“In het zuiden van China eet men alles wat vliegt behalve een vliegtuig, alles dat met poten op de grond staat behalve een tafel en alles uit de zee behalve een onderzeeboot. Hier in Beijing eten we hooguit eens per jaar een sprinkhaan…”

Mister Li spreekt vanaf zijn plaats aan de eettafel. We zijn te gast bij zijn familie om samen met hen te lunchen. Diep in een oude Hutong in Zuid Beijing staat hun ‘huis’, zonder centrale verwarming en zonder eigen WC. “We hebben niet veel, maar aan eten is nooit een gebrek. Niet alleen omdat we het nodig hebben om te overleven, maar ook omdat het ons als familie samenbrengt.”

Misplaatste clichés
Ik ervaar direct wat hij bedoelt. We zitten met minstens dertig mensen aan een grote, ronde tafel. In het midden ligt een draaischijf van glas. Op deze glasplaat staat het eten, allemaal verschillende gerechtjes in kleine schalen. Als we er iets van willen pakken, draaien we aan de glasplaat zodat het bakje onze kant op komt. Dit gaat bijna overal zo, of je nu eet in een restaurant of bij een gezin. Ondertussen wordt er druk gesproken, met name over het Chinese eten. Mister Li kijkt ons met een verbaasde grijns op zijn gezicht aan als we beginnen over bami en nasi. Deze twee ‘clichégerechten’ werden ons namelijk nergens aangeboden. Zijn ogen schieten naar onze gids, maar ook Lotus heeft geen idee waar we het over hebben. Mijn beeld van ‘de Chinees’ is tijdens deze reis behoorlijk veranderd. Bami, nasi; ik heb er niets van gezien, de Chinese bevolking kent het niet eens. En boeren aan tafel uit beleefdheid? Dat bleek een grote desillusie. Althans, in Beijing heb ik het niemand horen doen. Niet in een restaurant, niet op de markt en ook niet bij mensen thuis.

Voor meer foto’s van o.a. de avondmarkt: klik hier!

A idéia é super interessante.
Mais do que uma padaria, o Ponto do Pão está crescendo como Delicatessen nesta região sem muitas opções.
Em todos os anúncios eles chamam a atenção para a higiene e qualidade dos produtos, dizem inclusive que “são elaborados com água mineral”.

Também achei inovadora (ao menos aqui em Salvador) a idéia deles colocarem um Drive-Thru para comprar pães, você não precisa estacionar, é muito mais rápido e prático. O pessoal de Marketing deles estaria de parabéns se não fosse um “pequeno” detalhe.

Realmente os produtos são deliciosos. Mas (claro que tem um Mas, ou não estaria aqui no Blog)…o problema é escolher o que levar.

Não estou falando apenas na idecisão pelas coisas gostosas expostas (sim isso também existe), mas fiquei chocada quando entrei para comprar uns quitutes e quase não foi possível…havia uma quantidade enorme de moscas pousadas nos alimentos.

Levei apenas alguns que haviam acabado de chegar, sem que houvera dado tempo à farra gastronômica dos insetos. Confesso que fiquei tão chocada que falei pra atendente: “espanta isso menina”. Não era apenas uma ou duas…eram dezenas. E antes que me perguntem, não eram aquelas abelhas negras, eram moscas mesmo.

Acha que acabou por ai?

A atendente “super simpática” me disse…”Ah minha filha, não posso fazer nada”…”O gerente já sabe disso, os clientes reclamam, mas nada é resolvido“. “Se a senhora quiser ser mais UMA a tentar, ali no final exite uma caixa de sugestões, pode escrever lá pra ver se um dia dá jeito”.

É claro que eu escrevi. Eu sempre escrevo, aprendi a prática com uma amiga (colaboradora deste blog) que sempre faz o mesmo.

Isso tudo na verdade me entristece. Um empresário vê uma oportunidade de mercado (Uma delicatessen na Estrada do Côco-Villas…), investe em Publicidade (anúncios em revistas locais, displays…), inova no mercado (Drive Thru, Sopas e Refeições servidas no local)…mas peca internamente, de uma maneira assustadora…na higiene final de quem irá receber e consumir os produtos.

