">Gonzalo Guerrero se desplazaba de una parte a otra del Yucatán para ayudar y asesorar a los caciques, y era el primero en entrar en lucha. Ahora protegía a su tierra y a su familia, y sabía que la única forma de retrasar el desastre era actuando rápida y contundentemente.</p>
<p style="text-align:justify;">Jerónimo, naturalmente, ignoraba estos combates. Gonzalo aconsejó que lo mantuvieran ajeno a cualquier contacto, pues conocía el deseo del fraile por regresar a toda costa y conocedor como era del idioma, las costumbres y los asentamientos mayas, podría convertirse en un arma muy peligrosa en manos enemigas.</p>
<p style="text-align:justify;">No obstante, Cortés llegó sin aparente ánimo belicoso. El objetivo, en principio, era rescatar a aquellos náufragos castellanos de los que había oído hablar y que se encontraban cautivos por lo que, utilizando algunos indios a su cargo (esclavos de Cuba y otras islas), mandó cartas y presentes para el rescate. También él era consciente del valor que aquellos dos posibles intérpretes podrían tener para sus futuras pretensiones</p>
<p style="text-align:justify;">Finalmente las noticias llegaron a la tribu donde se encontraba Jerónimo Aguilar. El cacique, al principio receloso, terminó por escuchar a los enviados así que, ante las súplicas y demandas del religioso y la actitud tan sumisa y servicial que  siempre mostró, acabó apiadándose de él y aceptó el rescate.</p>
<p style="text-align:justify;">Aunque dije que quería evitar citas literales y bibliográficas, lo cual he cumplido bastante a rajatabla, ahora deben disculparme por utilizar, a continuación, algunas de ellas. Frases literales. Tal cual Fray Jerónimo de Aguilar las narró y Bernal Díaz del Castillo, entonces un joven marinero con buena memoria a las órdenes de Cortés, escribió en su posterior obra. Se trata de un breve diálogo entre los dos protagonistas (y algunas frases más) tan dramáticamente emotivo y significativo, que no se puede obviar su “literalidad”.</p>
<div id="attachment_2164" class="wp-caption alignright" style="width: 235px"><img class="size-full wp-image-2164" title="15.Retrato Hernán Cortés" src="http://lahuelvacateta.wordpress.com/files/2009/06/15-retrato-hernan-cortes.jpg" alt="15.Retrato Hernán Cortés" width="225" height="209" /><p class="wp-caption-text">Retrato de Hernán Cortés</p></div>
<p style="text-align:justify;">La dicha era muy grande para el fraile, Dios había escuchado finalmente sus súplicas y recompensado su sufrimiento. Hernán Cortés esperaba fondeado a poca distancia de aquella isla. Aquella carta era como la rama de olivo que la paloma llevó al patriarca Noé: “<em>Señores y hermanos: Aquí, en Cozumel, he sabido que estáis en poder de un cacique detenidos. y os pido por merced que luego os vengáis aquí, a Cozumel, que para ello envío un navío con soldados, si los hubiésedes menester, y rescate para dar a esos indios con quien estáis; y lleva el navío de plazo ocho días para os aguardar; veníos con toda brevedad; de mí quinientos soldados y once navíos; en ellos voy, mediante Dios, la seríes bien mirados y aprovechados. Yo quedo en esta isla con que se dice Tabasco o Potonchan.</em><em>” </em> Jerónimo, lleno de gozo por su inminente libertad, fue en busca de su compañero, seguro de que aquella nueva, inevitablemente, le haría entrar en razón. Al llegar, el ánimo en la cara del religioso advertía a Gonzalo de los últimos acontecimientos en los que él mismo, como última deferencia a su antiguo hermano de sangre y penurias, había intercedido para que llegara a buen fin.</p>
<p style="text-align:justify;">Cuentan los cronistas las palabras de ambos y cómo, tras leerle Aguilar las cartas a Gonzalo, éste contestó: “<em>Hermano Aguilar: Yo soy casado y tengo tres hijos, y tiénenme por cacique y capitán cuando hay guerras: idos con Dios, que yo tengo labrada la cara y horadadas las orejas. ¡Qué dirán de mí desde que me vean esos españoles ir de esta manera! Y ya veis estos mis hijitos cuán bonicos son. Por vida vuestra que me deis de esas cuentas verdes que traéis, para ellos, y diré que mis hermanos me las envían de mi tierra”</em>, Jerónimo replicó angustiado, intentando salvar más el alma que el cuerpo de su compañero, que mirase que era cristiano, que por una india no se perdiese el ánima, y si por mujer e hijos lo hacía, que la llevase consigo si no los quería dejar, a lo cual la princesa Zizel Há, entendiendo algo de lo que aquellos hombres decían y, sobretodo, las intenciones del fraile, protestó increpándole en su lengua: <em>“Mira con qué viene este esclavo a llamar a mi marido: idos vos y no curéis de más pláticas”</em>.</p>
<p style="text-align:justify;">De esta forma, fray Jerónimo Aguilar marchó en busca de su ansiada libertad, que no era otra que el cautiverio al que estaba acostumbrado; el de su patria, creencias y costumbres, lo que de alguna manera, a pesar de los años pasados entre aquella gente, le hacía detestar aún más ese paganismo y libertinaje que tanto le contrariaba e, incluso a veces, le hacía dudar.</p>
<p style="text-align:justify;">No fue fácil, sin embargo, alcanzar su meta. El tiempo estaba sobrepasado, Cortés había partido y sólo el tesón, la confianza en su Dios y su propia desesperación, hizo que Aguilar no desistiera, llevándole un golpe de suerte al destino tan esperado. Las naves de Cortes, a falta de viento, no se habían adentrado aún en mar abierto.</p>
<p style="text-align:justify;">Los vigías vieron cómo una piragua con indios se aproximaba. Jerónimo tranquilizó el nerviosismo de sus escoltas ante la cercanía de los soldados y, antes de que sus paisanos pudieran confundirlo, gritó en un castellano <em>“mal mascado y peor pronunciado”</em> pues casi había olvidado su lengua madre, <em>“Dios, é Santa Maria y Sevilla”</em>.</p>
<p style="text-align:justify;"><img class="alignleft size-full wp-image-2165" title="16.El recibimiento de Cortés a Aguilar" src="http://lahuelvacateta.wordpress.com/files/2009/06/16-hernan-cortes-y-guerrero.jpg" alt="16.Hernán Cortés y Guerrero" width="214" height="286" />Los tripulantes del barco no daban créditos a sus ojos, pues aquel salvaje se les estaba dirigiendo en cristiano. Deduciendo que se trataba de unos de los cautivos lo hicieron subir a bordo, pero su apariencia, la piel morena por sol, el cabello trasquilado como un esclavo indio y su cuerpo casi desnudo, a expensas de un roído trapo del que colgaba un libro de horas muy viejo, les hizo dudar llamando a su capitán. A poco llegó Cortés, Jerónimo se puso en cuclillas, a la manera india, ante lo cual éste le hizo levantar y mandó vestir decentemente. Inmediatamente le preguntó por el otro español que decían haber, y Jerónimo le contó que se llamaba Gonzalo Guerrero, que fue a pedirle venir pero éste se negó porque vivía como indio entre los indios<strong> </strong><em>“y dijo que estaba casado y tenía tres hijos, y que tenía labrada la cara y horadadas las orejas y el bezo de abajo, y que era hombre de la mar, de Palos, y que los indios le tienen por esforzado; y que había poco más de un año que cuando vinieron a la punta de Cotoche un capitán con tres navíos. (parece ser fueron cuando vinimos los de Francisco Hernández de Córdoba) que él fue inventor que nos diesen la guerra que nos dieron, y que vino él allí juntamente con un cacique de un gran pueblo, según he ya dicho en lo de Francisco Hernández de Córdoba&#8221;. </em>Las sospechas de Hernán Cortés de que un traidor estaba ayudando a aquellos salvajes se confirmaron. Las referencias de sus oficiales a la forma de guerrear, las reacciones inusitadas de los indios, las familiares palabras “castillan, castillan” en referencia a Castilla, lugar de donde procedían y las otras hasta ahora no entendidas “ al calachoni, al calachoni ” , que no significaba otra tal “que mataran al capitán”, como pieza clave en toda batalla. Estas cosas no podían conocerla de otra forma. Cortés sintió una punzada de admiración pero fue el odio y la indignación su mayor emoción en aquel momento, con el semblante serio, más sin perturbarse, dijo en voz baja  <em>“En verdad que le querría haber a las manos, porque jamás será bueno”</em>.