Wolfgang Ockenfels formuliert für den neu gegründeten „Arbeitskreis Engagierter Katholiken“ (AEK) „Zehn Gebote für die Union“.

Christliche Existenz ist auch politische Existenz. Christen sollen auch säkular sein, ohne säkularistisch zu werden. Denn das Reich Gottes kann schon in die Welt hinein wirken, ohne dass damit der Anspruch verbunden werden darf, das Paradies auf Erden schaffen zu wollen. Das ist die feine Differenz von „in der Welt“ und „von der Welt“, die Jesus den Jüngern mit auf den Weg gibt. Christen sind nicht „von der Welt“, aber „in der Welt“. Christen sollen sich beispielsweise an Wahlen beteiligen.

Früher – im Drei-Parteien-System der Bonner Republik – gab es für Katholiken zur CDU bzw. CSU kaum eine Alternative. Jetzt ist das anders. Katholische Vordenker in der Union vermuten, dass das „C“ zu schwach profiliert ist innerhalb der „U“. Der am 16. November gegründete „Arbeitskreis Engagierter Katholiken“ in der CDU/CSU möchte diesen Trend stoppen und die Unionsparteien wieder für entschiedene Christen wählbar machen. Einige Mitbegründer des AEK haben sich zuvor publizistisch zu dem Thema geäußert (Martin Lohmann: „Das Kreuz mit dem C. Wie christlich ist die Union?“; Wolfgang Ockenfels: „Das hohe C. Wohin steuert die CDU?“ – beide Bücher sind im Wahlkampf-Sommer 2009 erschienen). Nun lassen die Autoren an der Seite namhafter katholischer Unions-Politiker wie Norbert Geis und Thomas Goppel sowie politisch und medial einflussreicher Kirchenmänner wie Notker Wolf OSB ihren Mahnungen Taten folgen. Die Union soll für Katholiken wieder zur ersten politischen Adresse werden.

Wolfgang Ockenfels, Professor für Christliche Gesellschaftslehre in Trier, formulierte dazu auf der Basis des Dekalog einen politischen Rahmen, der die Entscheidungen der Union bestimmen sollte.

1.  Ich bin der Herr, dein Gott. Du sollt keine anderen Götter haben neben mir haben.
Setze Partei und Staat nicht absolut, sie sind weder allwissend noch allmächtig. Misstraue auch der Mehrheit, sie ist nicht unfehlbar. Folge mehr deinem Gewissen als den Machtinteressen deiner Partei. Und orientiere dich an bleibenden Werten.

2.   Du sollst den Namen Gottes nicht verunehren.
Wende dich gegen die blasphemische Herabsetzung Gottes und die Verunglimpfung der Gläubigen. Verteidige die Religionslehre. Missbrauche Gott und die religiösen Symbole nicht zu Zwecken politischer Macht.

3.   Du sollst den Tag des Herrn heiligen.
Schütze den Sonntag und andere religiöse Feiertage vor den Interessen der Wirtschaft und der Freizeitindustrie. Verhindere, dass die legitimen Ausnahmen immer mehr zur Regel werden. Und halte den Sonntag frei als Zeit der Rekreation, der Danksagung und des familiären Lebens.

4.   Du sollst Vater und Mutter ehren.
Sorge für einen gerechten Ausgleich zwischen den Generationen. Stelle junge Familien rechtlich und finanziell besser als Singles und Kinderlose. Fördere die Wahrnehmung der Pflicht und des Rechts der Eltern, ihre Kinder zu pflegen und zu erziehen. Und unterstütze die familiäre Betreuung der Kranken und Alten.

5.   Du sollst nicht töten.
Achte das Recht des Menschen auf Leben von seiner Empfängnis bis zu seinem natürlichen Ende. Fördere den Frieden und meide Gewalt und Krieg. Und ziehe den Dialog der Gewaltanwendung vor.

6.   Du sollst nicht ehebrechen.
Verteidige die Institutionen von Ehe und Familie, sie sind grundlegend für den Staat und ihm vorgeordnet. Beende die Diskriminierung von Frauen, die sich als Mütter in besonderer Weise um die Kinder kümmern. Und sei nicht so mit deiner Partei oder deinem Amt „verheiratet“, dass deine Familie darunter leidet.

7.   Du sollst nicht stehlen.
Höre auf, Schulden zu machen auf Kosten späterer Generationen. Enteigne die Bürger nicht durch Inflationspolitik. Sorge für eine gerechte Steuerpolitik, die die Leistung nicht bestraft. Lass dich nicht bestechen und korrumpiere die Wähler nicht durch Wahlgeschenke.

8.   Du sollst nicht falsch gegen deinen Nächsten aussagen.
Bemühe dich um Objektivität in der Erfassung der Wirklichkeit. Versuche nicht, den Ernst der Lage schönzureden. Unterlasse wahrheitswidrige und rufschädigende Aussagen über deine Konkurrenten. Und verspreche nicht mehr, als du halten kannst.

9.   Du sollst nicht begehren deines Nächsten Weib.
Schränke die öffentliche Schamlosigkeit ein und setze dem Zugang zur Pornographie Grenzen. Plädiere für eheliche Treue und missbrauche deine eigene Machtposition nicht zur sexuellen Ausbeutung von Abhängigen.

