CLICK HERE TO VIEW

Rated: R for graphic nudity, some sexual content, drug use and language.

Runtime: 1 hr 50 mins

Genre: Comedies

Theatrical Release:Aug 28, 2009 Wide

A generation began in his backyard. From Academy Award-winning director Ang Lee (Brokeback Mountain, Crouching Tiger, Hidden Dragon), comes Taking Woodstock, a new comedy inspired by the true… A generation began in his backyard. From Academy Award-winning director Ang Lee (Brokeback Mountain, Crouching Tiger, Hidden Dragon), comes Taking Woodstock, a new comedy inspired by the true story of Elliot Tiber (Demetri Martin) and his family, who inadvertently played a pivotal role in making the famed Woodstock Music and Arts Festival into the happening that it was.

It’s 1969, and Elliot Tiber, a down-on-his-luck interior designer in Greenwich Village, New York, has to move back upstate to help his parents run their dilapidated Catskills motel, The El Monaco. The bank’s about to foreclose; his father wants to burn the place down, but hasn’t paid the insurance; and Elliot is still figuring how to come out to his parents.

When Elliot hears that a neighboring town has pulled the permit on a hippie music festival, he calls the producers, thinking he could drum up some much-needed business for the motel. Three weeks later, half a million people are on their way to his neighbor’s farm in White Lake, NY, and Elliot finds himself swept up in a generation-defining experience that would change his life, and American culture, forever. –© Focus Features

oh, a hippie? I thought you guys said to dress up as a Hobbit...my bad.

R

Demetri Martin, Imelda Staunton, Emile Hirsch, Henry Goodman, Liev Schreiber, Eugene Levy

Elliot: Have you guys been down to see the festival yet?
VW Guy: We’re cool…we’ll get there again.
VW Girl: We got to the top of the hill and looked down at the sea…and the tiny little people on stage…with their waves of tiny electric voices.
VW Guy: Like ants making thunder…man…it was cool.  But you couldn’t really tell who was jamming down there.

Elliot (Martin) is helping out his parents at their little hotel, despite wanting to be back in New York working as an interior designer.  After learning that a neighboring town wouldn’t let a music festival use their land, Elliot contacts them to say that his family has some land they could use.  One thing leads to another, and pretty soon there’s millions of hippies descending on this unsuspecting little town.

I’m not real sure what to think about this movie.  It’s like an inside look at the lead up to Woodstock, but it’s still stuck on the outside once the festival starts.  We don’t see any performers on or off stage, just a few echoes of music in the distance here and there.

Elliot is our doorway into the whole event, but he’s stuck trying to help his parents back at the hotel.  That is, until his dad says he should go see the festival himself.  Even then, he doesn’t quite make it to the stage.  He just gets sidetracked doing acid with some hippies in a VW.

Maybe the point is that it was more about the experience of being there with other people like you, rather than the music.  If so, fine, but it doesn’t make for a very compelling movie.  In fact, I think “plodding” would be the best word to describe it.  A plodding movie.  It seems like it’s slowly building up to the big Woodstock experience at the end, but all we get is that hippie van and some people sliding around in the mud.

Don’t get me wrong, it captures all of that atmosphere very well (I assume…I mean, I wasn’t there or anything), but it just never really leads us anywhere.  It’s almost like watching a documentary that couldn’t afford to buy the rights to use the music played at the festival.  So they were left just showing everything else.

I suppose all of that would have been okay if the characters were more compelling.  Unfortunately, aside from Elliot’s rather intense mother, there isn’t much interesting going on with anybody.  Eugene Levy was good as the farmer who charges a very high price for permission to use his land for the festival, but he’s not on screen very much.

If you want to see a nice looking, glossed over glimpse into the atmosphere surrounding Woodstock, without the magic of the performances, this could be worth a look.  Just don’t expect a compelling story or interesting characters.  But hey, you can definitely expect a lot of naked hippies!

Woodstock was…kinda boring.

10 – 2.1 for not having a particularly compelling story or characters – 1 for being so plodding/slow – .9 for lack of any performance scenes = 6.0

One of the biggest parties of the centuries, that nobody who saw this was apart of.

A twenty something man (Demetri Martin) finds his life forever changed in the summer of 1969 when he offers up his parents’ motel in the Catskills as a home base for Woodstock organizers and helps the show go on by donating an all-important music festival permit.

Based on the Elliot Tiber novel, the films aims to tell what happened behind the scenes. Many viewers though looking for spectacular concert footage, will find themselves leaving and wanting a lot more than they got, such as I did myself.

Now, for people that wanted to see all the love and music that was put into Woodstock, go check out the documentary Woodstock. This one doesn’t feature any of the performances, which kind of made me a little ticked off knowing that I wanted to see Woodstock itself, and not necessarily this dysfunctional family that had to deal with it.

The film also has those bunch of crazy cliches that surround the 60s. You got the pot smokers, LSD doers, transvestites, naked hippies, and of course the ones always rolling in the mud. I was expecting a different more fresh look at the crowd rather than just seeing everything that I already know I’m going to see, from a film about the 60s.

Now all that said, the film looks exactly like it was in the 60s during Woodstock. I really did feel like I was apart of this, and this is what made the film a lot more entertaining for me. Director Ang Lee, does a great job at re-imagining these beautiful and cultural images from Woodstock that we all know.

The film isn’t as funny as it just a little cute coming-of-age drama. I liked how the film explored all the ways this nerdy guy tries to become part of this hippie movement, but also has a lot of differences with all of them. Ang Lee also uses the split-screen documentary style to show everything that is going on and it really does work here, and captures the same exact essence the documentary did.

The performances weren’t that good, but they were OK. I wish Demetri Martin was more funny, and to be truly honest I think he was sort of miss cast. The colorful characters that surround him are made up of superstars like Paul Dano, Emile Hirsch, and the real saving grace of this film for me, Liev Schreiber. He is funny as this transvestite, and every time is on-screen brings out a whole bunch of laughs within me.

Consensus: Taking Woodstock has the usual 60s cliches that you would expect, not a lot of hilarious comedy, and an underwhelming atmosphere, but captures the look and feel of Woodstock, and has some nice moments.

5.5/10=Rental!!!

Taking Woodstock is Ang Lee’s newest movie, starring Demetri Martin, Imelda Staunton, Emile Hirsch, Jeffrey Dean Morgan, Liev Schreiber and Paul Dano.

Plot:
Taking Woodstock is based on the real life story of Elliot Tiber (Demetri Martin), an out of luck interior designer who has to move back to his parents’ motel and of how he gets the Woodstock festival to be in his small town after Woodstock (and a neughbouring village) both pull the permits for it to be held there.

Taking Woodstock is a funny and heartfelt movie but most of all, a movie that manages to capture the spirit of the time (or at least it seems that way to someone who wasn’t alive then). It’s a captivating coming of age story set in slightly crazy but definitely special times that is told with a lot of humour and respect. Loved it.

Taking Woodstock had practically no marketing campaign. If I wasn’t an obsessive looker-at-cinema-posters, I probably would have missed it (even though I’m a huge Ang Lee fan). And I really don’t know why (though I have a theory – there’s plenty of nudity and some swearing and *gasp* gay loving). In any case, the movie didn’t deserve this silence – it really was wonderful.

The acting was amazing. And every ten minutes or so there seemed to be another cameo. (Oh look! It’s Jeffrey Dean Morgan! Oh look! It’s Liev Schreiber! Oh look! It’s Emile Hirsch! Oh look! It’s Paul Dano!) And they just kept on coming.
Imelda Staunton was her usual wonderful self and newcomer Demetri Martin convinced me fully. It just seemed like everybody was really enjoying the shoot and had a lot of fun.

The story has a beautiful lightness to it and yet covers a whole lot of ground – the story of the festival itself, Elliot’s coming of age, Elliot’s parents’ relationship, sex, drugs, morality – it’s actually quite dense when you think about it, but it never feels heavy.

The cinematography is beautiful, but the most beautiful part about it might well be when Elliot tries LSD for the first time – the way the high is shown to us… I never saw such a realistic portrayal of a LSD high. [Just to clarify: I have never taken LSD myself, but this felt amazingly real - not so over the top as many other stylised highs seem to be.]

So, summarising I’d say it was an amazing film that should be a must see for anyone who is even only slightly interested in the Woodstock festival. The only caveat: Don’t expect the Woodstock music: Elliot never really got to hear the bands playing and neither do we.

Final Cut! Weds at 8pm on DCUfm

Final Cut is a weekly film, review and soundtrack show on DCUfm hosted by myself and my mate Diane. In each episode we discuss the latest movie news in Hollywood and at home, review new releases, and play music from their soundtracks. There’s a segment included called ‘Cult Classics with Ciarán and James’, where every week they talk about a specific cult movie. We also have a part tentatively called ‘The Rant’ where we rant about a particular hot topic, genre, actor, director; you get the idea, right? You can also text us live in the studio at 085 7531 973

We’ve been running for about 7 weeks now and our main aim is basically to just try and improve with each show. This week we reviewed Jennifer’s Body (see previous post) The Men Who Stare at Goats (with special guest critic Devin Anderson of The TigerFace Show) and Demetri Martin’s feature debut, Taking Woodstock. Ciarán and James discussed the awesomeness that is MTV Movies 1996 feature ‘Beavis and Butthead Do America’, while in The Rant we deliberated if indie movies were really indie any more, or if they have instead spawned off into a genre of their own. E.g.: Little Miss Sunshine, Juno, Garden State.
Tracks played were:

1. Kiss With A Fist by Florence and the Machine,
2. More Than a Feeling by Boston,
3. Roller Coaster of Love by The Chillies,
4. Anyone Else But You by The Mouldy Peaches
5. Clips from Some Jokes by Demetri Martin

The Bitch and The Butch

Final Cut is doing really well with regards to ratings. We currently have the highest text to listener ratio; we just need a few more to make us the highest rated show on the entire station. The format we have right now is serving us well, but because we’re only on for an hour, and also partially because I love the sound of my own voice, we have a tendency to shoot over our allotted time and never seem to fit everything in. So yeah, currently we’re doing ok, but I have a feeling that after Christmas (providing the station renew the show) Final Cut will have a bit of a make-over. I’d love to get a few more interviews in. So far this semester we’ve had Jen Davis and Sinéad Greenan, who won two awards at this year’s Touch Film Festival. (Jen is also in my course but we’ll skim over that for the meantime)

Anyway, I really enjoyed that. I loved hearing different voices on the show. We also have this little arrangement with the Lighthouse Cinema in Smithfield, where they let us go and record vox pops after shows, but it’s difficult for Diane and I to get out there every week, so some people who’d be interested doing that next semester would be greatly appreciated.

I love doing this show and subsequently it’s become a fairly big part of college this year, which is why I seriously hope we carry on into semester two. We used to pre-record but you get such a buzz out of live radio, primarily because you never really know what’s gonna happen next, or more appropriately what’s gonna be said next.

Carly: “To quote Jennifer herself, she’s not even a backdoor virgin.”

Diane: “ Wait, what’s a backdoor virgin?”

Carly: “…….. HAHAHAHAHA!”

At the end of the semester we’ll be composing a blooper reel from some of the practise stuff we recorded over the summer when we were first getting to grips with the station, along with a few of our funnier moments live on air.

Diane: “So Carly, do you have those Borat clips for our lovely listeners?”

Carly: “No.”

Silence

Both: “lol”

So yeah, that’s my radio show. Others you should listen to are
• The TigerFace Show with Devin, Mark and Danny Wednesdays at 6:30-8pm
• Culture Café with Nessy Tuesdays and Thursdays at 7-8pm
• Homophonic with James and his special guest presenter Mondays at 9-10pm (which is also produced by my boyfriend, Ciarán. You should check out his blog. Its a really cool idea and well worth a read.)

Tickets go on sale this Friday, November 20th at 10am for “Make It Better” at Nokia Theatre LA LIVE.

STAPLES Center Foundation has established a number of partnerships in the Los Angeles community to assist charities in raising funds and awareness for their organizations with a special emphasis on the low-income neighborhoods surrounding the arena. The Foundation has donated over $10 million in financial and in-kind support to our nonprofit partners, helping to reach those in need.

Click on these links for more stories on Pete Carroll’s A Better LA:

Pete Carroll’s Circle Of Friends, Celebrates Supporters of A Better LA At LA Live

USC Coach Pete Carroll Has Trojans Ready For Another Title Run While His A Better LA Brings Peace To The Streets

USC Coach Pete Carroll’s A Better LA: New Video

Remember the Amphitheater meet? To really understand CSA one has to look beyond the managerial aspects of it and delve into its technical as well as social depths.

Friday the 13th, a get-together of the association with Demetri Martin’s award-winning ‘If I’ video to be aired as a starter followed by the semester review meeting. There was a decent audience that gathered despite the chilly night and the sudden illness that many of them (inside and outside the association) took to.