</p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://lahuelvacateta.wordpress.com/2009/06/13/el-indio-de-palos-33/" target="_blank">Continua&#8230;</a></p>
<p style="text-align:left;">Enrique Carrillo.</p>
<p style="text-align:center;"><a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc/2.5/es/"><img src="http://creativecommons.org/images/public/somerights20.png" alt="Creative Commons License" /></a></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Proyecto Hacer Historia]]></title>
<link>http://deinnovatie.wordpress.com/2009/04/14/proyecto-hacer-historia/</link>
<pubDate>Tue, 14 Apr 2009 13:00:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>Francisco Boerr</dc:creator>
<guid>http://deinnovatie.wordpress.com/2009/04/14/proyecto-hacer-historia/</guid>
<description><![CDATA[Agradezco la invitación al Proyecto Hacer Historia que recibí la semana pasada, y a modo de devoluci]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Agradezco la invitación al <a href="http://hacer-historia.com.ar/" target="_blank">Proyecto Hacer Historia</a> que recibí la semana pasada, y a modo de devolución, quiero hacer algunas observaciones que considero relevantes.</p>
<p>En primer lugar, y a pesar de ser usualmente crítico de las investiduras, tengo que destacar el nivel de consistencia teórica de quienes llevan adelante esta iniciativa. Al usar &#8220;consistencia&#8221;, en rigor me refiero simplificadamente al nivel de completitud y coherencia de las proposiciones con las que se trabaja, y a la vez al hecho sumamente valioso de que quienes llevan adelante esta propuesta en el ámbito académico, han incorporado muchas de sus conclusiones a la praxis, y construido a lo largo de los años una identidad altamente significativa en este sentido.</p>
<p><img class="aligncenter size-medium wp-image-121" title="proyecto hacer historia" src="http://deinnovatie.wordpress.com/files/2009/04/proyectohacerhistoria.png?w=300" alt="proyecto hacer historia" width="300" height="201" /></p>
<p>Más allá del nivel académico que puedo percibir en la preparación de esta iniciativa, comparto gran parte de los supuestos que le dan origen desde el punto de vista conceptual, y su potencial en relación a la capacidad emprendedora y las nuevas prácticas de gestión organizacional, reconociendo las tensiones que persisten como desafíos de construcción.</p>
<p>A modo de referencia, quiero compartir una charla interesante de Humberto Maturana y Ximena Dávila en la Red Nacional de RRHH en abril de 2007:</p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/Ls9-RTfFzwI&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/Ls9-RTfFzwI&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Médicos del hospital Lazarte de Trujillo realizan cirugía correctora de tórax hundido]]></title>
<link>http://truxinews.wordpress.com/2009/03/29/medicos-del-hospital-lazarte-de-trujillo-realizan-cirugia-correctora-de-torax-hundido/</link>
<pubDate>Sun, 29 Mar 2009 17:55:20 +0000</pubDate>
<dc:creator>truxinews</dc:creator>
<guid>http://truxinews.wordpress.com/2009/03/29/medicos-del-hospital-lazarte-de-trujillo-realizan-cirugia-correctora-de-torax-hundido/</guid>
<description><![CDATA[Doctor Mario López Carranza presenta el caso de &quot;Pectus Excavatum&quot; que aquejaba al niño Pi]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Doctor Mario López Carranza presenta el caso de &quot;Pectus Excavatum&quot; que aquejaba al niño Pi]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Creative Cultures course - New York edition]]></title>
<link>http://wedellsblog.com/2009/03/04/creative-cultures-course-new-york-edition/</link>
<pubDate>Wed, 04 Mar 2009 23:08:48 +0000</pubDate>
<dc:creator>Thomas Wedell-Wedellsborg</dc:creator>
<guid>http://wedellsblog.com/2009/03/04/creative-cultures-course-new-york-edition/</guid>
<description><![CDATA[On May 4-8, we will be running our Creative Cultures course in New York, focused on the role of the ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="alignnone size-full wp-image-156" title="ny-for-cc-course-announcement" src="http://wedellsblog.wordpress.com/files/2009/03/ny-for-cc-course-announcement.jpg" alt="ny-for-cc-course-announcement" width="415" height="163" /></p>
<p>On May 4-8, we will be running our Creative Cultures course in New York, focused on the role of the Innovation Architect in managing innovation and creativity at work.</p>
<p>As part of the course, the participants will also take part in the World Innovation Forum. <a href="http://www.iese.edu/en/ExecutiveEducation/SFP/MakingInnovationWork/MakingInnovationWork.asp">Program details here</a>. You can also read the <a href="http://www.marketwire.com/press-release/Iese-Business-School-956581.html">press release</a>, copied in below.</p>
<p>&#8212;&#8212;&#8212; PRESS RELEASE &#8212;&#8212;&#8212;</p>
<p>NEW YORK, NEW YORK&#8211;(Marketwire &#8211; March 3, 2009) -</p>
<p>Amid today&#8217;s global turbulence, fueling creativity and innovation has become essential for survival and long-term sustainability. To help CEOs and executives make radical improvements in these areas, <a href="http://www.iese.edu/">IESE Business School</a> has launched a special program, which is set to take place May 4-8 in New York City.</p>
<p><a href="http://www.iese.edu/innovation">&#8220;Creative Cultures: Making Innovation Work&#8221;</a> is designed to show business leaders how to establish innovation as part of their corporate culture, so that processes, systems and attitudes work together to achieve a long-term competitive edge.</p>
<p>The program covers:</p>
<p>- The role of the Innovation Architect</p>
<p>- Open source vs. crowd-sourced innovation</p>
<p>- Creative principles in practice</p>
<p>- Shaping the ecosystems of innovation</p>
<p>- Making it happen in the next 100 days</p>
<p>&#8220;A culture of innovation is driven by the individual,&#8221; says IESE Professor Paddy Miller, who leads the program. &#8220;Yet it&#8217;s instilled in the organization by small teams working together on a daily basis.&#8221;</p>