10. Du sollst nicht begehren deines Nächsten Gut.
Erliege nicht der Verfügungsgewalt des Reichtums. Verhindere durch rechtliche Regeln allzu gewagte und kurzfristige Spekulationen. Sorge für die Transparenz der Geldanlagen und für die Haftung der Eigentümer. Und glaube nicht, dass der Staat der bessere Unternehmer sei.

Es obliegt jedem katholischen Christen, die Regierungspolitik in den nächsten vier Jahren an diesem Maß zu messen. Und wer aktiv werden möchte, sollte dem AEK beizutreten. Das ist kostenlos und geht übrigens auch ohne Parteimitglied zu sein.

(Josef Bordat)

Niby sprawa jest prosta, kościół ma władzę zmieniać tajemnice wiary, lecz czy nie powinna ona zostać ograniczona? Moim zdaniem jest ona zbyt duża. Papież, oraz biskupi nie powinni zmieniać rzeczy już ustanowionych, zwłaszcza jeśli są to rzeczy, które według Biblii ustanowił sam Bóg. Pierwszą rzeczą, która mnie ruszyła jest zmiana dekalogu. Pomimo iż jest to fundament wiary i zgodnie ze słowami Starego Testamentu został on zesłany ludziom przez Boga, jego treść została zmieniona. Dokładnie dotyczy ona usunięcia fragmentu mówiącego o tym, że nie można czynić obrazów, ani rzeźb tego, co znajduje się w niebie, a zamiast tego rozszerzono ostatnie przykazanie na dwa pola. A więc pomimo, że Bóg tego nie chciał, to teraz w każdym kościele, oraz poza nim są wystawiane na pokaz wizerunki przedstawiające świętych, oraz nawet próbujące ukazać Boga. Czyż nie jest to waszym zdaniem przesada? Drugą rzeczą zmienioną przez władze kościoła nie są już tylko słowa, a coś, nad czym chyba nawet on nie powinien mieć władzy. Sprawa dotyczy jednego z elementów piekła, otchłani. Niewiele osób o niej wie, lecz trafili tam wszyscy ludzie, którzy umarli przed śmiercią Jezusa. Do niedawna zaś trafiały tam wszystkie nowo narodzone dzieci, które nie zdążyły zostać ochrzczone. Jan Paweł II powiedział zaś, że coś takiego nie powinno istnieć i w swojej encyklice powiadomił o jej zamknięciu. Czy tego typu sprawy wiary nie powinny ulegać takiemu wpływowi kościoła? Według mnie powinny stanowić one stały i nienaruszalny fundament wiary i nie powinno się dopuszczać do sytuacji, w których mogą być one zmienione. Jaki sens miała by wiara, gdyby za jakiś czas nowy papież powiedział, że od teraz piekła nie ma, a przykazana nie obowiązują? Sami to rozważcie i odpowiedzcie sobie, czy coś takiego powinno mieć miejsce.

Pozdrawiam, Fixer

Prokurator w oficjalnym dokumencie pisze o “naruszeniu siódmego przykazania”. Mężczyzna, którego dotyczyła sprawa poczuł się urażony – Ta uwaga funkcjonariusza dotknęła najbardziej intensywnej strefy życia – mówi. Domaga się przeprosin od ministra sprawiedliwości. Sprawę opisuje dziś “Rzeczpospolita”.

Pan Marcin z centralnej Polski postanowił na swojej działce wybudować dom. W urzędowym formularzu napisał, że jest współwłaścicielem terenu. Drugi nie żyje. Nie dopisał jednak, że ma spadkobierców. Twierdzi, że nikt go nie poinformował o takim obowiązku.

Sprawą zajęła się prokuratura. Uznano, że pan Marcin popełnił “przestępstwo świadomego złożenia oświadczenia niezgodnego z prawdą”. Sprawa trafiła do sądu.

Rok temu sąd umorzył sprawę, ale pan Marcin postanowił walczyć o swoje dobre imię. Zwrócił się do ministra sprawiedliwości z Prośba o “możliwość złożenia skargi kasacyjnej”. Wtedy jego akta znów byłyby czyste. Odpowiedź, która otrzymał wprawiła go w osłupienie. Wojciech Groszyk z prokuratury krajowej napisał. “Nawet be z odwoływanie się do norm prawa staniowionego uznać należy, że pana postępowanie naruszyło także normy uniwersalne. Przecież budowa domu na nieruchomości stanowiącej własność innych osób bez ich zgody jest niczym innym jak  naruszeniem siódmego przykazania Dekalogu  – napisał prokurator.

- To nie jest właściwe – mówi Katarzyna Szeska z Prokuratury Krajowej.

Ostrzej wypowiadają się przedstawiciele Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka – Złamano zasadę rozdziału Kościoła i państwa. Minister sprawiedliwości powinien przeprosić na całą sytuację i wyciągnąć konsekwencje służbowe – mówi dr Adam Bodnar z HFPC.

- Świadczy to o braku wiedzy w wykształceniu urzędniczym – powiedział “Rzeczpospolitej” Zbigniew Ćwiąkalski, b. minister sprawiedliwości.

Prokuratura Krajowa obiecała zająć się sprawą. Prokurator Groszyk zostanie ustnie upomniany przez przełożonych.

