Carla Bruni-Sarkozy arriving at the TV show ‘Vivement Dimanche’ in Paris, France on November 4, 2009

Bio from the French Magazine Paris Match

Though the French profess a certain disdain for Sarkozy’s unpresidential style, they clearly cannot get enough. “Carla has led many lives,” the noted journalist Christine Ockrent, whose companion, Bernard Kouchner, is the French foreign minister, tells me. “She’s a kind of alpha female. She was never a courtesan like Pamela Harriman—she was more like a female Don Juan.” Carla Bruni is no stranger to privilege.

In the opening scene of her sister Valeria’s semi-autobiographical film, It’s Easier for a Camel … , the female protagonist goes to church to confess, “I am rich—I am very, very rich.” Bruni was born into one of the industrial dynasties in Turin. The family fortune came from the ceat company, which produced electrical cable. Alberto Bruni-Tedeschi, the patriarch, however, was as much a composer and art collector as a capitalist. “He could converse on anything from A to Z,” says a family friend.

Carla’s extroverted mother, Marisa, who appears in Valeria’s films, was a concert pianist. Carla, Valeria, and their brother, Virginio, grew up on a vast estate outside the city. Carla studied piano, violin, and guitar. “Ours were not the kind of parents who would spend time with children,” she tells me. But neither, she adds, were they interested “in the power of money. Maybe because my parents were artists.

I remember that every time my father had to choose between increasing his business and going to the museum he would go to the museum, and I think that was transmitted to us.” In 1975, when the Red Brigades were kidnapping wealthy individuals, Carla’s family moved to Paris, where she attended an Italian school and received a French baccalaureate. Her parents expected her to continue her studies, but she soon tired of the 37 Métro stops it took to get to classes on art and architecture, and she couldn’t wait to be on her own. So when her brother’s girlfriend, a model, told her to try modeling, she made her move. “What I wanted was to be free, independent of my parents,” says Carla. “Modeling is a fast-acting job—right away you get to work, and you learn in two or three months by working.” That became her pattern: take on a big challenge, learn fast, and land on top.

French First Lady Carla Bruni-Sarkozy arrives at Elysee Palace in Paris, France on July 14, 2009 after the Bastille Day military parade on the Champs Elysee avenue

Carla Bruni Sarkozy on the web

Though its bugging from time to time since its launch thanks to high traffic, Carla Bruni-Sarkozy website,carlabrunisarkozy.org, made its ranks within a bunch of other highly read political news websites.Among them the artistically acclaimed Segoléne Royal’s website, she was a presidential candidate for 2007.Club Villepin.fr, the former Prime Minister website and Elysée twitter account ..etc

A start with bugs and media coverage, discovering a design with pastel colors, clean, inspiring glossy upscale,the French quickly drawn the parallel with “ Your desired Future’ Ségoléne Royal website which has caused an overnight media firestorm.But not so fast, the comparison stoped at the design similarities, Segolene Royal being a left -wing politician as opposed to Carla Bruni Sarkozy whom married a right- wing politician.

Carla Bruni-Sarkozy performs during the Mandela Day

While the singer has already a site dedicated to her albums, this new portal, created by Zeni, the agency’s Web Keyrus group, leans on her other hats – each with its own color code: Ambassador activities for the Global Funds against AIDS, those of her foundation which are aimed to “facilitate access to culture, education and knowledge to fight against social inequalities, and Finally, Carla, first lady.

It gives a homepage  where we can pretty much find everything from  an article listing the “10 things to know about AIDS,”  to another on the culture in prison or the story of her day with Michelle Obama in Pittsburgh and an interview with Jean-Paul Gautier, etc..

“In many parts of the world, when one hears the name” Carla “, it is likely to be Carla Bruni-Sarkozy. But since December 15, 2007, where she was seen with the president, its has  dramatically increased, she’s more popular as ever.