<p>Other members of the faculty team are:</p>
<p>- Antonio Davila (Doctor of Business Administration, Harvard University), author of Making Innovation Work: How to Manage It, Measure It and Profit from It</p>
<p>- Erich Joachimsthaler, (Ph.D. in Business Administration, University of Kansas), founder and CEO of Vivaldi Partners</p>
<p>- Thomas Wedell-Wedellsborg (MBA, IESE Business School), Managing partner at 13 MBAs and specialist in innovation and creative methodologies.</p>
<p>Prof. Miller and Wedell-Wedellsborg maintain a <a href="http://www.miller-wedell.com/">blog,</a> where they examine innovation and creativity in companies (<a href="http://www.miller-wedell.com/">www.miller-wedell.com</a>).</p>
<p>Participants to the Creative Cultures program will work in small teams to analyze business scenarios focused on innovation issues, followed by group discussions facilitated by faculty leaders. They will develop individual action plans and strategies to take back to their companies. In addition, they will have the invaluable opportunity to hear from innovation luminaries at the World Innovation Forum. Because innovation is most effectively carried out in small groups within firms, participants are encouraged to attend the program with other members of their management teams.</p>
<p>IESE Business School is one of the world&#8217;s leading business schools. With campuses in Europe and a newly-created center in New York, IESE provides high-caliber executive education programs for business leaders and companies around the world.</p>
<p>For more information on the program, visit <a href="http://www.iese.edu/innovation">&#8220;Creative Cultures: Making Innovation Work.&#8221;</a></p>
<p>To view a video associated with this press release, please visit the following link: <a href="http://www.youtube.com/watch?v=aEkT_TnsZcY">www.youtube.com/watch?v=aEkT_TnsZcY</a></p>
<p>To view the photo associated with this press release, please visit the following link: <a href="http://www.marketwire.com/library/20090226-CreativeCultures800.jpg">http://www.marketwire.com/library/20090226-CreativeCultures800.jpg</a></p>
<p> </p>
<p> </p>
<p><!-- RELEASE BODY ENDS --><!-- CONTACT INFO BEGINS --></p>
<div class="releaseContact">
<p><strong>For more information, please contact</strong></p>
<p>IESE International Executive Education<br />
Barcelona, Spain<br />
+34-93-253-4200<br />
Email: <a href="mailto:sfp@iese.edu">sfp@iese.edu</a><br />
Website: <a href="http://www.iese.edu/" target="_parent">www.iese.edu</a></div>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Creative Cultures course in New York]]></title>
<link>http://millerwedell.wordpress.com/2009/03/04/creative-cultures-course-in-new-york/</link>
<pubDate>Wed, 04 Mar 2009 22:46:12 +0000</pubDate>
<dc:creator>Thomas Wedell-Wedellsborg</dc:creator>
<guid>http://millerwedell.wordpress.com/2009/03/04/creative-cultures-course-in-new-york/</guid>
<description><![CDATA[On May 4-8, we are running the Creative Cultures program in New York, focused on managing innovation]]></description>
<content:encoded><![CDATA[On May 4-8, we are running the Creative Cultures program in New York, focused on managing innovation]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Que dura es la fama]]></title>
<link>http://posada209.wordpress.com/2009/01/17/que-dura-es-la-fama/</link>
<pubDate>Sat, 17 Jan 2009 17:56:39 +0000</pubDate>
<dc:creator>posada209</dc:creator>
<guid>http://posada209.wordpress.com/2009/01/17/que-dura-es-la-fama/</guid>
<description><![CDATA[]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="alignnone size-full wp-image-88" title="2009-01-23_vin_2009-01-16_00-53-36_davila1" src="http://posada209.wordpress.com/files/2009/01/2009-01-23_vin_2009-01-16_00-53-36_davila1.jpg" alt="2009-01-23_vin_2009-01-16_00-53-36_davila1" width="490" height="202" /></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[SANTA TERESA D'AVILA-LITURGIA]]></title>
<link>http://mirabilissimo100.wordpress.com/2008/11/02/santa-teresa-davila-liturgia/</link>
<pubDate>Sun, 02 Nov 2008 01:17:26 +0000</pubDate>
<dc:creator>mirabilissimo100</dc:creator>
<guid>http://mirabilissimo100.wordpress.com/2008/11/02/santa-teresa-davila-liturgia/</guid>
<description><![CDATA[Liturgia di Santa Teresa d&#8217;Avila, vergine e dottore della Chiesa Commento alle Letture tratto ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><div>
<table style="height:1px;" border="0" cellspacing="0" cellpadding="0" width="560">
<tbody>
<tr>
<td width="100%" height="24" bgcolor="#cc6600">
<p style="margin-top:0;margin-bottom:0;word-spacing:0;line-height:100%;" align="center"><strong><span style="background-color:#cc6600;"><span style="font-size:medium;color:#ffff00;font-family:Times New Roman;">Liturgia di Santa Teresa d&#8217;Avila, vergine e dottore della Chiesa</span></span></strong></p>
</td>
</tr>
<tr>
<td width="100%" height="34" bgcolor="#ffe1c4">
<p align="center"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:xx-small;color:#b75b00;font-family:Tahoma;">Commento alle Letture tratto dal MESSALE DELL&#8217;ASSEMBLEA CRISTIANA </span></span><span style="font-size:xx-small;color:#b75b00;font-family:Tahoma;"><span>- FESTIVO opera del CENTRO CATECHISTICO SALESIANO Leumann (Torino) </span><span style="font-family:Tahoma;">Editori ELLE DI CI &#8211; ESPERIENZE &#8211; EDIZIONI O.R. &#8211; QUERINIANA</span></span></span></p>
</td>
</tr>
<tr>
<td width="100%" height="13"><span style="font-size:medium;"> </span></td>
</tr>
<tr>
<td width="100%" height="21">
<p align="center"><img src="http://www.maranatha.it/Feriale/santiProprio/1015-w.jpg" border="0" alt="" width="193" height="279" /></p>
</td>
</tr>
<tr>
<td width="100%" height="21">
<p align="center"> <span style="font-size:xx-small;">  </span></p>
</td>
</tr>
<tr>
<td width="100%" height="110">
<div><span><span class="DataDelGiorno" style="font-size:small;color:#ff0000;font-family:Book Antiqua;"><strong>15 OTTOBRE</strong></span></span><strong><strong><span class="DataDelGiorno" style="font-size:medium;color:#ff0000;font-family:Book Antiqua;"><span><br />
SANTA TERESA D&#8217;AVILA</span></span></strong></strong><span><span class="DataDelGiorno" style="font-size:small;color:#ff0000;font-family:Book Antiqua;"><br />
Vergine e Dottore della Chiesa<br />
(1515-1582)<br />
Memoria</span></span></div>
<p style="margin-top:0;margin-bottom:0;"><span lang="EN-US"><strong><span class="DataDelGiorno" style="font-size:xx-small;color:#ff0000;font-family:Book Antiqua;"><span>  </span></span></strong></span></p>
<p style="margin-top:0;margin-bottom:0;" align="center"><span style="color:#800000;font-family:Book Antiqua;">LETTURE: </span><span style="font-family:Book Antiqua;"><span style="color:maroon;">Rm 8, 22-27</span></span><span style="font-size:x-small;font-family:Book Antiqua;"><span style="color:maroon;">; </span></span><span style="font-family:Book Antiqua;"><span style="color:#800000;">Sal 14; </span><span style="color:maroon;">Lc 10, 38-42</span> </span></p>