Groszyk za rządów PiS był dyrektorem biura legislacyjno-prawnego w Ministerstwie Sprawiedliwości. W październiku 2007 r. tuż przed wyborami ogłosił, że jest poddawany naciskom i podał się do dymisji. Wewnętrzna kontrola nie nacisków nie stwierdziła i Groszyk wrócił na stare stanowisko do prokuratury.

Źródło: gazeta.pl

Du sollst dir kein Gottesbild machen und keine Darstellung von irgendetwas am Himmel droben, auf der Erde unten oder im Wasser unter der Erde. Du sollst dich nicht vor anderen Göttern niederwerfen und dich nicht verpflichten, ihnen zu dienen. Denn ich, der Herr, dein Gott, bin ein eifersüchtiger Gott: Bei denen, die mir Feind sind, verfolge ich die Schuld der Väter an den Söhnen, an der dritten und vierten Generation; bei denen, die mich lieben und auf meine Gebote achten, erweise ich Tausenden meine Huld.

So lautete das zweite Gebot in der Einheitsübersetzung (2 Mo 20, 4 – 6). Das Bilderverbot ist eines der umstrittensten Gebot. Nach katholischer und lutherischer Zählweise ist es gar kein eigenes Gebot sondern gehört noch zum ersten Gebot. Die jüdische Zahlung wiederum fasst das reformierte 1. + 2. Gebot zusammen.

Wenn wir die Erläuterung dieses Gebots lesen, sehen wir dass es sehr eng mit dem 1. Gebot zusammenhängt. Auch beim zweiten Gebot geht es um falschen Gottesdienst. Während es im ersten Gebot darum geht, dass Gott keine Konkurrenz duldet und er unser einziger Gott sein will, geht es hier darum, dass wir Gott selbst nicht zu einem Götzen machen.

Dieses zweite Verbot verbietet es uns, Gott in ein Bild zu pressen. Gott unterscheidet sich von den anderen Göttern zur Zeit des Moses dadurch, dass er nicht sichtbar ist. Von Gott lässt sich keine Statue, kein geschnitztes Abbild machen. Er ist nicht fassbar durch unsere menschliche Vorstellungswelt. Gott will nicht, dass sein Volk hier andere Völker nachahmt und ihn durch eine Götzenskulptur (z.B. das golden Kalb aus 2 Mo 32) anbetet. Nichts was wir im Himmel oder auf der Erde sehen können, kann Gott wirklich abbilden.

Wir heute sind nicht so sehr in der Gefahr, Skulpturen oder Bilder von Gott anzubeten. Und doch: Auch wir ’schnitzen’ uns unsere Gottesbilder. Wir pressen Gott in ein Schema und sagen so ist Gott. Auch unsere gedanklichen Gottesbilder sind von diesem Gebot betroffen. Denn auch diese Bilder machen Gott kleiner. Plötzlich haben wir nur noch einen ‘Automaten-Gott’, der uns geben soll was wir brauchen oder einen guten alten ‘Opa-Gott’ der nicht mehr ganz zurechnungsfähig ist. Viele solchen einseitigen Gottesbilder geistern in unseren Köpfen umher. Das zweite Gebot warnt uns davor, Gott kleiner zu machen als er ist.

Können wir also gar nichts über Gott sagen, wie es die negative Theologie vorgibt? Ich denke nicht. Dieses zweite Gebot will uns dazu aufmuntern Gott so zu lassen wie er ist. Gott will nicht in einem Bild, sondern in unserem Alltag wirken. Er ist zwar unsichtbar und doch in unserem Alltag erlebbar. Dazu kommt noch, dass Gott sich im Bild von Jesus Christus für uns sichtbar gemacht hat. Zwar lesen wir in der Bibel keine Beschreibung seines Aussehens aber viel über sein Wirken und sein Wesen.  Deshalb können wir durch die Bibel und besonders durch das Leben von Jesus ein Bild von Gott bekommen.

Das zweite Gebot fordert uns auf, Gott Gott sein zu lassen.

Większość Polaków deklaruje znajomość Dekalogu. Dzieci uczą się dziesięciu przykazań na lekcjach religii, a całe nasze prawo opiera się o ich fundament. Czy wiele osób wie również, że współczesna, katolicka wersja różni się od tej biblijnej? Czy wiesz, że wielu chrześcijan łamie drugie przykazanie całkiem nieświadomie?

By zrozumieć, dlaczego tak się dzieje, porównajmy:
- opis biblijny z 20 rozdziału Księgi Wyjścia oraz
- 10 przykazań nauczanych przez Kościół Katolicki

.
Jak widać w tym zestawieniu, Katechizm KK “zgubił” 2 przykazanie, zakazujące uprawiania kultu obrazów, posągów i figur. By jednak formalnie zachować 10 przykazań, ostatnie biblijne przykazanie podzielono na dwa.

Można zauważyć, że to 10. przykazanie Dekalogu katolickiego nie jest żadnym przykazaniem. Ono nie zakazuje niczego, a to dlatego, że brak w nim zakazu “nie będziesz”. Brak też czasownika w trybie rozkazującym jak w 4 i 5 przykazaniu - “pamiętaj”, “czcij”. Dekalog katechizmowy zawiera więc faktycznie dziewięć, a nie dziesięć przykazań.

