Polish tech death metal masters DECAPITATED are back with a vengeance.

After the band had to suffer tragic losses during the past two years, the last remaining founding member Vogg managed to put together a whole new line-up that will represent DECAPITATED anno 2010 as powerful and brutal as they were ever before.

To open that new chapter, DECAPITATED will embark on a co-headlining UK tour with fellow label mates KATAKLYSM in February 2010.

Commented Vogg: “I am really happy to announce this short message for all DECAPITATED fans: As you all know, 2 years after the tragedies we had to suffer, I decided to continue the band.

See you all soon! We honestly can’t wait!

DECAPITATED / KATAKLYSM
01 Feb – UK – Birmingham – 02 Academy 2
02 Feb – UK – Glasgow – Ivory Blacks
03 Feb – UK – Manchester – Moho Live
04 Feb – UK – Bristol – Blerkeller
05 Feb – UK – Reading – Sub89
06 Feb – UK – Leeds – Rios
07 Feb – UK – Wrexham – Central Station
08 Feb – UK – London – 02 Academy Islington*
* without Kataklysm

Podczas czwartkowego spotkania w krakowskiej Pauzie Leszek Gnoiński zadał pytanie, które kiedyś już się przewinęło przez nieliczne polskie gazety piszące o muzyce. – Dlaczego na Zachodzie udało się zrobić karierę akurat muzykom metalowym, a nie takiej Kayah? – Bo tekstów nie sposób zrozumieć – odpowiedział kilka lat wcześniej jakiś mądry pismak.

Sprawa tak naprawdę jest prosta – na Zachodzie każdy kraj ma przynajmniej jedną taką Kayah, zazwyczaj dużo lepszą od pierwowzoru. Po drugie, polskie gwiazdy jadące na koncerty na Zachód zazwyczaj wychodzą z założenia, że skoro są gwiazdami w Polsce, to zagranicą pewnie też. Po trzecie – jeżeli już uda im się zagrać poza Polską, to zazwyczaj ma to miejsce w najlepszym wypadku raz na dwa lata. A teraz zobaczcie sobie ile koncertów taki Vader, Behemoth czy Decapitated zagrali na całym świecie, z różnej klasy zespołami. Większość zapewne w klubach, które Amerykanie zwykli określać mianem “shithole”, za przysłowiowego schaboszczaka i piwo.

Owszem, z  wyglądu muzyków metalowych można się pośmiać. Z muzyki pewnie też. Ale z ich poświęcenia i pracowitości już nie. Szkoda tylko, że rodzimi grajkowie mając pod ręką żywy dowód na to, że można zrobić karierę na Zachodzie, jeszcze nie wyciągnęli z tego wniosków. Narzekać każdy potrafi.

W odtwarzaczu: Fugazi i audiobook “Gottland” Mariusza Szczygła.

This is absolutely digusting, and it needs to be shared with the wider world, as apparently it’s only been receiving local media attention up until very recently.

Taken from CNN’s iReport:

I am writing to you about a tragic murder that has happened here in Puerto Rico.  It has really only made local news simply because we are on this island, but you are the voice of those that are unheard throughout the world.  On November 14 the body of a gay 19 year old was found a few miles away from the town in which he was residing in called Caguas.  He was a very well known person in the gay community of Puerto Rico, and very loved.  He was found on the site of an isolated road in the city of Cayey, he was partially burned, decapitated, and dismembered, both arms, both legs, and the torso.

We have a gay rights activist in Puerto Rico Pedro Julio Serrano, who does his best to defend these hateful acts, but the international attention is needed for this local government to wake up and give us the needed rights and proper justice to such hateful crimes.  [The media] are the biggest beacon of hope in such horrific events to be made known.

George Steven Lopez Mercado was a gay teen in Puerto Rico who was found on the side of a road partially burned, decapitated, and dismembered. The response of the police was reportedly horror . . . at his lifestyle.
According to reports, the police investigator assigned to the case, Angel Rodriguez Colon, said that “people who lead this type of lifestyle need to be aware that this will happen.”

For story in Spanish click here

“Två fall av misstänkt djurplågeri utreds av polisen i Borås sedan två kaniner fått sina huvuden avhuggna. Vid ett tillfälle hade huvudet avlägsnats från platsen.”