<p style="margin-top:0;margin-bottom:0;"><span lang="EN-US"><strong><span><span style="font-family:Book Antiqua;"><span class="DataDelGiorno" style="font-size:xx-small;color:#ff0000;">  </span><span class="DataDelGiorno" style="font-size:small;color:#ff0000;"> </span></span></span></strong></span></p>
<p class="MsoNormal" style="word-spacing:0;margin:0 10px;" align="justify"><span style="color:maroon;"><span style="font-size:large;font-family:Book Antiqua;">T</span><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;">eresa de Cepeda y de Ahumada, fin da fanciulla, dimostrò una spiccata tendenza alla vita contemplativa e anacoretica. Lettrice assidua specialmente dei Padri, aveva attinto da san Girolamo la sua vocazione religiosa. Il Carmelo della sua città, Avila, quando vi entrò, praticava come molti altri un’osservanza assai mitigata. Teresa si sottomise alle pratiche più rigorose prima di intraprendere la sua vasta opera di riforma con l’aiuto di san Giovanni della Croce. Nonostante l’assorbente attività che dovette esplicare nella formazione dei nuovi conventi, e malgrado le considerevoli difficoltà che dovette affrontare, Teresa giunse alla vetta della vita mistica. Ne danno prova i suoi scritti: <em>Il cammino della perfezione, Le fondazioni, Il libro della sua vita, Il Castello inte­riore, le lettere, le poesie. </em>L’ascesi cristiana è corrispondenza allo Spirito Santo che dal battesimo lavora in ognuno di noi per renderci conformi all’immagine del Figlio di Dio. Figura intensamente umana, Teresa era donna di profondo buon senso, di carattere simpatico, gioviale, ma tenace, abile nell’adattarsi alle circostanze, gioiosa e sorridente, di grande talento organizzativo. Morì la notte del 4 ottobre 1582, proprio nell’anno in cui la correzione del calendario fatta da papa Gregorio XIII fece seguire immediatamente il 15 ottobre. La sua profonda dottrina spirituale, attinta in gran parte a sant’Agostino e a san Gregorio Magno, le ha meritato d’essere dichiarata da Paolo VI nel 1970 «Dottore della Chiesa».<br />
  </span></span></td>
</tr>
<tr>
<td width="100%" height="4">
<p class="MsoNormal" style="word-spacing:0;margin:0 10px 5px;" align="center"><span><span style="font-size:medium;color:#ff0000;font-family:Book Antiqua;">Ricordiamoci sempre dell&#8217;amore di Cristo</span></span></p>
<p class="MsoNormal" style="word-spacing:0;margin:0 10px;" align="justify"><span><span style="font-size:small;color:#800000;font-family:Book Antiqua;"><em>Dalle «Opere» di santa Teresa di Gesù, Vergine <br />
(Opusc. «Il libro della vita», cap. 22, 6-7, 14)</em><br />
Chi ha come amico Cristo Gesù e segue un capitano così magnanimo come lui, può certo sopportare ogni cosa; Gesù infatti aiuta e dà forza, non viene mai meno ed ama sinceramente. Infatti ha sempre riconosciuto e tuttora vedo chiaramente che non possiamo piacere a Dio e da lui ricevere grandi grazie, se non per le mani della sacratissima umanità di Cristo, nella quale egli ha detto di compiacersi.<br />
Ne ho fatto molte volte l&#8217;esperienza, e me l&#8217;ha detto il Signore stesso. Ho visto nettamente che dobbiamo passare per questa porta, se desideriamo che la somma Maestà ci mostri i suoi grandi segreti. Non bisogna cercare altra strada, anche se si è raggiunto il vertice della contemplazione, perché per questa via si è sicuri. E&#8217; da lui, Signore nostro, che ci vengono tutti i beni. Egli ci istruirà.<br />
Meditando la sua vita, non si troverà modello più perfetto. Che cosa possiamo desiderare di più, quando abbiamo al fianco un così buon amico che non ci abbandona mai nelle tribolazioni e nelle sventure, come fanno gli amici del mondo? Beato colui che lo ama per davvero e lo ha sempre con sé! Guardiamo il glorioso apostolo Paolo che non poteva fare a meno di avere sempre sulla bocca il nome di Gesù, perché l&#8217;aveva ben fisso nel cuore. Conosciuta questa verità, ho considerato e ho appreso che alcuni santi molto contemplativi, come Francesco, Antonio da Padova, Bernardo, Caterina da Siena, non hanno seguito altro cammino. Bisogna percorrere questa strada con grande libertà, abbandonandoci nelle mani di Dio. Se egli desidera innalzarci fra i principi della sua corte, accettiamo volentieri tale grazia.<br />
Ogni volta poi, che pensiamo a Cristo, ricordiamoci dell&#8217;amore che lo ha spinto a concederci tante grazie e dell&#8217;accesa carità che Dio ci ha mostrato dandoci in lui un pegno della tenerezza con cui ci segue: amore infatti domanda amore. Perciò sforziamoci di considerare questa verità e di eccitarci ad amare. Se il Signore ci facesse la grazia, una volta, di imprimerci nel cuore questo amore, tutto ci diverrebbe facile e faremmo molto, in breve e senza fatica. <br />
 </span></span></td>
</tr>
<tr>
<td width="100%" height="674">
<p class="MsoNormal" style="word-spacing:0;margin:0 10px;" align="center"><strong><span style="font-size:medium;color:#ff0000;font-family:Book Antiqua;">MESSALE </span></strong></p>
<p class="MsoNormal" style="word-spacing:0;margin:0 10px;" align="justify"><span><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;"><strong><span style="color:#800000;">Antifona d&#8217;Ingresso  </span></strong> <span style="color:#800000;">Sal 41,2-3</span><span style="color:maroon;"><br />
Come il cervo anela ai corsi d&#8217;acqua,<br />
così l&#8217;anima mia anela a te, o Dio:<br />
l&#8217;anima mia ha sete di Dio,<br />
del Dio vivente.</span></span><em><span style="font-size:12pt;color:maroon;font-family:Book Antiqua;"><br />
 <br />
Quemádmodum desíderat cervus ad fontes aquárum, ita desíderat ánima mea ad te, Deus. Sitívit ánima mea ad Deum fortem vivum.</span></em><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;"><strong><span style="color:#800000;"><br />
 <br />
Colletta</span></strong><span><span class="Risalto" style="color:#800000;"><br />
O Padre, che per mezzo del tuo Spirito hai suscitato nella Chiesa santa Teresa d&#8217;Avila per indicare una via nuova nella ricerca della perfezione, concedi a noi, tuoi fedeli, di nutrirci spiritualmente della sua dottrina e di essere infiammati da un vivo desiderio di santità. Per il nostro Signore</span></span><span style="color:#800000;"><span><span style="color:#800000;font-family:Book Antiqua;">&#8230;</span></span></span></span><em><span style="font-size:12pt;color:maroon;font-family:Book Antiqua;" lang="EN-US"><br />
 <br />
Deus, qui per Spíritum tuum beátam Terésiam suscitásti, ut requiréndæ perfectiónis sémitam Ecclésiæ manifestáret, da nobis et cæléstis eius doctrínæ pábulo semper nutríri, et veræ sanctitátis desidério accéndi. Per Dóminum.</span></em></span><strong><span lang="EN-US"><span class="Risalto" style="font-size:small;color:#ff0000;font-family:Book Antiqua;"><br />
 <br />
LITURGIA DELLA PAROLA</span></span></strong><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;"><strong><span class="Risalto" style="color:#800000;"><br />
 <br />
Prima Lettura  </span></strong><span style="color:maroon;">Rm 8, 22-27</span><span><span style="color:#ff0000;"><br />
Lo Spirito intercede per noi con gemiti indescrivibili.<br />
 </span></span><span style="font-size:10pt;color:maroon;font-family:Tahoma;"><br />