Dlaczego Bóg sprzeciwia się tworzeniu Swej podobizny?

Odpowiedź znajdujemy w uzasadnieniu 2 przykazania: “bo jestem zazdrosny”. BÓG Wszechmogący jest istotą duchową niepodobną do człowieka. Porównanie Stwórcy do Jego dzieła – człowieka – uwłacza Jego godności i chwale.

W proroctwie Izajasza Bóg oburza się:
“Do kogóż to przyrównacie Boga i jaki obraz zastosujecie do Niego?
Ludwisarz odlewa posąg, a złotnik powleka go złotem i srebrne łańcuszki wykuwa.(.) Pomagają sobie jeden drugiemu – i mówią nawzajem do siebie: Śmiało! Ludwisarz zachęca złotnika, a wygładzający młotem – tego, co kuje na kowadle; ocenia sprawnie: W porządku; i umacnia gwoźdźmi posąg, żeby się nie zachwiał. Kogo nie stać na taką ofiarę, wybiera drzewo niepróchniejące; stara się o biegłego rzeźbiarza, żeby trwały posąg wystawić (…) 
Z kimże byście mogli Mnie porównać, tak, żeby Mi dorównał?“
~ Księga Izajasza 40:18-27

Ograniczenie Boga do wizerunku człowieka, ogranicza nasze wyobrażenie o Nim. Nieświadomie możemy zacząć Go odbierać tak, jak Grecy czcili Zeusa. Widząc człowieka nieodłącznie widzimy jego słabości, niedoskonałości i wady. Tworzenie podobizny Boga Wszechmocnego jest pierwszym krokiem do wprowadzenia panteonu świętych przejmujących część władzy Boga . Czynienie podobizn świętych tworzy specjalistów od różnych spraw (święty od strażaków, podróżnych, opiekunka rodziny itp.) oprócz oczywistego faktu, że w ten sposób uszczupla się wszechmoc Boga.

Obecnie liczą się symbole wiary: kapłan, krzyż, obraz, figura, relikwie. Kilka tysięcy lat temu prorok Jeremiasz powiedział: ” …bóstwa ludów są marnością (…) Nie bójcie się ich, bo nie mogą szkodzić, lecz nie mogą też nic dobrego uczynić“
~ Księga Jeremiasza 10:3 i 5

.

Ku przestrodze… 

“Du sollst neben mir keine anderen Götter haben.”

Dies ist das 1. Gebot. Gott verbietet hier seinem Volk, andere Götter zu verehren.  Dieses Gebot spricht mich an, weil ich mit Gott leben will. Gott verbietet hier ausdrücklich keine anderen Götter neben ihm zu haben. Gott will nicht einer unter vielen sein. Wer sich auf ein Leben mit Gott einlässt, bei dem will Gott der einzige Gott sein.

In der Zeit als Gott dem Mose die Zehn Gebote übergab, herrschte ein richtiger Konkurrenzkampf zwischen den Göttern. Die Völker rings um das Volk Gottes verehrten mehrere Götter, für verschiedene Lebenslagen. Ein Gott für die Fruchtbarkeit des Ackers, einer für die Sonne, etc. Diese Verehrung von verschiedenen Gottheiten für verschiedene Lebenslagen verbietet Gott seinem Volk. Jahwe der Gott Israels ist der Gott aller Lebenslagen und der Schöpfer der ganzen Welt.

Was verbietet Gott uns damit heute? Wir leben nicht mehr in einer Zeit, in der Augenscheinlich mehrere Götter in Konkurrenz stehen. Und doch können wir auch heute andere Götter verehren. Götter sind nach Luther, all die Dinge, an denen unser Herz hängt. Solche Götter können ganz verschieden sein:

• Egoismus: Wir selbst können für uns zu einem Gott werden, wenn sich alles in unserem Leben anstatt um Gott um uns dreht.
• Geld: Auch das Geld kann für uns zu einem Gott werden, wenn wir anstatt von Gott von Börsenkursen und Sparkontoständen abhängig sind.
• Schicksal: Auch unsere Schicksalsgläubigkeit kann zum Götzendienst werden. Dabei nennen wir all das Glück, was Gott uns als Segen schenkt. Wer sprechen von Schicksalsschlägen und wälzen uns im Selbstmitleid anstatt Gott unser Leid zu klagen.

Wie ich in der Einführung betont habe, zeigen die Gebote nicht nur auf, was wir lassen sollen, sondern auch was wir tun dürfen. Das Verbot von anderen Göttern, zeigt uns, dass Gott unser Gott für jede Lebenslage sein will. Er ist für uns in schönen und in schwierigen Situationen da. Es gibt keine Situation in unserem Leben, in der Gott nicht für uns da wäre:

• in Zeiten der Krankheit will er unser Arzt sein,
• in Zeiten in denen wir Unrecht erleiden, unsere Gerechtigkeit,
• in Zeiten der Freude, will er sich mit uns freuen,
• in Zeiten der Einsamkeit, dürfen wir zu ihm kommen …

In der nächsten Zeit werde ich mich hier mit den Zehn Geboten beschäftigen. Die Gedanken hier sind für mich eine Vorbereitung für Bibelabende die ich halten werde.

