de-standaard « WordPress.com Tag Feed

Om de week te starten weer eens een kritische blik op de media, waarvan ik toch maar steeds weer denk dat het concept “eindredacteur” is geschrapt. Vandaag 2 leuke berichten uit de geschreven pers, meer bepaald De Standaard en De Morgen. Maar laten we maar even beginnen met dé uitspraak van de dag, uit de mond van die allochtone Antwerpenaar: Filip Dewinter (ja, die is van Brugge!).

Men maakt van een muis een olifant

Het moet natuurlijk zijn “men maakt van een mug een olifant”. Maar dat zullen we Dewinter maar vergeven zeker? Als je zoals hij journalistiek hebt gestudeerd, wat zou je dan iets van taal moeten kennen?

Dan de krant van vanmorgen:

Zoals je ziet, is er hier sprake van de VRT. De VRT moet besparen en minister Ingrid Lieten geeft uitleg. Mooi fotootje om er bij te zetten met een programma van DE VTM! Zeer toepasselijk.

Dan op de site van De Morgen nog een berichtje over Vlaams Belang, deze keer over Frank Vanhecke (foto boven), die het partijbestuur verliet. Het partijbestuur, maar hij blijft wel gewoon in de partijraad. Verwarrende termen? Wel, een krant zonder eindredactie vindt dat blijkbaar ook:

Als de redactie het al niet meer weet, hoe moet de modale burger dat dan nog?

Misschien moeten de bloggers die fouten vinden in de media eens de koppen bijeen steken en elke dag de fouten uit de pers posten. Als iemand zich geroepen voelt, ik wil wel meedoen! En eindredacteur spelen over mijn eigen berichten, zoals het blijkbaar hoort.

Men maakt van een muis een olifant

De cadeauzoeker van de Sint

mkenis — Sun, 29 Nov 2009 14:19:08 +0000

Bijna 6 december. Het zijn drukke dagen voor Sinterklaas, de Heilige man uit Spanje. En hoewel de Si

Vacature bij De Standaard

Emile Plasky — Fri, 27 Nov 2009 19:46:10 +0000

Om voor De Standaard te kunnen gaan werken, moet je een slimmerd zijn. Dat geldt zowel voor de ijdelste chef-Wetstraat als voor de nederigste eindredacteur want dommeriken, daar kunnen ze niets mee doen op De Standaard! Om de slimmerds er uit te kunnen halen, werft De Standaard creatief aan.

Deze vacature bijvoorbeeld, is op dit moment vermomd als pagina op DS Online. Het gaat om een eindredacteur met een specialisatie in interpunctie. Om te solliciteren stuur je gewoon de gecorrigeerde pagina in.

Wij beproefden alvast ons geluk, maar wensen natuurlijk ook alle andere sollicitanten van harte succes!

Er wordt geopend met Duitse aanhalingstekens (onderaan) i.p.v. Nederlandse (bovenaan). Er wordt gesloten met secondetekens i.p.v aanhalingstekens, waarbij er bovendien een spatie teveel staat na de T.

Zie fouten in de titel.

Overal worden secondetekens gebruikt i.p.v. aanhalingstekens. Eén keer wordt een citaat wel gesloten, maar niet geopend (opnieuw met een secondeteken).

Overal worden secondetekens gebruikt i.p.v. aanhalingstekens

Er wordt een rechteraanhalingsteken gebruikt om te openen. En verder worden er secondetekens gebruikt i.p.v. aanhalingstekens.

Enkele aanhalingstekens in 3 zijn niet fout, maar inconsequent met het artikel; daar worden dubbele aanhalingstekends gebruikt voor citaten. In 5 worden minuuttekens gebruikt in plaats van aanhalingstekens.

Afsluitend: onder ‘video’ worden overal minuuttekens gebruikt in plaats van aanhalingstekens.

Bekijk de hele vacature. Over de hele website verspreid vindt u overigens talloze, soortgelijke vacatures. Succes!

Losbandige homo's bestaan, anders was er geen hiv-probleem

Benjamin — Fri, 27 Nov 2009 14:19:05 +0000

Koppen-reportage over HIV bij homomannen stelt Wel Jong Niet Hetero teleur

Wel Jong Niet Hetero is niet opgezet met de Koppen-reportage over onveilig vrijgedrag bij homo’s. De reportage kwam er naar aanleiding van de zware cijfers over hiv-infecties in België. Uit de statistiekjes blijkt dat 1 op de 20 Belgische homomannen seropositief is.

De Koppen-reportage verdeelt de holebi’s. De ene vindt de repo realistisch, de ander stereotyperend. Bekijk Facebook maar is. WJNH betreurt alvast de teneur.

Persbericht Wel Jong Net Hetero: Beeldvorming rond homojongeren en veilig vrijen erg negatief in Koppen
Niet élke homojongen vrijt onveilig

De laatste dagen was er wel wat te doen rond de HIV-besmettingen in Vlaanderen. Dat de cijfers die dinsdag bekendgemaakt werden zorgwekkend zijn, erkent Wel Jong Niet Hetero absoluut. De beeldvorming van homojongeren die daarop volgde, deed ons wel af en toe fronsen. Gisteren in Koppen bijvoorbeeld, zagen we een te eenzijdige blik op hoe homojongens omgaan met veilig vrijen. Niet élke homojongen vrijt onveilig.

“Als holebi-jeugdbeweging zijn we de eersten om te roepen om meer preventie en aandacht voor veilig vrijen”, zegt Seppe Geerts, woordvoerder van Wel Jong Niet Hetero, overtuigd. “We steken daar ook veel moeite in. We weten dat dat nodig is. Ons jaarthema is HIV dit jaar, al onze lokale groepen organiseren activiteiten rond veilig vrijen, op Wereld-Aids-Dag volgende week hebben we een filmavond rond het thema, etc. We zijn ook blij dat andere organisaties, zoals Sensoa, veel moeite steken in preventiewerk. Maar net daardoor wéten we dat er ook heel wat jongeren wél bewust met het thema omgaan.”