</span></span><em><span style="font-size:10pt;color:maroon;font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;">Dalla lettera di san Paolo apostolo ai Romani</span></span></em><span style="color:maroon;"><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;"><br />
Fratelli, sappiamo bene infatti che tutta la creazione geme e soffre fino ad oggi nelle doglie del parto; essa non è la sola, ma anche noi, che possediamo le primizie dello Spirito, gemiamo interiormente aspettando l&#8217;adozione a figli, la redenzione del nostro corpo. <br />
Poiché nella speranza noi siamo stati salvati. <br />
Ora, ciò che si spera, se visto, non è più speranza; infatti, ciò che uno già vede, come potrebbe ancora sperarlo? Ma se speriamo quello che non vediamo, lo attendiamo con perseveranza. <br />
Allo stesso modo anche lo Spirito viene in aiuto alla nostra debolezza, perché nemmeno sappiamo che cosa sia conveniente domandare, ma lo Spirito stesso intercede con insistenza per noi, con gemiti inesprimibili; e colui che scruta i cuori sa quali sono i desideri dello Spirito, poiché egli intercede per i credenti secondo i disegni di Dio.</p>
<p></span></span><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;"><strong><span class="Risalto" style="color:#800000;">Salmo Responsoriale  </span></strong></span><span style="font-size:10pt;color:maroon;font-family:Tahoma;"><span style="font-size:small;color:#800000;font-family:Book Antiqua;">Dal Salmo 14</span></span><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;"><span style="color:#800000;"><span style="font-size:10pt;" lang="EN-US"><strong><span class="Risalto" style="font-size:x-small;"><br />
</span></strong></span></span><span style="color:maroon;"><em>Beato chi sale il monte del Signore.</p>
<p></em></span></span><span style="color:maroon;"><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;">Signore, chi abiterà nella tua tenda? <br />
Chi dimorerà sul tuo santo monte? <br />
Colui che cammina senza colpa, <br />
agisce con giustizia e parla lealmente. </p>
<p>Chi non dice calunnia con la lingua, <br />
non fa danno al suo prossimo.<br />
e non lancia insulto al suo vicino. <br />
Ai suoi occhi è spregevole il malvagio, <br />
ma onora chi teme il Signore. </p>
<p>Chi presta denaro senza fare usura, <br />
e non accetta doni contro l&#8217;innocente. <br />
Colui che agisce in questo modo <br />
resterà saldo per sempre. </p>
<p></span></span><strong><span lang="EN-US"><span class="Risalto" style="font-size:small;color:#800000;font-family:Book Antiqua;"><span>Canto al Vangelo</span></span></span><span lang="EN-US"><span class="Risalto" style="font-size:small;color:#800000;font-family:Book Antiqua;">  </span></span></strong><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;"><span style="color:#800000;">  </span></span><span style="font-size:10pt;color:maroon;"><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;">Cf Lc 11,28</span></span><em><span style="font-size:small;color:#800000;font-family:Book Antiqua;"><br />
Alleluia, alleluia.</span></em><span style="color:maroon;"><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;"><br />
Beati coloro che ascoltano la Parola di Dio<br />
e la custodiscono con amore</span></span><em><span style="font-size:small;color:#800000;font-family:Book Antiqua;"><br />
Alleluia.</span></em><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;"><br />
  </span></p>
<p style="margin:0 10px;" align="center"><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;"><img src="http://www.maranatha.it/Feriale/santiProprio/1015-t.jpg" border="0" alt="" width="150" height="170" /></span></p>
<p style="margin:0 10px;" align="justify"><strong><em><span class="Risalto" style="font-size:small;color:#800000;font-family:Book Antiqua;">  </span></em></strong><span style="color:maroon;"><span style="font-family:Book Antiqua;"><strong><span style="font-size:small;"><br />
<img src="http://www.maranatha.it/images/crs4.jpg" border="0" alt="" width="23" height="18" /></span></strong></span></span><span style="color:maroon;"><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;"><strong>Vangelo  </strong>Lc 10, 38-42</span></span><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;"><span><span style="color:#ff0000;"><br />
Marta lo accolse nella sua casa. Maria si è scelta la parte migliore.<br />
</span></span><span class="Risalto" style="color:#800000;"><strong><br />
</strong><em>Dal vangelo secondo Luca</em></span></span><span style="color:maroon;"><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;"><br />
In quel tempo, Gesù entrò in un villaggio e una donna, di nome Marta, lo accolse nella sua casa. Essa aveva una sorella, di nome Maria, la quale, sedutasi ai piedi di Gesù, ascoltava la sua parola; Marta invece era tutta presa dai molti servizi. Pertanto, fattasi avanti, disse: «Signore, non ti curi che mia sorella mi ha lasciata sola a servire? Dille dunque che mi aiuti». <br />
Ma Gesù le rispose: «Marta, Marta, tu ti preoccupi e ti agiti per molte cose, ma una sola è la cosa di cui c&#8217;è bisogno. Maria si è scelta la parte migliore, che non le sarà tolta». </span></span><span style="font-size:small;color:#800000;font-family:Book Antiqua;"><strong><br />
 <br />
</strong></span><span><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;"><span style="color:#800000;"><strong>Sulle Offerte</strong></span><span class="Risalto" style="color:#800000;"><br />
Sia gradita, Signore, alla tua maestà l&#8217;offerta del popolo cristiano, come ti piacque la consacrazione verginale di santa Teresa. Per Cristo nostro Signore.</span></span><em><span style="font-size:12pt;color:maroon;font-family:Book Antiqua;"><br />
 <br />
Múnera nostra, Dómine, tuæ sint accépta maiestáti, cui beátæ Terésiæ tantópere plácuit devotiónis obséquium. Per Christum.</span></em><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;"><span style="color:#800000;"><strong></p>
<p>Antifona alla Comunione</strong>  Sal 88,2</span><span class="Risalto" style="color:#800000;"><br />
Canterò in eterno le grazie del Signore;<br />
di generazione in generazione<br />
annunzierò la tua fedeltà.</span></span><em><span style="font-size:12pt;color:maroon;font-family:Book Antiqua;"><br />
 <br />
Misericórdias Dómini in ætérnum cantábo; in generatiónem et generatiónem annuntiábo veritátem tuam in ore meo.</span><span style="color:maroon;font-family:'Book Antiqua';"><br />
  </span></em><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;"><span style="color:#800000;"><strong><br />
Dopo la Comunione </strong></span><span class="Risalto" style="color:#800000;"><br />
Signore Dio nostro, che ci hai nutriti con il corpo e sangue del tuo Figlio, f</span></span><span style="font-family:Book Antiqua;"><span class="Risalto" style="font-size:small;color:#800000;">a&#8217;</span></span><span style="font-size:small;font-family:Book Antiqua;"><span class="Risalto" style="color:#800000;"> che sull&#8217;esempio di santa Teresa questa famiglia a te consacrata canti in eterno il tuo amore misericordioso. Per Cristo nostro Signore.</span></span><em><span style="color:maroon;font-family:Book Antiqua;"></p>