Teriam inúmeras soluções para este caso, umas caras, outras mais baratas…até um cortinado, sei lá…com certeza nenhuma delas seria mais custoso do que perder um cliente, porque ele conta a mais dez…eu por exemplo contei para vocês!

Espero que resolvam o problema a tempo de outros clientes nem chegarem a ter essa impressão do local.

Parce que la délicatesse et lui …

Aussi distinguée

NE PAS CONFONDRE

Lise a d’ailleurs battu des records d’affluence, avec ses spectacles.

et

Lise a d’ailleurs battu des records de flatulences pendant ses spectacles.

Lorsque je parle
avec moi-même
je ne fais guère attention
aux paroles…

Cette délicatesse-là,
n’est pas pour tous,
n’est pas pour moi :
c’est de la seiche séchée.
On doit mastiquer longuement
la chair devenue élastique.
Certains la réchauffent
au briquet
ce qui ne va pas, parfois,
 sans empester avec fracas
le bus ou bien le cinéma
! ! !

Photo ∑ma, Seokcho 2008.

-*- Fatigué(e) d’hiberner ? Accordez vous un article au hasard du journal de 5h12 -*-

Chris DeBurgh – Lady in Red

Voici ma chanson préféré, elle me rend toute émotive, j’adore, dès que je l’entend quelque part, j’ai une vague de chaleur qui parcour mon corps et me sens incroyablement bien ; elle est trop jolie, je ne me lasse pas de l’écouter, les paroles sont trop belles, la voix de Chris DeBurgh magnifique, bref, une chanson d’amour magnifique ! Je m’aime à m’imaginer que la “Lady in red” dont il parle, n’est autre que moi, et je me sens toute bien ^^

Quand le couple s’ennuie ou se trouve envahi par la vie moderne.

Des hommes, vivant le plus souvent en couple, pratiquent le libertinage dans des clubs, ou fréquentent les baisodromes sur internet.  Ils disent avoir envie de “varier les sensations”, ne trouvant plus satisfaction auprès de leur compagne, s’ennuyant dans la routine du couple.

Ils s’envoient donc une gonzesse dans la chambre du motel F1 du coin, sans même connaître son prénom, utilisant le plus souvent des pseudos.  Ca dure 5 minutes et au-revoir. Même en admettant qu’ils utilisent alors des pratiques qui sortent un peu de leur ordinaire, on se borne quand même à une simple excitation du nerf concerné, avec peut-être un ou deux fantasmes dans l’imaginaire, éventuellement réalisés, mais c’est tout. Comme lorsqu’on met un cochon sur une truie, il se passe des choses, mais sans plus. Bon, bof… La sexualité entre êtres humains est différente de l’animalité. Il ne s’agit pas de rejeter les instincts, bien au contraire, mais des les accepter, et s’appuyer sur eux pour développer une sexualité qui envoie les deux partenaires au top.

Ces pratiques baisodromes, loin de varier et d’enrichir les sensations, bien au contraire, les appauvrissent et les détériorent.

Les hommes venant de Mars, et les femmes de Vénus, ils ont parfois du mal à se comprendre en couple.  Dans ce cas, utilisons le langage des sens, des émotions. C’est comme les mathématiques, c’est universel, et beaucoup plus simple à mettre en pratique. Comment varier les plaisirs dans votre couple ?

Un couple = le tout est beaucoup plus que la somme des parties, si j’ose dire

- Surprenez ! A certains moments de l’année, créez la surprise : une invitation, un cadeau, une attention, un pas vers elle sur un sujet qui lui tient à coeur, jouez de la guitare sous sa fenêtre, faites-lui la cour, …sachez inciter votre compagne à vous redécouvrir, retrouver et apprécier vos qualités.

- Dialogue : c’est la base, une base de confiance, sans tabou ni complexe, apprendre à se confier dans l’intimité sans que l’autre se sente blessé ou atteint personnellement. Compréhension, indulgence, ouverture, pardon, don de soi. C’est le moment de planquer la susceptibilité dans le placard.