The introduction ‘nubes‘ receive for Demetri is thus:

• he composes everything on his own for his show: the music, the art and the witty lines of course;
• his jokes are not just funny but they are thought-provoking;

The show takes us through different phases of Demetri’s life by exploring the dictionary meanings of the word ‘IF‘ and using it to explain some why he did the things he did. Here are the hidden thoughts that should get you searching You Tube for the videos (the links can be found below).

1. Trying/Doing things that you really like: Does solving the cube interest you more than studying for a mid-term test, go ahead!
2. Achieving technical competency in areas where you think you are good: Good at social media? When a social media activist asks you to talk about it for five minutes on the topic are you up to it?
3. Keeping your mind strong through self-imposed hurdles: Does waving at the girl-next-door scare you? Do at least one thing everyday that makes you feel scared/insecure.
   

Trust me, you’ll find your niche in the one hour you spend on it. The entire video is in 6 parts of nine minutes each:

• Part 1
• Part 2
• Part 3
• Part 4
• Part 5
• Part 6

55minutes of watching and 5 minutes of reflection (maybe a blog post?) should make your day! Hope you have all the fun in the world, provided IF you have access to youtube…

Taking Woodstock (2009)
★★★ / ★★★★

Directed by Ang Lee (“The Ice Storm,” “Crouching Tiger, Hidden Dragon,” “Brokeback Mountain”), “Taking Woodstock” was about the summer of 1969 and the flourishing counterculture that culminated in the Woodstock Music and Arts Festival. Caught among the powerful movement was a family and their debt concerning a motel that no one ever visits. Demetri Martin tried to help out his mother (Imelda Staunton) and father (Henry Goodman) with money and moral support as best he could to the point where he had to sacrifice his career as an interior designer. Stuck in the ennui of rural town, the arrival of his childhood friend (Jonathan Groff) and concert organizers gave Martin and his family a chance to finally get out of debt. The only catch was that they had to somehow take in hundreds and thousands of people (which eventually grew to about a million or so) and deal with the frustrations of the citizens of their own town, the neighboring cities and the media coverage. They also had to find a land owner (Eugene Levy) who was willing to take in all sorts of people and be able to deal with the mess afterwards.

I’ll admit right away that “Taking Woodstock” could have been so much bigger and more interesting. However, I do admire Lee’s choice of telling a story from a struggling family’s perspective, especially from a son who was more than ready to leave the nest but was chained at home because of his own guilt of abandoning his parents when they needed him most. Making that decision gave the film a much-needed heart. I was amused when I saw the family dynamics because Staunton was so intense, Goodman was so passive and Martin was inbetween. But then there were truly touching moments, especially a scene toward the end between Martin and his father when the son finally summoned the courage to do whatever it was that he wanted to do in the first place.

The storytelling was light (even for a comedy-drama) and all over the place which worked at some parts because it reflected that era. With a little bit more focus on the event at hand, stronger script and storytelling, this could have been an Oscar contender. I also would have liked to see more of Jonathan Groff. He had a certain spark about him that intrigued me. It might have been his extremely laidback nature or the way he looked into the main character’s eyes, I’m not exactly sure, but what I’m sure of is that the film would have benefited if it had fully explored characters. On the other hand, as much as I love Emile Hirsch, I felt like his character was simpy a distraction. His scenes could have been cut off from the picture and the final product would pretty much have been the same. But then Liev Schreiber as a cross-dresser and having great comedic timing really had me engaged. With this picture, one thing that didn’t work was almost always coupled with two or three things that worked.

I cannot say that “Taking Woodstock” was a disappointment because it managed to entertain and it had a fresh perspective on the monumental event. But it definitely would have won extra brownie points if it had actual footages of several artists’ performance such as Janis Joplin or Jimi Hendrix, or at least a restaging of some sort.

Le film du mois est un film que très peu de gens ont vu.  Malgré sa présentation à Cannes en mai dernier, malgré son titre évocateur, “Taking Woodstock” est passé totalement inaperçu. La renommée de son réalisateur de talent n’y a rien fait, son destin en salles en cette rentrée pauvre en grands évènements cinématographiques (de qualité!…) a été des plus courts.

Quelques salles Parisiennes résistent encore et proposent ce petit  film aux grandes qualités, avec le festival de Woodstock en toile de fond d’une histoire simple et enlevée sur la différence & la tolérance.
Ang Lee & son scénariste-complice James Schamus, évoquent ce moment-clé des 60’s sous un angle détourné plus intimiste: les coulisses & l’organisation du festival  “Peace & Love”, vues à travers une galerie de personnages plus loufoques les uns que les autres.

C’est dans un bled perdu au milieu des champs & des pâturages, que le festival aura lieu grâce à Elliot Teichberg (Demetri Martin, sensible & drôle), le héros de “Taking Woodstock”: Jeune homme un brin coincé, Elliot vivote entre différents petits boulots artistiques: peinture “avant-garde” (achetée par sa famille & amis pour le dépanner), design de disco-clubs (dont les propriétaires sont des mafieux avares de paiements), président de la chambre de commerce & directeur “artistique” de la vie culturelle de son village natal. C’est en accordant un permis aux organisateurs du festival, qu’Elliot ouvrira, un peu malgré lui, la porte à de grands bouleversements dans la vie de tous les habitants de White Lake… mais surtout dans la sienne.

On retrouve à travers le chemin initiatique d’Elliot, tous les thèmes chers à Ang Lee: Le poids de la société & de la famille sur tout individu, la liberté & le respect de l’autre dans toute sa différence. La galerie des personnages qui gravite autour d’Elliot est un véritable melting-pot de cultures, de contre-cultures &  de générations: les villageois juifs républicains assitent à l’invasion de leur petit coin des Etats-Unis calme & paisible  par des organisateurs New-Yorkais un peu mercantiles (plus grand concert de l’époque, oblige) et qui va attirer pas loin de 500.000 hippies pendant 3 jours de concerts de “paix & d’amour”.  Une troupe de théâtre nudiste cohabite allègrement avec les parents d’Elliot tandis que Wilma, ex-Marine travesti assure la “sécurité” de l’hôtel tenu par la famille Teichberg!

La réalisation de Lee qui gagne encore en fluidité narrative, s’attarde juste ce qu’il faut aux fêlures de ses personnages principaux sans oublier le grand cirque (comique) qui envahit subitement leurs vies. A la différence de la plupart de ses films précédents, Lee emploie un ton, un rythme résolument plus drôle, et fièrement moins cynique: son regard est empreint de générosité à l’égard de ses personnages et  cette époque charnière de l’histoire des Etats-Unis. Celà est d’autant plus surprenant que l’un de ses meilleurs films, “The Ice Storm” (1997) dépeignait justement l’après-Woodstock et tous les ravages de la libération sexuelle & de la contre-culture de l’époque…   Ang Lee, subitement nostalgique?

It seemed everywhere you looked this August there was a mention of Woodstock. The 40^th anniversary of the festival brought back a lot of memories, most noticeably with the release of Taking Woodstock, the newest movie from the Oscar winning director Ang Lee.

Elliot Tiber (Demetri Martin) is the focal point of the story. He unselfishly puts his own life on hold to help his parents avoid the foreclosure of their rundown motel. After being denied loans by several banks, he hears about a music festival that had been cancelled in a nearby town. Thinking the festival would bring in a lot of fast cash for his parents, he schedules it in his town with the help of his neighbor Max Yasgur (Eugene Levy). At this point, the crowds start to roll in, bringing with them plenty of money and drugs, giving Elliot the freedom he always craved, so he could finally become who he really is.

Taking Woodstock is a fun, crazy, coming of age story, and the cast was terrific. Martin plays his character really well; he is awkward and careful … just how you would be if you had never truly been yourself around the people closest to you. Emile Hirsch, who played a troubled Vietnam veteran, was able to convey the psychological pain that many veterans faced after the war, yet still be funny and endearing. Liev Schreiber, who played a cross-dressing bodyguard, stole the movie for me. Not only did he have some of the best lines in the movie, but you looked forward to the time when he was on screen.

If you are looking for a movie about Woodstock that has some clips or reenactments of the performers, this movie isn’t for you. Instead, Woodstock takes a back seat in this film so that it can properly tell Elliot’s story. You do catch a few glimpses of the festival though. In one amazing shot where Elliot takes acid, he climbs to the top of a hill to look over the swaying crowd. Slowly, the crowd starts to evaporate and turn into a wave that you would see in the ocean. This shot was truly magical and made the movie worth seeing!

Overall: B+

-Lindsay Dahlstrom

Photo Source 1, 2, 3

C. 25  10/19/09

Saturday night, I went to my alma mater, UMBC for its Homecoming. I’m not normally one for excessive amounts of school spirit, and I didn’t go to last year’s Homecoming, my first year out of school. But when I found out that one of my favorite comedians, Demetri Martin would be the star of this year’s Homecoming Comedy Show, I couldn’t pass that up.

Martin, a relatively new comedian on the scene (compared to say, the likes of Lewis Black or Tracy Morgan, both who I have also seen at UMBC Homecoming shows) is well known for his one-liners and clever yet blunt observations. Take his clever lines from Saturday’s show:

I saw a lady at the airport wearing sweatpants. They said, “Gap” on the back. You don’t need to advertise that, you know.

Some people say things are “super duper,” but what if it’s not that super? I’m going to start calling things just plain “duper.” Like, that was such a duper show.

I’m not superstitious, I’m just “stitious.” I have just the right amount of “stish.”

And my two favorite lines from that night:

A question mark is an exclamation point with scoliosis.

If someone asks you what you do for a living, tell them you are a business card maker. Then, pull out a business card that says, “See?”

I love typography jokes and graphic design jokes. A business card designer? I do that! For real!

Another thing Martin did that was memorable during the show (although maybe not so great) was that he kept using a laser pointer to point out people in the audience who had their camera lights on as they were obviously recording his show. He got noticeably annoyed with these people, and even lost his train of thought after complaining about being taped. Maybe the event organizers should have written on the tickets that any kind of recording would not be permitted. I guess it’s too late now, and Martin did get his point across, if eventually.

One of the most memorable aspects of the night actually happened before the show even started. As I had predicted, the gym where the show took place was getting hot, as the audience was packing themselves into the crowded space. I was sitting on the top row of the bleachers, and stood up to take my jacket off. I didn’t think anything of it when I dropped my jacket onto what I figured would be my seat. However, instead my jacket fell behind the bleachers and all the way down to the ground underneath. I was horrified. My jacket had fallen to the depths of the UMBC bleachers and it seemed like I would never recover it again. There were many worried and stressed conversations with security guards and personnel and I was left with the solution that I could come back the next day when the management would have pushed the bleachers in after the show. I was not satisfied with this decision and the idea of driving an hour back to the school and possibly miss my kickball game the next day, but it seemed like I had no other choice.

Well anyways, the show started and this girl in front of me took her cellphone out, I think to use its camera. Just like me, she accidentally dropped her phone and it too, fell underneath the bleachers. She also went to seek the help from a guard, but soon thereafter came back to her seat. Despite our “missing” personal items, I found both of us soon forgetting our misfortunes and laughing along at the great comedy show. I guess that means Demetri Martin is just that successful at what he does.

In the end, after the show, we were able to find and convince some personnel to push the bleachers in far enough so that a number of people could walk underneath the bleacher’s skeleton to retrieve our fallen things. It was a pretty strange adventure, but also kind of cool. But really, I’m just duper glad it all worked out in the end!

Als WordPress.com-Nutzer ist man ein verwöhnter Geselle:  die Macher von Automattic lassen sich immer wieder Dinge einfallen, die das Bloggerherz ganz schnell schlagen lassen. Alle Nase lang neue Features, Gadgets und Kollaborationen, und wie man auf den zahllosen WordPress-Blogs sehen kann, lauter coole Sachen .

Das jüngste Projekt nun hat mich endlich die wahre Bestimmung dieses Blogs finden und realisieren lassen, das Bloggen über/von berühmte/n Menschen ! Möglich macht es eine Anwendung namens PicApp. Hier gibts qualitativ hochwertige Fotos und  dies – nicht unzentral für die Generation Umme  – kostenlos.

Gleich mal ausprobiert am Beispiel des hier trotz gelegentlicher Kritik doch sehr gelobhudelten (weil dann doch sehr gemochten) Komikers Demetri Martin.  So sieht das aus:

Bin begeistert. Hochglanzbildchen sind nun schon mal möglich. Fehlen nur noch die heißen Hintergrundstories: Wo hat er diesen tollen Anzug her, wer ist sein Frisör ? Sind die beiden ein Paar ? Wer ist sie überhaupt ?  Sind lachsrosa Hemden nicht schon wieder out ? Kommen  Punkte bald wieder ?

Für solche Fragen empfiehlt es sich wohl eher, die Seiten wirklicher Autoritäten aufzusuchen, wie z.b. den Blog der 13jährigen Fashion-Ikone Tavi Gevinson, Style Rookie.