<p>Súbdita tibi família, Dómine Deus noster, quam cælésti pane satiásti, fac ut, exémplo beátæ Terésiæ, misericórdias tuas in ætérnum cantáre lætétur. Per Christum.</span></em></span><span class="Risalto" style="font-size:small;color:#800000;font-family:Book Antiqua;"><br />
   </span></td>
</tr>
</tbody>
</table>
</div>
<div><span style="font-size:x-small;font-family:Arial;"><a href="http://www.maranatha.it/Feriale/santiProprio/1015Text.htm">http://www.maranatha.it/Feriale/santiProprio/1015Text.htm</a></span></div>
<div> </div>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Castelul uitat din Izvoru]]></title>
<link>http://crisuhd.wordpress.com/2008/09/28/47/</link>
<pubDate>Sun, 28 Sep 2008 20:14:52 +0000</pubDate>
<dc:creator>crisuhd</dc:creator>
<guid>http://crisuhd.wordpress.com/2008/09/28/47/</guid>
<description><![CDATA[&#8220;Aproape toate cercevelele de piatra ale ferestrelor lipseau[...]. Usile masive erau intacte s]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><em>&#8220;Aproape toate cercevelele de piatra ale ferestrelor lipseau[...]. Usile masive erau intacte si ermetic inchise. Deasupra zidului de sustinere, grilajul ruginit de fier ce inconjura cladirea avea o poarta incuiata cu lacatul, la care se ajungea printr-un peron de piatra. Peste toate plana o atmosfera de parasire si de decrepitudine de-a dreptul sinistra.&#8221;   </em></p>
<p><em>- H.P. Lovecraft &#8211; &#8220;Cel ce bantuia in bezne&#8221;</em></p>
<p><a href="http://crisuhd.files.wordpress.com/2008/10/dsc_01461.jpg"><img class="alignleft size-medium wp-image-54" title="Conacul Perticari" src="http://crisuhd.wordpress.com/files/2008/10/dsc_01461.jpg?w=200" alt="" width="120" height="180" /></a>In multe locuri din Romania am fost vara asta, dar ma voi multumi sa incep cu cel mai recent. Am constatat cu surprindere ca multe dintre aceste monumente sunt uitate, fie ca se afla, ca exemplul din imagine, in lista patrimoniului isoric national, fie ca nu, fiind sterse pana si din memoria localnicilor.</p>
<p><a href="http://crisuhd.files.wordpress.com/2008/09/dsc_014634444444444.jpg"></a>In satul Izvoru din judetul Arges, vis-a-vis de una din bodegile locale, se afla un vechi conac cu arhitectura germanica a carui istorie mai e intiparita in amintirea catorva batrani din sat. Un loc numai bun pentru o sedinta foto in fapt de seara, daca esti amator de filme horror. Cu toate acestea cele doua cladiri, conacul si dependinta, sunt marturia unor vremuri apuse, pe cand Jean Perticari, fiul unei mari familii de boieri din comuna, s-a insurat cu Elena Davila (da, chiar fiica lui Carol Davila). Aceasta unire a avut drept rezultat nu numai construirea conacului ce va servi drept resedinta noii familii incepand cu anul 1925. In aceeasi perioada, la initiativa renumitului doctor se constriuste in sat primul spital comunal din Romania unde bolnavii primeau ingrijiri gratuite pentru orice boala. Satul s-a transformat astfel pentru o scurta perioada, intre cele doua razboaie, in destiantie de vacanta pentru aristocratia bucuresteana, si chiar pentru regele Ferdinand si regina Maria.</p>
<p>Ce a mai ramas din toata aceasta stralucire? O ruina gata sa se darame, un iaz plin de alge si napadit de stufaris, si izlazul comunei, ocazional teren de fotbal. Un spatiu imens acoperit de pomi si buruieni, ocolit de toata lumea lucru de inteles daca ajungi sa simti fiorii pe care ti-i lasa o urcare pana in mansarda vre-uneia dintre cladiri. Privelistea de la balcon rivalizeaza cu scena suprarealista din Marile Sperante unde numai praful si viermii mai ramasesera sa populeze luxurianta terasa altadata plina de stralucire. Pacat, nu? Statutul juridic incert face dificila preluarea batranului conac de catre vre-un &#8220;intreprinzator&#8221; care sa incerce renovarea, sau macar distrugerea lui pentru totdeauna. Poate ar fi mai bine asa, decat sa dainuie ca un loc blestemat desprins din vre-o scriere a lui Allan Poe sau Lovecraft.</p>
<p>Un articol interesant pe aceasta tema a fost scris de reporterii de la ziarul <em>Argeseanul:</em> <a href="http://www.argeseanul.ro/index.php?option=com_content&#38;task=view&#38;id=655&#38;Itemid=2">www.argeseanul.ro/index.php?option=com_content&#38;task=view&#38;id=655&#38;Itemid=2</a></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Wo der letzte Davila schon so gut ankam ...]]></title>
<link>http://shiftingreality.wordpress.com/2008/09/15/wo-der-letzte-davila-scchon-so-gut-ankam/</link>
<pubDate>Mon, 15 Sep 2008 08:10:09 +0000</pubDate>
<dc:creator>momorulez</dc:creator>
<guid>http://shiftingreality.wordpress.com/2008/09/15/wo-der-letzte-davila-scchon-so-gut-ankam/</guid>
<description><![CDATA[&#8220;Die experimentelle Literatur ist bloß ein technisches Experiment. Literatur dagegen ist das, ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><blockquote><p>&#8220;Die experimentelle Literatur ist bloß ein technisches Experiment.</p>
<p>Literatur dagegen ist das, was sich dem Experiment entzieht.&#8221;</p>
<p><em>Nicolas Gomez Davila, in der: Das Leben ist die Guillotine der Wahrheit, Frankfurt/M. 2006, S. 54</em></p></blockquote>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Hearing Impairment Series-Disabled Legend Dr Robert Davila]]></title>
<link>http://lifechums.wordpress.com/2008/08/22/hearing-impairment-series-disabled-legend-dr-robert-davila/</link>
<pubDate>Fri, 22 Aug 2008 17:59:43 +0000</pubDate>
<dc:creator>lifechums</dc:creator>
<guid>http://lifechums.wordpress.com/2008/08/22/hearing-impairment-series-disabled-legend-dr-robert-davila/</guid>
<description><![CDATA[Dr Robert Davila was born in southern California to Mexican parents who worked in fields and orchard]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Dr Robert Davila was born in southern California to Mexican parents who worked in fields and orchard]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[1970s mens disco shirt from D'Avila]]></title>
<link>http://roomtwotwentytwo.wordpress.com/2008/08/15/1970s-mens-disco-shirt-from-davila/</link>
<pubDate>Fri, 15 Aug 2008 20:55:23 +0000</pubDate>
<dc:creator>roomtwotwentytwo</dc:creator>
<guid>http://roomtwotwentytwo.wordpress.com/2008/08/15/1970s-mens-disco-shirt-from-davila/</guid>
<description><![CDATA[very fine dsico shirt for your trips to Studio 54, made by D&#8217;Avila in the 1970s, stretch jerse]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>very fine dsico shirt for your trips to Studio 54, made by D&#8217;Avila in the 1970s, stretch jersey fabric gives you room to show off your Saturday Nigth Fever dance moves, subtle dark abstract print with stylized elephants, square white pearlized buttons, very nice details, fits size Medium, very good condition with no damage, $25</p>
<p><a href="http://roomtwotwentytwo.files.wordpress.com/2008/08/davila1.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-273" src="http://roomtwotwentytwo.wordpress.com/files/2008/08/davila1.jpg?w=225" alt="" width="225" height="300" /></a></p>
<p>more photos available, email <a href="mailto:marcjoseph@marcjoseph.com">marcjoseph@marcjoseph.com</a></p>
