W obliczu sytuacji w koszalińskim muzeum, wywołanej, czego wszyscy w dziwny sposób się wypierają, sporem personalnym, ale tyczącej się jednak szerszego problemu (co osoba, to go inaczej definiuje), zorganizowano dyskusję ph. “Czy w Koszalinie jest miejsce dla sztuki nowoczesnej?”.

Czy w Koszalinie jest miejsce dla sztuki nowoczesnej?

Zgodnie z założeniami, pierwsze dwie godziny zostały zdominowane przez środowiskowe TWA. Barwne wypowiedzi wygłaszali wpierw goście z miast ościennych. Było o ich maryjnej misyjności, mnogości dokonań, najjaśniejszym dorobku i finansowym wymiarze ich aktywności, zaspokajanym przez ministerstwo, sejmiki województwa i poszczególne samorządy, który to model zebrani prelegenci uważali za oczywistą oczywistość. Myśl dnia zaserwował Daniel Muzyczak, który stwierdził, że o ile z nadawaniem komunikatu artystycznego nie jest źle, o tyle z jego właściwym odbiorem i owszem, problemy częstokroć mają ludzie z wyższym wykształceniem, którym

trzeba tłumaczyć sztukę nowoczesną

Głos zabrany przez koszalinian niemal niczym się nie różnił od poprzedników. Andrzej Ciesielski jako jedyny przeczytał swoje wystąpienie, w którym skupił się na sobie, swojej ŚP galerii “Moje archiwum” i zgromadzonych przez siebie zbiorach, które obecnie bezużytecznie leżą przykryte kurzem. Całość miała być pośrednim wyrazem nacisku wobec władz miasta, reprezentowanych na sali przez wiceprezydenta Krzyżanowskiego i przewodniczącego komisji kultury Tarnowskiego, zmierzającego do stworzenia w Koszalinie autonomicznego Centrum Sztuki Współczesnej. Ten pierwszy, na pytania Ryszarda Ziarkiewicza o przyszłość Sceny, która ze względu na działania inwestycyjne KBP w ciągu najbliższych paru miesięcy będzie musiała się wynieść z dotychczasowej siedziby, zaproponował przeniesienie galerii do budynków Politechniki przy Racławickiej. Oferta pozostała bez reakcji zwrotnej.

Kuriozalne było wzajemne i wielokrotne przerzucanie się obu stron pytaniem

czyją rolą jest troska o sztukę?

Jeden zrzucał odpowiedzialność na drugiego, twierdząc, że to decyzja głównie polityczna, a drugi na pierwszego, że inicjatywa leży po stronie środowiska. Całość była doskonałą ilustracją miejsca, w którym się obecnie znajdujemy, jako miasto i jego mieszkańcy. Jeśli nie potrafimy nawet rozmawiać, to z czym do ludzi?

Sal wypełniona ledwo w połowie była dowodem na zainteresowanie tematyką debaty

W polemikę wszedł Krzysztof Urbanowicz, którego kontrargumenty rozpoczęły właściwą dyskusję. Pytał o istotę sztuki jako takiej, definicję jej współczesnej wariacji, czy forsowany model ekonomiczny, którego nieodzownym elementem na być finansowanie kultury przez szeroko pojęte państwo, czemu przeciwstawiał 30 miejsc w Koszalinie, gdzie sztuka nowoczesna prywatnym sumptem jest prezentowana. Obie strony wymieniały się na przemian racjami, każda pozostała przy swoich poglądach.

Emocjami uniósł się Zdzisław Pacholski, który podjął wątek personalny, odnosząc się do radiowej wypowiedzi nieobecnego na sali dyrektora muzeum. Podniosłym tonem podjął temat towarzyszącej debacie wystawy w galerii Region pt. “To jest sztuka, to nie jest sztuka”.

Czym jest sztuka?

złamane prawa autorskie?

Stwierdził, że twórcy wykorzystanych dzieł nie wyrazili zgody na wykorzystanie ich prac, wobec czego ma zamiar złożyć w prokuraturze doniesienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Przy okazji pogroził palcem dyrektorowi Ziemińskiemu, że przyzwalając na taką wystawę, niejako współdziałał przy tym jakże niecnym czynie.

Wraz z Jadwigą Koprowską z Radia Koszalin, moderującą dyskusję, domagał się ujawnienia tożsamości  autora wystawy. Do ojcostwa przyznał się nie kto inny, jak opozycjonista K. Urbanowicz.

Hipokryzja

Pan Pacholski wystawę “To jest sztuka, to nie jest sztuka” uznał za skandalizującą prowokację, a jednocześnie przerwanie projektu Kocham Koszalin, który w czwartej odsłonie miał przedstawiać pośladki podpisane “Koszalin jest jak hotel, nigdy nie będzie twoim domem”, uznał za cenzurę.

Belferskim tonem zwrócił się do zebranych z pytaniem, czy wiedzą cóż to zacz entartete Kunst. Zgłosił się K. Urbanowicz i odpowiedział zgodnie z prawdą, że to tzw. “sztuka zdegenerowana“. Zgodnie z prawem Godwina Z. Pacholski przywołując hitleryzm jako argument, automatycznie przegrał dyskusję. Mam jednak problem z analogią do nazistów, albowiem nie bardzo zrozumiałem do czego się ona odnosi – do kontrowersyjnej wystawy, która powinna być zgodnie z tą ideą zakazana, czy do jego odczuć, jako orędownika środowiskowej “sztuki nowoczesnej”, która przez brak funduszy miejskich staje się “zakazana”.

Percepcja sztuki - analiza problemu

Głos zabrał również ks. Henryk Romanik, który z gracją i humorem przywołał opowiastkę o Placu Papieskim, obecnie straszącym wykopaną w nim ogromną dziurą. Otóż, miast budować tam centrum handlowe, winno się zakonserwować stan obecny i miejsce uczynić pustą przestrzenią sztuki nowoczesnej. Znowóż myśl każdy odczytał, jedni jako ilustracja poziomu tejże, inni zaś jako stosunek do niej “głupiego” społeczeństwa. W każdym razie, cała sala biła brawo.

W państwie duńskim

Koszalinian, a przynajmniej mnie, zawstydził duński architekt Soren Jyuing. Nie tyle poglądami, bo np. z irracjonalnością parkingu podziemnego pod płytą rynku się zgadzam, ale już z przymusowym ograniczeniem ruchu w centrum nie, o ile chęciami. Przyjechał do nas 10 lat temu, nauczył się języka, tu mieszka i pracuje, ale i nie pierwszy raz angażuje się w lokalne życie publiczne, dzieląc się doświadczeniami ze swojego kraju.

Ponoć

W tytule notki wyraziłem swoją wątpliwość odnośnie nazywania opisanego spotkania debatą. Słownik języka polskiego podaje następującą definicję tego słowa:

poważna i długa dyskusja na ważny temat

Umiemy mówić, nie umiemy rozmawiać. Perswadujemy swój punkt widzenia, puszczając mimo uszy argumenty konkurencji. Brakuje przestrzeni, rzetelności, systematyzacji wątków, ustalenia priorytetów, zorientowania na realne efekty etc. Musimy się jeszcze wiele elementarnych przecież rzeczy nauczyć. Wszyscy – naukowcy, dziennikarze, twórcy i zwykli ludzie, ja także.