Nichtsdestotrotz ist PicApp ein interessanter Service, hab nur das Gefühl, dass ich an meinem Profil [angestrebter unique selling point: "delivering the freshest freshness about fresh celebreties" ]  noch etwas arbeiten muss…

ΕΤΣΙ ΠΗΡΑΜΕ ΤΟ ΓΟΥΝΤΣΤΟΚ

TAKING WOODSTOCK-ΗΠΑ-2009-110′
Σκηνοθεσία:Ang Lee
Ηθοποιοί: Demetri Martin, Jonathan Groff, Emile Hirsch, Liev Schreiber, Jeffrey Dean Morgan, Paul Dano, Eugene Levy

Το καλοκαίρι του 1969, ο Έλιοτ Τίμπερ ζει σε μια μικρή επαρχιακή πόλη και εργάζεται στο μοτέλ των γονιών του, το οποίο είναι ένα ερείπιο στα όρια της κατάσχεσης. Προσπαθώντας να προσελκύσει κόσμο στο μοτέλ, κινεί άθελά του τις διαδικασίες για τη δημιουργία του “Woodstock”, της συναυλίας που του άλλαξε τη ζωή, καθόρισε μια ολόκληρη γενιά και αποδείχθηκε ορόσημο για την αμερικάνικη κουλτούρα. Η ταινία βασίζεται στην αυτοβιογραφία του Τίμπερ.

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ “ΕΒΔΟΜΗΣ ΤΕΧΝΗΣ” ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΟΥ ΓΟΥΝΤΣΤΟΚ

Ιστοσελίδες: http://www.takingwoodstockthemovie.com/ -  http://www.etsipirametowoodstock.gr/

ΤΟ TRAILER ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ “ΕΒΔΟΜΗΣ ΤΕΧΝΗΣ” ΓΙΑ ΤΟ 62ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΩΝ ΚΑΝΝΩΝ (16/05/2009: ΗΜΕΡΑ ΤΕΤΑΡΤΗ)

Στις υπόλοιπες ταινίες του διαγωνιστικού και η αγγλόφωνη ταινία «Taking Woodstock» του Κινέζου Ανγκ Λι. Στο πρώτο (και καλύτερο μέρος) της, ο Λι («Επιστροφή στο Brokeback Mountain») ακολουθεί το παρασκήνιο της θρυλικής συναυλίας, περιγράφοντας, με ντοκιμαντερίστικη σχεδόν λεπτομέρεια, την προετοιμασία και το ξεκίνημα από μια ομάδα ανθρώπων που ήθελαν να κάνουν κάτι το διαφορετικό, χωρίς ποτέ να φανταστούν το απίθανο αποτέλεσμα.

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΡΑΣΣΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ “ATHENS VOICE”

Η δεύτερη ταινία του διαγωνιστικού χθες, ήταν το Taking Woodstock του Ανγκ Λι, η αληθινή ιστορία του πως το φεστιβάλ του Γούντστοκ έγινε το μυθικό γεγονός που όλοι γνωρίζουμε σήμερα. Ο Λι δεν έκρυβε από την αρχή τις προθέσεις του: “δεν έχω κάνει μια feelgood ταινία εδώ και δεκατρία χρόνια, νομίζω ότι έχω το δικαίωμα” δήλωνε πριν το φεστιβάλ και ποιος μπορεί να του αρνηθεί, ειδικά όταν το φιλμ του είναι τόσο ανεπιτήδευτα καλοπροαίρετο και συμπαθητικό. Ο κωμικός Ντιμίτρι Μάρτιν κρατά τον ρόλο του Έλιοτ Τάιμπερ ενός νεαρού πού έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να γίνει το Γούντστοκ πραγματικότητα και γύρω του περιστρέφονται μια σειρά από χαρακτήρες, από τους στριφνούς και δύστροπους γονείς του, ιδιοκτήτες ενός  ταλαιπωρημένου μοτέλ μέχρι τους χίπις που θα φτάσουν στο μικρό χωρίο του και θα αλλάξουν την ζωή του. Μπορεί σε σχέση με τις πρόσφατες ταινίες του Λι, το Taking Woodstock να είναι απλά μια  χαμηλότονη κομεντί, εν τούτοις δεν παύει να είναι απολαυστική και κυρίως να δίνει με σαφήνεια και καθαρότητα το νόημα ενός γεγονότος που μπορεί να μην άλλαξε τον κόσμο, αλλά έφτασε πολύ κοντά στο να τα καταφέρει.

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ ΚΑΤΣΙΚΑ ΣΤΟ “ΣΙΝΕΜΑ”

Η καινούργια ταινία του Ανγκ Λι χρειαζόταν, σύμφωνα με τα λεγόμενα του ίδιου του σκηνοθέτη, να αποτελέσει μια μικρή ανακούφιση και ένα ανάλαφρο αντιστάθμισμα στη δραματική φόρτιση και το βάρος που κουβαλούσαν μαζί τους οι τελευταίες του δυο δουλειές- το «Μυστικό του Brokeback Mountain» και το «Προσοχή, Πόθος». Συνεπής στις προθέσεις του, ο ταϊβανέζος δημιουργός παρέδωσε με το «Taking Woodstock» (που προβλήθηκε την Παρασκευή στο φεστιβάλ) ακριβώς αυτό: ένα χαλαρό σε πλοκή, μικρό σε διαστάσεις και αφοπλιστικά απλό και σαφές σε προθέσεις φιλμ, το οποίο μπορεί να επικαλείται ένα από τα πιο εμβληματικά συμβάντα στην ιστορία της ποπ κουλτούρας (το τριήμερο μουσικό φεστιβάλ του Γούντστοκ που συνέβη τον Αύγουστο του 1969 σε μια εξοχική φάρμα μερικά μίλια μακριά από τη Νέα Υόρκη), στην πραγματικότητα όμως προτιμά να κοιτάζει πίσω από τη «μεγάλη εικόνα» προκειμένου να βρει τις μικρές και γλυκόπικρες ιστορίες μερικών από τους ανθρώπους που συνέβαλαν στην πραγματοποίηση ή έζησαν ως απλοί θεατές τη μυθική διοργάνωση.

Συστήνοντας έναν χαριτωμένο πρωταγωνιστή στα χαρακτηριστικά του σχεδόν πρωτοεμφανιζόμενου Ντιμίτρι Μάρτιν, ο Ανγκ Λι ζωγραφίζει έναν ολόκληρο επαρχιακό μικρόκοσμο μέσα από μια πλειάδα πολύχρωμων δευτερευόντων ηρώων (ξεχωρίζει η θαρραλέα τραβεστί που υποδύεται ο Λιβ Σράιμπερ) και προσπαθεί να δώσει διακριτικά και χωρίς να το κάνει ιδιαιτέρως θέμα το στίγμα μιας ολόκληρης εποχής.

Προσπερνώντας τον πειρασμό των εύκολων πολιτικο-κοινωνικών μηνυμάτων και του προφανούς διδακτισμού, ο θαυμάσιος σκηνοθέτης παραδίδει έναν απολαυστικό ύμνο σε μια Αμερικανική ουτοπία η οποία τώρα πια έχει χαθεί οριστικά. Χωρίς να προφασίζεται ότι θα αλλάξει την ιστορία του σινεμά, να εποφθαλμιά βραβεία και να ψαρεύει βαρυσήμαντους επαίνους, το «Taking Woodstocκ» αποτελεί ένα τρυφερό, αστείο και γαργαλιστικά σέξι φιλμάκι που κανείς παρακολουθεί με ένα διαρκές χαμόγελο στα χείλη.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Ανγκ Λι (“Brokeback Mountain”, “Προσοχή, Πόθος”) επιστρέφει με μια νοσταλγική ροκ κωμωδία, η οποία βασίζεται σε μια συγκλονιστική αληθινή ιστορία. To “Taking Woodstock” συμμετείχε στο διαγωνιστικό πρόγραμμα του 62ου Φεστιβάλ Κανών.

Όπως κάνει σε όλες του τις ταινίες, ο Ανγκ Λι διεξήγαγε εξονυχιστική έρευνα για το “Taking Woodstock”. Ο Ντέιβιντ Σίλβερ, ο οποίος τελούσε χρέη ιστορικού στα γυρίσματα της ταινίας, είχε αναλάβει την σύνταξη ενός “Εγχειριδίου Χίπη”, το οποίο περιείχε μια συλλογή από άρθρα, χρονολογική σειρά, δοκίμια, καθώς και ένα γλωσσάρι με την αργκό των χίπηδων. Ο Ντέιβιντ Γκρόπμαν, υπεύθυνος για τα σκηνικά της ταινίας, δήλωσε πως “αυτό που είναι υπέροχο με τον Ανγκ Λι είναι πως φρόντισε να κατανοήσει απόλυτα τον κόσμο, την κουλτούρα, αλλά και την χρονική περίοδο στην οποία λαμβάνει χώρα η ιστορία.” “Γυρίζοντας το “Taking Woodstock”, άρχισα να αναπτύσσω ένα πάθος για τα 60s” προσθέτει ο σκηνοθέτης.

“Χρησιμοποιήσαμε όσα περισσότερα αυθεντικά ρούχα μπορούσαμε από την εποχή εκείνη, συγκεντρώνοντας μια τεράστια γκαρνταρόμπα από περισσότερες από πενήντα διαφορετικές πηγές” αναφέρει ο Τζόζεφ Όλισι, υπεύθυνος των κοστουμιών. “Υπήρχαν όμως μέρες που χρησιμοποιούσαμε πολλούς κομπάρσους, οπότε τα ρούχα έπρεπε να προσαρμοστούν μέσα σε λίγες μόνο ώρες. Το 1969 ήταν μια κρίσιμη καμπή στην μόδα ? αν και οι κάτοικοι της μικρής πόλης όπου διαδραματίζεται η ιστορία είναι λίγο παλαιάς σχολής, οπότε η εμφάνιση τους βασίζεται στις αρχές των 60s και στον κατάλογο Montgomery Ward.”

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, η Νικόλ Φέντερ ήταν υπεύθυνη για το πρόγραμμα ανακύκλωσης στο πλατό. Για τις σκηνές όπου χρειάζονταν εκατοντάδες κομπάρσοι, η χρήση ανοξείδωτων ψυκτών για νερό απέτρεπε τη χρήση πλαστικών μπουκαλιών. Συγκρίνοντας τις οικολογικές προσπάθειες κατά τη διάρκεια του χρόνου, ο Τζέιμς Σάμις σημειώνει πως “αν και προκλήθηκαν δυόμισι εκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα σκουπιδιών στο Γούντστοκ, τετρακόσιοι εθελοντές έμειναν για να καθαρίσουν. Ακόμα και αυτό ήταν όμορφο! Το Γούντστοκ ήταν τρεις μέρες ειρήνης και μουσικής και εμείς ζήσαμε τρεις μήνες ειρήνης και κινηματογράφου.”

Αν και το Γούντστοκ είναι ένα εξαιρετικό θέμα, δεν είναι εύκολο να το αποδώσεις στην μεγάλη οθόνη, ενώ έχουν ήδη προηγηθεί αφιερώματα για το ιστορικό αυτό φεστιβάλ. Το 1970, ο Μάικλ Ουάντλαϊ κέρδισε Όσκαρ για το τρίωρο ντοκιμαντέρ “Woodstock”. Ο σεναριογράφος, αλλά και παραγωγός, Τζέιμς Σάμις διασκεύασε γα τον κινηματογράφο το βιβλίο “Taking Woodstock: A True Story of a Riot, A Concert, and A Life” των Έλιοτ Τίμπερ και Τομ Μόντε. “Αυτό που κάνουμε είναι να αφηγούμαστε ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας αυτής, από μια μικρή γωνιά απροσδόκητης χαράς που συνέβη σχεδόν από ατύχημα και η οποία συντέλεσε στην πραγματοποίηση του εκπληκτικού αυτού φεστιβάλ” εξηγεί ο Σάμις. Η ιστορία του Τίμπερ έπεσε συμπωματικά στα χέρια του Ανγκ Λι. Τον Οκτώβριο του 2007, ο Λι ήταν καλεσμένος σε τηλεοπτική εκπομπή στον Σαν Φρανσίσκο για να μιλήσει για την ταινία “Προσοχή: Πόθος”. Στην ίδια εκπομπή ήταν καλεσμένος και ο Τίμπερ για να μιλήσει για το βιβλίο του, το οποίο είχε κυκλοφορήσει πρόσφατα. Λίγο πριν βγουν στον αέρα, ο σκηνοθέτης με τον συγγραφέα γνωρίστηκαν και συζήτησαν αρκετά, με αποτέλεσμα να δώσει ο Τίμπερ στον Λι ένα αντίτυπο από τα απομνημονεύματά του.