Die bewuste homojongeren miste Wel Jong Niet Hetero wat in de beeldvorming van Koppen. Seppe Geerts: “Niet alle homo’s hebben liefjes voor één nacht. Niet alle homo’s vinden HIV vergelijkbaar met het risico van op straat omvergereden te worden. Niet alle homo’s vrijen onveilig. Als holebi-jeugdbeweging willen we toch duidelijk ook een andere kant laten zien. Dergelijke beeldvorming is te stereotiep en daar willen we duidelijk een signaal tégen geven.”

Tim is zo’n bewuste homo-jongen en reageert: “We moeten beseffen dat HIV een realiteit geworden is, ook bij jongeren. Ik ken intussen al een tiental jongeren die seropositief zijn. Ik begrijp wel dat sommigen het leuker vinden zonder condoom, maar als je één keer seks zonder condoom vergelijkt met tientallen jaren lang elke dag pillen te moeten slikken om gezond te blijven, dan is de keuze snel gemaakt.”

Ook Toon reageert op de reportage: “Misschien ligt een belangrijke oplossing ook al in hoe het commerciële milieu omgaat met safe sex. In discotheken en clubs merk je toch snel dat het er wilder aan toe gaat. Hopelijk werken zij ook mee aan HIV-preventie.”

Stereotiep?

Was de reportage (wat) stereotiep? Ja natuurlijk, zo’n item van tien minuten kan niet alle nuances meegeven. Was de reportage realistisch? Dat leek me wel. Of zijn homo’s / homojongeren heiliger dan de paus? Ik denk het niet.

WJNH heeft weliswaar een punt: niet elke homojongere is een losbandige one-night-standnicht die elke week uitgaat en zonder schroom condoomloos vrijt. In dat opzicht was de Koppen-reportage wat eenzijdig en stereotyperend.

Maar, maar, maar. De meeste besmettingen gebeuren binnen de context van een vaste relatie, waarbij de rubbertjes vaak er niet meer aan te pas komen. Overspel à la Flair, dames en heren. Iets waar zowel holebi’s als hetero’s zich aan bezondigen. Ook brave bewuste homo’s als ‘Toon’ en ‘Tim’. Ik zeg niet dat ze overspel plegen, maar iedereen is er vatbaar voor.

Heiliger dan de paus?

“Niet alle homo’s vinden HIV vergelijkbaar met het risico van op straat omvergereden te worden.” Dat vind ik een interessante zin.

Even vergelijken. Verleden jaar is het aantal verkeersdoden in België gezakt onder de 1.000. Verkeersdoden. (Zwaar) gewonden niet meegerekend. Onveilig vrijen is onverantwoord. Nu daag ik iedereen met een rijbewijs uit om in eer en geweten te beweren dat hij nog nooit sneller dan toegestaan heeft gereden, nog nooit een voorrang van rechts genegeerd, nog nooit gebeld heeft achter het stuur en nog nooit gereden heeft terwijl hij eigenlijk te veel had gedronken. Ik daag ook alle voetgangers (iedereen dus) te beweren dat hij of zij nog nooit wild of door het rood de straat is overgestoken.

Nou? Dat is ook onverantwoord gedrag, terwijl iedereen weet dat het gevaarlijk is. In dat opzicht is hiv-onveilig vrijgedrag vergelijkbaar met verkeerscijfers.

Calimero

Wat me stoort aan de argumenten van zij die de Koppen-reportage stereotyperend vonden, zijn de twee onderliggende gedachten.

Blame the media. Koppen heeft zijn werk gedaan: een reportage over onveilig vrijgedrag bij homo’s met een stuk ongecensureerde gay scene. Nadien plaatste onze favoriete homoseksuele nieuwslezer Wim De Vilder alles in perspectief. Wat wil je meer? Gaat een deel van het publiek denken dat alle homo’s onveilig vrijen? Een deel, misschien. Maar dat is onvermijdelijk. Een reportage waarin iedereen braaf is, zou ook de realiteit oneer aandoen.
“Niet alle homo’s hebben liefjes voor één nacht”. Zeker waar. Maar sommige homo’s hebben liefjes voor een nacht. Homo’s die in vaste, zogenaamd gesloten relaties zitten hebben in het verleden soms ook one night stands gehad. Niet alle homo’s zijn discoqueens, niet alle homo’s zijn brave huisnichten en niet alle homo’s zijn bewegingsjeannetten. Homo’s zijn even divers als hun vrijgedrag.

Speel dus niet de Calimero.

Hiv is van iedereen

Hiv is ieders verantwoordelijk. Wie zonder condoom neukt of geneukt wordt, loopt het risico geïnfecteerd te raken. Dat de homo’s van nu er te casual mee omgaan, is een groot probleem. Er is dus veel werk aan de winkel.

Maar laten we niet flauw doen. Losbandige homo’s bestaan, anders was er geen hiv-probleem. Doen alsof ze niet bestaan, ze willen verstoppen, helpt de zaak niet verder. Don’t shoot the pianist, don’t shoot Koppen.

Benjamin

Info over veilig vrijen? Mannenseks.be.

Een beetje mediakritiek

Pieter — Thu, 26 Nov 2009 22:37:45 +0000

Nu wil ik mezelf hier niet opwerpen als de grootste mediacriticus. Toch had ik graag even het woord genomen. Het medialandschap ligt al een tijdje overhoop met de buitenwereld en met zichzelf. Er wordt “gesleuteld” aan allerhande beeldmateriaal. Een van de vele voorbeelden is een Iraanse foto.

Daarnaast worden op verschillende redacties pijnlijke “saneringen” – waar is de tijd dat dit woord als eufemisme gebruikt werd? – doorgevoerd. Journalist worden, er zijn betere vooruitzichten.

Nu probeer ik af en toe wat begrip op te brengen voor een aantal besparingsmaatregelen. Het moet zeker en vast niet gemakkelijk zijn om een papieren krant te runnen in tijden van e-books, iphone, blackberry, netbook en andere multimediageweld.

Toch had ik vandaag mijn twijfels bij het zien van mijn verse krant.

Het betreft de krant van vandaag – nog steeds 26 november – en de editie van woensdag 25 november – jawel, gisteren. Is er hier nu ook al sprake van een besparing wat betreft creativiteit? Of is het louter een stukje subtiele humor van de heer Peter Vandermeersch?

