Hieronder de transcriptie van een gesprek van vier kinderen: twee van bijna vijf, en twee van drie.

“Kijk daar, een huis met een ooievaar!” (Maya, 35 j)

“Die is weggevlogen met een kindje!” (Gaston, 3j)

“Ja, naar Planckendael!” (Max, 3j)

“Nee, die heeft een kindje gebracht!” (Maya, 35j)

“Neeeeeee, kindjes komen uit de buik!” (Mira, 4j 9m)

“Maar hoe komen die daar dan uit?” (Lea, 4j 9m)

“Die komen eruit gekropen!” (Gaston, 3j)

“Neehee, waaaar komen die dan uit?” (Lea, 4j 9m)

Grote schaterlach: “Uit de poep!” (Mira, 4j 9m)

Gigantische schaterlach van allemaal

“Neenee,” lost de buurvrouw het diplomatisch op, “Die komen uit het muisje.”

“Ja,” antwoordt haar driejarig neefje Max, instemmend. En de anderen vinden dit ook weer voldoende … voorlopig.