Kalo waktu saya masih sekolah dulu diajarkan bahwa, demokrasi itu dari rakyat, oleh rakyat, dan untuk rakyat….
tapi gag tahu kalo sekarang yang diajarkan dibangku sekolah masih seperti itu apa gag ?
mungkin sekarang arti demokrasi itu adalah, dari rakyat, oleh rakyat, dan untuk pejabat….

bagaimana menurut sampeyan ?

Simak Juga :

Apa Perlu Indonesia Diganti Dengan Anggodonesia ?

Apa Sampeyan Tahu Alasan Partai Demokrat Mendukung Angket Century ?

[Anget] Isi Notulen Rapat Bank Century, Sri Mulyani, Boediono

“Demokrasi adalah sebuah benda yang aneh sekali bentuknyadalam biologis; ia tidak sebaris dengan proses perkembangan.

Hukum perkembangan adalah mendakinya kita dalam derajat perkembangan sentralisasi yang baik; perbedaan bagian tubuh memberikan kelainan pada fungsi. Otak mengontrol semua bagian organisme.

Demokrasi adalah anti perkembangan. Ia tidak memiliki sistem sentral yang ditakuti. Tidak ada satu badan bagian politik, yang bisa berpikir dan merancang semua organismenya; ia mengira bahwa otak bisa dialokasikan dimana- mana dalam organisme.”

Sizleri ümitsizliğe düşürmek istemem amma Türkiye’de kafadaki duvarlar yıkılmadıkça barış, hukuk, refah, demokrasi için Kürt, Alevi. Ermeni açılımlarının çok da kolay olmayacak.

M. Latif YILDIZ*

1968’de Çekoslovakya’nın başkenti Prag’da sosyalizmin insani yüzünü aramaya kalkışanlar Varşova Paktı orduları tarafından ezilirken öğretmen okulunu yeni bitirmiştim. Yaş haddi nedeniyle öğretmen olarak göreve atamam yapılmayınca kaderin sürüklediği bir serüven sonucu yayına yeni başlayan bir gazetenin İstanbul’da çiçeği burnunda muhabiri olunca bir gazeteci olarak 20 ve de 21. yüzyılda yaşanan bazı olayların da canlı şahidi oldum.

20. Yüzyıl aslında insanlık tarihi için utançlar ile dolu bir yüzyıldır. İki dünya savaşı, milyonlarca insanın ölümü, Osmanlı İmparatorluğunu işgal ve bölme hesapları, kurtuluş savaşı, en korkuncu yaşanan soykırım olayları ve 1961’de inşa edilen Berlin duvarı.

Bizde de adı cumhuriyet olarak kurulan ama vatandaşının çoğu Kürt ve Müslüman diye tehdit olarak gören sistemin 20. yüzyılda sıkıyönetim, olağanüstü hal ve de 21. yüzyılın ilk on yılında kafalarda yükselen duvarların devam ettiği bir dönemi yaşıyoruz.

Böylesi berbat bir asırda 9 Kasım 1989’ da sistemin iflası ve halkın isyanı sonucu Berlin duvarının yıkılışı Avrupa’dan başlayarak yayılan demokrasi kıvılcımı bir şans olarak belirdi belirmesine, ancak ülkemize uğramak için bir hayli nazlanıyor.

Totaliter rejimlere karşı başkaldırı 1989 tarihinde umut verirken Prag’da bir dükkânın vitrininde “ 89, 68’in baş aşağı duran halidir” yazılı poster 21 yıl gibi uzun bir süreç alsa da dikta rejimlerine karşı demokrasiyi işaret ediyordu. Yalnız Alman halkı değil birçok toplum, birey, ülke, devlet, ulus Berlin duvarının yıkılışından etkilendi.

9 Kasım’ı 10 Kasım’a bağlayan gece duvar fiziki olarak yıkılırken 2. Dünya savaşı sonrası başlayan 50 yıllık soğuk savaşın sona erdiğini fiili haber verdiği gibi 2 yıl içinde Sovyet sisteminin de çöküşünü hazırladı.

Avrupalılar gelecekleri için duvarı yıkmakla kalmadılar. Başka şeyler de yaptılar. Örneğin; yasalarını demokrasinin en yüksek standardına çıkartarak kurumlarını çok kısa bir zaman zarfında dönüştürmeyi başardılar.