- Le psychisme influence le corps. Il le prépare à recevoir l’acte d’amour, en déclenchant des processus physiologiques, hormonaux, nerveux, sanguins, qui vont permettre au corps de décupler les sens, la circulation de l’information sensorielle entre les capteurs et le cerveau, et l’analyse par le cerveau, en ajoutant, par cette préparation psychique, une dimension supplémentaire. Ne pas faire l’amour pour se libérer d’un stress, mais au contraire, se libérer avant de faire l’amour. Le résultat sera incomparable, pour vous, mais aussi pour votre compagne, qui va ressentir une signification différente dans l’acte, et beaucoup mieux le vivre, en profiter.

Et pour stimuler positivement le psychisme, vous pouvez, de temps à autres, apporter un soin particulier à la préparation de l’acte, une sorte de mise en condition. L’effet dure longtemps, et favorise même les initiatives plus “spontanées” , parce que le terrain psychique et la réceptivité auront été préparés à l’avance :

De temps à autres, prenez le temps, au réveil, d’apporter un croissant chaud au lit de votre compagne, et de déposer une fleur sur son oreiller.Dans la matinée, aidez- la, avec des gestes simples sans risques d’erreur : plier le linge par exemple. Complimentez-la sur son sourire, son regard, sa chevelure…toutes les femmes sont belles.  Appréciez son repas, dites-le lui.  Passez derrière elle, posez délicatement vos mains sur le haut de ses bras, sans vous coller contre elle surtout,  et déposez tendrement un baiser à la base de son cou, dans la courbe de la naissance de l’épaule. Dans la journée, déposez des pétales de rose sur son oreiller, ou un petit présent. Mais jamais rien de sexuel à ce stade. Il s’agit que votre compagne se sente prise en compte, reconnue, appréciée, qu’elle se sente importante dans votre vie, qu’elle puisse exister dans votre regard.  Vous verrez que toutes ces attentions produiront un effet réciproque sur vous-même, c’est bijectif, la préparation est double. Dans le début de soirée, avant le repas, prenez le temps de partager quelque chose avec votre compagne : une livre, un album photos, une musique à écouter ensemble, un rafraichissement à la main. Rapprochez les corps et les coeurs, les intellects, commencez la fusion, tout doucement…. osez délicatement une main  sur la taille, une caresse sur la cuisse, sans plus. Envoyez-la sous un faux prétexte à l’extérieur quelques minutes, pour vous laisser le temps de préparer la suite. Le repas, si vous pouvez, vous l’aurez préparé, ou commandé.  Vous dressez la table, simple, comme à l’accoutumée,  mais avec coeur, avec le petit détail qui fera la différence : une petite fleur toute simple, modeste, et une bougie dans un photophore. Lumière tamisée, éclairage indirect, bougies, un diffuseur d’huile essentielle de mandarine, une musique douce….

L’idée, c’est d’éveiller et stimuler les cinq sens, car vous ferez ce soir l’amour avec les cinq réunis. La vue, l’ouie, l’odorat, le goût, le toucher.

- l’amour :

Commencez par un massage, des caresses. Cela peut se faire lorsque votre compagne est encore assise, à table.  respirer l’odeur de son cou, dessinez le contour de son visage avec vos mains, la courbe de sa poitrine et de ses hanches.

Puis attendez… un mot gentil, une attention. Vérifier la température de la pièce, et que vous ne risquiez pas d’être dérangés, coupez ostensiblement votre portable devant elle. Elle comprendra que les moments qui vous suivre vont être privilégiés, et sans risque d’être dérangés, vous vous détendrez mieux tous les deux. Elle sera sensible à votre attention. Pensez aux jeux sexuels.