President Sarkozy, Queen Elizabeth II and Carla Bruni-Sarkozy watch a ceremonial welcome at Windsor on March 26, 2008 in England

carlaburnisarkozy.org

]]> http://databytegrajau.wordpress.com/2009/11/16/fotos-do-apagao/ Mon, 16 Nov 2009 17:00:27 +0000 Denis Luna http://databytegrajau.wordpress.com/2009/11/16/fotos-do-apagao/ http://databytegrajau.wordpress.com/2009/11/15/a-luta-do-seculo/ Sun, 15 Nov 2009 16:49:59 +0000 Denis Luna http://databytegrajau.wordpress.com/2009/11/15/a-luta-do-seculo/ http://databytegrajau.wordpress.com/2009/11/14/vadiagem-instantanea/ Sun, 15 Nov 2009 01:49:13 +0000 Denis Luna http://databytegrajau.wordpress.com/2009/11/14/vadiagem-instantanea/ http://nycssc.wordpress.com/2009/11/13/denis-snaps-inner-tube-water-polo/ Fri, 13 Nov 2009 13:00:05 +0000 Denis Gostev http://nycssc.wordpress.com/2009/11/13/denis-snaps-inner-tube-water-polo/ http://dorfkinder.wordpress.com/2009/11/12/essen-im-freudenhaus-27/ Thu, 12 Nov 2009 17:17:08 +0000 oz http://dorfkinder.wordpress.com/2009/11/12/essen-im-freudenhaus-27/

Heute soll es Bigosch sein. Ein polnischer Eintopf der nach Aufwärmung immer besser schmecken soll. Ich beziehe hier mein Wissen aus einem Gespräch vom legendärsten Koch der Lottumstraße Jacek.

Falls auch ihr diesen Gaumenschmaus der Superlativen erfahren möchtet, dann erscheint um 21:00 Uhr im Freudenhaus (Lottumstraße 9 in 10119 Berlin).

Guten Appetit!

115 km | 4:41:00 | 24,6 km/h

Didier is niet te stoppen en nam alweer het initiatief tot een “vrijdagsritje”. Ik hapte onmiddellijk toe en na het gebruikelijke getwijfel sloot ook Denis zich bij ons aan. Zijn grote verdwijntruc van vorige week heeft hem dus geen weekje huisarrest opgeleverd … waarschijnlijk omdat zijn vrouwtje Samantha ook wel beseft dat ze Denis harder straft door hem te doen afzien in het wiel van Didier en mij, dan door hem op zijn gemakske zijn vrijdagmiddag te laten doorbrengen in zijn zetel!

Met de Tabaksroute en de Kommiezenroute zijn de routes in de directe omgeving van Menen opgesoupeerd, dus moesten we onze blik iets verder richten, met name op de Vredesroute. Dit is een fietstraject in en om Ieper dat in grote lijnen de frontlijn van de “Grooten Oorlog” volgt – een ritje langsheen de Ypres Salient dus. De Salient was een boogvormige uitstulping in de frontlijn rondom Ieper die ten koste van vreselijke verliezen 4 jaar lang verdedigd werd door Britse troepen. Ieper gold immers als het laatste bastion tussen de oprukkende Duitse troepen en de havens van Duinkerke en Calais – en deze waren cruciaal voor de bevoorrading van het Britse leger op het continent.

Achteraf beschouwd was het in stand houden en verdedigen van de Salient een verschrikkelijke strategische blunder: een terugtocht tot achter het Ieperlee kanaal en het kanaal Ieper-Komen had een veel makkelijker te verdedigen linie opgeleverd. Maar emotionele motieven haalden de bovenhand: tijdens de Eerste Slag om Ieper (21 oktober 1914 – 22 november 1914) had het Britse Leger aanzienlijke verliezen geleden om dit gebied te behouden, zodat het ondenkbaar werd om het nadien zonder slag of stoot door de Duitsers te laten innemen. Wat ook van belang was voor de publieke opinie was het feit dat rond Ieper de allereerste vrijwilligersregimenten van het Britse leger in de strijd geworpen werden (ten koste van vreselijke verliezen), terwijl voordien enkel beroepssoldaten actief waren. Het feit dat de vrijwilligersregimenten op geografische basis samengesteld waren, maakte deze tragedie nog veel erger: na de Eerste Slag om Ieper hingen in sommige Britse dorpen tientallen rouwvlaggen voor de ramen (ten teken dat iemand van het gezin gesneuveld was) – soms was de volledige mannelijke bevolking tussen 18 en 28 in één klap weggevaagd.