Anayasalarını hak ve özgürlükleri öne çıkartarak ileri yasalar ile yeni baştan yazdılar. Kendileri için yeni bir dünya yarattılar. Kâğıt üstünde değil, içselleştirerek fiili uyguladılar.

Bu değişime şahit olan bu kuşak ancak yüz yıllara sığabilecek gelişmelere yaşayarak tanıklık eder. 1968 kuşağı olarak 1968 ve 1989 Dünya’da ve de Türkiye’de 1960 ihtilali, 1971 muhtırası, 12 Eylül darbesi ve E Muhtıralar ile 49 yıldır demokrasi liginden adımız yoktu. 13 Kasım 2009’ da TBMM’ inde yapılan görüşme bütün olumsuzluklarıyla birlikte kafalardaki duvarların yıkılmasına yani yüz yılda yeni bir ivme kazandığı anlamını çıkartabiliriz.

Avrupa’daki duvarın yıkılışı başka duvarların yıkılışına öncülük etti mi derseniz cevabım hayır olacak. AB ye girecek Türkiye karşı ön yargılarında direttiler, diretiyorlar. Yalnız bununla kalınsa neyse, başka duvarlar devam ediyor, hatta yeni duvarlar örüyorlar.

Bakınız bugün ilk etapta aklıma gelen bazı duvarları sayacağım.

Kıbrıs’taki Lefkoşe duvarı, Belfast’ta Katolik ve Protestan mahalleyi ayıran 15 Km. lik duvar. İki Kore’yi ayıran 241 Km. lik duvar. İsrail’in 2002 yılında Filistinlilere karşı örmeyi sürdürdüğü Berlin Duvarı’nın 4 katı ve yüksekliği 8 metre olan, bittiğinde 703 Km. yi bulacak olan duvar.

Fas’ta AB’ye girişi önlemek için oluşturulan çelik duvar. ABD ve Meksika sınırı boyunca uzanan duvar. Hindistan’ın Keşmir’in de olan duvar akla ilk gelenler.

9 Kasım 1989’da Berlin Duvarının yıkılışı, dünya tarihinde bir dönüm noktası olarak geçtiyse de devam eden duvarlara karşı ne yazık ki sessiz kaldıkları da bir gerçektir.

Türkiye’de mi; 12 Eylül 1980’de başlayan darbe anayasası 29 yıl sonrada olsa değişim için meydana gelen gelişmeler kafadaki duvarları yıkmaya yönelik umut verici gelişmeler olacak mı, doğrusu kuşkuluyuz. 10 Kasım Meclis görüşmelerinde Atatürk’ü konuşuyorum diye Tunceli üzerinden gönderme yapan Onur Öymen’in “analar ağlamaya devam etsin” gibi duvarları daha da yükseltmek isteyen ve de bu saatten sonra bölgede bir tabela partisi bile olamayacak bir CHP ve MHP Mecliste olmazsa belki bir şeyler olur.

Ülkemizde Olağanüstü Hal, sıkı Yönetimler ile yıllarca fili duvarlar örüldüğü gibi kafalardaki duvarlar fiili duvarlardan da kalın olarak karşımıza çıkıyor. Şimdi kafalardaki duvarların yıkılması arifesindeyiz. Kafadaki duvarları yıkmak için cesaret gerektiriyor. Ne yazık ki korku, çekingenlik, endişeli yaklaşım nedeniyle kafalardaki duvarların yıkılmasının pek kolay olmayacağını 13 Kasım 2009 tarihinde Meclis görüşmelerinde şahit olduk.

Avrupa’nın duvarının yıkılışı üzerinde 21 yıl geçmesine rağmen Berlin’de yüz binler bir araya gelerek bu değişimi sevinçle kutluyorlar. Bizimkiler ise zihnimizdeki duvarı yıkmak için bir korku, bir çekingenlik, bir endişe içindedirler. Kafalardaki duvara çentikler, çekiçler, taşlar atanları bile vaz geçirmek için bütün güçleri ile çalışıyorlar. Bu yüzden balyozu eline alıp açık seçik duvarın üzerine çıkıp yıkmaya kimse cesaret edemiyor.

Türkiye’nin duvarları savaşmadan, çatışmadan, kan dökülmeden bir gün balyoz vurulacak mı kestirmek mümkün değil. Ama Meclisteki açılım ile bir umut ışığı belirdi.