Standaars Online bereikt ongekende hoogtes

mkenis — Thu, 26 Nov 2009 21:52:31 +0000

Woensdag, 25november’09. Een nieuw record werd behaald door één van onze prestigieuzere kranten van

Geen inspiratie bij DS

Maxine — Thu, 26 Nov 2009 09:09:40 +0000

De Standaard lijdt tegenwoordig aan een gebrek aan inspiratie, zo lijkt het. We leggen de krant van 25 november en die van 26 november naast elkaar.

Fernand Vanoutryve (The Boots) over aids: "Veilig vrijen is de enige mogelijkheid"

Benjamin — Thu, 26 Nov 2009 05:43:36 +0000

Fernand Vanoutryve (57) richtte in 1983 The Boots op, een kinky gay bar in Antwerpen. Hij reageert op de nieuwe hiv-cijfers, waaruit blijkt dat 1 op de 20 Belgische homomannen seropositief is.

Veilig vrijen is de enige mogelijkheid, Aids heeft in de jaren tachtig mijn vriendenkring fors uitgedund, Fernand Vanoutryve, Het Nieuwsblad, 26.11.2009

Net zoals wij in de jaren zeventig niet wisten dat het hiv-virus bestond, lijkt het of sommige jonge homo’s het virus vandaag vergeten zijn. Dat kun je ze niet kwalijk nemen. Zij hebben de gruweltijd van de jaren tachtig niet meegemaakt. Het was 1981 toen voor het eerst over aids gesproken werd. In 1983 was er de eerste dode en daarna braken jaren van paniek uit.

Ik heb in die jaren een homobar ingericht: The Boots. Na de seksuele revolutie waren holebicafés erg populair, maar een jaar na de opening hebben we een deel van het café moeten sluiten omdat er geen volk meer kwam. Iedereen was bang. Niemand durfde elkaar nog aan te raken uit schrik voor die onbekende ziekte. Ik heb toen een stuk of tien kennissen verloren. Twee vriendjes zijn gestorven. Aids heeft mijn vriendenkring in de jaren tachtig fors uitgedund.

Roze opa

Nadat in de helft van de jaren tachtig duidelijk werd hoe de ziekte werd overgedragen en we wisten hoe we ons tegen hiv konden beschermen, heeft de homobeweging zich herpakt. Zieken werden verzorgd en preventieteams leverden fantastisch werk. In 1990 kwam er een eerste roze zaterdag en een emancipatiegolf die tot meer rechten zoals het homohuwelijk leidde. Als je dat allemaal hebt meegemaakt, is het logisch dat je anders denkt over veilige seks.

Toch wil ik niet de roze opa uithangen die gaat betuttelen. Je moet de jonge generatie wel duidelijk uitleggen waarom veilig vrijen belangrijk is. Vroeger werden we om de oren geslagen met Benettonfoto’s waarop een familie rond het sterfbed van een aidspatiënt stond. Vandaag zijn de omstandigheden anders en de preventie moet daarop worden afgestemd. Laat de boodschap van veilig vrijen niet ondergesneeuwd worden door kindertekeningen. Stuur hen bijvoorbeeld naar het tropisch instituut en deel condooms uit in homosauna’s.

Condoommoeheid

De homo-emancipatie heeft één negatief aspect met zich meegebracht en dat is de condoommoeheid. Door de virusremmers zie je de aftakeling niet meer. Mensen worden roekelozer. Toch neuken niet alle homo’s er op los. Het gaat om een kleine risicogroep. Maar net aan hen moeten we klaar en duidelijk uitleggen waarom een condoom zo belangrijk is.

Ook al ga je er niet meer dood van, hiv is geen pretje. De medicatie moet heel stipt worden ingenomen. De kwaaltjes en bijwerkingen zijn niet te tellen. En het ergste is waarschijnlijk de onzekerheid waarmee je bij elke infectie te maken krijgt. Ik heb geen pasklare antwoorden hoe die nieuwe preventiecampagnes er moeten uitzien, maar het is belangrijk dat er geleerd wordt uit de geschiedenis. Veilig vrijen is de enige mogelijkheid.

Waarom 1 op de 20 homo's seropositief is

Benjamin — Wed, 25 Nov 2009 06:57:31 +0000

Ontnuchterende cijfers. Voor het zoveelste jaar op rij stijgt het aantal nieuwe hiv-infecties in België. Vooral homomannen lopen een verhoogd risico op hiv-infectie.

Allemaal mensen, Nikolas Vanhecke, De Standaard, 25.11.2009

[…]

Hiv wordt overgedragen wanneer een slijmvlies of de bloedsomloop in aanraking komt met lichaamsvloeistoffen zoals bloed of sperma. Bij anale seks is het risico op overdracht veel groter dan bij andere vormen van seksueel contact.

Daarnaast speelt de seksuele levensstijl van sommige homo’s een rol in de verspreiding van het virus. Voor homomannen is het gemakkelijker om wisselende seksuele contacten te hebben, onder meer in homobars. ‘Wanneer je naar een homosauna gaat, moet je je gedrag aanpassen’, vindt Sergeant. ‘Bij sommige mensen gebeurt dat te weinig. Bij anderen lukt het perfect. Het is een attitude die je moet aanleren.’

Maar homomannen weten ondertussen toch dat zij de risicogroep bij uitstek uitmaken? Waarom vrijen ze dan niet gewoon consequent met een condoom? ‘Ze doen dat net meer dan andere groepen’, reageert Sergeant. ‘Zestig procent van de homomannen geeft aan dat ze de voorbije zes maanden geen onveilige contacten hadden met occasionele partners. Van de overige veertig procent had de meerderheid maar één of twee keer onveilige seks. Homo’s die frequent onveilig vrijen, maken een absolute minderheid uit.’

Maar één keer kan natuurlijk al genoeg zijn. ‘Als je vraagt aan homomannen of ze altijd veilig vrijen, zullen ze “ja” antwoorden. Maar ook wie de bedoeling heeft om altijd veilig te vrijen, maakt al eens een fout. We zijn allemaal maar mensen. Uiteindelijk voelt seks zonder condoom voor zowel hetero- als homoseksuelen het meest natuurlijk aan. Wanneer je onder invloed bent of wordt meegesleurd in het feestgedruis of door gevoelens van verliefdheid, gebeurt het dat je vergeet een condoom om te doen.’ Een moment van nonchalance kan dus levenslange gevolgen hebben. En de verantwoordelijkheid daarvoor wordt soms te veel gelegd bij hiv-positieve mannen, vindt Sergeant. Voor onveilige seks ben je altijd met twee.