Dit maakte dat er van een terugtrekking geen sprake kon zijn, en dus bleef men ten koste van nog veel grotere verliezen 4 jaar stand houden, aan drie kanten belegerd door Duitsers on high ground in Langemark, Passendale, Geluveld en Mesen. Oorlog is a bitch, maar als  emotie het haalt op strategie wordt het helemaal een Grieks drama…

En hier fietsen wij, 95 jaar na datum, tussen de velden waar meer dan een half miljoen jongens (soms slechts half zo oud als wij nu) een ellendige dood stierven in een hel van modder en schrapnel… We fietsen langs soldatenkerkhoven, oorlogsmonumenten en plaatsen die vanwege de zinloze slachtingen een welhaast mythische, sacrale bijklank kregen.

We passeren langs Tyne Cot Cemetery, met zijn 11952 graven (waaronder 4 verdwaalde Duitsers) en zijn herdenkingsmuur met de namen van 34927 vermisten. Langs Buttes New British Cemetery, in het polygonebos, waar Australiërs, Nieuw-Zeelanders en Canadezen een laatste rustplaats kregen – jongens die de halve wereld rondgereisd waren om te sterven in de Vlaamse klei. We rijden onder de monumentale Menenpoort waarin 54900 namen gebeiteld staan van soldaten die sneuvelden tussen september 1914 en augustus 1917 maar van wie het lichaam nooit teruggevonden werd. Na augustus 1917 loopt het sinistere lijstje verder op de herdenkingsmuur van Tyne Cot Cemeterie…

We fietsen door Langemark, waar op het plaatselijke Deutscher Soldatenfriedhof o.m. de duizenden studenten begraven zijn die sneuvelden op 21 oktober 1914. Nauwelijks getrainde tieners, net van de schoolbanken geplukt, werden tijdens hun stormloop op Langemark en masse neergemaaid door ervaren Britse beroepssoldaten. Deze trieste episode kreeg al gauw de bijnaam “Kindermoord van Langemark”. We passeren Passendale, het dorpje dat op 10 november 1917 na 100 dagen vechten en ploeteren (want het landschap was door de onophoudelijke bombardementen en de zware regenval omgetoverd in een moeras) door het Britse leger veroverd werd – meteen het eindpunt van de Derde Slag bij Ieper.  We fietsen ook doorheen in WO-I-kringen mythische plaatsen als Broodseinde, Sint-Juliaan (de allereerste gasaanval aller tijden!), over Pilkem Ridge en langs Hill 60, een kunstmatige heuvel gevormd met afgegraven aarde tijdens het aanleggen van de spoorlijn Ieper-Kortrijk, waar gedurende 4 jaar hardnekkig om gevochten werd. We houden hier eventjes halt bij het herdenkingsmonument dat het helse curriculum van de 14th Light Division beschrijft: Tweede Slag bij Ieper, Slag bij de Somme, Derde Slag bij Ieper, het Arras Offensief, … een gruwelijke opeenvolging.

En dan, na meer dan 3 uur fietsen krijgt ons tochtje ook een heroïsch karakter: het wordt aardedonker, de hemelsluizen zetten alle registers open, de regen slaat ons in het gezicht, de wind beukt onophoudelijk op ons in. In een mum van tijd zijn we zeiknat. Om de boel wat op te fleuren, schreeuw ik naar Didier en Denis: “This is cycling! In het zonnetje kan iedereen fietsen… THIS IS CYCLING!”

