Bir gün, bu mahzun sevdadan geriye
Kalırsa, sadece o hüzün kalır..
Sen de anladın ki yapa-yalnızız…
Buluşmamız yasak,
Görüşmemiz uzak…
Devrilmiş kadehler gibi, dönüyor başımız,
Neylersin…

Bize hep acılar kaldı, bize hep yağmur…
Unutmasan bile artık
Unutur gibi yapacaksın.
Ve buruşturup-buruşturup attığım kağıtlarda,
Hiç bitiremediğim
Bir şiir olarak kalacaksın…
Seni unutmadık be usta….

Dinlemek İsteyenler Buradan –> http://www.izlesene.com/video/muzik-yusuf-hayaloglu-ozcan-deniz—neylersin/1062897

Witam serdecznie.
Mam zaszczyt zaprosić miłośniczki tańca orientalnego na swój występ na Drugiej Fieście Orientalnej w Lublinie.
Wraz z zespołem DENIZ życzymy pięknych chwil, zachwytów,

Zapraszamy na

Drugą Fiestę Orientalną

organizowaną przez AktivGen w Lublinie.

Wystąpią znane i cenione tancerki Sowillo i ZAina
Dwie tancerki – jedna pasja, pasja tańca
Jeden taniec, taniec brzucha – dwa odległe miasta
Mnogość wzruszeń w jednej baśni………

Na ten baśniowy występ zapraszamy
do Domu Kultury LSM ul Wallenroda 4A w Lublinie
w niedzielę 22 listopada o godz. 18:00
Wstęp Wolny

Nas cenie zobaczymy też tancerki z zespołu Deniz
Inci, Mirandę, Nunah, Elbi i Ewę

Uczennice szkoły AktivGen w choreografiach grupowych i solowych.

Zapraszamy serdecznie.
Iwona Torbicka
aktivgen@wp.pl

………Po Fieście Iza napisała
na forum http://www.belly-dance.pl/forum/showthread.php?p=90306#post90306

Pierwsza miłość z wiatrem gna, z niepokoju drży
Druga miłość życie zna i z tej pierwszej drwi….
śpiewał onegdaj Okudżawa co rzecz jasna nie znajduje zastosowania w miłości do belly-dance konsumowanej podczas Drugiej Orientalnej Fiesty Aktivgenu (i Przyjaciół).

W tym bowiem przypadku jest zgoła inaczej.
Pierwsza Fiesta z gwiazdą RA * w rozmarzeniu drży
Druga Fiesta nie gorsza ziomali całaa salaa (wersja romantyczno-raperska)
albo
Druga Fiesta sie nie da – niezłe foczki ma (folk miejski)
lub
Drugą Fiestę Lublin zna. Jest zabawa na 102! (disco-polo)

* RA – w starożytności – egipski Bóg Słońce, w czasach nowożytnych – niejaki Riaboszapka Aleksiej

A teraz poważnie, bo czasami żartujemy .

Zacznę od tego, że zwyczajowo wpadłam bezczelnie spóźniona wobec czego cały koncert spędziłam w pozycji wertykalnej. Sala była bowiem szczelnie wypełniona a i mnie podobnych staczy podściennych nie brakowało. Miało to jednak swoje dobre strony bo to i poshimmowac można i bioderkiem zakręcić i podskoczyć przy co żwawszych utworach by dodać ducha prezentującym się tancerkom. A i uniknąć przy tym da się ogłuszenia reszty audytorium okrzykami tubalnymi wznoszonymi na cześć i ku zachęcie.

My pasażerowie w podroży do krainy kalifów, szejków pomniejszych (wszak wiadomo, że ten najznamienitszy naszemu Forum współprzewodniczy) latających dywanów i arabesek po raz wtóry mieliśmy okazję poznać cały wachlarz orientalnych barw tańca.
Prezentowały się zarówno uczennice Iwonki Torbickiej jak też zacni goście w osobach Zainy i Sowillo. Widz mógł zatem prześledzić drogę jaką przemierza każda adeptka tańca arabskiego.

Ruszyliśmy w podróż poprzez wszystkie poziomy wtajemniczenia – od reprezentantek grup początkujących występujących w układzie zbiorowym poprzez występy zespołu Deniz w fuzjii z flamenco oraz solowe popisy Inci i uczennic Aktivgen aż do serii kulminacji (skoro istnieje orgazm wielokrotny to i seria kulminacji wydaje się być równie możliwa) jakimi były pokazy najjaśniejszych gwiazd Fiesty. A umiejętności interpretacji jak i walorów technicznych, smaczków stylistycznych ich tańca przecenić nie sposób.