Moim zdaniem

Nie udało się wypowiedzieć “na żywo”, to wyleję swoje myśli tutaj. Sztukę nowoczesną, a szczególnie uczestniczącą w przestrzeni publicznej, bardzo lubię. Nie podoba mi się jednak wasalizm, do którego “środowisko” dąży, a jednocześnie sprzeciwia się regułom gry. Dlaczego wszyscy podatnicy mają przymusowo płacić za towar, który ich nie interesuje, którego nie chcą czy nie rozumieją? Sztuka również podlega rynkowi, gdzie rządzi samoregulacyjna zasada popytu i podaży. Siłą rzeczy największy poklask zyskają schlebiający gustom, a działający na wyższym poziomie będzie skazani na elitarną niszowość – moim zdaniem sprawiedliwość jest dobra. Czemu kultura ma być wyrwaną z rzeczywistości idylliczną oazą szczęśliwości? Rozwiązaniem jest oddolna, amatorska działalność zrodzona z pasji, często nielegalna, ale prawdziwa i nie oglądająca się za pieniędzmi. Nikt nie broni artystom wyrażania siebie na własną rękę, kto chce, ten może robić zdjęcia, malować obrazy, preparować billboardy i prezentować je gdzie chce. Ale po co do tego mieszać publiczne pieniądze?

Na koniec

Relacja TV Max:

2009-11-20 01:32

Free Your Mind, znany jako FYM

wrzucił do Salonu temat “O kulturze dyskusji”. Akurat ten faryzeusz!!! Ostatnio pozwoliłem sobie skomentować jego bzdety na temat wypowiedzi Marka Kondrata (do której Marek ma pełne prawo): mój komentarz: zdaniem znakomitej większości tutejszych…

via Salon24 – Salon24 | Niezależne Forum Regulaminowych Publicystów.

O współpracy między samorządem studentów a samorządem miejskim debatowaliśmy dzisiaj w Instytucie Politologii. Gościli u nas m.in. przewodniczący Rady Miejskiej Wrocławia – dr Jacek Ossowski, Prorektor ds. Studenckich – prof. Teresa Łoś-Nowak i Kanclerz UWr – Ryszard Żukowski.

Dyskusja dotyczyła również przyczyn niskiego zainteresowania studentów wyborami, organizacji pracy samorządów i stopniom decentralizacji samorządu.

Kwestia współpracy władz iasta z samorządami studenckimi, którą poruszyłam, stała się jednym z głównych tematów debaty. Studenci nie dali się zbyć frazesami o regularnym udziale w wyborach samorządowych (większość studentów jest spoza Wrocławia!), finalnie całe gremium przyznało, że konsultacje powinny zacząć się odbywać – to dobry początek.

Ciekawą propozycję złożył przedstawiciel samorządu doktorantów. Zaproponował stworzenie platformy do współpracy samorządowców ze wszystkich uczelni, by przedstawiać wspólne stanowisko studentów z całego miasta. Na pewno z głosem 140 tysięcy studentów magistrat będzie musiał się liczyć.

Debatę zorganizowało Koło Młodych Politologów, zapraszając dodatkowo przedstawicieli samorządów studenckich z innych uczelni. Pierwotnie dyskusja miała być merytoryczna, jednak momentami niektórzy uczestnicy jakby o tym zapominali i merytorykę przyćmiewała kwestia zbliżających się wyborów. Tu wyrazy szacunku dla prowadzących za umiejętne moderowanie dyskusji.

]]> http://konradb.wordpress.com/2009/11/20/spacer-po-via-cloaca/ Fri, 20 Nov 2009 11:26:27 +0000 Banan http://konradb.wordpress.com/2009/11/20/spacer-po-via-cloaca/

Raz na jakiś czas w mediach robi się zbyt cicho: nikt nie macha penisem (gumowym), żaden poseł się nie upije, nawet wymiana ciosów umazanymi gnojówką sztachetami między PO i PiS przycicha… W takich chwilach z rozmaitych kątów wyłażą osobniki i osobnice, których miejsce na ogół jest na ostatniej stronie “Faktu” – między horoskopem a informacją o dwugłowym cielaku porwanym przez wróble.

Tym razem padło na eurodeputowaną Senyszyn, specjalistkę od walki z Kościołem i wymachiwania pejczami na paradzie ciepłych braciszków. Dla czytelników nie kojarzących o kim mowa, zdjęcie – komu już miną mdłości, może poczytać niżej co (oprócz hardcore’owego wyglądu) ma “profesor” Senyszyn do zaoferowania światu.

Ma do zaoferowania przemyślenia – i to jakie! Chce wystąpić o wydanie rozporządzenia w sprawie zdjęcia krzyży w szkołach, ale sama przyznaje: “nie spodziewam się wielkiego sukcesu, ponieważ pani minister Hall jest całkowicie związana z klerem“. Jakbym już kiedyś słyszał taką retorykę – na przykład w latach pięćdziesiątych, w wykonaniu naczelnego zombie III RP, Tadeusza Mazowieckiego.

Zdaniem Senyszyn, “Niestety żyjemy w państwie klerykalnym, ale zgodnie z naszą konstytucją powinniśmy być państwem świeckim“. Machająca pejczem tytanka intelektu jest wprawdzie profesorem, ale niestety – profesorem nauk ekonomicznych. Ta dziedzina wiedzy (bo przecież nie nauki: uznać ekonomistów za naukowców to mniej więcej tak, jakby każdego znachora robić profesorem medycyny) nie wymaga nadmiaru logicznego myślenia i pani Joanna jest tu doskonałym potwierdzeniem tezy. Póki święta kościelne (w rodzaju choćby Bożego Narodzenia) są dniami wolnymi, lewica jest oczywiście za – dziwnym nie jest, w końcu ich specjalnością jest opieprzanie się, najchętniej za cudze pieniądze. Ale krzyże, do których przywiązanie deklaruje większość Polaków, są już niedopuszczalne… Chociaż czego ja wymagam od ludzi, którzy ćwierć wieku temu wykładali z przekonaniem bzdury w rodzaju “ekonomii politycznej socjalizmu“?

Pani “profesor” ma też problem z Komisją Majątkową zajmującą się oddawaniem dóbr Kościołowi: “Wtedy takie działanie było zgodne z ówczesną konstytucją. Natomiast teraz mamy już nową konstytucję i działalność komisji jest z nią niezgodna“. Jak przystało na duchowe dziecko Marksa, Senyszyn stawia właściwe pytania – ale udziela na nie kompletnie niewłaściwych odpowiedzi. Z Komisją  Majątkową owszem jest parę problemów: zaczynając od faktu, że jednym z jej najbardziej zaufanych ludzi jest były ubek, Marek Piotrowski. No, ale osobie pisującej regularnie do “Nie” i “Faktów i Mitów” raczej ubecka przeszłość u nikogo przeszkadzać nie będzie. Ciekawe: czy za czasów, gdy na wszystkich ścianach wieszano portrety czerwonych świętych, Senyszyn też była taka odważna? Pewnie nie, bo koledzy pana Piotrowskiego by jej wytłumaczyli co i jak.