En ik meen het nog ook. Op één of andere bizarre manier hou ik ervan om op de fiets alle weerelementen te trotseren. Nat tot tussen de bilspleet, hallelujah. Zalig!

Mijn companen bekijken me alsof ik op mijn kop gevallen ben. Als ik hun verbaasde, doorregende koppen bezie, werp ik ze een vette grijns toe. Op het klimmetje náást de kasseistrook naar Ter Hand geef ik er nog eens een goeie snok aan. De regen snijdt in mijn gezicht, het opspattende water doorweekt mijn broek, de wind chargeert tegen mijn rechterflank en ik ga als een dolleman tekeer op het smalle asfaltstrookje.

Even verder zijn mijn demonen én het onweer uitgeraasd, en in iets drogere omstandigheden fietsen we naar Menen. We hebben ondertussen 100 km op de teller, maar Didier en ik zijn nog niet thuis: we moeten nog 15 km verder, naar het Kennedypark. Gelukkig krijgen we langs de Leie de wind in de rug, zodat we er een flink tempo kunnen op nahouden. Net voor het invallen van het donker zijn we weer op ons vertrekpunt. We duiken in onze wagen om zo snel mogelijk huiswaarts te rijden, naar een warme plek én droge kleren.

route op Google Maps | route op Google Earth

Photographed by Denis Collette…!!!

Éclat de lumière de ma rivière magique…!!!

My wild river reflection…!!!
An impressionnist photo safari concentrated mainly on a daily basis (or almost) on my small piece of planet of 55 000 square feet…!!! A Thoreau "waldennienne" approach…!!!

Reflet de ma rivière sauvage…!!!
Un safari photo impressioniste au quotidien concentré essentiellement (ou presque) sur un petit morceau de planète de 55 000 pieds carrés…!!! Une démarche "waldennienne" à la Thoreau…!!!

– License

When we were little there was the ‘ice cream man’.  Occasionally I hear of this still being around.  But when I was  a kid it was a daily anticipation for the neighborhood.

That sound is like no other sound.  You wait for it, you think you hear those chimes, but no, you don’t.  Then…is that it?  Is it?  YES IT IS!  Who has a quarter?  Anyone??  Do you?  No I don’t.  Go ask mom.  No, you ask mom.  Make Heather do it she’ll say yes to her.  Hurry up here they come!  GO ASK!!!!  Near panic sets in as the truck gets closer and closer.  Kids are scrambling every where trying to get a quarter.  Oh my God I want a BOMB!  They have gum balls in the cones!  COME ON!!!  GO ASK FOR A QUARTER!!!!!  Go ask Denis, he always has money!!!!  DENIS!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! No I don’t have any money.  Denis you always have money.  No I don’t.  Yes you do.  Brat.  Pig.  I hate you.  MOMMMMMMMMMMMMMMMMMMMM she called me a PIG.  HURRRRRRRYYYYYYYYYYYYYYYYY up there he goes!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  IDIOT!  Why didn’t you ask for ice cream mom would have told you yes!!!!!!!!!!!!!!! You stink.  You’re ugly.  Why didn’t you ask.  Shut up.   Wanna play first bounce or fly?  Yeah.  I’m kicking first.  Why do you get to kick first?  Because I’m the oldest.  And a pig.  Just get out there.  Heather get out of the street.  Yes Shane can play.  CAR COMING.  CLEAR.

Okay, the sounds of the ice cream truck were not the only sounds of my childhood.   And not nearly the best.

)

I miss all those sounds.  Next get together…..I get to kick first.

auuuuuu, lobo hombre en París… Su nombre es Denis.

Hasta luego mundo nenúfar

Dopo aver “sbranato” la Sampdoria mercoledì, quando avverti ancora il retrogusto di una gustosa cenetta infrasettimanale, ecco il digestivo che non ci voleva.
Tutto da rifare.
Si deve (di nuovo) ri-iniziare.