Sowillo olśniła nas subtelnie zalotnym tańcem z dwoma wielobarwnymi, lekkimi jak mgła i jak mgła otulającymi jej postać jedwabnymi welonami. Taniec ten zawierał elementy tańca andaluzyjskiego, którego gorliwą propagatorką jest Sowillo. Zobaczyliśmy ją także w perfekcyjnie wykonanym wyrazistym tańcu z saggatami i wesołym, folkowym z assayą.

Zaina wystąpiła w romantycznej klasyce; z jednym i dwoma woalami jak i całkiem solo oraz w pełnym skrajnych emocji tańcu, gdzie dwa miecze zmagały się w walce z siłami zła (o niewinną duszę jak mniemam samej solistki) by po triumfalnym zwycięstwie wznieść ją ku obłokom różowym o smaku malinowym (słodkim jak arabskie lody).

Nie brakowało elementów zaskoczenia gdy to z kolorowej spódnicy powstawał woal, zaś z jednego woalu dwa. Było też zabawnie gdy rekwizyt jakim miał być dzban na wodę skurczył się do wielkości kubeczka, co Miranda przekuła w sukces zmieniając planowaną stylistykę na pastisz o wesołej acz mało pracowitej dziewoi co to i ażurowe naczynie wypełnić kokieteryjnym żartem potrafi.

Jak poprzednio tak i teraz konferansjerkę błyskotliwie poprowadziła Bożenka (także tancerka szkoły Aktivgen).

Po raz drugi pod swój gościnny dach przyjął Fiestę Dom Kultury LSM (Lubelskiej Spółdzielni Mieszkaniowej), którego dyrekcja i wszyscy pracownicy są szalenie przychylnie nastawieni do idei samej imprezy jak i biorących w niej udział tancerek i tancerzy (patrz: RA o pseudonimie NBA) oraz wszystkich widzów wobec czego atmosfera panuje tam niemal rodzinna.

Fiesta Fiesta i po Fieście, a szkoda. Czekamy niecierpliwie na ciąg dalszy.

Filmik z naszej Fiesty Orientalnej

__________________

Programme de la Rencontre Annuelle du G.E.R.M

Le Statut avancé à l’épreuve de l’Union pour la Méditerranée

RABAT – MAROC

4-5 Décembre 2009

Vendredi 4 décembre 2009 :

 8 h 30 min : Enregistrement

 9 h 00 min : ouverture des travaux

 Allocution d’ouverture

M. André AZOULAY, Président de la Fondation Anna Lindh pour le Dialogue interculturel et Conseiller de sa Majesté le Roi Mohamed VI.

Mme Latifa AKHARBACH, Secrétaire d’Etat au Ministère des affaires Etrangères et de la Coopération

M. Ulrich Storck, Représentant résident de la Fondation Friedrich Ebert Stiftung au Maroc

M. Habib EL MALKI, Président du Groupement d’Etudes et de Recherches sur la Méditerranée

 Rapport Introductif

M. Driss KHROUZ, Secrétaire Général du G.E.R.M

 Séance 1 : Président M. Aziz HASBI, Chercheur Universitaire

 Axe 1 : Le Statut avancé et l’Union pour la Méditerranée : Quelles interactions et quelles perspectives communes ?

 10 h 20 min :

M.Nabil DHOGHI, Directeur des Affaires Européennes au Ministère des Affaires Etrangères et de la Coopération,  « Le Statut Avancé, la Politique de Voisinage et l’Union pour la Méditerranée au service d’un même dessein ».

 10 h 45 min :

M. Jérôme CASSIERS, Chef de Section au sein de la Délégation  de la Commission européenne à Rabat,  « Le Statut Avancé : Perspectives  Maroc UE »

11 h 10 min.

Pause café

11 h 30 min :

Débat

 12 h 20 min :

Denis AKAGÜL, maître de conférence à l’université de Lille-I et chercheur au laboratoire Médee (Mécanismes économiques et dynamique des espaces européens). 
 « Vertus et limites de l’intégration économique ».

 12 h 45 min :

M. Med BEN AYAD, Secrétaire Général du Centre National du Commerce Extérieur : « Statut Avancé : Quel convergence ? »

Perla COHEN, Professeur à l’Université de Toulouse : « Education,  Formation : Repères et perspectives ».