Sydsvenskan

Mer om djurplågeri i Det Nya Sverige: HÄR

Och:

/Fröken Sverige

…Living Colour! Znowu w Polsce! Yeah! I to w moim rodzinnym mieście. Radość wielka będzie 29 stycznia 2010. Zwłaszcza, że będą promować absolutnie znakomity album “The Chair In The Doorway” (w Polsce Mystic Production). Ja po prostu uwielbiam sposób, w jaki ci faceci bawią się konwencjami. Lekko, swobodnie ze zwinnością radzieckiej gimnastyczki sportowej skaczą z rocka w soul, z soulu w funky, pohałasują trochę elektronicznie, rozhulają tanecznym pulsem, pojazzują, rzucą coś w reggae albo, ku zaskoczeniu, zagrają po prostu prostą rockową piosenkę. Corey, Vernon, Doug i Will z upływem czasu nic nie tracą na jakości jako muzycy. Wprost przeciwnie, oni są coraz lepsi. Nie wiem, jak to robią, ale to robią.

 Bardzo mnie do siebie przekonując każdą płytą. To nie jest prosta sprawa, aby startując od takiego arcydzieła, jakim bez wątpienia był “Vivid”, zachować poziom i klasę na następnych produkcjach. Living Colour nigdy nie zawodził. Pamiętam, jak dość mocno mieszano z błotem “Stain”. Tylko niech ci, którzy to robili, pokażą mi zespół, który w tamtym czasie nagrywał takie perełki, jak “Leave It Alone”, “Ignorance Is Bliss” czy “Nothingness”. “Collideoscope” sukcesu nie odniósł, a przecież było na nim kilka fantastycznych numerów – “Holly Roller” czy wzruszająca ballada “Flying”. O kapitalnych coverach AC/DC i The Beatles nawet nie wspominam. Living Colour już od “jedynki” słynęli z doskonałych przeróbek, a najbardziej spośród nich zapadła mi w pamięć ultraszybka wersja “Should I Stay Or Should I Go” The Clash.

 Ze smutkiem przeczytałem, że “The Chair In The Doorway” w pierwszym tygodniu sprzedał się w USA w niewiele ponad 2 tys. egzemplarzy (nasz Behemoth ponad dwa razy tyle). Świat ewidentnie schodzi na psy. Nie docenić takiego albumu… Trudno mi to pojąć. W tych kilkunastu krótkich piosenkach jest tyle fajnej treści, że trudno się nie zachwycić. Bycie ambitnym nie jest dziś opłacalne. Szczęśliwie Living Colour to doskonali muzycy, którzy wcześniej zarobili na trzeci filar i dziś mogą robić to, co chcą, mając gdzieś mainstream.

 Jednym z milszych wspomnień mojej wywiadowczej kariery na pewno pozostanie rozmowa z Vernonem na kilka tygodni przed koncertem w Stodole. Byłem zszokowany tym, jakie ten facet ma szerokie horyzonty muzyczne. Gdy wymienił jako jednego ze swoich ulubionych gitarzystów gościa z Necrophagist, myślałem że robi sobie ze mnie jaja. Nie robił. Oglądanie go w akcji powinno wejść do programu obowiązkowego w klasach gitary w szkołach muzycznych. Zresztą trójki jego kolegów z LC również. “The Chair In The Doorway” to dla mnie z pewnością ścisła czołówka płyt 2009 roku. Mam nadzieję, graniczącą dość blisko z pewnością, że koncert nowojorczyków będzie w szpicy przedniej moich wydarzeń artystycznych roku następnego.

 Dobrze, że w majorsach pozostało kilku, dosłownie, ludzi, którzy znają się na swojej robocie i na muzyce. Rzecz jasna, muszą lansować masę gównianej muzyki, aby słupki sprzedażowe utrzymały się na przyzwoitym poziomie, zachodni właściciel nie dostał piany i nie pozwalniał załogi. Ci kumaci z majorsów wiedzą, kiedy trafia w ich ręce wartościowa muzyka. Jakieś dwa z hakiem miesiące temu, będąc w siedzibie polskiego Warnera poznałem po raz pierwszy twórczość Charliego Winstona. Mariusz Lipiński, człowiek od Warnerowej promocji (bez dwóch zdań jeden z najlepszych w te klocki spośród wszystkich, jakich spotkałem na swej drodze), był tą osobą, która powiedziała mi: “Zwróć uwagę na tego faceta”. Pokazał mi wtedy klip do piosenki “Like A Hobo”. Niechlujnie ubrany koleżka, taka uwspółcześniona wersja Toma Waitsa/Nicka Cave’a/Scotta Walkera z wibrującym głosem trochę a la Anthony Hegarty, zrobił na mnie wrażenie. Ale wiadomo, po jednej piosence trudno kogoś oceniać. Dziś już jestem mądrzejszy, bo album “Hobo” poznałem w całości. I Mariuszowi niech będą dzięki po stokroć!