Ο Λι είδε το “Taking Woodstock” ως ένα φυσικό επακόλουθο του βιογραφικού του. “Αν το “The Ice Storm” είναι το hangover του 1969, τότε το “Taking Woodstock” είναι η προηγούμενη όμορφη βραδιά και οι τελευταίες στιγμές αθωότητας” δηλώνει ο σκηνοθέτης. “Έχοντας γυρίσει αρκετά δράματα στη σειρά, έψαχνα για μια κωμωδία ? και ειδικά για μία χωρίς κυνισμό. Είναι επίσης μια ιστορία για την ελευθερία, την ειλικρίνεια, την ανοχή, αλλά και το “αφελές πνεύμα” που δεν μπορούμε και δεν πρέπει να χάσουμε.”

Ο Σάμις ένιωσε αμέσως μια ξεχωριστή σχέση με το συγκεκριμένο θέμα και είδε την ταινία αυτή ως μια ευκαιρία για “να ταξιδέψουν οι νεότερες γενιές στο παρελθόν και να επισκεφθούν το Γούντστοκ, να πάρουν μια ιδέα του πως ήταν όταν μπορούσες να έχεις ελπίδα και να απολαμβάνεις τη ζωή. Αγκαλιάσαμε το ήθος αυτό με τον Ανγκ και περάσαμε πολύ καλά παρά την σκληρή δουλειά στην ταινία. Αυτή είναι η ενδέκατη ταινία στην οποία συνεργαζόμαστε με τον Ανγκ. Πάντα ανεβάζει ακόμα περισσότερο τον πήχη και αναζητά ακόμα μεγαλύτερες προκλήσεις. “

Δεν είναι πολλοί οι σκηνοθέτες που μπορούν να μεταπηδούν από την κωμωδία στο δράμα εποχής και από την επίδειξη ασιατικών πολεμικών τεχνών στα ’70’s και το αμερικανικό west με την ίδια αφηγηματική άνεση. Ο ταϊβανέζικης καταγωγής Ανγκ Λι το έχει πετύχει. Με σπουδές στην Νέα Υόρκη, ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός του Σπάικ Λι στην πτυχιακή του ταινία “Joe’s Bed-Stuy Barbershop”. Με το κωμικό “Γαμήλιο Πάρτι” (1993), την εξερεύνηση του χάσματος γενεών στην Ταϊβάν με αφορμή το γάμο που σκηνοθετεί ένας ομοφυλόφιλος κινέζος για να ευχαριστήσει τους παλαιών αρχών γονείς του, άρχισε να αποσπά διεθνές ενδιαφέρον με υποψηφιότητα για Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας και τη Χρυσή Άρκτο στο φεστιβάλ Βερολίνου.

Συνέχισε τον σχολιασμό του στην κινέζικη παράδοση με το “Eat Drink Man Woman”, το οποίο ήταν επίσης υποψήφιο για Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, και στην συνέχεια έκανε το μεγάλο άνοιγμα στο Χόλιγουντ με την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος της Τζέιν Όστιν “Λογική κι Ευαισθησία”, μία τρυφερή ταινία εποχής με τις Έμα Τόμσον και Κέιτ Γουίνσλετ που βραβεύτηκε με Oσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου. Ακολούθησε η μελέτη των αμερικάνικων μεσοαστών προαστίων στα 70s με την “Παγοθύελλα” (1997), που απέσπασε το βραβείο σεναρίου στις Κάννες και η δική του εκδοχή του Αμερικανικού εμφυλίου με το “Kαλπάζοντας με τον Διάβολο”(1999). Mε το εντυπωσιακό “Tίγρης και Δράκος”, επέστρεψε στην πατρίδα του δημιουργώντας ουσιαστικά νέο κινηματογραφικό είδος και φέρνοντας την ασιατική πολεμική παράδοση στο προσκήνιο. Η ταινία βραβεύτηκε με Oσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και ήταν υποψήφια σχεδόν σε όλες τις υπόλοιπες κατηγορίες. Το 2003 ο Ανγκ Λι δοκίμασε τις ικανότητές του στο είδος της δράσης, κάνοντας τον θρυλικό ήρωα κόμικ “Hulk” κινηματογραφικό αστέρα. “Το μυστικό του Brokeback Mountain” είναι η ταινία του που συζητήθηκε όσο καμία, δίχασε το κοινό, κέρδισε εκατομμύρια φίλους σε όλον τον κόσμο αλλά και το Χρυσό Λέοντα στη Βενετία καθώς και τρία Οσκαρ, Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Φωτογραφίας για τον Ροντρίγκο Πριέτο και Μουσικής για τον Γκουστάβο Σανταολάγια. Το 2007, ο Ανγκ Λι επέστρεψε για άλλη μια φορά στα πάτρια εδάφη, για την ταινία “Προσοχή: Πόθος”.

Ο Ντιμίτρι Μάρτιν γεννήθηκε το 1973 στην Νέα Υόρκη. Ο πατέρας του είναι Έλληνας Ορθόδοξος ιερέας και η μητέρα του διατροφολόγος. Οι γονείς του είχαν επίσης και ένα ελληνικό εστιατόριο. Ο Μάρτιν φοίτησε στα Yale University και NYU School of Law με πλήρη υποτροφία αλλά είχε ξεκινήσει από νεαρή ηλικία να ασχολείται με το stand-up comedy. Το 2003, ο Μάρτιν κατάφερε να εισχωρήσει στο χώρο του θεάματος γράφοντας για την εκπομπή “Late Night with Conan O’ Brien”. Έχει γράψει επίσης και έχει συμμετάσχει ως ηθοποιός στην εκπομπή “The Daily Show with Jon Stewart”, έχει κυκλοφορήσει ένα κωμικό CD με τίτλο “These Are Jokes”, καθώς και ένα κωμικό DVD με τίτλο “Demetri Martin. Person.”. Την περίοδο αυτή γράφει, υπογράφει την παραγωγή και πρωταγωνιστεί στην τηλεοπτική σειρά “Important Things with Demetri Martin” για το Comedy Central. Ασχολείται επίσης με τη συγγραφή ενός βιβλίο, ενώ ετοιμάζει και μερικά σενάρια. Στον κινηματογράφο έχει συμμετάσχει στις ταινίες “Analyze That” και “The Rocker”, ενώ προσεχώς θα τον δούμε στο ανεξάρτητο “Paper Heart” με τον Μάικλ Σέρα, καθώς και στο “Moneyball”, δίπλα στον Μπραντ Πιτ.

Ο Έμιλ Χιρς γεννήθηκε το 1985 στην Καλιφόρνια και φοίτησε στο Hamilton Academy of Music and the Performing Arts, στο Λος Άντζελες. Ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα με εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές – από το “ER” έως το “NYPD”. Το Νational Board of Review τον ψήφισε ως καλύτερο νεοεμφανιζόμενο ηθοποιό για την ερμηνεία του στο “Into the Wild”, σε σκηνοθεσία του Σον Πεν. Το βιογραφικό του περιλαμβάνει ταινίες όπως “Η Λέσχη των Αυτοκρατόρων”, “The Girl Next Door” , “Alpha Dog”, “Lords of Dogtown”, “Speed Racer”, και “Milk”. Προσεχώς θα τον δούμε στην ταινία “Hamlet” της Κάθριν Χάρντουικ.

Ο Λιβ Σράιμπερ γεννήθηκε το 1967 στο Σαν Φρανσίσκο. Είχε μια περίεργη οικογενειακή ζωή με μετακινήσεις και μεγάλωσε με τη μητέρα του μετά το διαζύγιο των γονιών του. Κατά τη διάρκεια των παιδικών του χρόνων έβλεπε ασπρόμαυρες και μη ομιλούσες ταινίες. Σπούδασε δραματικές τέχνες στο Yale και το ενδιαφέρον του γενικά ήταν το θέατρο αλλά και η συγγραφή θεατρικών. Έχει παίξει δίπλα στις Σιγκούρνι Ουίβερ, Ζιλιέτ Μπινός και Μπλάιθ Ντάνερ σεξπιρικά αλλά και πιο σύγχρονα έργα.

Ο Σράιμπερ έχει αναλάβει μια σειρά από διαφορετικούς ρόλους σε ταινίες όπως “Η Απαγωγή”, “Scream Trilogy”, “Σφαίρα”, “A Walk on the Moon”, “Τυφώνας: Η Αληθινή Ιστορία”, “Hamlet”, “Kate & Leopold”, “The Sum of All Fears”, “Ο Άνθρωπος της Ματζουρίας”, “Η Προφητεία”, “Βαμμένο Πέπλο”, “Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας”, “Defiance” και “X-Men Origins: Wolverine”. Προσεχώς θα τον δούμε στην ταινία επιστημονικής φαντασίας “Repo Men”, δίπλα στους Τζουντ Λο, Φόρεστ Ουίτακερ, και Άλις Μπράγκα, καθώς και στην νέα ταινία του Φίλιπ Νόις, “Salt”, δίπλα στην Αντζελίνα Τζολί.
Ο Τζέφρι Ντιν Μόργκαν γεννήθηκε το 1966 στο Σιάτλ και, τον τελευταίο χρόνο, έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο πολυάσχολους και περιζήτητους ηθοποιούς στο Χόλιγουντ. Κέρδισε αναγνωρισιμότητα υποδυόμενος έναν καρδιοπαθή στην εξαιρετικά δημοφιλή σειρά “Grey’s Anatomy”. Οι τηλεοπτικές του συμμετοχές περιλαμβάνουν τη δραματική σειρά “Supernatural” αλλά και το πολυβραβευμένο “Weeds”.

Ο Μόργκαν έχει πρωταγωνιστήσει σε διάφορες ανεξάρτητες κινηματογραφικές ταινίες, όπως το “Kabluey”, με την Λίζα Κούντροου, και το “Live!”, με την Εύα Μέντες, το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της ΤραΪμπέκα το 2007. Το βιογραφικό του περιλαμβάνει επίσης τις ταινίες “The Accidental Husband”, “P.S. I Love You” και το ήδη cult “Watchmen”. Προσεχώς θα τον δούμε στις ταινίες “Shanghai”, δίπλα στους Τζον Κιούζακ και Φράνκα Ποτέντε, “All Good Things”, μαζί με τους Ράιαν Γκόσλινγκ, Κίρστεν Ντανστ και Φρανκ Λαντζέλα και “The Resident”, δίπλα στην Χίλαρι Σουάνκ.

Ο ρόλος του Έλιοτ Τίμπερ είναι ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος στον κινηματογράφο για τον Ντιμίτρι Μάρτιν και επιβεβαιώνει την συνεχή αναζήτηση του Ανγκ Λι για νέα ταλέντα. Ο Σάμις ανακάλυψε τον Μάρτιν όταν είδε στο YouTube ένα από τα κωμικά σκετσάκια του, μετά από προτροπή της κόρης του. Στην συνέχεια παρακολούθησε αρκετές από τις εμφανίσεις του Μάρτιν και του άρεσε αυτό που έβλεπε, το οποίο ήταν μια παρουσία που αποπνέει “σημαντικά αποθέματα ευφυΐας, σε συνδυασμό με ένα καθόλου επιθετικό στιλ και μια ευαισθησία, κάτι το οποία είναι ασυνήθιστο για έναν stand-up κωμικό.” Τα δοκιμαστικά του Μάρτιν έπεισαν τον Λι και τον Σάμις πως είχαν βρει τον πρωταγωνιστή τους. “Δεν είχα δουλέψει ποτέ με κωμικό” λέει ο Λι. “Κάναμε όμως μια πολύ καλή επιλογή. Θέλεις να δεις περισσότερα από τον Ντιμίτρι, σου αρέσει, είναι ένα φρέσκο πρόσωπο. Το στιλ του και η ιδιοσυγκρασία του είναι επίσης πολύ κοντά στον χαρακτήρα του σεναρίου. Συν του ότι είναι πραγματικά αστείος.”

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΝΙΚΑΣ-ΤΑ ΝΕΑ

Ξεκαρδιστική ως πρόθεση. Απομυθοποιητική του ροκ και του θρυλικού Woodstock ως κατάληξη. Συγκρατημένη και σαρκαστική ως σκηνοθεσία. Μικρομέγαλη ως τελικό αποτέλεσμα. Σπουδαία παρά γουρουνότριχα η τελευταία ταινία του Ανγκ Λι «Έτσι πήραμε το Γούντστοκ» (Τaking Woodstock).

Το timing εξαιρετικό. Μόλις μια εβδομάδα μετά την έξοδο της κοινότοπης και φλύαρης νεκρολογίας από το ελληνικό ντοκιμαντέρ «Οnce in a lifetime», καταφθάνει ο Ανγκ Λι όπου την κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων του ροκ απομυθοποιεί. Τι έγινε εκεί; Μην είσαστε χαζοί. Κάτι βαρεμένοι, ανεπάγγελτοι τύποι κατηφόρισαν προς τη γιορτή. Κι ενώ κάπου στο βάθος έπαιζαν ταρατατζούμ, εμείς μέσα σε σκηνές και χωρίς πολλές ντροπές το ρίξαμε στην παρτούζα και τα ναρκωτικά. Να πάνε κάτω τα φαρμάκια τα πουριτανικά!