Jak pisał Kundera, naczelną ideą lewicy jest Wielki Marsz – a że ciężko takowy uskuteczniać w pojedynkę, w ślad za Senyszyn wypełzła ze swojej wypełnionej portretami Marksa krypty “profesor” etyki Środa. Liczba kościołów budowanych w Polsce dowodzi “fundamentalistycznego charakteru naszego państwa“. Taliban, panie dzieju – tylko w takim razie,  jakim cudem Środy jeszcze nikt nie ukamienował? Nie dość że fundamentaliści, to jeszcze nieudolni… Ale na szczęście nie tłumi to otchłani Środzinego miłosierdzia: “mając dużo sympatii wobec szeroko rozumianego chrześcijaństwa, myślę sobie, że gdyby Chrystus Pan wiedział, że jego rzecznicy (czy raczej uzurpatorzy) będą wykorzystywali krzyż do obrony tak żałosnej, tak skarlałej wizji chrześcijaństwa i Europy, to zbawiałby jakąś inną część świata, a z pewnością Polskę pana Terlikowskiego ominąłby szerokim łukiem“. No, jeśli chrześcijaństwo w Europie ma więcej takich sympatyków jak Środa, to w sumie można zrozumieć mizerną kondycję europejskiego Kościoła – a już w ustach zatwardziałej lewaczki (propagującej aborcję jako antidotum na wszelkie problemy) powoływanie się na to co myślałby Chrystus jest po prostu niesmaczne.

Jedną z cech wyróżniających lewicę jest totalizm – uważają w swoim zadufaniu, że mają gotowe recepty na wszystko i przy dowolnej okazji po prostu wylewają z siebie słowotok. Nie inaczej było z konferencją prasową Dominatrix Senyszyn, gdzie przypałętał się niejaki Grzegorz Godnek, szef krakowskiego SLD. Zdaniem tego pana “Nie buduje się pomników zdrajcom, którzy za pieniądze obcych państw szpiegowali na ich rzecz i zdradzali polskie ideały” – to o inicjatywie krakowskich radnych, którzy chcą postawić pomnik pułkownikowi Kuklińskiemu. Co to ma wspólnego z krzyżem w szkołach to tak szczerze mówiąc nie wiem, ale od kiedy niby wypowiedzi czerwonych muszą mieć jakiś sens? Logika była tam zawsze uznawana za burżuazyjny przeżytek… Co nie rzutuje na fakt, że dzięki panu Godnkowi wiemy już, jakie sa polskie ideały: komunizm, represje przy użyciu policji politycznej i marsz na zachód w celu niesienia tam płomienia światowej rewolucji. A, i jeszcze sowiecka okupacja.

Mam nadzieję, że najbliższym razem na 22 lipca pan Godnek pójdzie w pochodzie razem z Millerem – a policji nie uda się, wbrew nadziejom Seweryna Blumsztajna,  zablokować ONR i wreszcie ktoś zrobi z tymi niedobitkami komuny porządek.

Bonus track:  W ramach rekompensaty za straty moralne poniesione przez czytelników płci męskiej wskutek obejrzenia zdjęcia Senyszyn, proszę sobie popatrzeć na widoki cokolwiek przyjemniejsze.

Zapodaję “koment” kataryny pod bezlinkowym wpisem lamera Jankego. Oczywiście mamy stuprocentowy wzrost oglądalności psychiatryka w porównaniu z odpowiednim okresem ubiegłego roku, bo rok temu salon leżał na obu łopatkach – wystarczy zajrzeć do ubiegłorocznych wpisów Leskiego.

We wspomnianym okresie salon zgubił 100% linków do notek i komentarzy oraz wszystkie tagi. Zapowiadana przez Jankego nowa reforma s24 pozwala na przewidywanie powtórzenia tego rekordu – i to jest prawdziwy powód emigracji kataryny Janke znów odkręca korbę powielacza.

“Szkoda, ze Pani podjeła taka deczyję. Podwójna. Bo swoim Komunikatem technicznym dała Pani okazję do sugerowania, że prawicowy blog się Pani znudził. Co nie jest prawdą.”

Oczywiście, że nie jest. Salon to jedyne miejsce w sieci, gdzie jest jakaś debata, coś co kiedyś chciała stworzyć Gazeta z forum Kraj i ostatecznie poległa. Drugiego takiego miejsca jak tu nie ma i nie będzie. Salon mi się nie znudził, nie ma co szukać racjonalnego wytłumaczenia, tak po prostu musi być. Jeśli łatwiej to będzie zrozumieć, niech będzie, że miałam chwilowy kaprys a teraz muszę odczekać swoje, żeby nie wrócić za szybko Żartuję, ale nie dajmy się wpędzić w narrację Orlińskiego, bo naprawdę nic się nie stało.

Być może byłoby sprawiedliwie gdybym przestała pisać i tu, i tam, ale nie chciałam sobie robić całkowitej przerwy w takim ciekawym politycznym momencie. Musiałam sobie zrobić półprzerwę. Każdy czasami musi.

via Salon24 – sto procent w górę – Igor Janke: “Janke Post” – Salon24.

19 października w Westminster Methodist Central Hall odbyła się debata pod hasłem
„Czy Kościół katolicki jest siłą na rzecz dobra w świecie?”

Można ją obejrzeć tutaj (wersja z polskimi napisami).

Tezy bronili John Onaiyekan wraz z Ann Widdecombe. Ich przeciwnikami byli Christopher Hitchens i Stephen Fry, a dyskusję prowadziła Zeinab Badawi.

Jednak przed, oraz po zakończeniu wystąpienia dysputantów, wśród publiczności przeprowadzono ankietę. Oto ona:

W Polsce najprawdopodobniej wynik byłby zgoła odmienny, ale to inna bajka. Pozostaje się cieszyć świadomością, że poza granicami naszego kraju ludzie zaczynają się budzić, a dyskusja ma sens, o czym świadczy zmiana zdania jaka nastąpiła wśród publiczności po skończonej debacie.

Za lewica.pl

Kobiety Terrorystki i film “Witaj nocy”

Buongiorno, notte
(reż. Marco Bellocchio, Włochy 2003)

Oraz wprowadzenie Małgorzaty Gąsiorowskiej
“Wizerunki kobiet bojowniczek, bombowniczek i terrorystek”

Terroryzm kobiecy, baba z bronią, bombowniczka, agresorka. To tylko niektóre z określeń na kobiety terrorystki. Kobieta z bronią rozsadza wyobrażenie na temat swojej płci, zaburza porządek, zagraża symbolicznie i bezpośrednio naszej kulturze. Dlaczego warto się temu przyjrzeć? Co jest tak odpychającego i przyciągającego w kobiecym terroryzmie? Na te niepokorne pytania spróbuje odpowiedzieć sobie i wam już w przyszły czwartek. Nowy cykl terrorystycznych filmów. Dowiedz się, sprawdź i podyskutuj!