 Charlie pewnikiem będzie śledzony przeze mnie uważnie, bo talent ma nieprzeciętny, głos przejmujący, zdolności do aranżacji imponujące. Czego to nie ma na jego krążku – fortepian, klawisze, harmonijka, kontrabas, skrzypce, altówka, wiolonczela, puzon, dulcimer, Hammondy, jest i próbka beatboxu. Poza tym oczywiście gitary, bas i perkusja. Sporo, nieprawdaż? Ale całość jest tak zmyślnie pukładana, że nie ma mowy o barokowym przeroście, czy chaosie. Charlie dobrze śpiewa, wiele emocji potrafi przekazać głosem, głównie niestety tych smutnych. Fajnie wychodzą mu skoczne, wręcz taneczne piosenki, a także wolno płynące ballady z towarzyszeniem fortepianu, czy podniosłe piosenki (fenomenalne “Boxes”!). Jest jeszcze jedno – teksty Charliego są o czymś. Prawda, do pośmiania się nie ma w nich za wiele, żal, gorycz, zawód, tęsknota czają się pod każdą niemal linijką, ale nie żyjemy w świecie, który nie rozpieszcza nas radościami, więc taki szczery i prześlicznie podany przekaz powinien trafić do wielu. Tylko trzeba dać Charliemu szansę, więc marsz do sklepów! Straszną przyjemność sprawia mi słuchanie i recenzowanie takich płyt. Mariusz, dzięki raz jeszcze i czekam na kolejne rekomendacje

 Część muzyczna trzecia i przedostatnia postu, i kolejne wydawnictwo, które powinno dać wiele radości. W szczególności tym, którzy zatykają uszy, gdy puszczają Lady GaGę, itp. “Touch Yello” szwajcarskiego Yello to ciekawy, wyrafinowany pop z domieszką jazzu, smooth jazzu, tanecznych rytmów, ambitnej elektroniki, ambientu. Niezwykle starannie zaaranżowany przez Borisa Blanka, z udziałem znakomitego jazzmana Tilla Brönnera, który kilka piosenek świetnie ozdobił swoją trąbką, rodaczki Borisa i Dietera Meiera, mało znanej u nas Heidi Happy (wizualnie pani/panna kojarzy mi się trochę z Sherylin Fenn, czyli niezapomnianą Audrey Horne z “Miasteczka Twin Peaks”). Do tańca jest niewiele, do przytulania całkiem sporo. Ale jesień mamy póki co chłodną, więc “Touch Yello” może okazać się całkiem dobrym podkładem.

 Stało się. Vogg dotrzymał słowa i Decapitated wróci na scenę w 2010 roku. Gitarzysta będzie jedynym oryginalnym członkiem odrodzonego zespołu, bezsprzecznie jednego z najciekawszych deathmetalowych wykonawców w historii gatunku. Covan niestety wciąż walczy o zdrowie, z niewielkimi póki co efektami, Vitka nie ma już z nami, Martin założył rodzinę w USA. Oprócz koncertów ma być również płyta. Zanim doszło do tragedii, która zabrała z tego świata Vitka i przykuła do łóżka Covana, Decapitated mieli podpisane papiery z Nuclear Blast i – o ile pamięć mnie nie zawodzi – materiał na następcę znakomitego “Organic Hallucinosis”… Zwykle do powrotów odnoszę się z rezerwą, ale tym razem czekam niecierpliwie na to, co z tego wyjdzie. Licząc, że wyjdzie wyłącznie coś wyjątkowo dobrego.

 Gdyby nie ten cholerny wypadek Decapitated mógł już być w miejscu, w którym teraz jest Behemoth. Zwłaszcza, że miał znacznie bardziej kreatywnych i lepszych warsztatowo muzyków. Wiadomo, że miejsce Vitka zajmie Austriak Kerim “Krimh” Lechner. Resztę składu Vogg ogłosi pod koniec roku. Dobra wiadomość jest taka, że menedżmentem Decapitated będzie firma Hard Impact Music, w której działa wokalista Kataklysm (i przemiły człowiek) Maurizio Iacono. Gość zna się na tym biznesie, zna się na death metalu, więc od tej strony wszystko powinno się ułożyć, jak trzeba. Mocno trzymam kciuki za Vogga i zespół.