Πολύ κακό για το τίποτα. Και επειδή το ζήτημα δεν είχε να κάνει με επανάσταση και ριζοσπαστική αλλαγή. Επειδή δηλαδή όλα έγιναν για το money, την δημοσιότητα και την εξουσία, η σκηνοθεσία με υπόγειο ύφος τα πάντα παρατηρεί. Με άξονα ένα ζαλισμένο «κοτόπουλο» από την επαρχία. Όπου εντελώς τυχαία πέφτει πάνω σε κάποιους τύπους από την πρωτεύουσα που ψάχνουν να οργανώσουν υπαίθριο φεστιβάλ. Έτσι τους προτείνει μια μεγάλη έκταση για την γιορτή. Έτσι βγαίνει από την ανυπαρξία και μπαίνει στην εξουσία. Έτσι εισπνέει την πρώτη τζούρα. Έτσι αναγορεύεται σε πρωτοσέλιδο το απελευθερωμένο πουλί του. Έτσι σκοτώνει τη μιζέρια. Κι έτσι τυχαία καταλήγει στα μεγάλα και τα σπουδαία. Ο Ανγκ Λι σπρώχνει το ροκ σε στριπτίζ. Χωρίς φανφάρες, μεγάλα ονόματα και σχεδόν χωρίς μουσική. Πλήρης ανατροπή. Διότι, λέει υπογείως, η μουσική ήταν το πρόσχημα και όχι η ουσία αυτής της νέας εποχής. Γι΄ αυτό την αποδομεί. Γι΄ αυτό η συναυλία είναι το φόντο και όχι η πριμαντόνα της ταινίας. Γι΄ αυτό ο Έλιοτ Τίμπερ (ο ήρωας) ουδεμία σχέση με ροκ, αμφισβήτηση και αναρχία. Γι΄ αυτό ο όγκος της ταινίας είναι τόσο μικρός και του Woodstock τόσο τρανός. Ο Δαβίδ σκοτώνει τον Γολιάθ. Εν τέλει και εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, μικρό το κίνημα, μικρά τα αποτελέσματα, μικρός ο χιπισμός. Παιδιά, όλα αυτά έγιναν για την παρτούζα και τα ναρκωτικά. Άντε γεια! Με δυο λόγια: Το καλοκαίρι του 1969, ένας ζαλισμένος νέος σε μια μικροσκοπική αμερικανική γωνιά βγάζει το ψωμί του εργαζόμενος στο καταρρέον και καταχρεωμένο μοτέλ των γονιών του. Μέσα στην αγωνία του να προσελκύσει πελάτες καταφέρνει χωρίς να το θέλει να γίνει η αιτία διοργάνωσης της μεγαλύτερης γιορτής από συστάσεως ροκ. Μόνο που ο Έλιοτ (αυτό το όνομά του) ουδεμία σχέση με ροκ, αμφισβήτηση και επανάσταση έχει. Απλώς να βρει δουλειά, να επιβεβαιώσει την ύπαρξή του, να ψαρέψει καμιά γκόμενα και να ρουφήξει μια τζούρα ναρκωτικά!

«Έτσι πήραμε το Γούντστοκ»

Διακριτική κομεντί Ποιο ροκ;

Το μαλλί της γριάς

ΒΑΘΜΟΙ=6

(μικρό, αλλά σαρκαστικό)

ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

***1/2   Ομορφη, διανθισμένη με χιούμορ, αναπαράσταση του παρασκηνίου και της προετοιμασίας που οδήγησε στη θρυλική συναυλία των τριών ημερών του 1969, η οποία άλλαξε το πρόσωπο της Αμερικής σε μια περίοδο που το μεγαλύτερο τμήμα της νεολαίας είχε ξεσηκωθεί ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Με βάση τα απομνημονεύματα του Ελιοτ Τάιμπερ και με αφορμή τα 40 χρόνια από την επέτειο της θρυλικής συναυλίας του Γούντστοκ, ο γνωστός Κινέζος σκηνοθέτης Ανγκ Λι («Επιστροφή στο Brokeback Mountain») καταγράφει με ντοκιμαντερίστικη λεπτομέρεια την προετοιμασία και την υλοποίηση της συναυλίας από μια ομάδα ανθρώπων που ήθελαν να κάνουν κάτι το διαφορετικό, χωρίς ποτέ να φανταστούν το απίθανο αποτέλεσμα. Ενα σημαντικό γεγονός στην ιστορία της αντι-κουλτούρας της τότε Αμερικής, που σήμερα, με τη νίκη του Ομπάμα και την ανανέωση των ελπίδων της σημερινής γενιάς για αλλαγή, αποκτά μια απρόσμενη επικαιρότητα.

Η ταινία επικεντρώνεται στην ιστορία του Ελιοτ που, αφού επιστρέφει στο βρώμικο, μισοεγκαταλειμμένο, βουτηγμένο στα χρέη μοτέλ των γονιών του, στην περιοχή του Κάτσκιλ, αποφασίζει, για να ξεφύγει από μια καταπιεστική μητέρα, να οργανώσει μουσική συναυλία, χωρίς αρχικά να φανταστεί πως αυτή θα μετατραπεί στο μεγαλύτερο μουσικό γεγονός της δεκαετίας. Παράλληλα με την περίοδο -την προσεδάφιση του διαστημόπλοιου Απόλλων στη Σελήνη, τον πόλεμο του Βιετνάμ, την εκλογή του προέδρου Νίξον- και την ιστορία του Ελιοτ και των γονιών του, η ταινία παρουσιάζει και διάφορες μικροϊστορίες προσώπων που βρέθηκαν στη συναυλία -πρέπει να πω, όχι όλες το ίδιο ενδιαφέρουσες- σκηνές που δίνουν το στίγμα της περιόδου.

Το καλύτερο, σίγουρα, μέρος της ταινίας είναι το πρώτο, με τον Λι να καταγράφει αυθεντικά την επικρατούσα ατμόσφαιρα, με πολλές από τις σκηνές διανθισμένες με χιούμορ: από τους εκατοντάδες χιλιάδες χίπηδες -τελικά ξεπέρασαν το μισό εκατομμύριο- που αρχίζουν να προσέρχονται, την αρχική αντίδραση των περίοικων που φοβόντουσαν καταστροφή της ηρεμίας αλλά και του περιβάλλοντος, αλλά και την άφθονη χρήση του LSD και τον ελεύθερο έρωτα που επικρατούσε στη διάρκεια της συναυλίας. Πολύ καλές όλες οι ερμηνείες, με τον ελληνικής καταγωγής Ντιμίτρι Μάρτιν να ξεχωρίζει στον ρόλο του νεαρού Ελιοτ Τάιμπερ, εμπνευστή και διοργανωτή της συναυλίας. Απολαυστικός στον ρόλο της Θέλμα, ενός ομοφυλόφιλου, πρώην πεζοναύτη, ο Λιβ Σράιμπερ.

Ι. ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ-ΤΟ ΒΗΜΑ

Ανάμεικτα συναισθήματα προκαλεί η τελευταία ταινία του Ανγκ Λι «Ετσι πήραμε το Γούντστοκ» («Τaking Woodstock», ΗΠΑ, 2009). Το πικάντικο θέμα της (βασισμένο στα απομνημονεύματα του Ελιοτ Τίμπερ ) αφορά το παρασκήνιο της θρυλικής μουσικής διοργάνωσης του Γούντστοκ και το πώς ο νεαρός ντεκορατέρ Τίμπερ (Ντιμίτρι Μάρτιν) πρότεινε να γίνει η συναυλία στο Γούντστοκ. Ενα από τα ευρήματα της ευχάριστης αυτής ταινίας είναι ότι δεν περιέχει ούτε μία σκηνή «αναπαράστασης» των συναυλιών, δεν παρουσιάζει κανέναν από τους μουσικούς που έπαιξαν στο Γούντστοκ ως μυθοπλαστικό ήρωα. Βλέπουμε μόνο ό,τι αφορά το στήσιμο της διοργάνωσης, το οποίο ο Λι «ντύνει» με νόστιμα αλλά ασήμαντα περιστατικά, μερικά από τα οποία στα όρια της γραφικότητας (ο Λιβ Σράιμπερ, για παράδειγμα, που υποδύεται έναν τραβεστί σεκιούριτι με ξανθιά περούκα, ή ένα «ταξίδι» του κεντρικού ήρωα ύστερα από χρήση LSD).

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

**1/2    Συνώνυμο της απελευθέρωσης σε ό, τι αφορά τη μουσική, το σεξ και τις ουσίες, το φεστιβάλ του Γούντστοκ αποτέλεσε ένα ορόσημο για το τέλος της δεκαετίας του ’60 και ένα σημείο αναφοράς για τη ροκ και τη νεολαία.

Σαράντα χρόνια μετά το καλοκαίρι του 1969, που σηματοδότησε αυτή την αλλαγή, ο Ανγκ Λι γυρίζει το «Ετσι πήραμε το Γούντστοκ», το οποίο μεταφέρει το βιβλίο του Ελιοτ Τίμπερ, ενός από τους ανθρώπους που συνέβαλαν στο να στηθεί το φεστιβάλ.

Ο Ελιοτ, νεαρός διακοσμητής στη Νέα Υόρκη, δυσκολεύεται να κόψει τους δεσμούς με τη φωνακλάδικη οικογένειά του. Ετσι επιστρέφει για το καλοκαίρι, προκειμένου να βοηθήσει τους γονείς του να διατηρήσουν το άθλιο μοτέλ τους και να μην τους το πάρει η τράπεζα. Η ευκαιρία έρχεται όταν ο Ελιοτ μαθαίνει ότι ένα φεστιβάλ που στήνεται, αδυνατεί να βρει χώρο. Πείθει την τοπική κοινότητα να το φιλοξενήσει, και ξαφνικά, το μικρό μέρος δέχεται από το πουθενά περίπου μισό εκατομμύριο πολύχρωμο κόσμο, που αναστατώνει τα πάντα. Μαζί και τη ζωή του Ελιοτ, ο οποίος νιώθει πιο σίγουρος για τον εαυτό του, ενηλικιώνεται και έρχεται αντιμέτωπος με τη σεξουαλικότητά του.

Η ταινία που γυρίζει ο Ανγκ Λι είναι μια διακριτική κομεντί για εκείνη την εποχή και το γεγονός του Γούντστοκ, σκορπισμένη σε πολλά πρόσωπα, μικρές ιστορίες και πολλά επεισόδια. Οποιος περιμένει να δει μια ταινία με την Τζάνις Τζόπλιν και τον Τζίμι Χέντριξ στη σκηνή του Γούντστοκ, θα απογοητευτεί. Το «Ετσι πήραμε το Γούντστοκ» δεν είναι μια ταινία για όσα έγιναν επί σκηνής, αλλά για μερικά από εκείνα που συνέβησαν στα παρασκήνια.

Ανάλαφρο και καλοστημένο

Το «Ετσι πήραμε το Γούντστοκ» διαθέτει μια εξαιρετική αναπαράσταση της εποχής, είναι ανάλαφρο και κάθε μικρό του κομμάτι είναι καλοστημένο και ακριβές στη λεπτομέρεια. Αρκεί αυτό για να το κάνει καλή ταινία; Οχι. Τα επιμέρους του τμήματα μπορεί να είναι καλά, όμως στο σύνολό της η ταινία είναι αδύναμη, χωρίς στέρεη συνοχή και χωρίς έναν -κινηματογραφικά- ισχυρό χαρακτήρα. Ο Ελιοτ είναι ένας από τους ανθρώπους του παρασκηνίου, όμως η ταινία δεν καταφέρνει να τον κάνει πρωταγωνιστή.

ΡΟΜΠΥ ΕΚΣΙΕΛ-ΕΘΝΟΣ

Ο Ελιοτ, 23χρονος διακοσμητής, επιστρέφει στη γενέτειρά του, την κωμόπολη Κάτσκελς, αποφασισμένος να βάλει μια τάξη στο μισοερειπωμένο μοτέλ και τα λογιστικά βιβλία των καταχρεωμένων γονέων του. Οταν ένα γειτονικό χωριό αρνείται να δώσει άδεια για τη διεξαγωγή ενός μουσικού φεστιβάλ, ο νεαρός θα βάλει λυτούς και δεμένους για να βρει χορηγούς που θα βοηθήσουν στην πραγματοποίηση της εκδήλωσης σε μια εκτενή πεδιάδα της περιοχής…

Το έτος είναι το 1969, και η συναυλία φυσικά, εκείνη του Γούντστοκ, η εμβληματικότερη των εκφράσεων του χίπικου κινήματος. Ωστόσο αντίθετα με αυτό που θα περίμενε κανείς από τον τίτλο και το θέμα, η ταινία του Ανγκ Λι κάθε άλλο παρά συναυλιακή είναι.