“Buongiorno, notte” (reż. Marco Bellocchio, Włochy 2003)

Rzym, rok 1978. Chiara, młoda kobieta, wprowadza się ze swoim chłopakiem do nowego mieszkania. Pozornie prowadzi zwyczajne, pełne rutyny życie. Jej kolega Enzo zaczyna jednak podejrzewać, że pod spokojem i opanowaniem Chiary kryje się coś tajemniczego. W istocie okazuje się ona członkinią Czerwonych Brygad, włoskiej podziemnej organizacji terrorystycznej, która przygotowuje się do uprowadzenia byłego premiera Włoch i dokonania na nim egzekucji za domniemane zbrodnie.

Film oparty jest na prawdziwej historii uprowadzenia w 1978 roku byłego premiera Włoch, Aldo Moro.

gdzie: Warszawa, Cafe Cykloza ul. Hoża 62
kiedy: 5 listopada, godz. 20.00

Abortion Worldwide: A Decade of Uneven Progress

Raport sporządziły Susheela Singh, Rubina Hussain, Akinrinola Bankole and Gilda Sedgh, będące niezależnymi konsultantkami przy Instytucie Guttmacher. Raport w języku angielskim można ściągnąć klikając na link poniżej:

http://www.guttmacher.org/pubs/AWWfullreport.pdf

Ps. Sama jestem na etapie drukowania sobie tego raportu więc przyznam szczerze, że tylko pobieżnie przeglądałam zawartość. Jak się zbiorę i znajdę chwilkę czasu, to może zrobię wpis z najważniejszymi informacjami (już po polsku).

* (artykuł napisany w związku z uczestnictwem w debacie Gazety Wyborczej “Jak zwabić studentów do Lublina”)

- W żadnym innym mieście w Polsce nie ma tak dobrej atmosfery studenckiej jak w Lublinie – powiedział student prawa, jeden z uczestników zorganizowanej przez Gazetę debaty „Jak przyciągnąć studentów do Lublina?” – Lublin jest niezwykle bezpiecznym miastem – dodał po chwili siedzący obok profesor. Potem padła długa lista optymistycznych zapewnień dotyczących studiowania w Lublinie. W trakcie dyskusji studenci zaczęli wychodzić z sali. Nikt z zaproszonych gości nie był w stanie powiedzieć dlaczego. Prawdopodobnie żaden z nich w ogóle nie zwrócił na to uwagi. Wieczorem spotkałem jednego z uciekinierów – to, co usłyszałem było listą życzeń – odpowiedział na pytanie o powód swojego wyjścia.

Lublin jest miastem akademickim, które przyciąga pewne grupy studentów. I co z tego? Kiedy kilka lat temu zdawałem maturę w jednym z lubelskich liceów wiedziałem, że tuż za rogiem czekają na mnie studia. Nie wiedziałem, co chcę studiować ani tym bardziej dlaczego. Koledzy studiują, rodzice studiowali – ja też muszę studiować – tak to wtedy rozumiałem. Wybór miejsca studiowania był oczywisty – pochodzę ze wsi, w domu nie ma pieniędzy, w wakacje czekają mnie żniwa – Lublin. Wyboru nie żałuję ale potrzebowałem trzech lat, aby to zrozumieć. Uświadomiłem sobie, że studia polegają na szeroko rozumianym rozwoju samego siebie, dlatego moja praca licencjacka przybrała formę filmu. Była to prawdopodobnie pierwsza tego typu praca na kierunku humanistycznym w Polsce. Mam nadzieję, że nie ostatnia. Dlaczego o tym piszę? Dlatego, że w podobnej sytuacji, jest duża część obecnych i przyszłych studentów. Przychodzimy na studia w celu zdobycia dyplomu, który pozwoli nam uzyskać w przyszłości zabezpieczenie materialne. Mijają kolejne sesje, indeksy zapełniają się podpisami – a nasze umysły stoją w miejscu. W Internecie przewijają się kolejne newsy o genialnych studentach, zarabiających miliony dolarów dzięki innowacyjnemu podejściu do nowych technologii – my czekamy na wypłaty, najczęściej naszych rodziców. Tematy prac licencjackich i magisterskich wynikają z zainteresowań naukowych…naszych promotorów. Traktujemy studia z należytą powagą i uczymy się sumiennie, zapamiętując coraz większe partie materiałów – po roku ciężkiej pracy otrzymujemy zasłużone stypendium. 300zł. Wystarczy nam na 30 kebabów albo 30 biletów do teatru. Na czynsz nie. Wolę zjeść kebab niż pójść głodny do teatru.

Pamiętajmy, że polityka miasta i uczelni nie powinna iść w kierunku szukania sposobu na przyciągnięcie do Lublina najlepszych studentów. Potencjalni „najlepsi” już w Lublinie studiują. Uczelnie muszą udowodnić, że każdy kto wstępuje w ich progi, dostaje szansę na zdobycie wykształcenia na najwyższym poziomie. To czy student z niej skorzysta zależy od jego zaangażowania. Uniwersytet powinien dawać dobry przykład aby zaangażowanie studentów było szczere i opierało się na zaufaniu do pracowników jak i samych instytucji.

Student twierdzi, że w Lublinie jest wspaniała studencka atmosfera. Profesor uważa, że to niezwykle bezpieczne miasto. Więc skoro jest dobrze to nic nie trzeba zmieniać? Nic bardziej mylnego! Wzajemne poklepywanie się po plecach do niczego nie prowadzi. Warto poszukać przyczyn bezwładu w rzeczywistości akademickiej. Zacznijmy od nas samych – studentów. Po pierwsze, lenistwo. Wychowaliśmy się w dobie audiowizualności. Komórka i Internet są nierozłącznymi kompanami naszego życia. Książka wydaje się być czymś trudniej przyswajalnym. Jej użycie wymaga wysiłku. Wolimy zatem powrzucać nowe foty na facebooka i potrwonić czas w „mafia wars” niż do niej zajrzeć. Kolejna rzecz, jesteśmy wychowani w postawie roszczeniowej. Rodzice czując zew wolności lat dziewięćdziesiątych wykształcili w nas złe nawyki. Nie potrafimy docenić faktu bezpłatnej nauki. Nie gramy fair – bierzemy od uczelni dużo a dajemy zazwyczaj bardzo mało. Jedną z naszych przywar jest także nadużywanie pytania „po co?” Jest to uboższa forma pytania „w jakim celu?”, które często słyszymy od naszych wykładowców. Mamy chłonne umysły, dlatego szybko absorbujemy i równie szybko przetwarzamy informacje, w wygodny dla nas sposób.