 Wpadłem może na mało odkrywczy, ale dający mi wiele radości pomysł – postanowiłem uzupełnić luki w literaturze współczesnej, w której zapuściłem się niemiłosiernie. Aż mi wstyd. Kupowanie zaległych tytułów szybko spowodowało by moje bankructwo, ale na moje szczęście okazało się, że moja osiedlowa biblioteka jest skarbnicą współczesnej polskiej książki. Na pierwszy ogień poszedł nagradzany wielokrotnie “Gottland” Mariusza Szczygła. Jeszcze kilka stron do końca zostało, ale od mniej więcej 10 wiedziałem, że to pozycja wybitna. Warto przeczytać, bo dotyczy Czech/Czechosłowacji, czyli terenów bardzo blisko Polski położonych. Historia firmy Bata jest po prostu niesamowita, podobnie Lidy Baarovej, kochanki Goebelsa. Gorąco polecam.

 Równie gorąco polecam obraz “Shrink”, u nas wyświetlany pod kretyńskim tytułem “Całe życie z wariatami”. Myślę, że lepiej sprawdziło by się bardziej dosłowne tłumaczenie, bo “shrink” to w USA psychoterapeuta, po prostu. Kevin Spacey w roli głównej, mistrzowski jak zawsze. Jest sporo do śmiechu, takiego szczerego, głębokiego, i takiego przez łzy. Fajnie, i chyba wielce wiarygodnie, pokazany jest światek filmowy. Mało, ale za to konkretnie, gra Robin Williams, który nie chce się przyznać, że ma problemy z alkoholem. No i śliczna w takim starym dobrym stylu Saffron Burrows (choć śliczniej wyglądała w “Angielskiej robocie”).

 A jak ktoś chce więcej śmiechu, to trzeba obejrzeć “Do Czech razy sztuka”. Jiri Machacek, i wszystko jasne Ten aktor jest stworzony do takich ról. Końcówka może nie do końca wyszła Janowi Hrebejkowi, ale generalnie ocena jest co najmniej dobra. Czemu u nas nie potrafią zrobić takiego filmu?! Za naszą południową granicą mam wrażenie, że obrazów na tym poziomie powstaje kilka rocznie. U nas trafi się jeden na kilka lub więcej lat. No, ale jak pakuje się pieniążki na durne seriale i jeszcze durniejsze tak zwane komedie, do obsady dodaje niekoniecznie tych, co umieją grać, lecz koniecznie takich, których jedyna zaleta, to ładniutki wizerunek, to nie ma co się dziwić, że Czesi pod względem filmowym od lat biją nas na głowę…

The Gorgon (1964)

 

The Gorgon is a 1964 British horror film directed by Terence Fisher for Hammer.

Buy This Title on DVD

It stars Peter Cushing, Christopher Lee, Barbara Shelley and Richard Pasco. The film was photographed by Michael Reeves, and designed by Bernard Robinson. For the score James Bernard combined a soprano with a little-known electronic instrument called the Novachord. The film marks one of the few occasions when Hammer turned to Greek mythology for inspiration; this time it is the legend of the Gorgon that is respun for the Hammer audiences.

Tagline:  A Monster With the Power to Turn Living Screaming Flesh Into Stone!

Trivia:

• Prudence Hyman’s snake-filled wig was worked by five wires which were attached to a box that was about 25 feet behind her.
• Although the UK cinema version was uncut some shots of the Gorgon’s decapitated head were slightly darkened by the BBFC.
• Actress Barbara Shelley, who played the possessed heroine, Carla Hoffmann, wanted to play the part of the gorgon as well for continuity, and suggested to producer Anthony Nelson Keys that she use a special wig with live green garden snakes woven into it for a more realistic effect. Her idea was rejected by Keys due to budget and time considerations. When Keys saw the abysmal gorgon effects in the finished film, he told Shelley that he should have listened to her suggestion. As Christopher Lee quips, “The only thing wrong with “The Gorgon” is the gorgon!”
• The name of the Gorgon character is “Megaera”, supposedly taken from mythology. But Megaera (“jealous”) in ancient myth is one of the three Erinyes, or Fates – the goddesses of revenge – not a Gorgon. According to Hesiod, the three Gorgons were Stheno, Euryale, and Medusa.
• Prudence Hyman was nearly decapitated for real. She was supposed to duck when Lee swung the sword but forgot to do so at the critical moment. The assistant director pushed her aside just in time. The scene was then redone with a dummy.
• Michael Goodliffe who plays Richard Pasco ’s father in this film is only 12 years older than Pasco.

27 x 40 Movie Poster!

oh yea, here we go. talk about some metal. the dude who runs indigotunes.com rebuilt his site, so it is more “pretty”. he went ahead and created an artists index of of a whole lot of metal album releases.