Volgens Sergeant valt het probleem ook niet zomaar terug te brengen op ‘losse contacten zonder condoom’. Zo wordt de helft van de nieuwe diagnoses vastgesteld bij mensen die een vaste relatie hebben. Sergeant: ‘Je begint een nieuwe relatie, vertrouwt elkaar steeds meer en op een dag laat je het condoom achterwege. Zonder dat de beide partners zich hebben laten testen op hiv. Vooral bij jongeren is dat een probleem. Jezelf één keer per jaar laten testen zou daarom een vaste gewoonte moeten zijn.’

En je laten testen moet je zeker doen na elk risicovol contact. Want wanneer we naar de hiv-epidemie kijken, valt op dat de helft van de nieuwe infecties wordt veroorzaakt door mensen die zelf net geïnfecteerd zijn. Sergeant: ‘We weten nu dat de epidemie in grote lijnen wordt aangewakkerd door mannen die zonder het te weten recent het hiv-virus binnen hebben gekregen. Die zijn superbesmettelijk en zolang ze zich niet laten testen, weten ze het zelf niet.’

Restjesman

hanne lefèvre — Wed, 25 Nov 2009 00:52:48 +0000

Sommige raadsels lossen zichzelf op. Je loopt er al een hele tijd mee in je hoofd, en het raakt maar niet opgelost. Je probeert het te vergeten, maar geregeld moet je er toch aan denken en frustreert het je dat je de oplossing niet vindt. En dan, plots, komt het antwoord in je hoofd. Doe je een rondedansje rond jezelf. En blog je erover.

Restjesman is een oude bekende. Al vier jaar tobde ik op zijn persoon. Wie is hij? Wat doet hij? maar vooral: waarom eet hij de restjes van de borden in het studentenrestaurant? Ik leerde hem kennen toen ik zat te studeren in de boekentoren. Ik zat er elke dag. Hij ook. Telkens kwam hij rond de middag toe, meestal in dezelfde kleren. Hij las er de kranten. De Morgen, De Standaard, De Volkskrant en het NRC Handelsblad, aan de andere waagde hij zich niet.

Ook op straat kwam ik hem tegen. In de delhaize op de kouter, aan de watersportbaan, aan ‘t zuid. hij was altijd te herkennen aan zijn verkleurde Eastpak-rugzak. Vaak had hij ook De Morgen in de zak van zijn zwart velouren jasje zitten. Dat vonden we raar. Hij las de kranten toch gratis in de boekentoren? Toen dachten we nog dat hij een zwerver was, of een dakloze. Omdat hij altijd dezelfde kleren droeg. Er zat een gat in zijn pull. Maar plots had hij dan een hele nieuwe tenue, en moesten we een andere denkpiste zoeken. Later dachten we dat hij voor de uitdaging alles gratis probeerde te doen in zijn leven. Maar dan zag ik hem een pot yoghurt kopen in de delhaize.

Uren hebben we over hem nagedacht, daar in die bibliotheek. Maar we zagen hem ook in het studentenrestaurant. Daar wandelde hij subtiel via de uitgang naar binnen en installeerde zich in een onopvallend hoekje. Vervolgens ging hij op zoek naar een plateau van iemand die zijn bord niet had leeggegeten, en wandelde daarmee naar zijn plaats, alsof hij het juist had betaald aan de kassa. Zo deed hij dat een paar keer per maaltijd, tot hij genoeg gegeten had. Hoe subtiel hij ook was, bij de vaste klanten was hij een fenomeen geworden. Sommigen probeerden hem te plagen door restjes eten met heel veel peper achter te laten, of briefjes “aan restjesman”. Soms zagen we hem daar elke dag, soms maanden niet.

We vatten het plan op hem te achtervolgen, tot er duidelijkheid zou komen in de kwestie, hem vervolgens aan te spreken, en te confronteren met de feiten, à la “we weten wel waar je mee bezig bent hoor!” Nu ben ik blij dat we dat niet hebben gedaan. Het mysterie zou te hard en te plots zijn ontkracht.

Daarnet bedacht ik, vanuit het niets, een heel nieuwe theorie over restjesman. Elk detail lijkt te kloppen, dus deze is misschien wel de echte. Na vier jaar observatie kan dat toch wel tellen.

tromgeroffel….

Restjesman is een freelance journalist. Misschien zelfs een Nederlandse reporter in België. Zo kan alles logisch worden verklaard.

- Hij leest elke dag de kranten omdat hij natuurlijk mee moet zijn met de actualiteit

- Hij moet overdag niet werken, want doet dat wanneer hij wil, gezien hij zelfstandig is

- Soms heeft hij niets te eten, omdat er geen werk is, anders wel en koopt hij yoghurt

- Soms heeft hij geen geld voor kleren, en heeft hij een gat in zijn pull, dan schrijft hij een heel erg goed artikel en kan hij een hele nieuwe tenue kopen.

- Hij leest de Volkskrant en het NRC Handelsblad omdat hij uit Nederland komt.

Ik heb Gent een paar maanden geleden geruild voor Brussel, en zit dus niet meer elke dag in de boekentoren zoals vroeger. Ik begin hem stilaan te missen, en vraag me af of hij mijn afwezigheid ook al heeft opgemerkt. Wat ik nu zou willen, is dat hij weet dat hij Restjesman heet, vervolgens die term googelt, hier terechtkomt en een reactie achterlaat en eindelijk laat weten of het waar is of niet. kan je dat voor me doen restjesman? Asjeblieft?

1 op de 20 Belgische homomannen heeft HIV

Benjamin — Tue, 24 Nov 2009 19:37:48 +0000

Het Wetenschappelijk Instituut voor Volksgezondheid telde in 2008 1079 nieuwe hiv-besmettingen. Vooral homomannen met de Belgische nationaliteit lopen een verhoogd risico op infectie.