Niestety prawdą jest, że miasto nie przystosowało się do roli miasta akademickiego. Nie potrafi wykorzystać ogromnego potencjału tkwiącego w czwartej części mieszkańców, którą stanowią studenci. Nie potrafi wygospodarować racjonalnych wydatków na edukację, wydając przy tym krocie na nieudolne działania promocyjne. W przypadku Lublina, miasta wykluczonego mentalnie ze świadomości Polaków, jedynym skutecznym rozwiązaniem marketingowym jest…nauka. „Jeśli widzę dalej to tylko dlatego, że stoję na ramionach olbrzymów.” – miał powiedzieć w 1676r. Isaac Newton, angielski uczony, absolwent Cambridge. Najlepszą reklamą Cambridge jest 74 absolwentów-noblistów. Posłuchajmy więc Newtona – zbudujmy jakość w oparciu o zasoby, które już mamy. Naszymi olbrzymami są Uniwersytety. Problem polega na tym, że miasto nie wykazuje inicjatywy aby wskakiwać na ich ramiona. Boi się upadku. Woli bezpiecznie stąpać po ziemi – choć nie sięga olbrzymom do kolan. Nasze olbrzymy natomiast, nie mają recepty na to jak wykorzystać swoją wielkość. Co więcej, nie potrafią jej dobrze zdefiniować.

Zarówno studenci jak i naukowcy zapominają, że o wysokiej renomie Uniwersytetu nie świadczy spektakularne zdobywanie kolejnych tytułów naukowych przed nazwiskami jego pracowników. Ważniejsze niż stopnie naukowe powinno być poznanie. Dotyczy to w równej mierze żaków jaki i akademików. Oczekiwany splendor spłynie sam jeśli pokażemy, że stać nas na prowadzenie oryginalnych na skalę światową badań. A stać nas! Oczywiście sceptycy zaczną wyliczać, że nie posiadamy wystarczającej infrastruktury, że Lublin jest biednym miastem etc. Nie zapominajmy, że posiadamy coś o wiele cenniejszego – kapitał intelektualny, który w tym momencie liczy około 100 000…studentów i naukowców. Ma on, niestety, charakter obrotowy – wykorzystywany jest w całości podczas jednego cyklu nauczania. Warto się zastanowić czy kluczem do sprawy nie są systemowe rozwiązania, które wygenerują trwały kapitał. Stopniowy rozwój doprowadzi do tego, że stopnie naukowe będą wtórnym efektem pracy naukowej, a nie jej celem. Wtedy nauka w Lublinie będzie samopomnażającą się wartością.

Jednym z przejawów marnowania kapitału intelektualnego jest masowa produkcja prac licencjackich i magisterskich. Tylko nieliczne zostają opublikowane, stanowiąc punkt wyjścia dla dalszych badań naukowych. Po co powstają pozostałe, nie wiadomo. Jednym z konkretnych rozwiązań jest budowanie innowacyjnych w skali europejskiej specjalności. Przykładem takiego działania jest inicjatywa prof. Jana Pomorskiego z Instytutu Historii UMCS, który planuje utworzenie na historii specjalności „gry komputerowe”. Studenci historii oraz ich koledzy z informatyki zasiądą wspólnie w planowanej pracowni gier komputerowych. Efektami ich pracy będą gotowe produkty w postaci gier – prac magisterskich. Jakość merytoryczna będzie na równie wysokim poziomie jak poziom zastosowanych technologii – wszystko dzięki kooperacji. W tym przypadku badania naukowe są rozumiane jako praca nad tworzeniem a następnie sprawdzaniem funkcjonalności multimedialnych nośników pamięci. Dodatkowym atutem pomysłu prof. Pomorskiego jest włączenie młodych naukowców w prace nad projektami. To oni stają się kluczem w poszukiwaniu innowacyjnych rozwiązań, a ponieważ nie tkwią w sidłach doświadczenia i rutyny, potrafią wykorzystać kreatywnie swój intelekt.

Ruch okrężny kapitału intelektualnego może zapewnić Lublinowi Centrum Nauki. Inicjatywa Jacka Wardy, polega na przekształceniu popadającego dziś w ruinę Dworca Północnego PKP w interaktywne Centrum Nauki, przy jednoczesnym zachowaniu funkcjonalności obiektu. Jest to doskonały przykład na to, jak można świadomie wykorzystać akademickość miasta. Centrum skupi w swoich szeregach naukowców oraz studentów uczelni, zarówno lubelskich jak z innych miast Europy. Dzięki temu dojdzie do konfrontacji różnych szkół myślenia, ukształtowanych przez odmienne kultury i systemy edukacji. Dodatkowym atutem takiej pracy, oprócz rewitalizacji dzielnicy Tatary, będzie wzrost otwartości kulturalnej oraz tolerancji wśród uczestników projektu. Uniwersytety muszą być innowacyjne i tolerancyjne – jest to podstawa aby traktować je jako źródło kreatywności. Jeśli Uniwersytet nie będzie respektował praw do odmienności religijnej, seksualnej czy kulturowej, to podważy on podstawę swojego funkcjonowania. Miejsca, które są zróżnicowane i otwarte kulturowo, przyciągają twórcze indywidualności i pozwalają na rozwój całej społeczności akademickiej.

Lublin kandyduje do tytułu Europejskiej Stolicy Kultury w 2016 roku. Jest to prestiżowe wyróżnienie. Istotne w kontekście Lublina jest znalezienie odpowiedzi na pytanie dlaczego chcemy ten tytuł otrzymać. Bo jest to ogromna szansa – brzmi racjonalne uzasadnienie, szansa dla miasta, mieszkańców, studentów i Uniwersytetów. Aby zrozumieć na czym ta szansa polega, trzeba zrozumieć ideę ESK, ideę, która zakłada współpracę obywatelską na rzecz edukacji kulturalnej. Nie polega ona na prześciganiu się w „najlepszości” festiwali, artystów czy unikatowych zabytków, ale na aktywności społecznej w obszarze kultury. Studenci, mają ogromną szansę aby pokazać, że potrafią się zjednoczyć w imię szczytnej idei. Pokolenie naszych rodziców jednoczyło się w strajkach i manifestacjach studenckich przeciwko systemowi, który ograniczał ich wolność. Nasze pokolenie jest gotowe aby zamanifestować potrzebę zmian. Każdy kto miał okazję być w jakimkolwiek europejskim mieście akademickim widzi, że Lublin potrzebuje zmian. My studenci, chcielibyśmy studiować w Europie, często czujemy jednak jakbyśmy studiowali w epoce naszych rodziców. Strategiczne miejsce w tym kontekście integracji środowisk akademickich zajmują organizacje studenckie.

W ramach SPOKO (Społecznego Komitetu Organizacyjnego ESK 2016) powstaje jednolita baza lubelskich organizacji studenckich. Równocześnie w Ośrodku „Brama Grodzka – Teatr NN” przygotowywany jest portal „Latarnia” poświęcony edukacji i animacji. Platforma zapewni swobodny przepływ pomysłów oraz konkretnych projektów pomiędzy studentami, szkołami, ośrodkami kultury, klubami osiedlowymi oraz wszelkimi grupami aktywnymi społecznie w Lublinie i regionie. „Latarnia” będzie miejscem spotkań i wymiany dobrych praktyk. Portal zostanie uruchomiony w połowie listopada.