<p><a href="http://www.marcjoseph.com" target="_blank">www.marcjoseph.com</a></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Exercendo cidadania]]></title>
<link>http://ocetico.wordpress.com/2008/07/18/exercendo-cidadania/</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 20:24:29 +0000</pubDate>
<dc:creator>Marcelo</dc:creator>
<guid>http://ocetico.wordpress.com/2008/07/18/exercendo-cidadania/</guid>
<description><![CDATA[As eleições municipais estão chegando e a campanha eleitoral já começou. Vamos analisar os candidato]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>As eleições municipais estão chegando e a campanha eleitoral já começou. Vamos analisar os candidatos para (pelo menos tentarmos) fazer uma escolha decente. Por isso criei uma página onde vamos listar os prós e os contras de cada candidato à prefeitura de Porto Alegre. Gostaria que todos participassem colaborando com informações sobre os candidatos. <a href="http://ocetico.wordpress.com/eleicoes-municipais-2008/" target="_blank">Vejam a página clicando aqui.</a></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Knatternde Fahnen im Morgenwind]]></title>
<link>http://efeder.wordpress.com/2008/07/17/knatternde-fahnen-im-morgenwind/</link>
<pubDate>Thu, 17 Jul 2008 18:17:41 +0000</pubDate>
<dc:creator>Mcp</dc:creator>
<guid>http://efeder.wordpress.com/2008/07/17/knatternde-fahnen-im-morgenwind/</guid>
<description><![CDATA[Zu guter letzt, nach Weissmann und Jünger, der göttliche Dávila zum Thema Kampf, Krieg und Sinn. „Di]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Zu guter letzt, nach Weissmann und Jünger, der göttliche Dávila zum Thema Kampf, Krieg und Sinn. „Di]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Alcorcón cumple la Ley de la Memoria Histórica]]></title>
<link>http://proyectoalcorcon.com/2008/05/08/alcorcon-cumple-la-ley-de-la-memoria-historica/</link>
<pubDate>Wed, 07 May 2008 20:14:43 +0000</pubDate>
<dc:creator>MAX</dc:creator>
<guid>http://proyectoalcorcon.com/2008/05/08/alcorcon-cumple-la-ley-de-la-memoria-historica/</guid>
<description><![CDATA[Quizás algunos ya se han dado cuenta de que las cosas en Alcorcón están cambiando. La remodelación d]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:left;">Quizás algunos ya se han dado cuenta de que las cosas en Alcorcón están cambiando. La remodelación del equipo de Gobierno Municipal es una de esas cosas que ha cambiado en nuestro Municipio. El paisaje del Parque de los Castillos también ha cambiado, los parkings van acabándose o empezándose, según cual sea el punto de mira. El Ensanche Sur sigue a buen ritmo y se puede ver como cambia el paisaje rural por el urbano. Los obreros que construyen el nuevo Ayuntamiento ya usan los cascos. Los plenos serán presididos por otra persona. La Defensora del Ciudadano empieza su labor. Las pantallas acústicas de la M-406 se han cambiado por un nuevo trazado de la vía. Todo cambia y el cambio es bueno si es para bien.<br />
Y es que este Gobierno Municipal no siempre cambia las cosas por el simple hecho de cambiarlas, algunas veces lo hace por cumplir la Ley. Ya nos anunció el periódico los Mercados el hecho (<a title="El Ayuntamiento cambiará los nombre de las calle franquistas" href="http://www.mercadoalcorcon.es/20071220-el-ayuntamiento-de-alcorcon-cambiaran-los-nombres-de-las-calles-franquistas.html" target="_blank">http://www.mercadoalcorcon.es/20071220-el-ayuntamiento-de-alcorcon-cambiaran-los-nombres-de-las-calles-franquistas.html</a>).</p>
<p>En la Blogosfera de Alcorcón hemos estado atentos a este hecho y hemos logrado ver como ese anuncio ya es una realidad. De hecho &#8220;Los Derechos Humanos&#8221; han sustituido a la &#8220;Avda. de Jose Antonio&#8221; y el &#8220;Parque de Cabañeros&#8221; ha sustituido al &#8220;Gral. Varela&#8221;</p>
<p><a href="http://proyectoalcorcon.files.wordpress.com/2008/05/blogosfera_memoria_hist007.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-59" src="http://proyectoalcorcon.wordpress.com/files/2008/05/blogosfera_memoria_hist007.jpg?w=300" alt="" width="300" height="225" /></a><a href="http://proyectoalcorcon.files.wordpress.com/2008/05/blogosfera_memoria_hist008.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-60" src="http://proyectoalcorcon.wordpress.com/files/2008/05/blogosfera_memoria_hist008.jpg?w=300" alt="" width="300" height="225" /></a></p>
<p>Pues que los alcorconitas no se me vuelvan locos que no me busquen ya más la &#8220;Plaza del 4 de Noviembre&#8221; que ahora es la &#8220;Plaza de Santiago de Compostela&#8221;, que no busquen a los Generales Davila, Varela y Castejón que ahora son parques Naturales &#8220;Teide&#8221;, &#8220;Cabañeros&#8221; y &#8220;Monfragüe&#8221; respectivamente.</p>
<p>Si algún visitante les pregunta por los nombres de estas calles franquistas deben enviarles al Punto Limpio del Ayuntamiento en el Polígono Urtinsa. Allí es donde se las podrán encontrar y nos consta que es allí donde se encuentran</p>
<p><a href="http://proyectoalcorcon.files.wordpress.com/2008/05/blogosfera_memoria_hist003.jpg"></a><a href="http://proyectoalcorcon.files.wordpress.com/2008/05/blogosfera_memoria_hist004.jpg"></a><a href="http://proyectoalcorcon.wordpress.com/files/2008/05/blogosfera_memoria_hist005.jpg"></a><a href="http://proyectoalcorcon.files.wordpress.com/2008/05/blogosfera_memoria_hist005.jpg"></a></p>
<p style="text-align:center;"> </p>
<p style="text-align:center;"><img class="alignnone size-medium wp-image-63 aligncenter" src="http://proyectoalcorcon.wordpress.com/files/2008/05/blogosfera_memoria_hist005.jpg?w=300" alt="" width="300" height="225" /></p>
<p><a href="http://proyectoalcorcon.wordpress.com/files/2008/05/blogosfera_memoria_hist003.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-61 aligncenter" src="http://proyectoalcorcon.wordpress.com/files/2008/05/blogosfera_memoria_hist003.jpg?w=300" alt="" width="300" height="225" /> </a><a href="http://proyectoalcorcon.wordpress.com/files/2008/05/blogosfera_memoria_hist004.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-62 alignright" style="float:right;" src="http://proyectoalcorcon.wordpress.com/files/2008/05/blogosfera_memoria_hist004.jpg?w=300" alt="" width="300" height="225" /></a></p>
<p>Aunque en las fotos la fecha estampada figura el día 5 de Mayo ha sido hoy 07 de Mayo cuando las fotos han sido realizadas en el punto limpio del Ayto. en la calle Polvoranca en el Polígono Urtinsa.</p>
<p>Así ¿podemos decir que la Memoria Histórica de Alcorcón está limpia, por lo menos en lo que se refiere a las calles? NO, NO. Hoy todavía podemos encontrar las calles eliminadas en la misma ubicación que tenían hasta hace unos días. ¿Quieren verlo? Preparense. ¿Dónde? ¿Cómo?</p>
<p>Pues en el Callejero Municipal (<a title="Búsqueda de Calles" href="http://www.alcorcon.es:3080/busqueda7.php" target="_blank">haz click aquí</a>) (Este link ha sido insertado el día 07 de Mayo a las 21:59 horas, puede ser que haya sido modificado por lo que se adjunta imagen de la calle General Davila).</p>