Persbericht: Nieuwe Hiv-diagnoses bij homomannen blijven stijgen

In 2008 noteerde het Wetenschappelijk Instituut voor Volksgezondheid 1.079 nieuwe diagnoses met hiv in Belgiė. Het aantal nieuwe diagnoses dat in Belgiė wordt vastgesteld, blijft al ongeveer zes jaar rond de duizend schommelen. Van de nieuwe diagnoses in 2008 kennen we niet van iedereen het geslacht, de nationaliteit en de waarschijnlijke overdrachtswijze.

400 van het aantal nieuwe diagnoses wordt vastgesteld bij mensen die geen Belgische nationaliteit hebben, 363 bij Belgen.

Sinds 2000 is er een toename van het aantal nieuwe diagnoses bij Belgen. 88% van de nieuwe diagnoses bij Belgen worden vastgesteld bij mannen. In bijna acht op de tien gevallen werden deze mannen waarschijnlijk besmet via homoseksuele overdracht. Dat is een stijging met 20% ten opzichte van het voorgaande jaar. Deze toename van diagnoses bij homomannen begon in 2000. In 2010 zal Sensoa haar preventie-inspanningen naar homomannen nog verhogen.

Cijfers

Van de 363 nieuwe diagnoses vastgesteld bij Belgen verliepen er 245 via homoseksuele contacten. Ongeveer een derde van de nieuwe diagnoses bij Belgen gebeurde via heteroseksuele overdracht. In 2007 was er al een toename van het aantal nieuwe diagnoses bij homomannen, een stijging die in 2008 wordt verder gezet.

Bij de 400 diagnoses bij niet-Belgen merken we bij mannen ook een toename van diagnoses veroorzaakt door homoseksuele contacten, een verdubbeling sinds 2000. Daarbij gaat het in de eerste plaats over mannen uit buurlanden, waar eveneens een stijging wordt opgetekend van het aantal nieuwe diagnoses onder homomannen. De stijging in Belgiė past dus binnen een internationaal fenomeen. Toch is het merendeel van de diagnoses bij niet-Belgen, vastgesteld in Belgiė, veroorzaakt door heteroseksuele overdracht. Dit weerspiegelt dan weer de epidemie in Sub-Saharaans Afrika, waar Belgiė nog steeds nauwe banden mee heeft.

Oorzaken

De oorzaken van het hoge aandeel van homomannen zijn zeer divers en complex, en werken op elkaar in. Belangrijkste oorzaak is wellicht dat er meer mannen met hiv binnen een relatief kleine groep voorkomen. Wanneer veel hiv voorkomt in een relatief kleine groep, is het risico om met hiv in contact te komen veel groter.

De doelgroep homomannen heeft meer wisselende contacten dan de heteroseksuele bevolking en hun relaties hebben vaker een meer open karakter. Een kleine minderheid van de doelgroep heeft een zeer grote seksuele activiteit. Het aanbod van plaatsen binnen het homomilieu en op internet waar men relatief makkelijk seksuele contacten kan leggen, is groot. Ook wordt hiv bij anale seks makkelijker overgedragen.

Een andere oorzaak is het toegenomen aantal besmettingen met seksueel overdraagbare aandoeningen (soa) binnen de doelgroep. Iemand met hiv die besmet is met een soa , besmet sneller anderen met hiv. Omgekeerd geldt ook dat iemand met een soa ontvankelijker is voor een besmetting met hiv.

Maar homomannen vormen voor hiv niet alleen de grootste risicogroep, zij leveren ook de grootste preventie-inspanningen. Naar schatting 60 % neemt geen enkel risico met hiv. Dit aandeel blijft min of meer constant, ook na vijfentwintig jaar hiv-bedreiging. 40% heeft het moeilijk om het vrijen veilig te houden. Meestal gaat het daarbij om sporadisch onveilige contacten, slechts een kleine minderheid neemt geen voorzorgen. Maar, in een groep waarin het aantal dragers van hiv op vijf jaar met 50% is toegenomen, leidt ook beperkt risicogedrag tot meer besmettingen.

Respons

Deze cijfers zijn geen verrassing voor Sensoa. Ook in onze buurlanden merkt Sensoa dezelfde trends. De voorbije vier jaar is er dan ook in toenemende mate geļnvesteerd in preventie naar de doelgroep homomannen .
Dat resulteerde in een aantal vernieuwende initiatieven zoals de website www.mannenseks.be.

Gemiddeld vier preventiecampagnes per jaar met heldere, confronterende preventieboodschappen sensibiliseren homomannen in de homohoreca en op internet. Bijvoorbeeld over het feit dat 1 op 20 homomannen besmet is met hiv. Vrijwel alle Vlaamse homozaken, waar homomannen seks kunnen hebben, profileren zich als een Safe Sex Zone: condooms en glijmiddel zijn er gratis of makkelijk verkrijgbaar en preventiemateriaal van Sensoa is er duidelijk aanwezig en wordt goed gedistribueerd.

Ook met holebi-organisaties als Ēavaria en Wel Jong Niet Hetero en met het Instituut voor Tropische Gezondheid werkt Sensoa nauw samen om de aandacht voor de hiv-problematiek binnen het homomilieu te garanderen.

In 2010 zal Sensoa extra inzetten op sensibiliserende en informerende acties op het terrein om zo de zichtbaarheid van hiv in de homogemeenschap nog te verhogen. Een jaar lang zal alle preventiewerk in het teken staan van ‘Talk Positive’, de grootste Vlaamse campagne ooit naar homomannen. De campagne wil aanzetten tot betere afspraken tussen partners, homomannen die zich sneller op hiv en soa laten testen en last but not least: consequent condooms gebruiken.

Om het aantal nieuwe infecties te doen dalen, is echter meer nodig dan informeren en sensibiliseren. Er is extra wetenschappelijk onderzoek nodig om een scherp profiel af te bakenen van de groepen die het hoogste risicogedrag vertonen. Daarnaast dringt Sensoa er bij de federale overheid op aan om werk te maken van een gecoördineerd aidsbeleid in Belgiė, iets wat tot op heden ontbreekt. Dit moet onder meer zorgen voor extra stimulansen om het zorg- en preventieaanbod beter op elkaar af te stemmen. Sensoa is ook vragende partij voor meer gespecialiseerde testcentra en meer counseling voor (seropositieve) homomannen.