Motivazioni, aggressività in campo, coesione tra reparti: a parole siamo da podio di Champions League; a fatti, un po’ meno.
La riservatezza tipica di Madama è stata una delle caratteristiche che più apprezzavo quando, da piccolo, la osservavo con gli occhi dell’innamorato sognatore: zitti, qui da noi si lavora.
Parleremo a fine stagione.

Dopo l’allontanamento di Cobolli Gigli, che “un giorno sì e l’altro pure” andava a cercare lui stesso le telecamere per lasciare qualche opinione (personale), pensavo l’incubo fosse finito.
Mi sbagliavo: lui era un parafulmine.
Dietro, tutti gli altri facevano la stessa cosa.
Ero troppo impegnato a criticarlo per accorgemene.

A proposito: smettiamola di parlare di terza stella o 29 scudetti.
Quando bisognava affrontare l’argomento, la società è scappata.
Se dai processi extra-sportivi uscirà qualcosa di “scottante” (Moggi dixit), allora si vedrà.
Per ora, mettendo a confronto gli atteggiamenti tenuti dalle stesse persone nel 2006 ed oggi, cadiamo nel ridicolo.
Per cortesia…

Giovinco si mangia un goal già fatto quando ancora la lancetta dei secondi non aveva concluso il suo primo giro. Un segnale, forse.
Dopo la splendida rete di Trezeguet e il clamoroso regalo di Contini, ha inizio l’incubo.
A proposito del difensore partenopeo: complimenti per l’irruenza.
Gomitate e calci “a go-go” per tutto l’incontro.
Siamo mica parenti di Dutra?

La Juventus si sfalda, invece di difendere (o, semplicemente, gestire) un vantaggio troppo eccessivo – viste le occasioni sprecate dal Napoli (santificate Denis) – ecco la rimonta.
Fa tutto Datolo: si diverte con Grygera in occasione del primo goal di Hamsik; alla respinta di Buffon (su un colpo di testa dello stesso Denis) può liberamente spingere la palla in porta (e siamo a due: i difensori bianconeri dov’erano?); passeggia nuovamente sulla fascia (e sul malcapitato Grygera) per mettere una palla a centroarea.
Lì, il film dell’orrore a cui si stava assistendo, assume i connotati della comicità: Tiago serve un assist a Hamsik degno del miglior Contini.
Chapeau.

Lo stesso portoghese era stato – erroneamente – arretrato sulla linea dei centrocampisti in occasione della sostituzione di Poulsen: mollo e inconsistente, avrei preferito il danese.
Almeno, lui, non stava demeritando.

Quando non sei conscio dei tuoi mezzi, non puoi neanche porti degli obiettivi.
Puoi (DEVI) vivere solo alla giornata.
Quando sei alla Juventus, devi far parlare solo i fatti.

Il 1° novembre 1897 nasceva la Juventus.
Oggi, quindi, è il suo compleanno: tanti auguri, amore mio.
Un ringraziamento particolare, da parte del sottoscritto, allo staff (al completo) bianconero per avermi rovinato la festa.

I have friend, Denis, and he make me very angry 1 year ago because he call my mother “crazy drunk” after she have surgery and is on medications. She did also have some vodka, but not much, and absolute not drinking until drunk.

So we have Halloween day in Coney Island Brighton Beach and I tell Denis every American woman love Russian man in Russian costume for this Halloween day. So I also tell Denis “You have great luck! I have Russian hat for you for make costume perfect.”

Before I give hat to Denis I shit in hat. And then remove shit but never clean. He never know! Ha! He walk along all night long during party and wear hat, never knowing that he also wear my shit on head.

Why my hair feel stiff?

94,2 km | 3:48:00 | 24,8 km/h

Old habits never die! BMCT lijkt wel springlevend, want voor de tweede opeenvolgende week krijgen we 8 benen op de pedaaltjes. Didier et moi spelen weer ophaaldienst, want de heren Bonduelle en Boens worden weer netjes opgehaald aan hun voordeur. Jaja, beide heerschappen worden opnieuw flink gepamperd! De voorrechten van de kopman zeker?