<p style="text-align:center;"><img class="size-medium wp-image-64" src="http://proyectoalcorcon.wordpress.com/files/2008/05/mapa_alcorcon_gral_davila.jpg?w=300" alt="" width="300" height="191" /></p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://proyectoalcorcon.files.wordpress.com/2008/05/mapa_alcorcon_gral_davila.jpg"></a></p>
<p style="text-align:left;"><strong>Moraleja:</strong> El nombre de una calle es algo que se puede cambiar, sino que se lo digan al anterior Alcalde Sr. Zuñiga, le costó las elecciones. Don Enrique Cascallana ha dado nombre a muchas calles, nuevas y antiguas. Que sirva este hecho para recordar a los políticos que quien hoy está en los altares mañana puede estar en un contenedor de un punto limpio, aunque sea un &#8220;emperador&#8221;.</p>
<p> </p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Vocabulaire contemporain (3) -La Charité et la solidarité]]></title>
<link>http://lavoixdansledesert.wordpress.com/2008/03/11/vocabulaire-contemporain-3/</link>
<pubDate>Tue, 11 Mar 2008 14:11:45 +0000</pubDate>
<dc:creator>La voix dans le desert</dc:creator>
<guid>http://lavoixdansledesert.wordpress.com/2008/03/11/vocabulaire-contemporain-3/</guid>
<description><![CDATA[Solidarité &#8211; La solidarité est le substitut idéologique de la charité catholique, sa dégénéres]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><em>Solidarité</em> &#8211; La solidarité est le substitut idéologique de la charité catholique, sa dégénérescence, de sorte que ces deux termes présentent en fait des différences flagrantes.</p>
<p>&#8220;Charité ordonnée commence par soi-même&#8221;. La charité s&#8217;ordonne. Soi, sa famille, sa nation, et son prochain comme dans la parabole du bon samaritain se servent de façon réglée. En d&#8217;autres termes, la charité est dépendante du réel, c&#8217;est à dire des circonstances, et des données qui façonnent notre vie.</p>
<p>L&#8217;ouvrier qui s&#8217;engageait dans une grève était assuré de la solidarité des ouvriers des usines voisines, françaises et mondiales (&#8220;prolétaires de tous les pays unissez-vous&#8221;), c&#8217;est à dire que l&#8217;on passait par dessus les données authentiquement communautaires (la proximité, la région, la nation) pour inventer de nouvelles communautés définies par un cas particulier -l&#8217;appartenance à la classe des prolétaires, dans ce cas précis. Les choses -ô étonnement !- ont tendance à empirer, dans la mesure où l&#8217;on trouve de la solidarité aujourd&#8217;hui jusqu&#8217;envers des groupes de gens avec lesquels non seulement on ne se touve pas de rapport organique, mais même, avec lesquels on serait en peine de se trouver quelque rapport que ce soit. Les français qui se déclarent solidaires des palestiniens me font rire (au moins). Ils rentrent dans cette catégorie pour qui la solidarité ne trouve de raison d&#8217;être que dans un petit épanchement sentimental. La <em>conscience de classe</em> dont parle Marx, cette fumisterie idéologique, est un vestige de l&#8217;ancien ordre de la solidarité, qui désormais a rompu tout cadre, et prétend exister sans aucune ligne directrice un tant soit peu réflexionnée. Réjouissons-nous, car si la solidarité se préfère un simple sentiment sans encadrement, sorte de romantisme somme toute, j&#8217;y vois là un signe de sa fin prochaine.</p>
<p>La charité se pratique, mais la solidarité, elle, n&#8217;engage jamais véritablement l&#8217;individu solidaire. L&#8217;homme charitable donne de lui-même, alors que le sentiment abscons qu&#8217;on appelle solidarité de par sa nature creuse, permet à l&#8217;individu solidaire de ne jamais oeuvrer, de ne jamais donner de lui même. Des figures comme celle de Kouchner, photographié en Somalie avec un sac de riz plus gros que lui, et pour autant vivant en nabab (sans un dixième du goût et de la prestance d&#8217;un nabab, je tiens à le préciser), sont assez parlantes à cet égard, pour que je n&#8217;aie pas à m&#8217;attarder là-dessus. Disons rapidement que la solidarité a un caractère servile fortement marqué : elle permet d&#8217;éviter le service du prochain qui est la norme de la charité (tout en gardant bonne conscience, miracle des temps modernes) : qu&#8217;on ne s&#8217;étonne donc pas qu&#8217;elle soit exaltée dans notre société d&#8217;esclaves. L&#8217;être cynique, est en quelque sorte un vestige de l&#8217;ancien temps, de par son caractère monolythique. Il est incapable de solidarité, car il n&#8217;éprouve en aucun cas le besoin de se donner bonne conscience. Les gamines du Bostwana ont faim ? Il s&#8217;en fout (et moi aussi). Son voisin a besoin d&#8217;un peu d&#8217;argent ? Il s&#8217;en fout tout pareil, alors que dans ce cas précis en revanche, l&#8217;être charitable donne.</p>
<p>La charité est une vertu, et comme telle, grandit celui qui la pratique, tandis que la solidarité ne possède pas ce caractère transcendental, sacré.  Elle n&#8217;est que la sentimentalité du bienpensant, et rien de plus. Nos idéaux étaient des vertus (foi et fidelité, et leurs corrollaires) aujourd&#8217;hui, ce qui nous tient lieu d&#8217;idéal est foncièrement désacralisé. La charité nous relie à notre prochain, et répond à un commandement divin, elle est donc une relation horizontale et verticale. La solidarité est une relation exclusivement horizontale, et ceux de ses chantres qui prétendent le contraire ne font que vernir une coquille vide.</p>
<p>Sous le règne de la solidarité, la société se coupe en deux (le manichéisme, c&#8217;est tellement plus pratique), ce qui lui découvre une filiation démocratique. Chaque évenement coupe <em>de facto</em> la société en deux, les solidaires des uns et le solidaires des autres, comme pour le conflit Israëlo-palestinien, et de plus en plus, les solidaires tout court, des non solidaires, les gentils et les <em>salauds</em> : <em>&#8220;-Comment ? Vous ne vous sentez pas concerné ? -Non mademoiselle, je vous avoue franchement que le sort des arborigènes d&#8217;Australie m&#8217;est complètement égal. &#8211; Et la solidarité ? Nous n&#8217;avons pas les mêmes valeurs !&#8221;</em></p>
<p>Tiens, parlons-en des <em>valeurs</em>. La solidarité, est une <em>valeur</em>. La <em>valeur</em> est le substitut moderne, dûment désacralisé, de la vertu ou du principe (les esprits modernes ont du mal à faire la différence). La charité, elle, s&#8217;accomode très mal de ce cadre étroit, et c&#8217;est pourquoi elle a presque entièrement disparu de nos jours, même de nos paroisses emplies de bons catholiques. Les exemples foisonnent d&#8217;individus des plus atteints par le syndrôme, qui préfèrent acheter des cartes postales à l&#8217;unicef, plutôt que de nourrir le clochard du quartier.</p>
<p>Au delà d&#8217;une simple divergence de termes, c&#8217;est une différence d&#8217;état d&#8217;esprit qui est mise à jour dans cette simple comparaison. &#8220;La charité, pour un égalitariste, est un vice féodal&#8221;, dit Gomez Davila, avec raison. Nous pourrions rajouter que la solidarité est l&#8217;activisme des <em>bienpensants,</em> l&#8217;apanage des mentalités modernes.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