Vous pouvez déposer une coulée de miel, délicatement, depuis le nombril jusqu”au Mont de Vénus, il faut mélanger les sens. Si votre compagne est pudique, ou souffre d’un complexe, tenez-en compte, valorisez-la, captez et aimez son corps, son odeur, sa texture, elle le ressentira, s’aimera aussi. Prenez votre temps. Vous pouvez faire une pause : vous aurez préparé un rafraichissement, un encas léger, veillez à ce que votre compagne n’ait pas froid, elle va resentir votre attention. Reprenez l’amour, en vous faisant l’amant charnel le plus passionné que possible. Parce que vous aimez l’amour, parce que vous l’aimez elle. Elle va le ressentir, et vous le rendre au centuple. Car une femme qui se sent aimée, à qui on fait attention, peut aller très loin spontanément en amour et donner beaucoup plus que vous n’auriez jamais osé l’imaginer. Ce ne sera peut-être pas tout de suite, mais elle le fera progressivement les fois suivantes.

- L’après : il faut aller jusqu’au bout de l’acte. Il y a avant, pendant, et après. L’après est très important. Il ne doit pas suciter de déception, d’amertume. L’après ne doit jamais laisser à votre compagne l’impression qu’elle n’est plus rien après que vous ayez consommé, surtout si elle a beaucoup “donné” par gestes, attitudes. Ne faites rien, ne dites rien qui pourrait la blesser. Prenez soin de votre compagne jusque au bout. Prenez la dans vos bras, reposez-vous ensemble, dans les bras l’un de l’autre, prolonger ce moment de partage et d’harmonie, ne gâchez rien, les dégâts seraient irréversibles.

Vous verrez, que cette façon d’aimer peut transformer votre relation de couple dans son quotidien. Cette préparation n’a pas besoin d’être répétrée souvent, c’est un état d’esprit qui persiste ensuite et qui renforce votre union.

Les sensations sont infiniment plus riches, vous atteignez le top du top.

Vous pouvez donc développer la sexualité et varier les plaisirs….avec votre compagne.

L’amour n’est pas une suite d’obligations, ni d’engagements : on entend ces expressions souvent, elles paralysent, inhibent et font prendre la fuite à ceux qui sont épris de liberté. Pensez moins, soyez plus spontanés, vivez simplement votre relation sans peur, ni sentiment de contrainte, mais avec estime et respect mutuel. Prenez le temps de vous connaitre, de vous redécouvrir.

L’amour est une force de vie puissante qui permet de décrocher la lune, déplacer les montagnes, et accomplir ce qu’on n’aurait jamais pensé être capable de faire. L’amour transcende tout : il permet de lutter contre la maladie, la misère, les peines, les traumatismes, il élève celui qui a été déchu,  transforme celui qui a pris des directions de vie difficiles. L’amour accomplit parfois des miracles…

Et si un jour vous souhaitez mettre fin à une relation, faites-le proprement, avec respect, sans briser votre compagne.

To B Com va mettre en ligne dans les prochaines semaines, en coopération avec des spécialistes du comportement,  une rubrique pratique sur le gestion du relationnel dans le couple, en particulier :

- repérage de dysfonctionnements,

- améliorer la fluidité du relationnel verbal et non verbal,

- anticiper et éviter les blocages,

-  en cas d’opposition : s’adapter et résoudre.

- se reconstruire, prendre soin de soi, le mieux-être.

- retrouver confiance en soi, se motiver.

La rubrique se développera au long de l’année 2009.

A suivre.

Je zou toch denken dat als je een pak diepvries spinazie koopt in de winkel, dit enkel spinazie zal bevatten Een vrouw uit Wenen kreeg echter iets heel anders op tafel.

Een 32-jarige moeder uit Wenen overkwam het toen ze diepvriesspinazie had gekookt voor haar gezin, meldt Het Laatste Nieuws.

De vrouw verklaarde dat ze tijdens het koken dacht dat er gewoon wat klonten tussen de spinazie zaten, maar vlak voor ze het eten aan haar dochter zou serveren drong de waarheid tot haar door. “Mijn maag draaide zich om. De kikker was dood, maar er ontbrak wel een pootje. Waarschijnlijk afgebroken toen ik dat beest samen met de groenten in de pan deed.”