Het gehele cijferwerk vind je hier.

Hiv-besmettingen in België
2008: 1.079
2007: 1.051
2006: 1.014
2005: 1.074
2004: 1.002
2003: 1.052
2002: 989

Diepzee

Gemarkeerd — Tue, 24 Nov 2009 13:23:04 +0000

Uit De Standaard van 24/11/2009.
Ben vooral tevreden hoe mooi deze de diepte in scrollt.
Making of video: hier klikken.

Meer lezen? Klik op de Archive pagina bovenaan of het pijltje hiernaast.
Meer weten? Klik op de About pagina bovenaan.
Meer vriendjes? Klik hier voor de Facebook fanpage.

Geitje

zwHANSje — Tue, 24 Nov 2009 07:14:07 +0000

Deze morgen heb ik even moeten lachen bij het lezen van de krant. Ik citeer: ‘Het vluchtvoertuig, een 2 pk’tje, belandde in de gracht’. Om jullie het plezier niet te ontnemen, vind je hieronder het volledige artikel.

Toch vraag ik me af waarom de agenten op het geitje moesten schieten. Eén druk op het gaspedaal en ze hadden het boefje zonder problemen ingerekend. Bovendien had de man van het takelbedrijf rustig in zijn bed kunnen blijven liggen.

bron: De Standaard - 24/11

Ook Man Bijt Hond ging dieper in op dit voorval. Bekijk de reportage hier.

2008: 1079 nieuwe HIV-besmettingen in België

Benjamin — Tue, 24 Nov 2009 07:06:41 +0000

Vorig jaar hoorden 1079 inwoners van België dat ze seropositief zijn. Dat meldt het Wetenschappelijk Instituut voor Volksgezondheid. Bij de Belgen raken vooral homomannen besmet met HIV. In 2007 werden er 1057 nieuwe gevallen geteld.

Homo’s lopen vaker hiv op, De Standaard, 24.11.2009

BRUSSEL – Het aantal hiv-diagnoses bij homomannen blijft stijgen. In 2007 deed zich een stagnatie voor, maar de cijfers voor 2008 zijn minder hoopvol.

Vorig jaar kregen 1.079 mensen in ons land te horen dat ze besmet waren met hiv, het virus dat tot de ziekte aids kan leiden. Dat zijn drie nieuwe diagnoses per dag. Zo blijkt uit cijfers van het Wetenschappelijk Instituut voor Volksgezondheid, die vandaag verspreid worden.

Onrustwekkend is dat het aantal nieuwe diagnoses bij homomannen weer in stijgende lijn zit. ‘Dat is zo sinds 2001. Jaarlijks stijgt het aantal diagnoses in deze groep met 20 procent. Maar in 2007 zagen we een stagnatie en we hoopten dat die zou doorzetten. Dat blijkt nu niet het geval’, zegt Marleen Zoïle van Sensoa.

Van de 1.079 nieuwe diagnoses is maar in 763 gevallen informatie over geslacht, nationaliteit en overdrachtswijze bekend. Hiervan zijn er 363 diagnoses bij Belgen en 400 bij niet-Belgen. En onder de Belgen bevonden zich 245 mannen die besmet raakten door seksueel contact met een andere man. Dat is zeven op de tien.

Bij de niet-Belgen is er nog altijd het meest ‘overdracht’ via heteroseksuele contacten. ‘Maar ook hier is de overdracht tussen mannen in opmars’, aldus Zoïle.

Geregeld duiken horrorverhalen op over homomannen die bewust onveilig vrijen met een besmet persoon. ‘Er is zeker een kern die risico’s neemt’, zegt Marc Sergeant, bij Sensoa verantwoordelijk voor preventie bij homomannen. ‘Maar het gros is zich erg bewust van de noodzaak van veilig vrijen en doet dat ook.’

‘Alleen, hiv komt heel veel voor bij homomannen: we schatten dat 1 op de 20 besmet is. Bij hetero’s is dat maar 1 op de 20.000. Eén keer onveilig vrijen kan dus veel grotere gevolgen hebben als je homo bent.’

Sergeant merkt ook op dat homomannen zich veel vaker laten testen op hiv, en dat de preventie daar de jongste jaren op aangestuurd heeft. Dat kan ook een verklaring vormen voor de stijging.

‘Vroeg testen, en na elk onveilig contact, is erg belangrijk. Want mensen die pas besmet zijn, zijn zelf superbesmettelijk, omdat het aantal T4-cellen in hun bloed dan erg hoog is. We vermoeden dat veel besmettingen gebeuren door mensen die nog niet weten dat ze besmet zijn, en dat willen we vermijden.’

Vrijwel alle homo-horecabedrijven in Vlaanderen hebben het charter ‘Safe Sex Zone’ ondertekend, wat inhoudt dat condooms, glijmiddel en preventiebrochures er makkelijk te vinden zijn.

Haiku Herman

Frederik Debrabandere — Mon, 23 Nov 2009 19:34:39 +0000

Eindelijk vind ik nog eens de tijd om, tussen al het schoolwerk door, hier nog iets te schrijven. Ve

Kamagurka

Wouter Van Vooren — Mon, 23 Nov 2009 19:25:06 +0000

De Standaard // 31 okotber 2009

Google en de misplaatste advertenties

Lorenz — Sat, 21 Nov 2009 12:39:41 +0000

Vandaag las ik een luguber artikel op De Standaard Online:

“De politie van Peru zegt een bende op het spoor te zijn gekomen die mensen vermoordde om hun lichaamsvet door te verkopen aan de cosmetische en farmaceutische industrie in Europa.”

“De verdachte heeft verklaard dat de bendeleden de slachtoffers eerst vermoordden, daarna hun hoofd en ledematen afhakten, waarna hun organen werden weggehaald en de rompen aan haken boven brandende kaarsen werden opgehangen, om zo hun lichaamsvet te laten smelten. Het vet werd dan opgevangen in kuipen.”

Zoals op veel websites verzorgt Google Ads de advertenties bij een artikel. Op basis van de meest gebruikte woorden in de tekst, kiest Google Ads geschikte advertenties. Ik vond ze deze keer een beetje misplaatst.

bron: De Standaard Online

Het volledige artikel lees je hier.