Bevor ich mich den einzelnen Geboten widme, hier ein paar Gedanken im Voraus:

In welchem Verhältnis stehen die Zehn Gebote zum Evangelium von Jesus Christus? Haben diese Gebote für uns, die wir unter der Gnade stehen noch eine Bedeutung? Das Gesetz löst sich mit dem Evangelium nicht auf. Wenn es um unsere Rechtfertigung als Sünder geht, dann hat das Gesetz wirklich keine Bedeutung mehr. Nicht weil wir die Gebote Gottes halten, sondern allein aus Gnade werden wir gerettet.  Das Evangelium ruft uns zuerst weg vom Gesetz (verstanden als Weg zur Erlösung) zum Glauben. Dieses Freiwerden vom Gesetz beschreibt Paulus im Brief an die Galater im ganzen 3. Kapitel. Er nennt das Gesetz an dieser Stelle einen Fluch, der auf uns Menschen liegt.

Auch für uns Christen hat das Gesetz noch heute seinen Wert. Wenn wir das Heilsangebot gläubig annehmen, können wir in der Beziehung mit dem dreieinigen Gott leben. Der Beweis für das neue Leben durch das Evangelium ist gemäss 1 Joh 2,3f das Halten der Gebote. Wenn Gott in uns ist, können wir (nicht aus unserer Kraft und nicht zur Rechtfertigung vor Gott) die Gebote halten.Für Christen hat das Gesetz seine Gültigkeit. Nicht als Weg zum Heil aber als Richtschnur für ein Leben nach Gottes Willen.

Die Zehn Gebote sind also für uns eine Richtschnur für ein Leben nach Gottes Willen. Es sind nicht Verbote, weil Gott uns nichts gönnen mag sondern es sind sinnvolle Leitplanken für ein Leben in Fülle. Die Zehn Gebote bestehen genau genommen aus 8 Verboten und 2 Geboten. Sowohl die Verbote als auch die Gebote zeigen aber beide Seiten auf. Was wir tun sollen, und was wir lassen sollen.

In den Zehn Geboten wird sowohl aufgezeigt, wie wir Gott von ganzem Herzen lieben und wie wir einen liebevollen Umgang mit unseren Mitmenschen haben können. Die ersten vier Gebote regeln unsere Beziehung zu Gott und die Gebote 5. – 10. unseren Umgang mit unseren Mitmenschen. (Ich gehe hier von der reformierten Zählung der 10. Gebote aus siehe wikipedia)

“Żaden mistyk nie próbował „udowodnić” istnienia Boga; byłoby to dlań tyle, co dowodzić, że miód jest słodki, albo woda mokra.”

L.K.

Kiedy przyszłam do pracy do pracy mój kolega, współtowarzysz powiedział : ,,Kołakowski nie żyje. Zostawił nas. Co my teraz zrobimy ? ”

Może sami zaczniemy mysleć – pocieszałam – wewnętrznie jednak ubolewając nad nagłym odejściem mędrca. Czcigodnego i pięknego człowieka.
Potem zażądano stanowczo i władczo od mego wspólnika , by poszedł do domu i zmienił koszulkę, gdyż ta, którą nosi nonszalancko i dumnie – plamy posiada. Odpowiadał zmarnowany : ,,Leszek Kołakowski nie żyje. Słyszałaś? Jak tak teraz można? Czytałaś jego dekalog? … ”

***

Oto ,,dekalog” myśliciela :

,,Rozumiem, że chcielibyśmy mieć niezawodnych mistrzów… Ale nie jest pewne, czy są tacy mistrzowie, nie jest pewne, że oni muszą mieć rację, i nie jest pewne, że powinniśmy ich słuchać. Nawet dobre rady bardzo dobrego mistrza nie muszą pasować do mnie i mojego życia.”
Po pierwsze: przyjaciele.
A poza tym: Chcieć niezbyt wiele
Wyzwolić się z kultu młodości
Cieszyć się pięknem
Nie dbać o sławę
Wyzbyć się pożądliwości
Nie mieć pretensji do świata
Mierzyć siebie swoją własną miarą
Zrozumieć swój świat
Nie pouczać
Iść na kompromisy ze sobą i światem
Godzić się na miernotę życia
Nie szukać szczęścia
Nie wierzyć w sprawiedliwość świata
Z zasady ufać ludziom
Nie skarżyć się na życie
Unikać rygoryzmu i fundamentalizmu . ”

Oraz kilka jego myśli głębokich i świętych:
,,Buddyzm jest jedną z najpiękniejszych i najmądrzejszych wiar, jakie ludzkość stworzyła.”

,,Gdy filozof dojdzie do końca drogi do mądrości, dowiaduje się rzeczy, jakie ludzie prości i mądrzy wiedzieli od zawsze.”