Ετσι όπως παρακολουθεί τα επί σκηνής τεκταινόμενα από (μεγάλη) απόσταση και ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τον ήρωα, το περιβάλλον του, τις γνωριμίες του, τη συνειδητοποίησή του.

Το φιλμ προσδιορίζεται σαν ένα χρονικό ενηλικίωσης στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης εποχής μεταλλασσόμενων ηθών, όπως περίπου και η πρώτη αμερικανική ταινία του Ταϊβανού σκηνοθέτη, η έξοχη «παγοθύελλα» τοποθετημένη, εκείνη στην Αμερική του Νίξον και τα χρόνια που είχε ήδη ξεκινήσει η αμετάκλητη κατάρρευση του χιπισμού. Και τονίζουμε το «περίπου» καθώς, σε αντίθεση με την «Παγοθύελλα», εδώ ελάχιστη προσοχή έχει δοθεί στη δραματική επάρκεια, κι ας υπογράφεται το σενάριο από τον ίδιο, τον μόνιμο συνεργάτη του Λι, Τζέιμς Σάμους (με βάση ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο του Ελιοτ Τάιμπερ).

Ενώ η εποχή περιγράφεται αδρά, μέσα από καίριες λεπτομέρειες στα ντεκόρ, τις μουσικές επιλογές στο φόντο, τις συμπεριφορικές ιδιαιτερότητες και κάποιες ατάκες, οι χαρακτήρες παραμένουν ισχνοί (και ορισμένοι όπως η μητέρα, απλώς γραφικοί) βορά μιας δραματουργίας τόσο χαλαρής που μόνο ως ανεκδοτάκι μπορεί να εκληφθεί.

Οχι ό,τι καλύτερο θα περιμέναμε από τον Λι μετά το «Μυστικό του Brokevack Μountain» και το «Προσοχή: Πόθος».

There is a tenderness to Ang Lee’s direction in his latest film- the sort of tenderness you felt in Lust, Caution but leaning toward the Brokeback Mountain sort of tenderness. Yuh it’s all tender in ‘69 alright.

Elliot, a closeted Jewish interior designer decides to help out with his parents’ failing motel by calling up the producers of the Woodstock music festival in hopes of reinvigorating business. And that’s basically all you need to know about Taking Woodstock.

Despite my lack of knowledge for anything about this movie, I enjoyed Taking Woodstock immensely (seeing Liev Schreiber in drag wasn’t half bad either haha). It’s the kind of movie I wish that wouldn’t end; which falls into whole new movie category I can say that I encounter only once in every five years.

Taking Woodstock had all the potential of being laden with teen angst and rebellion but Lee was clever enough to tread these matters lightly while keeping the mood essentially vibrant. He plays it somber when called for, and does it with class. There is a scene between Elliot, the lead character and his father in which he asks him “How do you do it? How can you stay married to mom (an amazing Imelda Staunton, btw) for 40 years?” In the same uninterrupted take and in the same neutral-looking long shot (without any unecessary close-ups and lingering dramatic silences) he turns around and says “I love her,” and walks out the door leaving Elliot in the dark.

Right then and there you’ll know that ‘Taking Woodstock’ isn’t about the concert- hell, it isn’t even about the music. I won’t say what it’s about but I will tell you this- go see it for that necessary dose of film nourishment.

La giovinezza è un’invenzione recente, probabilmente già consumata. Schiacciata tra l’eterna adolescenza che arriva ai 40 anni e l’età adulta, che attraversa l’intera vita, come una condanna, anche quando si è bambini. Sarà per questo che, ai nostri occhi, diventa sempre più necessario guardare alle nostre spalle, al momento più esaltante del XX secolo. Quello in cui la giovinezza ha cercato di prendere il potere. Dopo essere nata, alla fine della seconda guerra mondiale, tra i teen agers americani e inglesi appassionati di blues e jazz, tra i principianti assoluti raccontati da Colin MacInness, la giovinezza è fiorita durante i sixties. In tutto l’occidente, ma soprattutto negli Stati Uniti. Dove la stagione del pacifismo, del libero amore, della psichedelia, matura nel corso del decennio. E sboccia il 14 gennaio del 1967, durante l’happening al Golden Gate Park di San Francisco. È lo ’Human be in’, una lunga giornata che raduna ragazzi desiderosi di ascoltare le band della west coast (i Jefferson Airplane, i Grateful Dead, i Quicksilver) e le parole del poeta beatnik Allen Ginsberg. Inizia quella che diventerà la Summer of love di Haight-Ashbury, il quartiere di Frisco in cui, in pochi mesi, approdarono oltre centomila persone. E che culmina a giugno con il festival di Monterey. In cui suonano i gruppi della baia, assieme a Jimi Hendix, Otis Redding, Janis Joplin, gli Who. La musica è la bandiera della ribellione dei ventenni che si rivoltano contro i genitori, la loro vita conformista e contro la guerra in Vietnam. Dentro all’onda hippy c’è di tutto. Ci sono le comuni e c’è la ’Family’ di Charles Manson, gli studenti di Berkeley, gli appassionati di Lsd. Solo una cosa unisce tutti: sono giovani. Il momento d’oro è destinato a tramontare presto. Nel 1969 c’è già l’odore della fine. Che forse ha anche una data, quella del 6 dicembre. La sera del concerto dei Rolling Stones ad Altamont, in California. Quando ci scappò il morto accoltellato e non si replicò così la tre giorni d’amore e musica di quattro mesi prima, chiamata Woodstock.

L’ultimo film di Ang Lee, Motel Woodstock (dall’omonima autobiografia del protagonista, Elliot Tiber) racconta l’omonimo festival, il canto del cigno, il momento prima del tramonto. Lo fa concentrandosi sulla storia di un ragazzo. Come i cowboy de I segreti di Brokeback Mountain, come la spia di Lussuria (due Leoni d’Oro, ravvicinati e meritati) anche Elliot (Demetri Martin) è un giovane in bilico tra dovere e desiderio. Ma a differenza dei due precedenti film del regista, la tragedia questa volta resta fuori dallo schermo e il conflitto si risolve positivamente. Ma la malinconia serpeggia. Elliot vive a El Monaco, stato di New York, aiutando i burberi genitori nella gestione di un fatiscente motel. Ma dipinge, è pieno di aspirazioni e vorrebbe fuggire. Eppure resta lì, responsabile e inquieto, cercando di non soffocare organizzando piccoli eventi con la camera di commercio locale. Un giorno, il giovanotto dalle antenne sempre dritte scopre che la vicina località di Wallkill ha rifiutato di ospitare un festival musicale di tre giorni. Mettendo una croce sopra a un palco dove sarebbero saliti Hendix, Joplin, Who, The Band, Santana e tanti altri. Elliot non se lo fa ripetere due volte e contatta immediatamente il manager della Woodstock Ventures, Michael Lang (Jonathan Groff), proponendosi come alternativa: organizzerà la logistica dell’evento. Inconsapevolmente, Elliot mette un piede nella leggenda. E la sua vita, come quella dei suoi genitori, cambierà assieme alla storia del costume e della cultura del mondo intero.

All’ultimo festival di Cannes, Motel Woodstock è stato poco considerato. La commedia di formazione non è certo un genere nuovo. E questa ballata folk, lieve e leggiadra, appare lontana dai temi di Ang Lee e dalla tonalità degli ultimi, splendidi film. Ma i punti in comune ci sono. Il film è una vacanza stilistica dal dramma, ma nella sua leggerezza si trovano motivi profondi e commoventi. Anche in Motel Woodstock, Ang Lee parla dell’impossibilità di trattenere la perfezione del momento, di costruire la propria vita sull’epifania della bellezza. Il film – in cui il concerto resta sempre rigorosamente fuori campo – termina con il presagio della perdita. Quella dell’innocenza e dei grandi sogni. La fidanzata del manager Michael Lang, che per tutto il film sembra una scoppiata, dice le parole più sagge: “la prospettiva è ciò che esclude l’universo, cioè l’amore”. La prospettiva è una linearità che spinge i protagonisti all’azione. Mentre l’universo, cioè l’amore, è legato alla contemplazione e all’attimo. I personaggi del film hanno partecipato a un momento che, ancora oggi, è eternato nella memoria collettiva, al concerto più mitizzato della storia. Eppure, reiterare la perfezione non è una possibilità reale. Questo è il tema onnipresente dell’ultimo Ang Lee: ne I segreti di Brokeback Mountain l’istante in cui sbocciava l’amore tra i protagonisti veniva replicato durante gli anni, il più possibile identico a se stesso, in una ripetizione progressivamente mortuaria. In Lussuria la passione erotica viene messa in scena sempre più arditamente, e avrebbe portato al matrimonio se non fosse intervenuta la parte più inscalfibile della realtà: l’esistenza del potere. In Motel Woodstock il regista si ferma un passo prima. La speranza c’è ancora, il concerto che ha unito migliaia di persone in un unico grande corpo è appena finito. Certo, resta un paesaggio di devastazione e sporcizia. Certo, il richiamo al concerto di Altamont degli Stones, citato dal manager Lang, per gli appassionati di musica trasuda tristezza (a proposito, vale la pena recupare il bellissimo documentario sull’evento, Gimme Shelter di Albert e David Maysles). Ma quando salutiamo Elliot, lo lasciamo nel pieno della libertà. Non ha più paura, ha affermato la propria omosessualità, ha trovato se stesso. Lo lasciamo ricco di aspettative, energia. Ma certamente, anche per lui, quella scoperta così vergine e innocente non tornerà mai più.

La giovinezza, come luogo psichico permanente, e non solo come momento anagrafico della vita, è uno dei temi che unisce Motel Woodstock ai due Leoni d’oro. Solo – e non è poco – qui Ang Lee ha voglia di raccontare la speranza, ancora palpitante, un attimo prima che si corrompa. Per questo il film è stilisticamente gustoso e scanzonato. La freschezza che trasuda dalla macchina da presa coinvolge ed appassiona. La voglia di libertà del regista è massima. Lo si vede nella scena del primo acido di Elliot (sottolineata da quel capolavoro che è The red telephone dei Love, che a Woodstock non c’erano), in cui i colori diventano sparati e le forme sempre più piene. E lo si vede fin dall’inizio, quando Lee cita apertamente il documentario Woodstock (1970) con l’uso continuo dello schermo diviso in due. Divertente è anche l’opposizione tra le tante macchiette freak e la concretezza della vita, raccontata costantemente nel film. Dove burocrazia e soldi sono temi insistenti. Tenuti battuti proprio per insinuare il dubbio che solo la leggenda epuri la realtà dalle sue verità. E per ricordare che solo nella perfezione del momento si trova il senso della grigia macchinosità che serpeggia nelle esistenze di tutti.

La musica, anche se fuori scena, è protagonista obbligata. Ed è un piacere. Perchè sentire Volunteers dei Jefferson Airplaine sui titoli di coda scalda il cuore. Del resto era inevitabile, prima o poi, fare un film su Woodstock come questo. Perchè se una cosa resta davvero di quegli anni americani è il connubio tra musica, giovinezza e ricerca di libertà. A cui guardiamo talvolta con distacco. Molto spesso con un po’ di invidia.

pubblicato su  il Fatto Quotidiano, 8 ottobre 2009

Motel Woodstock (Taking Woodstock), di Ang Lee, USA, 2009, 121 minuti

Cast: Demetri Martin, Dan Fogler, Henry Goodman, Jonathan Groff, Eugene Levy, Jeffrey Dean Morgan, Imelda Staunton, Paul Dano, Kelli Garner, Mamie Gummer, Emile Hirsch, Liev Schreiber

Distribuzione: Bim

Uscita: venerdì 9 ottobre 2009

FlashForward: Channel 5 (Recorded 28th Sept Watched 4th Oct)

This was the first episode of a new high concept US drama series in which the entire planet’s population blacks out for two minutes (and 17 seconds) and has a vision of their future.  It’s an intriguing premise, but my main question during the show was whether that glamorous blonde model lady was really likely to be a terrorist.  I don’t want to judge a book by its cover, but I’m guessing it wasn’t very likely.

And the plot itself? Well, the writers have a difficult job to achieve in the opening episode of these kind of programmes as they have to set the scene and establish the concept, as well as trying to make an hour of gripping television.  I’m not entirely sure that they succeeded, and none of the characters are compelling at the moment, but it’s definitely interesting enough for me to give it time to bed in.

I have to give a special mention to the FBI agent who, within a few hours, was able to check every CCTV camera in the world, and then pick out a single person in a sports arena, who wasn’t even visible.  That’s quite an impressive morning’s work.

10 Things I Hate About You: Fiver (R 30th Sept W 4th Oct)

After watching the first episode, last week, it took less than a minute of this second episode before I decided that I really shouldn’t be watching this and deleted it.  There’s nothing wrong with it per se, I’m just very much in the wrong demographic, and I felt slightly wrong for even having recorded it.