De vrouw diende een klacht in bij het warenhuis waar ze de spinazie gekocht had. De directeur bood zijn excuses aan en schonk haar een pak koffie tegen de schrik… Nou wil ik niemand ongerust stemmen maar in gemalen koffie kom je ook wel eens meer tegen dan alleen koffie….

Van euforie tot mineur.
Maar ook weer niet echt.
De uitschakeling van San Marco en zijn Volgelingen was uiteindelijk meer dan terecht.

De realiteit:
Leuk gebald in de eerste partij tegen Italië.
De tweede pot tegen Frankrijk was natuurlijk mooi, maar alles zat ook mee.
Dat had ook makkelijk 4-4 of erger kunnen zijn.
Tegen de Roemenen was het terecht dat de ploeg met de aanvallende intenties, het team dat wel wilde voetballen en het beste van het spel (of minst slechte?) had, won.
En tegen Opper-Guus was het ronduit dramatisch.
Nederland zoals ik dat kende van de kwalificatieduels.
Albanië uit.
Dat soort kost.
Het liep niet, niets zat mee.
Geen beukers, sjouwers en kleuners.
Lange Jan had naar mijn idee al in de tweede helft in moeten vallen.
Kuijt had moeten blijven staan.
Maar ik ben slechts een van de miljoenen bondscoaches.
En zelfs met die op- cq. instelling had Nederland verloren, hoor.
Want de Russen zijn gewoon erg goed.
Ze verloren wel van Spanje, maar ook die wedstrijd had makkelijk in 4-4, of erger voor Spanje, kunnen eindigen.
De Russen spelen vrijuit.
De ideale rol van underdog.
Geen verwachtingen, alles is mooi meegenomen.
Dat doet Guusje goed.
Ook nu weet hij als geen ander de media, de bobo’s en zelfs de vierde official te bespelen.
Binnenkort is het niet Guus For President, maar Guus For Tsaar.
En het is hem wat mij betreft gegund.
Net als in 2002 ga ik nu weer voor Guus en zijn mannen juichen.
Hup Rusland!

Tot zover deze mosterd na de maaltijd.
Het is tenslotte alweer maandag en De Uitschakeling lijkt alweer zo ver weg.

Maar er is nog een Guus is mijn leven.
Guus de hond.
Geloof me, hij had zijn naam al voordat die andere Guus Europa bestormde.
Mijn Guus stamt wel af van de gevallen Europees Kampioen, want hij is een Griek.
Maar Charisteas bekt niet lekker over een afstand van vijftig meter of meer.
Guus, de hond, mag namelijk graag een potje rennen.
Dat ziet er niet uit.
Zijn poten zwaaien alle kanten op en hij springt als een jong hert over en door het hoge gras.
Hij is dan ook nog jong en wil wat.
Als het een meisje was geweest hadden we hem vast Veronica genoemd.

Guus heeft meer gekkigheden.
Op zich ook niet zo heel gek, want meer honden schijnen er dol op te zijn: poep.
En niet zomaar poep.
Nee.
Het liefst kattenpoep.
Niet te vers.
Al een beetje ingedroogd.
En zelfs dan is meneer nog kieskeurig.
Zijn neus speurt net zo lang tot hij een verouderde kattendrol heeft gevonden met een smakelijk zandkorstje.
Dus een drolletje dat voorzien is van een dun laagje zand.
Dat is voor Guus een ware traktatie.
Heerlijk!
Hij is dan ook flink over de zeik en vooral verward als hij voor de zoveelste keer met een ruk wordt weggetrokken van De Dis.
Dagelijks wordt hem een Smulpartij of wat ontnomen door de zogenaamde, en volgens de hondenliteratuur al verouderde, Martin Gaus-ruk.
Helaas is Guus erg volhardend.
Een enkele keer smakt hij met grote smaak en een lichte blik van triomf een lekkernij naar binnen.
Inmiddels bekend klinkende termen als Vieslel, Goorlap, Smeerlap en Viezerik lapt hij doodleuk aan zijn poot.
Laarzen heeft hij niet, vandaar.