13 Kasım 2009 tarihinde TBMM’ inde Cumhuriyet’in ilanından 86 yıl sonrada olsa kördüğüm yapan sistemin değişim sinyalleri belirmeye başladı gibi.

Çünkü birileri 72 milyonun demokrasinin nimetlerini kavradığını anladı. Ve bunu gören bazı siyasilerde anladılar ki demokrasi yalnız halkı değil onları da koruyacak gibi.

En azından Kürt sorununun daha fazla inkâr ve imha ile sonuçlanmayacağı, dağa çıkan, ülkeyi terk eden Kürtleri yurda kabul ederek sorunun çözülmesine katkı sunacaklarını anladılar gibi. “Gibi” diyorum çünkü şu anda o konumdayız.

Çentik atanlar yalnız Kürtler değil, azınlıkların, Alevilerin, Sünnilerin, dini, insani ve vicdani vatandaşın önünde örülen derin duvarın yıkılmasıyla birliğin oluşabileceğini anladılar gibi. Türkiye’nin kronikleşmiş sorunlarından kurtulmasının tek yolunun insan hakları ve demokrasiden geçtiği 86 yıl sonra da olsa en azından Arınç’ın şahsında AKP gördü gibi.

Bu nedenlerle sürecin tamamlanması için Kandilden, Mahmur’dan, Avrupa’dan kimseyi tahrik etmeyecek ve fakat barışı pekiştirecek dönüşleri sürmeli.

Üniversitelerde Kürtçe başta olmak üzere doğu dilleri akademik statüye kavuşmalı.

Tıpkı Kürtçe yayın yapan televizyonların RÜTÜK tarafından önü açıldığı gibi.

Bütün bunların gerçekleşmesi için topluma önderlik yapması gereken; kamuoyunun sesi, kulağı ve dili sayılan; ama savaş, kan ve gözyaşı körükleyen meslektaşlarınız buna izin verirler mi sorusunu yönelttiğinizi duyar gibiyim.

Haklısınız, bu ülkenin 86 yıldır yaşadığı en büyük sorun benim de 41 yıldır iç içe yaşadığım “yazılı silahlı güç” adı verilen medya olduğunu biliyorum.

Özellikle son yıllarda tekelleşen sermaye yoğunlaşmasına karşı mücadele etmek bir hayli güçleşti. Medya – siyaset – ticaret ilişkisi sonucu ortaya çıkan yozlaşma; editöryal bağımsızlık ve nitelikli yayancılığın yok olması; her türlü sansürün; politik, askeri ve çıkar çevrelerin işbirliği sonucu medyanın durumu vahimden öte korkunç.

Onurlu meslektaşlarımı sendikasızlaştırılma, patronlarının tehdit ve baskısı altında görevlerini yapamadıklarını biliyor, görüyor ve yaşıyoruz. Demokrasinin kırdığı diğer duvarlar gibi bizde de kafalardaki duvarlar yıkılır mı; daha özgür, tarafsız ve doğru bir medya oluşur mu bilemiyorum.

Batıda olduğu gibi Türkiye’nin de duvarlar yıkılacak mı bekleyip göreceğiz. Duvarlarını yıkan batı ile bütünleşmek için bıçak sırtında yürüdüğümüz günleri yaşıyoruz.

Türkiye’de kafalardaki Berlin duvarının yıkılması için 12 Eylül anayasasının tümden değişmesi gerekiyor. Ancak iş o kadar kolay gözükmüyor.

Mecliste demokratik açılımdan kaçan bir CHP ve İttihatçı doktrinirlerini mecliste seslendiren MHP oldukça bu iş zor yol alır. Belgeli darbeciyi içerde 24 saat tutamayan ve darbenin yanında saf tutan adalet, askeri vesayetten kurtulmayan bir ülkede iddiası bırakın duvarların yıkılması demokrasinin “D” sinin gerçekleşeceğinden kimse emin değil.

Sizleri ümitsizliğe düşürmek istemem amma Türkiye’de kafadaki duvarlar yıkılmadıkça barış, hukuk, refah, demokrasi için Kürt, Alevi. Ermeni açılımlarının çok da kolay olmayacak.

Her şeye rağmen Demokrasi ve barışa karşı olanlar yeni mevziler kazanmak için yeni buluşlar icat etseler de halkın özgürlük, demokrasi, refah ve huzur isteminin önünde daha fazla duramayacakları yaşadığımız gelişmeler ortaya koymaktadır.