Life: ITV3 (R 30th W 4th Oct)

‘3 Women’ – Charlie has a new (temporary) partner, so I can only assume that Sarah Shahi is still on maternity leave.  Having written that last sentence, I realised that I’m just assuming, so I did a quick google and she really was pregnant. Maybe I really should be a detective.

Perhaps I should make a comment on the programme itself while I’m here.  Although, I don’t really have a great deal to say about it.  It’s an enjoyable enough hour of  television, but I could honestly take it or leave it.  The most interesting thing about it is the way that the tone of the show has shifted so much since the start of season one that you’d barely know it was the same series.

Eastbound and Down: FX (R 1st Oct W 5th Oct)

This was the first episode of a new comedy series that one of the broadsheets compared favourably with Alan Partridge and Curb Your Enthusiasm.  In which case, it was was almost inevitable that it was going to disappoint, and it did.  I found it staggeringly unfunny.

It’s the story of Kenny Powers, an egotistical and bankrupt (morally and financially), former baseball star, who returns to his home town.  There’s a knack to being a successful unlikeable comedy character; you have to be either unlikeable but somehow still likeable or unlikeable but really funny.  Powers is neither, he’s  just crass but boring (crass and funny would have been more than OK).  Strangely, I’ll probably give this another go; sometimes when a comedy is ‘different’ it can take you a while to tune in to it.  Let’s hope for a drastic improvement then.

Important Things with Demetri Martin:  E4 (R 1st Oct W 5th Oct)

Episode 2.  I really wanted to like it.  I didn’t.  I deleted it.

How Not To Live Your Life: BBC HD (R 6th Oct W 7th Oct)

‘Don Goes Gay’ – This could have been another stereotypical, ‘let’s laugh at the gays’, half hour of comedy, but it ended up being the funniest episode yet.  Instead of being freaked out by someone assuming he was gay, Don decided that he must be gay and fully embraced becoming a ‘gayman’.  The results were hilarious and were clearly poking fun at his preconceptions of what it meant to be gay.

Taking Woodstock was a disappointing show, a pretty wasted effort especially with a  such stellar cast, all of whom had potential to be the “one who’s going to be the next sumthing sumthin”. There was that random transvestite who outstayed his randomness, that woman from Harry Potter, Speed Racer shaking his balls for a while, and too much lady lumps for my liking. The only thing that i liked about the movie is the notion that you can choose to either take a helicopter or ride a horse to work. Kudos to rich ridiculous hippie people.

But then there is Demetri Martin, that guy who’s destined to be the next Michael Cera at the ripe old age of 36 (kinda hard to swallow right? If that guy’s 36, it’s gotta be a fake ID). It’s also hard to believe that Ang Lee managed to take the comedy out of this guy as well as the entire show filled with comedic geniuses like Eugene Levy (the funniest line of the movie had something to do with raping cattle.. go figure).

But I’m still in awe..Demetri Martin playing a lead role under a highly acclaimed Oscar winning director in a movie about music, free loving and nervous homosexuals. What a brilliant choice of casting.

Wong Kar Wai, if you feel like you’ve missed the train, here’s a big shout out to Jermaine Clement and Benjamin Mackenzie. Put them in a crazy homoerotic thriller-comedy co-starring Murray and their wicked blankets. Pretty please!

In what may possibly become a regular new feature, I’m going to take a look at some of the television shows that I’ve been watching in the last few days. Given that I struggle to keep up with all the shows that I record on Sky Plus, I also include the date that the programme was recorded, so you know which episode I’m talking about.

Life: ITV3 (Rec 23rd Sept -Watched 30th Sept)

In this episode, Reese is still not around and Charlie is being partnered by Bobby, who is not quite as attractive. I was somewhat baffled last week as to why she was being sidelined (see here), but now I’m assuming that Sarah Shahi was pregnant when these episodes were being filmed, as, in the few scenes she is in, she is always filmed from the chest up, or sat behind a desk. I should probably be a detective myself with that sort of deduction. Pregnant or not, she still looks amazing.

Demetri Martin: Person: E4 (R 23rd Sept – W 30th Sept)

This is a recording of a live show of the stand up comedian which E4 showed as a pre-cursor to his regular series, Important Things with Demetri Martin, which I’d already seen. I really struggled with this, and somehow, I just don’t think he works in front of a live audience, although I’m not entirely sure why it is that I think that. He somehow doesn’t seem like a performer, so it made me feel quite uncomfortable to watch and I gave up after 10 minutes. Curiously, for someone who loves stand up, I never seem to be able to watch recorded live shows from US comedians.

True Blood: FX (R 25th Sept – W 30th Sept)

This was the penultimate episode of season one, and, eleven episodes in, it remains a mystery. I still don’t know what the show is or what it is about. That said, this wasn’t a bad episode, and they finally move things forward with the whole serial killer sub-plot; sadly, this involved lots of Sookie and Sam doing boring stuff. The most interesting part of the programme is to do with the vampires, and annoyingly we only get about 30 seconds of this in the first 40 minutes and instead we get Jason and Amy (yawn). Finally, we get a scene with Bill and Jessica, the girl who he was forced to turn in to a vampire last week. This whole sequence was easily the best scene in the series so far, and provided a tantalising glimpse of what could have been. Before we know it though, we’re back to a boring Tara scene.

The episode was probably better than the last paragraph would lead you to believe, I just find the programme so frustrating. I really don’t know what to make of all the Sam and Sookie stuff, especially when Bill returned. It’s like they just did it all for a bit of soap opera style tension. And I was open-mouthed at the plot with Tara and the ’social worker’ – someone with such an obvious hidden agenda that the only way they can salvage any credibility is if they have a twist of her just being a really nice lady.

I completely missed the plot twist with the faxed photo at the end, until it was explained to me. I guess it shows how much I’ve been paying attention. I’ll try and do a season review once I’ve seen the last episode.

Charlie Brooker’s Gameswipe: BBC4 (R 29th Sept – W 30th Sept)

This jumped its place in the queue just because it’s a new Charlie Brooker programme. I was really excited to watch this, even though I’m not in to gaming. If you’re a TV fan and you’ve never watched his series, Screenwipe, then you owe it to yourself to go hunt it down.

It’s probably about time that gaming got a bit of proper coverage on TV and there’s no one better to provide it than Mr Brooker. The bits explaining the different genres was perhaps a bit over-egged, but, because it’s CB, it was still incredibly entertaining and very funny. The segments with Dara O’Briain and Graham Linehan were also excellent and it is impressive to get such quality contributors. Although, it did prompt the question as to whether the Irish are particularly enamoured of video games.

Ink! Alter Egos Exposed: Sky Arts 1 (Rec 28th Sept – W 1st Oct)

I commented after watching the first episode of this and we’re now on episode 4, Social Relevance. I’m still not sure what I’m learning from this series or what new insights I’m gaining, but it’s nice to listen to comic book people talking about their work. But that comes from thirty years of being a comic book geek. I’d be very interested to know what non-comic book readers think of the series and if it changed any of their preconceptions.

Chuck: Virgin1 (R 29th Sept -W 1st Oct)

This episode was titled ‘Chuck vs the Predator’; sadly there were no alien hunters involved. After the excellent conclusion to last week’s episode, this was a slightly mixed bag. On the positive side, the Fulcrum/Orion plot moved forward, and continued on from last week’s revelations. We even had a glimpse behind the scenes at Fulcrum and finally got a feeling on how big a threat they are to national security. All this is helping to give the series a much needed focus. On the other hand, the stupid Buy More sub-plot was stupider than ever, and it seemed completely incongruous with the rest of the show. Oh well, swings and roundabouts I guess!

Design for Life: BBC2 (R 28th Sept -W 2nd Oct)

This is the kind of show that the BBC does really well; what could seem like a bit of cheap reality TV is actually completely fascinating. The idea behind the show is that 12 English design students compete to win a 6-month placement to work with Philippe Starck, in Paris. It’s a real coup to get Starck involved as he is perhaps the most famous product designer in the world, and, luckily for TV purposes, something of an oddball. It’s kind of like an esoteric, gallic version of The Apprentice.

In this, the third episode 3, the eight remaining students were given yet another incomprehensible challenge by hard taskmaster, Starck. As the students deliberately receive no guidance, it’s only on day 6 of 7 that they all realise that they had all misunderstood the brief. This led to lots of scenes of Starck looking simultaneously disappointed and bewildered. In the end, he wanted to send them all home but couldn’t because it would have meant ending the series; they all stayed. Compelling viewing.

Spiral: BBC4 (R 27th Sept – W 2nd Oct)

We’ll stay in France for the final programme of the post, and another another excellent episode of Spiral. I had previously questioned whether I’d be enjoying this as much if it was in English, but I’ve come to the conclusion that I definitely would. It’s just a bonus that because it has subtitles it’s the one show a week where I have to pay full attention.

It’s now episode 3 and all the plot threads are nicely weaving together. This season, so far, belongs to Joséphine Karlsson (Audrey Fleurot), the dodgy lawyer. We see her both acting unscrupulously and calculatingly with her clients, and also spiralling out of control in her personal life and dealings with the shady Mr Szabo. You just know it’s not going to end well.

Elsewhere, I feel compelled to petition Canal+ to create a spin-off Judge Roban series; he’s like a French Columbo.

ทำงาน!! ปิดเทอม!! ฝนตก!! รถติด!! รักษาสุขภาพด้วยนะพี่น้อง!! อยู่บ้านก็อย่าปล่อยเวลาว่างให้เสียปล่าวทำคุณประโยชน์ให้กับพ่อแม่บ้างนะน้อง ๆ ถ้าทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็เข้าบล๊อค StuffilM มาดูโปสเตอร์เจ๋งๆ สวยๆ กันดีกว่า!!

สำหรับโปสเตอร์ใหม่ใบแรก The Imaginarium of Doctor Parnassus ผลงานของผู้กำกับ Terry Gilliam ภาพยนตร์แนวแฟนตาซีล้ำลึกเหนือจินตนาการกับการผจญภัยของ Dr. Parnassus เจ้าของคณะละครสัตว์ ที่มีกระจกวิเศษ เขาทะลุมิติเข้าไป พบกับปีศาจและได้พนันขนันต่อกับการมีชีวิตที่เป็นอมตะ และชนะได้เป็นอมตะสมใจ และเขายังพนันอีกครั้ง แต่..ปีศาจมีข้อเสนอด้วยการแลกสิ่งที่หวังกับลูกสาวของเขา และเมื่อเวลาผ่านไปเขาก็ได้สิ่งที่หวังอีก และแน่นอนเขาต้องทำตามสัญญากับปีศาจ เขาจึงต้องปกป้องลูกสาวให้พ้นมือปีศาจ และมีชายหนุ่มนอกคณะคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยเขาได้เพื่อจะทะลุมิติอันมหัศจรรย์เข้าไปต่อสู้กับปีศาจเพื่อให้ลูกสาวของ Dr.Parnassus เป็นอิสระ!! ภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายกับการแสดงครั้งสุดท้ายของ Heath Ledger พระเอกผู้ล่วงลับผู้มีฝีมืออันสุดยอดจาก The Dark Knight กับการรับบท Tony ผู้ซึ่งมาช่วย Dr.Parnassus ปกป้องลูกสาวของเขา โดย Heath Ledger ได้เสียชีวิตลงก่อนที่ภาพยนตร์จะถ่ายทำจบ แต่ก็ได้ดารามาแสดงต่อจากเขากันถึง 3 คน ได้แก่ Johnny Depp,Jude Law และ Colin Farrell โดยพระเอกทั้ง 3 คนได้เล่นให้ฟรีโดยมอบค่าตัวให้กับครอบครัวของ Heath Ledger ด้วย

โปสเตอร์ทำออกมาได้สวยงามมากๆ กับตัวละครในแบบต่างๆ ที่เข้ากันได้อย่างลงตัว โปสเตอร์มีส่วนคล้ายๆ โปสเตอร์ของ Harry Potter ในภาคแรก ๆ

ภาพยนตร์แอนิเมชั่นแบบ StopMotion เรื่อง Fantastic Mr.Fox จากบทประพันธ์ของ Roald Dahl นักเขียนหนังสือชื่อดังระดับโลก (โดยงานเขียนของเขาที่ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์โดย Tim Burton เรื่อง Charlie and the Chocolate Factory นั่นเอง) เรื่องราวของ ครอบครัว Mr.Fox ก็ถูกหยิบยกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์อีกเช่นกัน เป็นเรื่องราวของ ครอบครัว Mr.Fox ที่อาศัยอยู่บนที่นาของชาวนาที่น่ารังเกียจสามคน กับการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดด้วยวิธีการต่าง ๆ อันแสนสนุกสนาน จากชาวนาทั้งสามที่หวังจะจับมาต้มยำทำแกง!!จากการกำกับของ Wes Anderson

โปสเตอร์มีสองแบบแต่เป็นภาพเดียวกันแต่ต่างรูปแบบ เป็นภาพของตัวละครที่รวมตัวกันมาโชว์มาดเท่ ๆ หลังจากที่โชว์เดี่ยวในโปสเตอร์ที่ กระทู้ ของ N@gaZinE ได้ลงไว้ก่อนหน้า!!