Paul Arden – guru marketingu – w jednym ze swoich poradników podaje receptę na osiągnięcie sukcesu: „Zadziw mnie” – radzi. Jeśli studenci są w stanie zadziwić Lublin, to jestem przekonany, że Lublin zadziwi Europę i w 2016 roku zostaniemy Europejską Stolicą Kultury. A stać nas na to!

* więcej o debacie:
http://miasta.gazeta.pl/lublin/1,48724,7189345,Nasza_debata__Jak_przyciagnac_studentow_do_Lublina_.html

Podziemne Państwo Kobiet

W ramach Dni Sprawiedliwości Reprodukcyjnej pokazano film „Podziemne Państwo Kobiet”, który opowiada o podziemiu aborcyjny w Polsce – o prostocie z jaką można znaleźć kogoś kto przeprowadzi zabieg oraz o łatwości zdobywania środków chemicznych, które są dostępne na rynku, a których skutkiem ubocznym jest właśnie wywołanie miesiączki. To, że w Polsce aborcji się nie dokonuje jest fikcją – raczej ciężko temu zaprzeczyć. Raport o Prawach reprodukcyjnych w Polsce z 2007 roku, pod redakcją Wandy Nowickiej podaje powalającą liczbę: od 100.000 do 190.000 zabiegów rocznie. Warto zauważyć, że są to zabiegi przeprowadzane często w warunkach niesterylnych, kobiety po zabiegu nie mają dostępu do badań kontrolnych, a w razie jakichś komplikacji są zdane same na siebie. Statystyki policyjne podają, że w roku 2008 dokonano 188 nielegalnych zabiegów aborcji (1), oraz, że oni jedna kobieta nie umarła na skutek komplikacji po aborcji (2). Jak bardzo oderwane od rzeczywistości są to liczby pokazuje właśnie Podziemne Państwo Kobiet.

Zastanawia mnie skąd takie wielki opór przed zniesieniem ustawy antyaborcyjnej? Potrafię zrozumieć sprzeciw lekarzy którzy nie chcą stracić swoich dodatkowych dochodów. Potrafię zrozumieć całe podziemie, które czerpie z tego niezłe przecież pieniądze. Ale nie potrafię zrozumieć polityków, którzy zakładają, że kościół w Polsce jest ważniejszy niż działanie zgodne z konstytucją, która przecież jasno mówi o wolności religijnej i światopoglądowej. W Hiszpanii, która miała podobne do nas prawo, a gdzie kościół także był silną siłą polityczną, nie było problemu z aborcją ze względów społecznych, ponieważ uważano, że zdrowie psychiczne kobiety jest tak samo ważne, jak zdrowie fizyczne. W Polsce panuje przekonanie, że kobieta ma rodzić dzieci niezależnie czy tego chce czy nie, takie przecież jest jej przeznaczenie, nieważne czy jest na dziecko gotowa i czy w ogóle chce to dziecko kiedykolwiek mieć. Doświadczenie hiszpanek doskonale pokazuje, że gdyby chciano interpretować zapis o utracie życia lub zdrowia kobiety inaczej – nie byłoby przeciwko temu przeciwwskazań, wystarczyłby zapis o „utracie zdrowia psychicznego”, tym bardziej, że jak stwierdziła profesor Płatek, prawoznawczymi z Uniwersytetu Warszawskiego -

prawo samo w sobie nie istnieje, zostaje ono stworzone w momencie w którym zaczynamy je stosować i interpretować.

Wracając jednak do filmu. Mnie osobiście film bardzo się podobał – reżyserki pokazały to o czym w Polsce się wie, ale o czym się z różnych powodów nie mówi. Pokazały jak wiele kobiet naraża swoje zdrowie aby poddać się tak przecież niebezpiecznym dla ich zdrowia zabiegom – ale pokazały też wiele wiele więcej. Nie da się czystymi faktami, samą statystyką oddać tego, co oddaje ten dokument.

Jednym ze smutniejszych elementów, który uświadamia nam film jest to, że na początku, gdy wprowadzano ustawę antyaborcyjną na ulicach było ponad milion kobiet i mężczyzn – dzisiaj jest nas trochę ponad kilka tysięcy, a na manify przychodzi tylko kilka setek.

Strona filmu: http://www.podziemnepanstwokobiet.pl/

(1) http://www.policja.pl/portal/pol/17/336/Przerwanie_ciazy_za_zgoda_kobiety_art_152.html

(2) http://www.policja.pl/portal/pol/17/338/Smierc_kobiety_jako_nastepstwo_aborcji_art_154.html

]]> http://tffu.wordpress.com/2009/10/28/prawa-kobiet-w-debacie-publicznej-w-okresie-transformacji-ustrojowej/ Wed, 28 Oct 2009 12:12:11 +0000 Marcelina http://tffu.wordpress.com/2009/10/28/prawa-kobiet-w-debacie-publicznej-w-okresie-transformacji-ustrojowej/

Gender Studies ISNS UW, Fundacja im. H. Bölla w Polsce i Fundacja Feminoteka
serdecznie zapraszają na debatę
20 lat – 20 zmian

Prawa kobiet w debacie publicznej w okresie transformacji ustrojowej

inaugurującą rok akademicki 2009-2010 Gender Studies UW

Auditorium Maximum UW (stary BUW)

6 listopada 2009, godz. 18.00

W debacie udział wezmą:

Prof. dr hab. Bożena Chołuj

Prof. dr hab. Małgorzata Fuszara

Prof. dr hab. Jacek Kurczewski

Spotkanie poprowadzi: dr Agnieszka Graff

Jak przez ostatnie 20 lat kształtowała się debata publiczna wokół praw kobiet? W jakim stopniu jest merytoryczna, a w jakim zideologizowana? Co popycha ją naprzód: polityka, czy inicjatywy oddolne: organizacje pozarządowe, inicjatywy uniwersyteckie, Gender Studies?

Debata odbywać się będzie wokół raportu “20 lat – 20 zmian. Kobiety w Polsce w okresie transformacji 1989-2009″ Fundacji Feminoteka i Heinrich Böll Stiftung w Polsce, a także książki „Ścieżki emancypacji. Osobista teoria transfomacji ustrojowej w Polsce“, autorstwa prof. Jacka Kurczewskiego Wydawnictwo TRIO, Warszawa 2009).

Zapraszamy do dyskusji!

Debata o sytuacji młodych naukowców w Polsce

PAP – Nauka w Polsce

Jednym z filarów Europejskiej Przestrzeni Badawczej jest mobilność, zaś miarą sukcesu Strategii Lizbońskiej – liczba uczonych, którzy będą wracali do Europy, ponieważ tu znajdą godne warunki rozwoju naukowego. A jak jest w Polsce, gdzie najlepsi młodzi doktorzy po powrocie z zagranicy zderzają się z biurokratyczną administracją i “polskim piekłem”, w którym gorszy zazdrości lepszemu sukcesu i blokuje rozwój?