*Gazeteci- Yazar

demokrasi itu diterjemahkan dalam kuantitas, one man one vote lah salah satunya. nah mungkin pencetus ide ini tidak sadar bahwa akhirnya demokrasi seperti bola sepak takraw yang di juggling terus oleh pemainnya. waktu jaman orde baru kita membandingkan pagar demokrasi kita dengan negara tetangga filipina, rakyat mereka turun ke jalan dan di depan istana malacanang berteriak: turunkan marcos!…weits jaman itu kita juga berani kok, turun ke jalan dan di depan istana merdeka sambil berteriak lantang yang sama: turunkan marcos!!! apa bedanya malah boleh pake pengeras suara 5000 watt mungkin.

katanya salah satu pilar demokrasi adalah media, masa? kalau lihat peta dukungan media saat bursa pemilihan ketua golkar ya itu cuma ngomong aja yang bau! salah satu media baru untuk menyampaikan aspirasi saat ini adalah melalui jejaring sosial facebook. facebook lebih membuka ruang seluas-luasnya daripada dpr dan dprd, bahkan saat sidang juga anggota dewan jadi facebookers…mungkin karena interupsinya tidak digubris. yang terakhir adalah gerakan sejuta facebookers dukung chandra hamzah dan bibit riyanto, disadari atau tidak gerakannya jadi seperti bola salju. suaranya tiba tiba lebih tajam dari tukang kritik atau lebih nyaring dari dengkuran di empuknya kursi senayan.

‘lhoh kok sejuta fesbukers, itu kan cuma dikit oom’ tanya mpok ani

‘iya cuma 2 kecamatan doang di jakarta’ kata saya

‘lhah kecamatan? pan penduduk indonesianya kan ratusan juta, secuil dong’ bener juga nih mpok ani

‘gini mpok’ mencoba terlihat punya argumen

‘dulu perangnya rasul pasukannya kan dikit tapi menang terus’ lhah apa urusan kok rasul dibawa-bawa (ini jawaban kepepet…seperti kapolri)

‘lhoh kalo gitu nggak perlu sejuta dong, seribu misalnya atau sorangan ajah’ nah skak…ampun mpok

‘ini kan cuma simbol pok, simbol buat dikuping lebih enak sejuta dibanding seribu’

‘yah oom, di dompet juga lebih enak sejuta dibanding seribu’ emm ini salah satu masyarakat ekonomis!

‘yah gitu deh pokoknya’ jawaban pamungkas saya kan saya employer-nya dia employee nah berarti saya punya veto dong.

pett, listrik mati…padahal saya mau klik become fan gerakan 1.000.000 facebookers stop pemadaman listrik.

Demokrasi Lahirkan Mafioso Peradilan

Jakarta (voa-islam.com) - Carut-marut peradilan yang semakin kusut menarik perhatian para pengamat politik dan praktisi hukum untuk mencari akar masalah dan solusi yang tepat. Contoh yang paling nyata betapa adidayanya mafioso peradilan dalam kasus kriminalisasi terhadap Komisi Pemberantasan Korupsi (KPK). Dua orang petinggi KPK, Bibit Samad Riyanto dan Chandra Hamzah, dengan mudahnya dijadikan tersangka dengan tuduhan yang sumir dan berubah-ubah. Sementara Anggodo Widjojo, yang rekaman pembicaraan teleponnya tersadap, jelas-jelas menelanjangi oknum-oknum penegak hukum dalam mempermainkan hukum. Sampai sekarang Anggodo belum dijadikan tersangka. Beberapa hari yang lalu, statusnya pada siang hari sebagai tersangka, namun malamnya berubah menjadi saksi.

Ahmad Riva’i, kuasa hukum KPK menyatakan keheranannya terhadap kehebatan seorang Anggodo. Ketika nama Presiden SBY disebut pernah menikah dua kali, SBY langsung melaporkan pelakunya ke Polda Metrojaya. Ketika diisukan dengan “mobil Jaguar,” presiden langsung memperkarakan Eggi Sudjana ke polisi. Tapi ketika namanya disebut empat kali oleh Anggodo dalam kasus krininalisasi KPK, sampai sekarang SBY tidak melakukan aksi hukum apapun terhadap Anggodo.