Nadat we Denis opgepikt hebben in Menen en Pieter in Wervik, zetten we koers naar “de overkant”… Wervicq Sud, France. Yep, met de Kommiezenroute / Route des Gabelous werken we vandaag een tochtje over de grens af. Nou ja, een lichtjes gemodificeerde Kommiezenroute: ik heb een GPS-bestand voorbereid waarmee zo veel mogelijk onverharde stroken vermeden worden, en dat zijn er nog al wat … Eigenlijk zou die Kommiezenroute beter gecatalogeerd worden als MTB-route.

Het begin van de route is echt mooi: kleine, rustige wegen doorheen een golvend terrein met af en toe prachtige vergezichten. En zelfs twee min of meer pittige beklimmingen. Vooral op deze kleine klimmetjes valt de conditionele achterstand van de uit blessure terugkerende kopman keihard op. Terwijl Pieter, Didier en ik er een klein prestigesprintje bergop van maken,  komt Denis zwaar hijgend naar boven gekropen. Maar mispak u niet hoor: die gast bouwt sneller conditie op dan wij met onze ogen kunnen knipperen. Nog een paar ritjes en zijn demarrages zullen weer als een voorhamer op ons inbeuken!

Na de eerste pittoreske kilometers op Franse bodem, rijden we eventjes op wat drukkere wegen om een paar onverharde stroken te ontwijken. Maar we kunnen ze niet blijven ontlopen (of ik heb mijn “alternatieve” route niet zorgvuldig genoeg gemaakt), en plots hebben we drie keer kort na elkaar het spek aan onze rekker. Het begint met een licht bergafwaartse kasseistrook… zonder overdrijven de meest rampzalige die ik ooit overgehotst ben. De kasseien lijken wel aangelegd in een dambordmotief: tussen elke 2 kasseien ligt een gat … ter grootte van een kassei! Het is een gestuiter, gebons én gevloek van jewelste. Pieter is duidelijk de beste Flandrien want hij gaat verbazend vlot over de vreselijke strook. Denis, Didier en ik zoeken na een tijdje het aardestrookje naast de kasseien op.

Een kilometer of vijf verder, vlak bij de grensovergang in Rekkem, krijgen we twee aardewegeltjes voor de wielen. Vooral op het eerste zijn nogal acrobatische kunstjes nodig om op de smalle aarderichel te blijven… Even verder steken we de E17 over en bevinden ons op het grondgebied van Aalbeke, in de schaduw van De Sjouwer, het monument ter ere van de Belgische grensarbeiders. Ik voel wat tegenwind, zie wat golvingen… en besluit dat het moment gekomen is om het wat gemoedelijke tempo van ons ritje een beetje op te krikken. Ik zet me op kop en jaag langzaam maar zeker de snelheid de hoogte in. Op, neer, kopwind, rugwind… I just don’t care: de snelheidsmeter wordt vastgepind tegen de 35 km/h. Eventjes pieken we zelfs naar 40 km/h om een vermetele biker die zich op ons pad waagt voorbij te knallen. Een viertal kilometer hou ik het gaspedaal stevig ingeduwd… maar al die tijd zie ik naast me de schaduw van Didier die in mijn wiel plakt en geen cm terrein prijs moet geven. Na een laaste oplopend strookje en danseuze opgevlogen te zijn, hergroeperen we om de Dronckaertstraat in Lauwe over te steken. Ik laat snel even mijn blik over mijn companen glijden: Pieter ademt zwaar, de mond ver open, en Denis staat effenaf naar lucht te snakken,  maar Didier staat er bij als een sfinx, geen spatje zweet en nauwelijks ademhalingsbeweging in de borstkas.