De fabel van Sultana

treiner — Tue, 17 Nov 2009 21:14:35 +0000

Mijn professionele overstap naar Nederland heeft mijn leven meer dan overhoopgehaald. Ik ben ondertussen geëvolueerd van lichtgewicht naar zwaargewicht, niet zozeer professioneel als wel fysiek. En dat zonder lekker eten, waarschijnlijk teveel karnemelk en kaas. De trein krijgt me nog met veel moeite tot in Rotterdam getrokken. Ik neem de helft van de vertragingen voor mijn rekening.

Ik heb heimwee naar mijn atletisch lichaam van voorheen. Ik wil niet wachten tot 1 januari met goede voornemens, ik begin er nu al aan. De eerste stap is gezet, ik praat erover! Ik schrijf erover, ik lees zelfs over diëeten. Ik ben goed bezig! Ik ben me bewust van de extra kilo’s en vooral, ik koop Sultana koekjes.

Niet lang geleden publiceerde het Standaard Magazine het verhaal van een vermageringswedstrijd tussen twee oud collega’s van me, Tom en Peter. Het leek meer op spekschieten, dan op een objectief verslag. Vermageren ging als vanzelf, de kilo’s vlogen er af, één groot succesverhaal, echt vet.

Ze hadden niet eens zo veel minder gegeten, gespreid was het toverwoord. De ganse dag door. Sultana koekjes daar draait het allemaal om. Heb je een beetje honger ,eet je gewoon even een Sultanatje tussendoor. Zeg nooit meer Sultana trouwens. Het leek meer een gesponsorde vermageringskuur en een grote leugen! Samen met mij is de kwaliteitsjournalistiek daar blijkbaar ook op de trein gestapt.

Massa’s Sultana’s heb ik gekocht, mijn schuiven puilen uit. Alle smaken alle kleuren alle merken. Een nooit gezien aantal bosvruchten met exotische appel en rozijnen extracten verorber ik. Er is geen braambes meer te vinden in Nederland, ze liggen allemaal in mijn schuif, het bosvruchtenalarm is afgeroepen.

Maar heel die koekjestherapie werkt voor geen meter, voor geen kilo. Omgekeerd zelfs. Hoe meer koekjes ik eet, hoe minder dat het me precies helpt.

Een zilveren schaal

Mensbrugghe — Tue, 17 Nov 2009 10:34:08 +0000

Het is alwéér bijna een maand geleden dat ik nog eens iets op m’n blog gezwierd heb. Dju. Hoe is dat toch mogelijk? Ik begin stilaan te overwegen om alles wat ik voor het journalistieke laboratorium De Werktitel schrijf ook op mijn blog te posten. Want nu lijkt het alsof ik geen klop meer doe. Maar klop of géén klop: ik ben wel genomineerd voor de verkiezing van de Site van het Jaar 2009. Breng uw stem uit en ontvang mijn dankbaarheid uit een zilveren schaal.

Iets meer dan een maand geleden ging De Werktitel online, en dat is te zien aan de bijdrages op mijn persoonlijke blog. Die munten tegenwoordig uit in afwezigheid. Dat wil zeggen dat ik mijn blog zal moeten heruitvinden, bijvoorbeeld door er gewoon kortere dingen op te smijten. Losse bedenkingen waar je geen halve dag op zit te zwoegen. Hapklare brokken onzin die makkelijk mee opgaan in de Waan van de Dag. Een studie van een of ander pr-bureau zal bewijzen dat mijn publiek daarop zit te wachten.

In de tussentijd verwijs ik u graag door naar De Werktitel zelf (zie de link hierboven, ik plaats hem geen twéé keer). Ik heb daar nog niet eens tien artikels voor geschreven en toch lijk ik heelder dagen in de weer voor ons fijne freelancecollectief. Dat heeft ermee te maken dat ik – tegen al mijn dure eden en in bloed gedrenkte beloftes in – eindredactie pleeg voor De Werktitel. Als ik zelf iets schrijf, zijn de reacties verdeeld. Wat interessant is. Een kleine minderheid zegt dat ze zich een kriek gelachen hebben met mijn satirische stukken, de overgrote meerderheid begint er gewoon niet aan, en een andere kleine minderheid laat niet na me op mijn onkunde te wijzen. Leutig.

Ondanks mijn bijdragen is ook De Werktitel genomineerd voor de Site van het Jaar 2009, en wel in de categorie ‘Nieuws en duiding’. Ik vind dat stoer. We staan met moeite een maand online en we hebben al meteen de weg gevonden naar het establishment. Het wordt tijd dat we eens iets vriendelijks schrijven over de regering, zodat onze toekomst helemaal verzekerd is. Soit, als ge op mij stemt in de categorie ‘Blogs’ kunt ge evengoed ook een stem uitbrengen op De Werktitel. Zo moeilijk is dat niet, hein.

Als ge desondanks zegt: pfff, De Werktitel, De Werktitel, voor mij is er maar één site die ertoe doet, en dat is standaard.be, dan zal ik u niet komen onthoofden met een zilveren schaal. Ik zal daarentegen zeggen: ook goed. Ik schrijf nu namelijk eveneens af en toe voor De Standaard. ‘t Is te zeggen, mijn eerste reportage (alleen voor abonnees), over middeleeuwse Gentse kelders en een onderaardse gang van de Duitsers aan het Sint-Baafsplein, is gisteren verschenen. Maar als alles loopt zoals het lopen moet, komen er weldra meer. Het zullen vooral reportages zijn over het verborgen leven in Gent, dingen die niet echt passen op De Werktitel.

En – haha! – op De Werktitel zet ik dan de dingen die niet echt passen in De Standaard. Zo ben ik thans al vele dagen bezig met het uittikken van een lange reportage over het Lobroekdok in Antwerpen. Dat moet iets worden in de stijl van mijn verslag over het beruchte kanaaldorp Desteldonk, dat door velen nog altijd als het hoogtepunt van deze blog wordt beschouwd. Met zoiets moet ik bij De Standaard allicht niet afkomen, of ik krijg een doos Tamiflu in mijn pollen gedrukt en het vriendelijke verzoek om pas terug te keren als ik helemaal genezen ben.