Indonesia tidak hanya mengalami kegagalan rezim, tapi juga kegagalan sistem. Kedua persoalan ini harus diselesaikan sekaligus…

“Betapa hebatnya Anggodo itu,” ungkap Riva’i dalam Halaqah Islam dan Peradaban yang diselenggarakan oleh Hizbut Tahrir Indonesia (HTI) di Wisma Antara (19/11). “Jika para mafioso peradilan berkuasa di negeri ini, maka yang diuntungkan adalah para koruptor,” lanjutnya.

Suasana diskusi dengan tema  panas “Mafioso Peradilan: Potret Bobroknya Sistem Peradilan Sekuler,” semakin memanas ketika Adhie M Massardi membacakan puisi “Negeri Para Bedebah” yang khusus digubah untuk menyindir para mafioso.

“Bila negerimu dikuasai para bedebah, jangan tergesa-gesa mengadu kepada Allah, karena Tuhan tak akan mengubah suatu kaum kecuali kaum itu sendiri mengubahnya.

Maka bila melihat negeri dikuasai para bedebah, usirlah mereka dengan revolusi. Bila tak mampu dengan revolusi, dengan demonstrasi. Bila tak mampu dengan demonstrasi, dengan diskusi. Tapi itulah selemah-lemahnya iman perjuangan!” demikian kutipan puisi yang disambut applaus ratusan peserta.

Menurut mantan jurubicara kepresidenan di era Gus Dur ini, sumber awal maraknya mafioso peradilan adalah sistem demokrasi popularitas.

“Sistem demokrasi yang kita jalankan sekarang ini, sudah sampai pada tahap demokrasi popularitas. Untuk populer perlu uang, kemudian harus ada mesin pemilu yang harus dibayar kalau ingin menang,” ujarnya.

Ia menambahkan, untuk jadi bupati maka harus mampu bayar biaya kampanye, survey, penyelenggara pemilu, dan seterusnya. Maka sistem ini akan selalu berulang dan menyuburkan korupsi. Setelah jadi bupati maka cari uang sebanyak-banyaknya agar terlindung dari jerat hukum. Maka lahirlah mafioso-mafioso peradilan yang didukung oleh Bareskrim (Badan Rekayasa dan Kriminalisasi).

Sementara itu, Ismail Yusanto, juru bicara HTI, menyoroti kasus-kasus peradilan di Indonesia yang tidak pernah tuntas. Sistem demokrasi melahirkan prinsip “Power untuk mendapatkan money dan money untuk mendapatkan power” berlangsung di semua level dari level kepala desa sampai presiden. Akibatnya, saat ini Indonesia tidak hanya mengalami kegagalan rezim, tapi juga kegagalan sistem. Kedua persoalan ini harus diselesaikan sekaligus.

“Cara yang paling efektif untuk mengatasi persoalan bangsa adalah dua perubahan sekaligus, yaitu perubahan rezim dan perubahan sistem,” jelasnya, “Diskusi-diskusi diperlukan sebagai bagian untuk membangun kesadaran umat dalam rangka perubahan yang revolutif.”

Senada dengan itu, Wirawan Adnan menyatakan, dengan sistem pemerintahan demokrasi sekarang ini, mafioso peradilan tidak mungkin bisa diberantas. Mafia peradilan adalah satu kekuatan yang ada di luar peradilan. Mafia peradilan yang sering diistilahkan dengan orang yang “untouchable” karena tidak bisa tersentuh oleh hukum.

Para mafia ini berbuat seolah-olah menegakkan hukum padahal semuanya melanggar hukum. Gejala-gejala mafia peradilan antara lain makelar kasus (markus), suap, jual-beli perkara, dan seterusnya. Solusinya tidak hanya pada gejalanya saja, tapi juga penyebabnya.

“Kita tidak bisa menghilangkan gejalanya tanpa mengatasi causanya, yaitu sistem demokrasi,” kata praktisi hukum yang sudah berkecimpung di dunia hukum selama 30 tahun ini.

Dalam sistem demokrasi, kebenaran ditentukan oleh suara yang terbanyak. Kalau suara terbanyak menginginkan korup semua, maka korupsi dianggap kebenaran dalam demokrasi. “Kalau kita mendukung sistem demokrasi, tidak mungkin mafia peradilan bisa diberantas,” tegasnya. [taz/aa]

http://www.voa-islam.net/news/indonesia/2009/11/20/1761/demokrasi-lahirkan-mafioso-peradilan/