Zdaniem prof. Lutego, tylko 20 proc. polskich profesorów ma sensowne doświadczenia zagraniczne. Przez sensowne doświadczenia profesor rozumie wynikającą z wysokich kompetencji współpracę w międzynarodowym zespole, związaną z zaplanowanymi decyzjami o wyjeździe i powrocie.

“Gros tych profesorów następnie pełni funkcje kierownicze – od kierownika zakładu, instytutu, po rektora. Jak trafi się taki, który ma doświadczenia zagraniczne, to jego stosunek do ludzi jest inny, dlatego, że doskonale ich rozumie. (…) Niektórzy mówią jednak o polskim piekle, w którym jeden zazdrości drugiemu” – zauważa prof. Luty.

Według niego, powrót ze stażu podoktorskiego oznacza bolesne zderzenie z polską administracją na uczelniach i w instytutach badawczych. Zakres administracji, jaka jest potrzebna w instytucjach naukowych, jest taki sam w Stanach Zjednoczonych, Japonii i w Polsce. Jednak kultura urzędnicza na Zachodzie jest taka, że – jak to określa profesor – uczonemu się wydaje, że w ogóle nie ma tam administracji. U nas jest odwrotnie – wydaje się, że urzędnicy czuliby się najlepiej, gdyby nie musieli mieć do czynienia z naukowcami.

“Kultura obsługi administracyjnej w polskich instytucjach jest tak niska, ludzie są tak niewyrobieni w kontaktach z uczonymi, że w rezultacie my odbieramy, że jest to dwa razy większa biurokracja niż gdzie indziej” – ocenia prof. Luty.

Edukacja zdegenerowana

Rz

Miarą jakości edukacji jest indywidualny rozwój, a nie, jak chcą współcześni reformatorzy, przyszły komercyjny sukces uczniów – pisze historyk i nauczyciel

Trwa debata na temat kolejnych zmian wprowadzanych w polskiej szkole. Ostatnio można było przeczytać w „Rzeczpospolitej” druzgocący tekst państwa Karoliny i Tomasza Elbanowskich („Szach rodzicom od minister Hall”, 26 sierpnia 2009 r.) oraz doskonały, choć pisany w ewidentnej pasji, artykuł Ireneusza Wywiała w „Dzienniku” („Znów zaczyna się reformowanie reformy edukacji”, 19 sierpnia 2009 r.). Nawet na łamach „Gazety Wyborczej” pojawiały się nie tak dawno utyskiwania profesorów wyższych uczelni na konsekwentnie spadający poziom wykształcenia pierwszorocznych studentów.

Nie ma europejskiej normy

Wszystkie te nad wyraz krytyczne i wnikliwe opinie, niezależnie od różnic szczegółowych, łączą dwie cechy wspólne. Po pierwsze, pokazują one postępującą degenerację polskiego systemu oświaty, przy czym główną przyczyną negatywnych zmian są, paradoksalnie, wprowadzane odgórnie reformy mające w założeniu sytuację poprawić – i jest to opis, z którym generalnie trudno się nie zgodzić. Po wtóre zaś nie wywołują one ze strony tzw. czynników oficjalnych lub choćby zaangażowanych przez MEN ekspertów merytorycznej polemiki.

Trudno bowiem za takową uznać odpowiedź sprowadzającą się do przylepiania oponentom łatki „ciemnogrodu, wroga postępu i wstecznika”, jak to trafnie ujął Wywiał, lub pobłażliwego „odsyłania do narożnika” przy pomocy powoływania się na rzekomo obowiązujące Polskę standardy instytucji międzynarodowych (głównie UE), czyli sugerowanie głosicielom odmiennych poglądów ignorancji w sprawach elementarnych.

http://www.s12.si/druzba/zip/697-razprava-o-aktivnem-drzavljanstvu-mladih-4.html

V debati smo sodelovali debaterji Gimnazije Celje Center na strani propozicije in predstavniki 2. gimnazije v Mariboru na strani opozicije

Od jakiegoś czasu mam ulubionego kreacjonistę. Jest nim Kent Hovind, który przez 15 lat uczył w liceum, a teraz jego głównym zajęciem jest prowadzenie seminariów o stworzeniu, ewolucji i dinozaurach.

Reprezentuje kreacjonizm w wersji “hardkor” – Ziemia  ma około 6000 lat, pierwsi ludzie żyli po 900 lat i kosili trawę dinozaurami, a oceany, góry i pokłady węgla powstały w jakiś rok podczas potopu. No, ale ludzi z takimi poglądami jest w Stanach wielu. Mało jest za to umiejących tak dobrze wykorzystywać socjotechnikę i manipulacje. Mieszanie faktów z poglądami, jednoczesne wyśmiewanie i obrażanie  ewolucjonistów to prawdziwa specjalność Hovinda. Mój ulubiony cytat (pytanie od od moderatora podczas debaty):

- Co mówił Jezus na temat stworzenia w ewangeliach?

- W Mateuszu 19,4 i Marku 10,6 Jezus mówi, że stworzenia Adama było Początkiem, wierze, że są to słowa dosłownie prawdziwe i naukowo ścisłe.

-  A ich znaczenie dla naszej rozmowy?

-  Ci dwaj goście się mylą, ja mam rację.

Powyższy fragment pochodzi z jedynego moim zdaniem wartego polecenia materiału z udziałem Hovinda – trójstronnej debaty Młoda Ziemia/Inteligentny Projekt/Ewolucja trwa ona z dwie godziny z hakiem i niestety , ale za to ukazuję doskonale charakter tych trzech ideologii.

Hovind jest święcie przekonany o swojej racji, każdy jest nie do końca wyjaśniony aspekt ewolucji czy kosmologii jest dla niego dowodem na prawdziwość dosłownej treści Biblii.

Kyle Frazier reprezentujący “postępowy kreacjonizm” typowym przykładem siedzenia na dwóch stołkach i dopasowywania jednej teorii do drugiej. Interpretuje Biblię w kontekście współczesnej nauki. O ile jest to podejście znacznie bardziej racjonalne, lecz o wiele mniej spójne

Michael Shermer jest po prostu naukowcem. Podaje logiczne argumenty i wykazuje się sceptycyzmem także wobec własnych przekonań.

Kończąc na trochę śmieszno i straszno wspomnę o programie synka dra Dino “Creation in Common Sense” można spojrzeć przed snem, na perełki przekonań rodziny Hovindów w skrótowej formie.

Dyrektor Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu zaprasza w czwartek, 30 lipca 2009 roku o godz. 20:30 na drugie w tym roku spotkanie z cyklu

“Letni Ogród Sztuki”, które poprowadzą Joanna FILIPCZYK – historyk sztuki z Muzeum Śląska Opolskiego i Romuald JEZIOROWSKI z Instytutu Sztuki Uniwersytetu Opolskiego

Temat spotkania: “Czy sztuka potrzebuje tematów?”