Sinds kort ben ik er ook achter dat Guus nog meer delicatessen op zijn lijstje heeft staan: eendenpoep en vogelpoep.
Niet te versmaden.
Voeg daar een onbedwingbare behoefte om zoveel mogelijk mollen en egels op te sporen plus de dwangmatige springshow bij het zien van vogels en katten aan toe en je begrijpt dat het Loopje Met De Hond een ware sleurpartij is.

Verder heb je niets aan dit verhaaltje, trouwens.
Maar ik moest er aan denken toen ik de shit van Het Nederlandsch Elftal zat te overdenken.
Als vanzelf doemde daar Guus H. op en de link naar Guus te R. was snel gemaakt.
Want ook Guus Hiddink moet wel eens naar het toilet.
Ook hij veegt zijn billen af na gedane dump.
Een poepje van eigen deeg.
Zo werd Oranje te kijk gezet.
Net zoals hond Guus mij te kakken kan zetten als hij vrolijk zijn bek aflikt na het consumeren van eerdergenoemde lekkernijen.

Een schrale troost: niets is zo schoon als een hondentong.
En zeg nou eerlijk: wij eten dagelijks dode dieren alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Wat dus al sowieso niet kan, want dat is de HEMA.
Na het eten van die beesten, het afkluiven van kadavers steken wij massaal diezelfde tong bij een ander in zijn slash haar mond.
Of we lebberen daarmee aan elkanders geslachtsdeel.
Of, wat ook veelvuldig voorkomt: we likken vurig passioneel aan het poepertje van de ander.
Orale sex.
Best lekker.

En zo is de cirkel, de bal zo u wilt, weer rond.
Wij zijn niets beter dan de andere beesten.

Oh, nog een laatste puntje: gisterenavond werd ik overvallen door een onbeschaamd gevoel van leedvermaak toen Italië werd uitgeschakeld.

Doet u mij nog maar een wodka.
En geef Guus er ook een.

Patti Smith a posé ses valises à la Fondation CARTIER jusqu’au 22 juin, y installant ses dessins de jeunesses quand elle vivait à Paris à la fin des années 60, ses photos prises au polaroid, souvenirs ? hommages ? poèmes visuels ? fétichismes ? un peu tout ça. Le lit de Victoria Woolf, la tombe de Wittgenstein ou les chaussons de Mapplethorpe sont autant de souvenirs lyriques qu’elle nous offre. Cette grande dame du rock embarque son univers, ses amis, sa famille et le partage. Le tact, la délicatesse, l’élégance ont toujours caractérisé cette grande figure de la scène artistique, devenue aujourd’hui une légende.

Son style également force le respect et a inspiré plus d’un de nos créateurs de mode contemporains, elle apparait dans les défilés d’Ann Demeulester dont elle est proche. Heddi Slimane ne s’y est pas trompé et a particulièrement étudié sa période « Horses » et les photographies de Robert Mapplethorpe, son amour de jeunesse.