,,Żaden mistyk nie próbował „udowodnić” istnienia Boga; byłoby to dlań tyle, co dowodzić, że miód jest słodki, albo woda mokra. ”

,,Przyjaźń prawdziwa tym się odznacza, że trwa prawie nieporuszona przez czas; ileż to razy zdarzało się nam w naszym wieku nomadycznym zobaczyć przyjaciela po wielu latach niewidzenia i natychmiast przyjaźń i porozumienie wracają, jakby tych lat nie było, jakby przyjaźń na czas była odporna! ”

,, [...] po to, aby furtka niebios otwierała się dla jednostek, miliony muszą pędzić przez bramy piekielne. ”,,Im więcej jedności, tym więcej dobra. ”

***

Ten sam kolega powiedział jeszcz, że w miejsce starych myślicieli będą nowi, że juz tu są. I że jedym znich jest Marcel
:]

Kasia
sobota 18.07.2009

Krzysztof Kieslowski made over 40 films 1966-1994 (see below), 26 of them short documentary films for the communist regime of Poland. He is the greatest European film director since Bergman and one of the pre-eminent artists of cinema. Documentary was important to him – he wanted to film what was, an ambition that wasn’t congenial to the communist officials who funded his films. Eventually Kieslowski transcended the documentary format by filming what were actually emotional and spiritual states usually well hidden. He evolved a style based on symbols and coincidences meant to suggest rather than show, to intrigue rather than narrate. You can see this process beginning by viewing the 1980 short Talking Heads (a condensation of hundreds of interviewees answering the same three questions) and his second feature film Camera Buff (Amator, 1979).

The dominant characteristic of both man and filmmaker is honesty. This is well documented in I’m So-So, an interview with Kieslowski made by friend and colleague Krzysztof Wierzbicki in 1995 (the title refers to his response to how he feels – he doesn’t want to respond with “well”, or “very well”, or even less with “amazingly well”). Kieslowski spent his life confronting despair, and I admire his strength and determination in this even more than I admire his artistry in film making. To be honest, though, even in describing what is in front of you, is one of the most difficult of all actions. There is a famous scene in Joyce’s Portrait of the Artist As a Young Man where Stephen tries to describe what he sees on his desk. The harder he tries, the longer the list, the less he succeeds in showing what’s there. To ‘realise’, we have to select: this is in fact how the human brain operates on ‘reality’. To make others realise, one of the most effective means artists have found is the metaphor. With Kieslowski’s feature films we experience the cinema of metaphor.

I feel Kieslowski was as important for his point of view as for his achievement in film. Kieslowski suffered from censorship all his life: the communist state disapproved of his honesty in dealing with real emotions because it harmed the morale of citizens. The capitalist world provided financial resources but intervened because some honest subject matter would not attract audiences (ie lose money). This experience left Kieslowski bitter and cynical. Against this is the extraordinary hope in human nature implied in the actual making of his films. Important to the effect of Kieslowski’s films is the co-scripting of Krzysztof Piesiewicz (he couldn’t write, said Kieslowski, but his ideas were marvelous) and the music of Zbiginew Preisner.

Of these films, the most important to me are: A Short Film About Love, A Short Film About Killing, Dekalog (all 1988), Camera Buff (1979), Blind Chance (1987), Red (1994) and the documentary short Talking Heads (1980).

A Short Film About Love
This is not a love story, but deals with why we are attracted to others. As always with Kieslowski, a documentarist wishing to film the most intimate human emotional processes, it is notable for what it implies rather than reveals. A marvelous examination of the mysterious phenomenon of love, here seen as transcendent and powerful and beyond human comprehension, yet able to transform lives. Kieslowski, one of the great poets of the cinema, places scenes in juxtaposition such that we feel far more than we think about what we see. It’s a film for people who delight in having their feelings and imagination stimulated.

A Short Film About Killing
This is not an exposition of the commandment ‘thou shall not kill’. The film delves into the mixed motives that result in the act of killing, whether as crime or punishment. Bitterly, it implies something atavistic in us finds satisfaction in the act. Before the murder, there is grief and despair and neglect, a monstrous inhumanity towards the 19 year old who eventually kills. Before the punishment, there is guilt and a grisly kind of impersonal satisfaction. What is behind these almost hidden emotions? Kieslowski, as always, delicately suggests the questions at a level that engages our emotions, not just our reason.

Decalogue
10 short films inspired by moral imperatives similar to those behind the ten commandments. The treatment is indirect, allowing the viewer to make those connections he or she is able to. As with all of Kieslowski’s Polish films, one can only wonder at the depth of acting talent: 24 of the greatest performances in cinema by people whose names you can’t pronounce (unless you speak Polish). The music is both attuned to the mood of each film, and great in its own right. Although they vary in quality, collectively these ten films are one of the major achievements of cinema.

Camera Buff
Camera Buff is, among other things, autobiographical. It contains an extraordinary performance from Jerzy Stuhr (the acting is superb as so often in Kieslowski’s Polish films). It begins with Filip recording his child’s first few months, show him alienating everyone by his insistence on recording what is there (the ‘truth’) and ends with a sublime scene where Filip turns the camera away from his documentary subject and begins to film himself. Film is so much more acceptable if it creates a false reality because it becomes self contained, a commodity. Filming the truth requires the complicity of the viewer, which is hard to acquire.

Blind Chance
Blind Chance is a visually powerful meditation on fate and its intersection with human lives that contains scenes that resonate in the subconscious long after the film is over, such as the shot of Witek’s arm reaching for the train railing as he catches/misses the train/collides with a station official. As with all of Kieslowski’s best films, there is so much more to affect the viewer than is seen on the screen, yet what is shown is the work of a master of his craft, using the medium of cinema to express something beyond cinema. As in many of Kieslowski’s films, Blind Chance benefits from a powerful and compelling performance, here from Boguslaw Linda.