Miejsce: ogródek przy Galerii Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu przy ul. Ozimskiej 10 (wygodne wejście od ul. H. Kołłątaja)

We wtorek pojechałem do Królikarni na panel dyskusyjny, który organizował magazyn „Brief” i agencja Kot Bury. Mieliśmy słuchać wymiany zdań na temat współpracy NGO z agencjami reklamowymi. Ponieważ temat jest bliski zarówno mnie, jak i Wam, to cieszyłem się jak dziecko, licząc na ostrą wymianę poglądów pomiędzy stronami, podaną z dodatkiem merytoryki w sosie z pikantnych szczegółów ze zrealizowanych już kampanii. A co się działo w Królikarni? No cóż. Niewiele.

Pojawili się interesujący goście – oprócz organizatorów, czyli Grzegorza Kiszluka – naczelnego „Briefu” i Jacka Eberta – dyrektora kreatywnego agencji Kot Bury, byli też:

Joanna Tokarz, realizatorka wielu projektów w Akademii Rozwoju Filantropii,

Malina Wieczorek, dyrektor kreatywna TBWA Telescope (Telescope to minikomórka dużej sieciowej agencji, w której Pani Wieczorek zajmuje się wyłącznie kampaniami społecznymi),

Adam Mikołajczyk z Brief for Poland – wortalu poświęconego marketingowi regionów, oraz

Paweł Kowalewski – prezes polskiego oddziału Międzynarodowego Stowarzyszenia Reklamy i wiceprezes tej organizacji na świecie.

Pomimo tak znamienitych gości i merytorycznie oblatanej publiki (pojawili się głównie przedstawiciele NGO-sów), dyskusja zeszła na tematy tak oczywiste jak etyka kampanii społecznych czy etyka „zarabiania” na kampaniach (np. poprzez pokazywanie logo sponsora). Pan Prezes Kowalewski raz po raz błyskał znajomością rynku reklamowego, aczkolwiek zawsze wracał do tego, że „nic nie ma za darmo, jest co najwyżej bez pieniędzy”. To z kolei prowokowało Grzegorza Kiszluka (którego skądinąd darzę ogromnym szacunkiem jako człowieka, który tworzył wolne media w Polsce) do etyczno-filozoficznych wycieczek na temat niemożliwości wrodzonej dobroci ludzkiej. Od czasu do czasu udawało się przebić Pani Joannie Tokarz, która posiada ogromną wiedzę i doświadczenie w temacie debaty i gdyby „branżowi” goście byli bardziej przygotowani do debaty, być może mogłaby powiedzieć coś rzeczywiście ciekawego. Jednak nieodróżnianie trzeciego i pierwszego sektora, nierozumienie zasad działania NGO i chęć raczej „pogawędzenia” sobie o realiach branży reklamowej niż o tematyce panelu u współdyskutantów uniemożliwiało realną rozmowę. Bardzo merytoryczna była Pani Malina Wieczorek, która z niejednego NGO-sowego pieca marketingowego już jadła i potrafiła bardzo sensownie odnieść się do uwag Pani Tokarz (chociaż ewidentnie broniła się przed uchylaniem rąbka tajemnicy zawodowej). Końcowym wnioskiem z całej dyskusji było: „W marketingu organizacji społecznych muszą panować jasne zasady, jeśli chodzi o relacje organizacji i sponsorów”.

Podsumowując – z dużej chmury mały deszcz. Z drugiej strony, ta debata może jest zapowiedzią? Może agencje i organizacje zrozumieją, że muszą uczyć się ze sobą rozmawiać, jeśli chcą razem robić sensowne rzeczy. I dobrze, że to akurat „Brief” zorganizował spotkanie. Nie posądzam Grzegorza Kiszluka o słomiany zapał, więc mam nadzieję, że ten panel był tylko początkiem cyklu.

P.S. Na osłodę – udało mi się namówić Panią Malinę Wieczorek na krótki wywiad po debacie – jutro go spiszę i wyślę do autoryzacji, a w poniedziałek, mam nadzieję, opublikuję.

P.P.S. Prawdopodobnie bardzo mądre rzeczy mówił też Pan Mikołajczyk, ale nie zajmuję się tutaj I sektorem, więc pozostaje tylko życzyć wortalowi B4P powodzenia!

Opolski ratusz (fot.Xantypa)

Prezydent Miasta Opola zaprasza w środę, 1 lipca 2009 roku  o godz. 15:30 przedstawicieli organizacji pozarządowych  do sali im. Karola Musioła opolskiego Ratusza na

FORUM  ORGANIZACJI  POZARZĄDOWYCH

W programie spotkania m. in.:

1. Posumowanie współpracy z oragnizacjami pozarządowymi w roku 2008

2. Program współpracy z organizacjami pozarządowymi i innymi uprawnionymi podmiotami na rok 2010

3. Szkolenie:  “Dotacje  i fundusze zewnętrzne w roku 2009″

4. D y s k u s j a   i  wolne wnioski

Dyrektor Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu Urszula ZAJĄCZKOWSKA zaprasza na pierwsze w tym roku spotkanie z cyklu

” L E T N I     O G R Ó D     S Z T U K I ”

które odbędzie się w czwartek, 25 czerwca 2009 roku o godz. 21:00 w ogródku obok Galerii MŚO przy ul. Ozimskiej 10

Temat spotkania:  “Czy sztuka może być zabawna?”

Organizatorzy mają nadzieję na miłe spotkanie w wakacyjnej atmosferze oraz rozmowę przy kawie (lub herbacie?) o sztuce i kulturze

400 nieuporządkowanych komentarzy

mogłoby wyglądać jak drzewko i byłoby wiadomo, kto komu odpowiada. W dodatku z automatycznym cytowaniem.

Poniżej te rzekomo zabezpieczone w piwniczce wpisy F.
Lamer nie wiedział chyba, że piwniczka jest li tylko lustrzanym odbiciem wpisów istniejących w salonce.

• Kara i kara

  Przed 18-tą usunąłem blokadę “czarnej listy” i de facto , choć nie de iure sam się na niej znalazłem. Mimo, iż nikomu nie napisałem, że “łyka spermę” itp., to zostałem tak samo ukarany, z automatu. Moja poprzednia notka zniknęła z “aktywnych…

  Share
• 12:25pm

  Brave New Saloon?

  No to za nami nowa konwulsja Salonu24, która na pozór nosi znamię rewolucyjnych zmian i która podobno ma poszerzyć zakres wolności słowa – mniej więcej tak, jak PO wprowadziła do polityki “język miłości”, zwłaszcza ustami Niesiołowskiego, Palikota i…

  Share

Dyrektor Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu oraz Opolska Księgarnia Naukowo – Literacka zapraszają w czwartek, 22 października 2009 roku o godz. 18:30 na wykład w ramach cyklu SPOTKANIA FILOZOFICZNE:

“Psychologia w poszukiwaniu szczęścia” – wykład ks. dr. Dariusza KROKA

Moderator: Witold SUŁEK

Miejsce: sala odczytowa MŚO w Opolu, przy Małym Rynku 7 (wejście od ul. Muzealnej)

Kolejne spotkanie w czwartek, 29 października 2009 roku