Vandaag heb ik Manze gesproken. Voor het eerst sinds jaren. Het is al eenentwintig jaar geleden dat wij elkaar hebben gezien. Op zijn negentiende is hij stampvoetend de deur uitgelopen. Hij kwam nooit meer terug. Mijn vrouw zei nog dat hij wel weer aan zou komen wandelen, maar niets was minder waar. Het eerste jaar was erg moeilijk voor ons. Hij belde af en toe en stuurde wel eens een kaartje. Toch zei en schreef hij er altijd duidelijk bij dat hij ons niet wilde zien. De kaartjes werden langzaam minder en het gerinkel van de oude bruine telefoon verstomde. Manze was een kind dat zichzelf goed kon vermaken. Iets te goed, als je het mij vraagt. Hij speelde met zijn treinen. Hij bouwde ingewikkelde spoorlijnen met bruggen, spoorwegbomen en oversteekplaatsen. Hij had passagierstreinen, goederenwagons en locomotiefjes. Ook had hij poppetjes die hij vervoerde in de treinen. Op een dag gooide hij alle poppetjes in de goederenwagons. Ik vroeg hem waarom hij dit deed. Hij zei dat de poppetjes stout waren geweest. Ik vroeg wat ze misdaan hadden. “Ze leven niet goed,” zei hij. “Ze lopen onhandig en zien er lelijk uit. En het ergste van alles is,” zei hij met een serieus gezicht, “ze doen niet wat ik zeg.” “Haal de poppetjes uit de wagon,” beval ik hem. “Dat kan niet. De poppetjes gaan naar de vuilnisbelt.” Ik heb hem toen gezegd alle poppetjes samen met alle wagonnetjes, rails, spoorwegbomen, locomotiefjes, bruggen en oversteekplaatsen in een grote zak te doen. Huilend deed hij wat ik zei. Onhandig als hij was liet hij steeds weer een poppetje vallen. Hem zo te zien maakte mij nog kwader. “Kun je dan niets?” Manze begon nog harder te huilen en om zijn moeder te roepen. Maar zijn moeder kwam niet, want zijn moeder was bij de dominee op bezoek. “Goed,” zei ik, “je mag een poppetje houden.” Hij pakte een poppetje en stopte het in zijn broekzak. Ik pakte mijn fiets uit de schuur en bond de zak met treintjes en toebehoren achterop de bagagedrager. Ik heb Manze naar bed gebracht en terwijl hij lag te huilen ben ik naar de vuilnisbelt gefietst. Toen ik daar aankwam kreeg ik ontzettende spijt. Ik wilde de poppetjes en hun prachtige treinen en locomotiefjes niet bij het afval achterlaten en besloot om de zak weer mee naar huis te nemen. Ik fietste door de stad terug naar huis. Toen ik thuiskwam sliep Manze. Hij was lief als hij lag te slapen. Toch kon je alleen al aan de manier waarop hij sliep zien dat er niets van hem terecht zou komen. Dat hij de kracht niet had er werkelijk iets van te maken. Zoals hij daar lag. Met een been buitenboord. Niet nonchalant, maar onhandig. Zijn mond een stukje open, wat kwijl langs zijn wang. Soms probeerde ik hem te zien als de zoon die ik mij wenste, maar ik werd telkens teleurgesteld. Toch bleef hij mijn zoon. Pas toen hij vijf jaar lang niet meer thuis was gekomen, heb ik tegen mijzelf en tegen mijn vrouw gezegd dat ik zijn vader niet meer ben. Het luchtte niet op, maar stelde me in ieder geval vrij van de verplichting te hopen. Te hopen op trotse momenten. 

Het café waar ik omstreeks middernacht naar Ines zou moeten vragen ziet er donker en gesloten uit. Ik probeer de deur te openen maar deze geeft niet mee. Ik loop naar een telefooncel en pak het briefje met Ines’ nummer uit mijn jaszak. Het briefje ruikt naar leer. Een vrouw vertelde me eens over haar intense verlangen bij het ruiken van leren jassen. Wanneer ze in een café haar jas wilde pakken om het pand te verlaten en de leren jassen rook, kon ze de verleiding niet weerstaan nog even te blijven.
Ines neemt op. Op de achtergrond hoor ik stemmen van mannen en vrouwen die het verlangen al voorbij zijn. Ze zitten middenin een deceptie. Ze zijn allemaal te lang gebleven. Mijn volgende adres is een huiskamer in een flat in een wijk aan de andere kant van de stad. Ik stap in mijn auto, steek een sigaret op en zet de radio aan.
Ik word enthousiast binnengelaten door een, zo wordt mij later duidelijk, leraar yoga en meditatie. Toe maar. Ik knik en kijk driftig de kamer rond. Ik wil weg. Ik houd niet van dit soort feestjes. Multiculturele Nederlandse vijftigers en zestigers die de hele week geinvesteerd hebben en belegd. Die ter afleiding hebben gedacht aan hun gezondheid en een traantje wegpinken als hun trouwe auto wordt ingeruild, als het huis wordt verkocht of als ze op TV zien hoe families uit het Oosten en het Westen worden herenigd. Die het zwaar hebben met de overgang en de midlifecrisis en daarom in hun vrije tijd alternatieve genezers bezoeken. Die weten van karma en van yin en chi en feng shui. Die ervoor gezorgd hebben dat niemand meer weet wanneer het toetje geserveerd moet worden. Zij die neerkijken neer op de grote winkelketens omdat daar en masse geconsumeerd wordt.
Ik kijk rond in deze bijeen geshopte brei van ideeen en verontachtzaamde traditie. Alles mag hier. Als je je maar niet wezenlijk verantwoordelijk voelt. Ik loop op mijn vrouw af.
Wanneer ze heeft gedronken wil ze slechts de deceptie. Zoenen is dan niet meer interessant. Ze is het verlangen voorbij. Alleen de eenzaamheid moet nog verdrongen worden.