Director – filmography
1994 Trois couleurs: Rouge
1994 Trzy kolory: Bialy
1993 Trois couleurs: Bleu
1992 La Double vie de Véronique
1990 Dekalog
1990 City Life (segment “Siedem dni w tygodniu”)
1988 A Short Film About Love
1988 A Short Film About Killing
1988 Siedem dni w tygodniu Seven Days a Week
1987 Przypadek Blind Chance
1985 Bez konca No End
1981 Krótki dzien pracy Short Working Day
1980 Spokój The Calm
1980 Gadajace glowy Talking Heads
1980 Dworzec Railway Station
1979 Amator Camera Buff
1978 Siedem kobiet w róznym wieku Seven Women of Different Ages
1978 Z punktu widzenia nocnego portiera Night Porter’s Point of View
1977 Nie wiem I Don’t Know
1976 Blizna The Scar
1976 Personel Personnel
1976 Klaps Slate
1976 Szpital Hospital
1975 Zyciorys Curriculum Vitae
1974 Przejscie podziemne Pedestrian Subway
1974 Pierwsza milosc First Love
1974 Przeswietlenie X-Ray
1973 Murarz Bricklayer
1972 Refren Refrain
1972 Miedzy Wroclawiem a Zielona Gora Between Wroclaw and Zielona Gora
1972 Podstawy BHP w kopalni miedzi The Principles of Safety and Hygiene in a Copper Mine
1971 Robotnicy 1971 – Nic o nas bez nas Workers 1971 – Nothing About Us Without Us
1971 Fabryka Factory
1971 Przed rajdem Before the Rally
1970 Bylem zolnierzem I Was a Soldier
1968 Z miasta Lodzi From the City of Lodz
1968 Zdjecie The Photograph
1967 Koncert zyczen Concert of Requests
1966 Tramwaj The Tram
1966 Urzad The Office

74.

The Dame;

Anna Friel.

Though she began acting at 13, it would be 5 years and a variety of appearances on numerous television shows before Anna Friel got her big break, hired to Channel 4’s  Brookside. Though only on the show for 2 years, it was a memorable 2 years, Friel entering into television history by partaking in the first pre-watershed lesbian kiss ever broadcast on British TV. Following her departure from the show her first work came in Stephen Poliakoff’s television movie  The Tribe, she courted controversy once again after much nudity and an infamous threesome scene proved to be what the show was most directly remembered for. Over the next decade, her most notable work came probably as Hermia in a starstudded production of  A Midsummer Night’s Dream, alongside such luminaries as Kevin Kline, Michelle Pfeiffer, Rupert Everett and Calista Flockhart. It was only in 2007 that her next real breakthrough came, landing the role of Charlotte Charles on ABC’s  Pushing Daisies, providing the sweet, but sparky love interest at the shows heart. Her easy charm, dry wit, telling, emotive eyes and her common but not TOO common voice making her an easy to love actress with underrated abilities.

The Dude;

Martin Sheen.

In spite of his fathers disapproval of the craft, Martin Sheen, bitten by a desire to act, deliberately flunked the entrance exams to the University of Dayton, borrowed money from a Catholic priest and headed to New York City. Early success came his way when in 1965, aged 25, he was nominated for a Tony for his supporting work in Pulitzer Prize winning play  The Subject Was Roses. The following years were filled mainly with work in TV movies and TV shows, before in 1973, he was hired to star in the feature film debut of Terrence Malick. Badlands was a resounding critical success upon release, playing at the New York Film Festival where it is said to have stolen the spotlight even from Martin Scorsese’s  Mean Streets. Despite the attention the film garnered, Sheen’s real breakthrough would not come until Harvey Keitel was fired from the lead in  Apocalypse Now after just 2 weeks shooting and he was drafted into replace him. The shoot lasted for 16 months and in the midst of production Sheen suffered a heart attack, the payoff came though, when the film won the Cannes Film Festival Palme D’Or, was nominated for Oscars and Sheen himself recieved a BAFTA nomination for his work. Movie success finally reached, Sheen worked steadily for the next 2 decades, won an Emmy, appeared in  Gandhi, played JFK in an NBC miniseries, acted as narrator in Oliver Stone’s  JFK, however it was not until 1999 that real superstardom came his way. Cast by Aaron Sorkin to play the President of the United States in  The West Wing, the role was initially intended only intended as a minor one, planned to appear in just 4 episodes a season, however after the pilot this plan was rethought and Sheen’s commanding screen presence benefited the show greatly. Easily, naturally switching between loving family man, mighty commander, poetic muser, or witty old soul, Sheen nailed every facet of the character, creating a President anybody could love, capturing his strengths and his weaknesses, his telling physicality and his complex web of emotions, nailing Sorkin’s trademark dialogue naturally, and finally sinking his teeth deeply into a role worthy of his talents, one that proved once and for all just what he could do.

The Director;

Krzysztof Kieslowski.