อังลี (Ang Lee) ผู้กำกับเอเชียทีก้าวขึ้นเป็นผู้กำกับชื่อดังในฮอลลีวู๊ดจนถึงขั้นคว้ารางวัลสุดยอดผู้กำกับยอดเยี่ยมจากเวทีออสการ์จากเรื่อง Brokeback Mountain มานอนกอดเลยทีเดียว และมีผลงานต่อๆ มาอย่างภาพยนตร์อื้อฉาวที่สุดของเขาที่ถูกห้ามฉายในหลายประเทศ Lust Caution (เล่ห์ราคะ) กับภาพยนตร์เรื่องใหม่ เรื่อง Taking Woodstock ภาพยนตร์ที่ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีในเทศกาลหนังเมืองคานส์ จากการดัดแปลงจากชีวิตจริงกับเรื่องราวของ Elliot Tiber เกย์หนึ่งผู้ริเริ่มจัดงานมหกรรมคอนเสิร์ต Woodstock ขึ้นกลางแจ้ง กับแนวดนตรีร๊อคที่เป็นประวัติศาสตร์ที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนาน และเปิดเผยชีวิตความเป็นอยู่ของคนในสมัยนั้นได้อย่างหมดเปลือกอีกด้วย!! จากการแสดงของ Demetri Martin จาก The Rocker,Emile Hirsch จาก Milk,Speed Racer

โปสเตอร์เป็นการนำเสนอในเชิงอาร์ตที่ผสมผสานกับภาพบุคคลในเรื่องกับการเล่นกับตัวหนังสือได้แปลกและแหวกแนว มีทั้งเวอร์ชั่น

Antichrist ภาพยนตร์สุดอื้อฉาวแนวอาร์ตแห่งปี เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์กันมากกับความแรงของเนื้อเรื่องอย่างที่สุด และฉากต่าง ๆ ที่มีฉากโป๊ เปลือย ตลอดทั้งเรื่อง!! จากการกำกับของ Lars von Trier ผู้กำกับชาวเดนมาร์ก กับเรื่องราวของผัวเมียคู่หนึ่งที่ต้องต้องทนทุกข์ทรมานกับการเสียชีวิตของลูกชายประสบอุบัติเหตุ(ตกตึก)ในขณะที่ทั้งคู่กำลังมีกิจกรรมบนเตียงกันอยู่ ทั้งคู่โศรกเศร้ามาก จึงตัดสินใจอพยพเข้าไปบำบัดจิตใจในบ้านพักในป่า แต่แทนที่จะได้ขัดเกลาจิตใจให้ดีขึ้น กลับทำให้เลวลง เพราะมีเรื่องแปลก ๆ บรรยากาศหลอน ๆ ทำให้ต้องสติแตกในที่สุด!! กับการแสดงที่ยอดเยี่ยมกับความกล้ามาก ๆ ต้องยอมรับ ต้องไปดูกันเอาเองครับ แต่ว่าจะเข้าฉายในไทยหรือเปล่าต้องรอดูกัน!! นำแสดงโดย Willem Dafoe จาก Spider-Man และ Charlotte Gainsbourg จาก I’m Not There

โปสเตอร์เป็นภาพอาร์ตจาก Fantastic Fest เขียนโดยศิลปิน David D’Andrea ที่ในภาพแฝงความลี้ลับซ่อนอยู่ไว้ให้คุณหาว่ามันคืออะไร เยี่ยมยอดมากครับ!!

The Crazies ภาพยนตร์แนวแอคชั่นไซไฟสยองขวัญ รีเมคจากภาพยนตร์ชื่อเดียวกัน ของ George Romero ในปี 1973 ที่มีเรื่องราวเกี่ยวกับการตายอย่างลึกลับของชาวเมืองไอโอวากับอาวุธชีวภาพที่ปนเปื้อนมากับน้ำ!! นำแสดงโดย Timothy Olyphant, Radha Mitchell, Danielle Panabaker, Joe Anderson และ Joe Reegan จากการกำกับของ Breck Eisner เขียนบทโดย Scott Kosar จาก The Machinist, The Amityville Horror และ Ray Wright จาก Pulse, Case 39 มีกำหนดฉาย 26 กุมภาพันธ์ 2010 ปีหน้า!!

โปสเตอร์เป็นภาพของป้ายเชิญชวนเข้าเมืองอย่างเป็นมิตร แต่สถานการณ์กับตรงกันข้าม กับมีข้อความเขียนด้วยเลือดว่า ช่วยเราด้วย!! ที่ฉากหลังเป็นเมืองเล็กๆ ที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกแล้ว!!

ที่มา : IMPAwards,FirstShowing

Over the last couple of weeks, I’ve started watching a few new comedy shows, so I thought I’d talk to you about them.  Conveniently, they are all on different nights of the week and so they format of the post has been conveniently set – thanks to the schedulers for making my life easier.

Monday: Home Time (BBC 2/BBC HD)

This is a brand new sitcom written by, and starring, Emma Fryer.  I’ve seen the first two episodes and episode 3 will have been on by the time you read this.  It’s the story of Gaynor (Fryer) who ran away to London at the age of 17 and then suddenly returns to Coventry after 12 years.  It has similarities to those ‘dark’ comedies that are knocking about – nobody is happy and all Gaynor’s friends are freaky and slightly scary.  Somehow though, it doesn’t feel too ‘dark’ and Fryer’s performance is realistically subdued.  The first episode took  a while to get going, but it’s pretty funny and worth a watch.

Tuesday: How Not To Live Your Life (BBC3/BBC HD)

The second series of Dan Clark’s sitcom started a couple of weeks ago and was a welcome return.  The premise is that Don Danbury (Clark) inherits a house from his grandmother and then proceeds to do as little as possible, ably abetted by his nan’s carer Eddie (David Armand), who just keeps turning up at the house for no particular reason.  Series one also featured Don’s lodger, Abby (Sinead Moynihan) and her boorish boyfriend Karl (Finlay Robertson); many of the plots revolved around Don’s inept attempts at wooing Abby.

There has been a cast re-jig for the new series and Abby and Karl have left to be replaced by Samantha (new lodger) and Don’s next door neighbour Mrs Treacher.  It was an excellent bit of casting to replace the gorgeous Moynihan with the even more gorgeous Laura Haddock.  I think that Haddock is more of a natural actor than her predecessor and so should provide a good foil for Don.

I really like this show for the simple reason that it makes me laugh. Old fashioned, I know.  Don is a classic sitcom archetype, the absolute dick who is lovable despite being completely unlovable.  It also features some clever fantasy sequences whenever Don has an awkward moment (quite often) and we get the ‘top 5 things not to say..’ in that situation.

Wednesday: 10 Things I Hate About You (Fiver)

A sitcom spin-off of a film made ten years ago doesn’t sound all that promising, but I read the following tweet from my good friends at Unpopcult:

Sitcom version of “10 Things I Hate About You” starts tonight 9pm on Fiver. US feedback surprisingly positive, might be worth a look.

This isn’t the kind of show that I would normally watch, but if you use the phrase, ‘feedback surprisingly positive’, then I feel almost compelled to give it a go.  It follows the same basic premise as the movie: there are two sisters in high school, the younger one wants to be popular, the older one doesn’t.  There’s some boys involved and that’s about it.  How much more do you want?  OK, the plot of the film was actually based on Shakespeare’s The Taming of The Shrew, so go read that if you want to know more.

I’ve only seen the first episode so far, but it seemed a quite likeable show. I’m just not entirely sure how funny it is, and that should kind of be a prerequisite for a comedy.  That said, I’ve certainly stuck with worse shows, so I’ll probably give it another chance.

Thursday: Important Things with Demetri Martin (E4)

I’ve heard of this show from the internet, although I can’t remember whether it was supposed to be good or not.  I do remember seeing Martin on a BBC special about 5 years ago and quite liking his quirky, nerdy stand up.  So, I gave the first episode of Interesting Things a go.  It’s a mixture of stand up, sketches and a few other weird little film bits.  It feels very much like a BBC show made by an American network.  I’m not sure exactly how funny it is; the humour is more quirky than laugh-out-loud funny, which is fine, but the over-enthusiastic studio audience spoil things.  That said, it’s different enough to keep me watching for now, and I’m happy to give the second episode a try.

Friday: Peep Show (Channel 4/HD)

We’re now two episodes in to the sixth series of Peep Show, and the news is that it’s still funny.  Hooray.  If you’ve not seen it before, then what on earth are you doing?  Go out and buy series 1-5 on DVD immediately! You can get them all in a box set on Amazon for £15.48, so you really have no excuse.

For those of you who haven’t seen it, it’s the story of Mark (a neurotic nerd) and his lodger and university friend Jeremy (wannabe musician and all round idiot).  Peep Show is shot in an unusual way as the action is often shown from the character’s POV.  We also hear Mark and Jeremy’s thoughts, which sounds bad on paper, but adds a whole new layer of comedy.  It’s good to see a ‘cult’ sitcom make it to six series, but I urge you all to watch as it should get much higher viewing figures than it does.

[Click here for a guide to Booze Revooze and the rating system used]

From the Bar None Juice- Box

Jimi Hendrix – Live At Woodstock – Villanova Junction

[Play this song at my funeral]

Ramblings: More Wood, Less Stock

Final Proof: 2½ Stars

You know that disappointment when you go to the kitchen for another glass, knowing you still have a lot of drinking left in the bottle, only to find the fifth is running on fumes and there’s not even a full glass left? This is the sinking feeling that settled on me during Taking Woodstock.

Ang Lee, (director of Sense and Sensibility and Brokeback Mountain) has made a movie not about the 3-day festival of Peace & Music, but the town next to it instead.

While the historical accuracy of the movie is impressive and the scenes at the fringe of the concert were techniqued to look extremely authentic, the film is as boring as Bethel NY and the acting as bad as the brown acid.

Emile Hirsch’s performance is more miss than hit as he intensifies the stereotype of a shell-shocked Vietnam vet. Worse, Demetri Martin, the unfortunate lead, bit off more than he could chew with this meaty role so for two hours we get to see him choke on screen.

i’ll give this thing 2½ shots because Lee tried so damn hard but he fell far short of his goal to recreate the spirit of Woodstock. Woodstock, the festival, was not ‘made’ it just ‘happened’–Lee failed to see you can’t plan spontaneity.

Buzz Kills (Watch Out for Spoilers)

Sex: 2 Shots

Lots of 60’s nudity with hippies bathing in the lake, welcoming helicopters on the lawn and putting on a play naked. While there’s a glimpse of Hirsch’s dangler, the best looking Earthlight Player (the acting troupe in the yard and on the stage) was Jennifer Merrill. You gotta have a quick eye, though, if you want to single her out.

My Favorite Earthlight Player

The movie also provides some cute shots of Meryl Streep’s daughter, Mamie Gummer (sounds like a lesbian grandma’s name), in tight hip-huggers.

Mamie Gummer

Oh yeah, there’s also a cute scene with a gay kiss for those of you who drink out of that side of the glass.

Drinks: 1 Shot

As this story takes place in the 60’s, the drug of choice isn’t booze but weed. Meaning beyond the scope of this blog, sorry babes.

There was some beer drinking in a motel bar.

While skirting along the outskirts of the masses, two hippies offer our hero a hit of their wine and then a hit of their LSD. This was the most sincere scene of the movie and Lee did a sensational job of filming the acid trip.

Rock & Roll: 1 Shot

You see a movie about Woodstock and you expect to hear music from Woodstock, right? Wrong! Instead of using authentic songs from the epoch, Danny Elfman plays vaguely folksy incidental background music throughout the movie. There were more real songs during the end credits than the rest of the entire freaking film.

For all his efforts at veracity, Lang missed beat here.

The first actual song is the Doors’ “Maggie McGill”, which is a great tune, but the Doors weren’t at Woodstock.

Ditto Blind Faith. “Can’t Find My Way Home” is a very significant song in the mellow drama that is my life, and it suited the aftermath of the concert well, but Blind Faith was performing in Hawaii towards the end of August 1969. You can’t get much farther from Woodstock.

Trust me, you’re better off buying the DVD documentary than paying to see Taking Woodstock. After seeing TW, that’s what you’re gonna do anyway.

Slurred Speeches

I  haven’t slept in three days, my hip hurts and the beer is warm…I feel great! Give me another beer.

Boring Technical Crap

Written by: James Schamus

Based on the Book by: Elliot Tiber

Directed by: Ang Lee

Starring:

Demetri Martin – Elliot Teichberg / Tiber

Henry Goodman – Jake Teichberg

Imelda Staunton – Sonia Teichberg