De wereld kan het best vergeleken worden met een stuk spekkoek. Dat was althans de opvatting van mijn vader. In zijn optiek bestaat de wereld uit zorgvuldig opgebouwde laagjes en die laagjes zijn op ieder niveau, in ieder organisme terug te vinden. Hij kon er uren over praten. De gelaagdheid van zowel de zichtbare als niet zichtbare werkelijkheid hield hem bezig en bracht hem er keer op keer weer toe die pracht en praal – want dat het prachtig was, stond voor hem vast – te vergelijken met de overheerlijke spekkoek die mijn moeder voor hem maakte.
Net als mijn vader vergelijk ook ik de wereld met een spekkoek. Maar dan in een later stadium, wanneer ik er een paar flinke happen van heb genomen en er goed op heb gekauwd. Een kleverige brei, die mij kortgeleden nog geweldig goed smaakte, ligt zwaar op de maag te wachten op verdere ontbinding.
Ik zet het schoteltje aan de kant en veeg mijn mond af aan mijn mouw. Een pluisje van mijn wollen trui kleeft aan mijn kin. Nu moet ik alleen mijn tandenborstel nog pakken en twee pennen. De rest van mijn bagage heb ik gisteravond al klaar gezet. Die gebeurtenis mag een wonder heten. Ik ben een man van het laatste moment. Mijn leven is een brei, die zojuist nog goed smaakte.
Mijn vader is twee dagen geleden overleden. Ik heb hem twee jaar geleden voor het laatst gezien. Hij en mijn moeder hebben mij hier bezocht. Ze hebben in mijn flat gelogeerd en aan mijn tafel gegeten. We hebben gepraat, gelachen en zijn iedere avond voldaan naar bed gegaan. Mijn moeder kookte en ik deed met mijn vader zwijgend de afwas. Als mijn moeder er niet bij was, wisten we niet wat we elkaar konden bieden. Na de afwas zaten we bijeen in mijn zithoek, dronken koffie met een borrel en keken voor ons uit. Na een tweede borrel begon mijn vader te praten en mijn moeder te breien. Zo ging het iedere avond. Na twee weken bracht ik mijn ouders naar Schiphol. 

Savoir-vivre spirituel. Amour de l’art et de la beauté.

La délicatesse est une touche d’humanité et de noblesse de coeur avec cette élégance qui n’est visible qu’à l’oeil averti. Le monde a grand besoin d’un peu de cette finesse qui est à la fois tact, prévenance et gentillesse.

Ik ruik de koffie. Lekker. De geur van koffie is gelijk aan een kwelling als zoenen. ‘s Ochtends opstaan en verse koffie ruiken vervult mij –om de woorden van mijn vrouw te gebruiken- met nieuwe levensenergie. Kon ik maar blijven zoenen. De echte daad vormt de deceptie. Maar aangezien eenzaamheid en verlangen hand in hand gaan en de meeste onder ons voor eenzaamheid hun deuren het liefst gesloten houden is het gemakkelijk om zoenen te verlaten en verder te gaan met seks. Ik neem een slok koffie en plof neer op het krukje aan mijn bureau. Ik zet mijn computer aan en kijk nog eens om. Mijn vrouw staat vanaf het balkon te praten met de buurvrouw. In gedachten pak ik haar bij beide enkels en lift haar hoog de lucht in. Ze strekt haar armen uit en geniet. Ik laat haar los. 

Pannekoeken met spek en stroop.

…