Kieslowski’s artistic origins emerged with an interest in theatre, a desire to be a theatre director was quickly quashed upon discovery that no training program for such desires existed at that time, thus film became an intermediary step, applying to the Lodz Film School, an institute that counts Andrsej Wajda and Roman Polanski amongst its alumni, rejected twice he was found himself third time lucky and attended between 1964 and 1968. His interest in theatre quickly subsided as his interest turned to filmmaking, particularly documentaries portraying every day Polish life. He quickly ran into all manner of difficulties, the heavy censorship of his film  Robotnicy 1971 leading him to doubt the ability to tell literal truths under an authoritarian regime, and following this, footage from his film  Dworzec being considered for use as evidence in a criminal case, pushed him towards a belief in the greater artistic freedoms of fiction filmmaking. He worked steadily across the next decade, before international acclaim came his way for his epic display of artistic ambition, Dekalog, a television series of ten hour length episodes, each exploring one of the ten commandements through ambiguous tales set in modern day Poland, two of which were expanded into individual features and played to international audiences, Krotki film o Zabijaniu, and  Krotki film o Milosci, (A Short Film About Killing and A Short Film About Love). 1991s  La Double vie de Veronique, again reached international acclaim, and worked as a perfect example of the directors reliance on telling his story visually rather than through words. However, it would be the last 3 works of his career that would bring him the widest spread fame. His  Trois Couleurs trilogy each encompassed one of the political ideals of the French Republic, liberty, equality, and fraternity. Bleu, told the hauntingly sad tale of a woman coping with life after the death of her husband and child. Blanc, a blackly comic tale of improving ones standing in life, and of gaining revenge for a great humiliation. Finally, Rouge, a visually gorgeous feast, that slowly intertwines the lives of its seemingly complete opposites of characters. Kieslowski died of a heart attack 2 years after the completion of this trilogy, aged just 54, but he had established himself as a master understander of the purest senses of cinema, as a man of grand poetic, artistic ambitions and ideas.

The Picture;

Do the Right Thing (Spike Lee, 1989)

Spike Lee made his feature debut with 1986s  She’s Gotta Have It, following it up with  School Daze in ‘88, he displayed his knack for telling provocative, social tales, calls to action, and the following year he took that to the next level. Do the Right Thing brings Bed-Stuy to life, gorgeously shot, using red and orange filters to bring that 100 degree day to life in sun drenched visuals. Utilizing, in controlled measure, handheld camera work to drop you right into the action, to bring it viciously to life, occasionaly throwing the framing out of alignment, the disorientating nature of the heat put into visual perspective. The editing giving the film its heartbeat, from long takes and slow cutting to brisk, breakneck cutting, rising and falling with the pace of the picture. The performances all work, all imprint themselves on the brain, from Rosie Perez’s neglected girlfriend, Paul Benjamin, Robin Harris, and Frankie Faison sitting on the sidelines, watching the world go by with the bitter comedic rantings of the unemployed, John Turturro’s lost soul, consumed by confused hatred, Danny Aiello, trying desperately to keep the peace in an unravelling world, and Ossie Davis as the wise old sage of the streets, a king in tramps clothes. The film deals in race relations with an unfiltered, uncompromised view, there is no attempt at poetic profundity, no simple, easy answers, no epic revelations handed to the audience on a plate, no monologuing. The film eschews pretension, it handles its material in simple, straightforward fashion, it doesn’t lecture, it just is, and you soak it in.

Park Staromiejski (tzw. Park Śledzia) – mieści się w Łodzi w kwadracie ulic Zachodniej, Ogrodowej/Północnej, Franciszkańskiej i Wolborskiej, przedzielony ul. Nowomiejską. Powierzchnia parku to 17,0 ha. Powstał w latach 1951-1953 roku według projektu K. Chrabelskiego. Położony na Starym Mieście w dolinie rzeki Łódki, schowanej obecnie w podziemnym kanale o czym pisalem w poprzednim poście. W parku znajduje się staw na rzece Łódce, Rzeźba Henryka Burzeca , zegar słoneczny i Pomnik Dekalogu (Mojżesza) po stronie wschodniej oraz fontanna, Pomnik Aleksandra Kamińskiego i stoliki szachowe po zachodniej ale te szczegóły pozostawimy innym wpisom. Park nazywany jest potocznie przez łodzian mianem “park śledzia”. Nazwa pochodzi prawdopodobnie od zlokalizowanego w tym miejscu przed II wojną światową targu rybnego. Na targu królował solony śledź – jeden z najtańszych wtedy artykułów spożywczych.

Park Śledzia | fot. Łukasz Ratajczyk

Park Śledzia | fot. Łukasz Ratajczyk

Park Śledzia | fot. Łukasz Ratajczyk

Park Śledzia | fot. Łukasz Ratajczyk

Buildings are reified by everybody. Architects do it consciously, where others don’t bother.

But buildings and cities haven’t a personality, or spirit. People do. Buildings and cities shouldn’t overwhelm that, the sum of an individuals human experience. They should at the very least allow it to exist, and at most, higheten the human sense of it, the human sense of self.

When we reify our spatial surroundings, we reflect ourselves in them. Our overall sense of self, and our transient moods.

In Kieślowski’s Dekalog #1, Krzysztof’s moment of dispair is when he searches for his missing son, Pawel. In that moment, the buildings completely embody his dispair. They embody (reflect) this state better than any they can any other*. That is their failing.

*They feature in each of the ten films that make up the Dekalog