Maar bon, ik zou u los daarvan iets willen vragen: hebt ge deze voorlopig laatste blogpost werkelijk helemaal tot hier gelezen? Dan zijt ge allicht nog niet gaan stemmen. Wilt ge dat dan verdorie nu onmiddellijk doen!

Overigens een aanvulling ná het publiceren van dit bericht. Op de blog van Houbi, wie of wat dat ook moge zijn, staat een schoon overzicht van alle genomineerden. Die mens heeft er zijn werk in gestoken, dus moogt ge óók op hem stemmen (per categorie mag men drie stemmen uitbrengen, vandaar).

De site van de Site van het Jaar 2009. Als ge op het bolleke naast mijn naam klikt, moogt ge ook op het bolleke naast Houbi's naam klikken. Uit elementaire dankbaarheid.

Baard

sart68 — Tue, 17 Nov 2009 07:02:00 +0000

Een opdracht voor De Standaard Magazine van een tijdje geleden, die uiteindelijk dan toch niet verschenen is.
Ik moest iemand 48 u. lang op regelmatige tijdstippen fotograferen zodat je kon zien hoe zijn baard groeide. Slachtoffer van dienst was Pierre Elitaire.
Het moeilijkste aan het hele concept was zo verschillend mogelijke foto’s maken. Ik had telkens voor een neutrale gezichtsuitdrukking kunnen kiezen, maar dan werd het zo saai. Pierre was het aan het einde van dag 2 dan ook kotsbeu om gekke bekken te trekken.
Verder moest ik er ook voor zorgen dat de cadrage ongeveer altijd gelijk was. Werken met een vast objectief (35mm) en kiezen voor gelijkaardige instellingen, was dus de boodschap. Een studiosetting was geen optie want de art director wilde wat variatie in de beelden.

Doodrijders en hun daden

lauryne — Sat, 14 Nov 2009 15:37:11 +0000

Vandaag staat naar aanleiding van de aanrijding van de 4 studentes een artikel in De Standaard, “Ik doe nog altijd alsof dat ongeval nooit gebeurd is”, een interview met Machteld. Zij was 7 jaar geleden één van de twee overlevenden van een gelijkaardig accident. Dit citaat was voor mij de perfecte weerspiegeling van mijn mening:

“Zolang we als maatschappij aanvaarden dat je mag rijden én drinken’, vertelt ze zeven jaar later, ‘horen die ongevallen erbij.”

Ik vind het inderdaad vreselijk dat het in onze maatschappij normaal wordt bevonden om te drinken en dan de baan op te gaan. Dat je je kan intekenen op een betalende sms-service die je waarschuwt voor alcoholcontroles. Dat het ‘niet cool’ is om BOB te zijn, maar dat die mensen juist eens zo veel respect verdienen. Dat het eens te meer wél cool is om naar programma’s te zien waar ze aan gigantisch hoge snelheden door de straten racen. Toegegeven, een accident is soms gauw gebeurt en zonder alcohol of drugs in het spel kan dat soms ook het geval zijn. Maar ik denk niet dat het zinnig is om de effecten van alcohol of drugs in vraag te stellen… Hoewel dit door jongeren (dit zijn mijn leeftijdsgenoten, ik weet niet of dat bij oudere mensen ook het geval is) systematisch geminimaliseerd wordt. Een letterlijk citaat van toen ik bij K. op kot in de keuken was:

“Jamaar, één of twee pinten, dat voelt ge niet hoor! Dat maakt helemaal niets uit!”

En daar gaat het dus al mis… Het is duidelijk dat de collectieve boosheid die ontstaat na zo’n aanrijding niet in verhouding is met het gedrag dat diezelfde personen zullen vertonen op het moment dat ze naar huis rijden en misschien een glaasje teveel op hebben.

Tot slot nog dit: ik begrijp soms de publieke opinie wanneer mensen weer eens verontwaardigd zijn als een dader een (veel te) lage straf krijgt. Maar het gaat zeker niet altijd om het feit of ze een lage straf krijgen of niet. De straf moet efficiënt zijn, moet zijn doel bereiken. Bereik je dat doel door die mensen in de gevangenis te steken, door hun rijbewijs af te nemen? Misschien wel… maar wat volgens mij pakken efficiënter is, is deze mensen gedurende een lange tijd een alternatieve straf geven waarbij ze zeer vaak in contact komen met slachtoffers van gelijkaardige misdrijven. Ik ben zelf een emotioneel en betrokken iemand, ik zou er kapot van zijn moest ik ooit iemand het leven beroven op zo’n manier. Maar niet iedereen is zo, en ik denk dat je op een gegeven moment zelfs van een staalharde johnny een betrokken iemand kan maken wanneer hij zeer duidelijk met de gevolgen van zijn daden wordt geconfronteerd, wanneer hij zich niet meer kan verschuilen achter een onverschillig gelaat.

Nog even een kanttekening:
De dader voelt zich in dit geval misbruikt door de pers, want hij wordt door het slijk gesleurd en hij had ‘maar twee pinten’ op. De vader van de dader is verontwaardigd dat ze zijn zoon zo hard behandelen. Wel, daar begint het. Zulke gevoelens, daar moet ik niet van weten. Het enige wat ik van die man wil horen is berouw. En een teken dat hij beseft wat de gevolgen van zijn daden zijn. En natuurlijk zal ook zijn leven getekend zijn, maar die keuze heeft hij gemaakt op het moment dat hij in de auto kroop, met (een beetje) teveel op en toen hij het gaspedaal indrukte en te snel reed. De families van de slachtoffers hebben die keuze niet kunnen maken…

Wat een opmerkingsgave!

Maxine — Fri, 13 Nov 2009 12:16:31 +0000

Vandaag in De Standaard:

De vader van Younes, Mohamed Jratlou uit de Komense deelgemeente Le Bizet, zat gisteren een hele middag in de kantoren van de politie van Komen. Hij meldde zich rond 14uur aan en was gisteravond nog niet opnieuw naar buiten gekomen. Wat zich binnen afspeelde, bleef onduidelijk, maar alles wijst erop dat de speurders hem nog een keer wilden verhoren over de verdwijning van zijn zoon.

Duh…