De finale kilometers van ons tochtje verlopen weer in alle rust, en aan de Leie splitsen onze wegen: Denis en Pieter rijden op de rechteroever richting Menen, terwijl Didier en ik op de linkeroever naar Kortrijk bollen.

En daarmee is alles gezegd over dit aangename ritje? Boeken toe en op naar de volgende? Dat dacht ik ook … tot ik om 17u30 plots Samantha, het ravissante  vrouwtje van Denis, aan de lijn kreeg.

“Zeg, Wim, Denis is nu nog steeds niet thuis. Is dat normaal?”

Oei! Nee, da’s niet normaal. Ik heb reeds om 15u afscheid genomen van Denis, aan de Leie in Lauwe… op nauwelijks 8 km van zijn huis. De verschillende opties schieten door mijn hoofd. Valpartij? Ergens potten gaan pakken met Boenske? Samantha klinkt behoorlijk ongerust, dus raad ik haar aan om Pieter op te bellen: hij was bij Denis toen we opsplitsten.

Een paar minuten later klinkt Samantha een stuk gerustgestelder… maar ook een stukje kwader:” Ik heb hem gevonden, hij zit nog in Wervik bij Pieter!”

Later die avond stuurt Denis nog een tekstberichtje met zijn eigen ludieke kijk op de “verdwijningszaak”. Het leuke stukje proza wil ik u zeker niet onthouden:

“Nieuwsflits regio Komen/Wervik. Deze middag was er opnieuw sprake van een onrustwekkende verdwijning. Na een speurtocht die al gauw enkele uren in beslag nam en waarvoor alle speurdiensten ingezet werden, kon alarmfase rood afgeblazen worden. De zwaar uitgeputte wielertoerist uit Menen werd in goede gezondheid teruggevonden bij Wervikse vrienden, die hem direct huiswaarts voerden. De fietser was zich totaal niet bewust van de commotie die zijn alarmerende verdwijning veroorzaakte en zal dit avontuur niet gauw vergeten …”

Jaja, zodanig uitgeput dat hij in plaats van te stoppen in Menen, nog 7 km verder reed tot in Wervik!

route op Google Maps | route op Google Earth

W rozegranym wczoraj meczu 10 kolejki Serie A, AC Milan zremisował na wyjeździe z drużyną Napoli 2:2. Rossoneri szybko objęli prowadzenie po golach Inzaghiego w drugiej minucie  oraz Pato w piątej, ale nie potrafili dowieźć korzystnego wyniku do ostatniego gwizdka sędziego. W 90 minucie kontaktowego gola zdobywa Cigarini a wyrównuje 93 Denis. Zobaczcie komentarz do tego spotkania oraz szał radości. Warto!!!

Goles de embajadores argentinos por el mundo.

• En Brasil, Maximiliano López convirtió  un gol para la victoria del Gremio, por 3-1, frente al Avaí, de Florianopolis. Matías De Federico anotó su primer tanto para el Corinthians, que derrotó por 1 a 0 al Vitoria.
• En Alemania, Lucas Barrios señaló un tanto en la derrota por 3 a 2 del Borussia Dortmund, ante el Osnabruck, por la Copa Alemana.
• En Bélgica, Nicolás Frutos visitó la red para el RSC Anderlecht, que venció 2 a 0 al RCS Verviers, por la COFIDIS Cup.
• En Italia, Mauro Camoranesi y David Sergio Trezeguet convirtieron para la Júventus que vapuleó a la Sampdoria por 5 a 1. Daniel Osvaldo hizo lo propio para el Bologna, que le ganó al Siena por 2 a 1. Además, sobre la hora, Germán Denis apuntó un gol para el empate agónico, 2 a 2, entre el Napoli y el Milán.
• En Inglaterra, por la Curling  Cup, Carlos Tevez colaboró con una anotación en la paliza del Manchester City sobre el Scunthorpe, por 5 a 1. El juvenil Emiliano Insúa marcó en la caída del Liverpool frente al Arsenal por 2 a 1.