13 h 10 min :

Débat

13 h 35 min : Clôture de la séance

13 h 40 :

Déjeuner

Reprise de travaux

Séance 2 : Président Jaouad KARDOUDI, Président de l’association IMRI

15 H 00

Mme Perla COHEN, Professeur à l’Université de Toulouse : « Education,  Formation : Repères et perspectives ».

 15 h 25

15 h 50 min :

M. Moha MARGHI, Secrétaire Générale au Ministère d’Agriculture : « Les Négociations Agricole dans le cadre du Statut avancé ».

 16 h 15 min

Ivan MARTIN, Professeur et Chercheur Universitaire en Espagne et chargé des questions médit : « Des nouveaux instruments financiers pour un nouveau statut avancé?”,

16 h 40 min

Débat

 17 h 15 min : Clôture de la Séance

 17 h 30

Pause café

Samedi 5 décembre 2009 

 9 h 00 min :

Pause café

9 h 30min :

Ouverture des travaux

 Président de Séance: M. M. LOUKILI,  Professeur de Relations Internationales à la Faculté Mohamed V, Rabat.

Axe 2 : Les politiques et les mécanismes de mise en œuvre du Statut Avancé.

 9 h 50 min :

Henri REGNAULT,  « crise de régulation et construction Euromed: chance ou handicap ? »

10 h 20 min :

Mme Santonja MAYOR, Francisca,  Conseiller Exécutif  au Secrétariat d’Etat des relations avec l’Union européenne: « le rôle des collectivités locales dans le cadre du Statut avancé »

 11 h 00 min :

Mme Nezha ALAOUI, Chef de division aux Affaires étrangères et  M. Larbi JAIDI, Chercheur à la Faculté Med V : « le Statut Avancé, un Nouveau Régime de Coopération Euro méditerranéenne ? »

 11 h 30 min :

Samim AKGÖNÜL, Historien et politologue, « L’Union pour la méditerranée et la Turquie : entre méfiances et espoirs » 

 12 h 00 min :

Représentant de la  CGEM, en cours de confirmation

12 h 30 min :

Débat

13 h 30 min :

Clôture des travaux de la Rencontre

13 h 40 min 

Déjeuner

 ****************************************************************************

Rapport de synthèse : M.Driss EL ISSAOUI

bir yerlerden kaçıyorum, siyah takım elbiseli, siyah güneş gözlüklü adamlardan sanırım. peki kim o adamlar, ben kimim? yalnız değilim, yanımda kadınlar var, yüzlerini hayal meyal çıkarabildiğim, tahminimce çeşitli yabancı dizilerin çeşitli karakterlerinden bir çeşni. kadınlarla aramızda müthiş bir dayanışma var aslında. ben ne yapmıştım, kimdim, hiç bilmiyorum. bir yer altı örgütünün gizli ajanı bile olabilirdim. hatta galiba öyle bir şeydim. ve kaçtığımız adamlar da devletin gizli ajanlarıydı.

yakalandım. kötü adamlar kocaman, gösterişli bir holde toplanmıştı. dev avizeler ve altın silmeleri olan, pahalı duvar kağıtlarıyla kaplı, klasik, kırmızı süetle kaplı mobilyalarla döşenmiş bir salonda. kötü kadını yakalamışlardı ve beni bir sirk maymunu gibi herkese gösteriyorlardı. devasa salonun tavanında 3 adet açılan kapak vardı. içlerinden en yaşlı ve kıdemli duranı öncelikle yeni takip ve işkence metotlarını anlatmaya başladı. içimden büyük bir nefret kabarıyordu. neden korkmadığıma çok şaşırdım ama sanırım gerçek bir kahramandım o an. önce tavandaki ilk kapak açıldı, sırtından kancayla bir ağa bağlı şekilde bir adam sarkıttılar delikten. adam acılar içindeydi. kıdemli adam anlatıyordu, işte bu en eskiden kullandığımız metot, şöyle şöyle eksikleri vardı, biz de bu tespitler ışığında bunu geliştirmeye karar verdik. ve o an ikinci kapak açıldı, gene bir adam sarkıttılar, adam gene acılar içinde. ve kıdemli adam tekrar anlatmaya başladı, bu ikinci metodun eksiklerini. ardından üçüncü kapak açıldı ve beni sarkıttılar aşağıya. çok canım acıyordu. koluma bağlı çelik tellerden birine ve omuriliğime sürekli elektrik veriyorlardı. acı içinde kıvranıyordum. şu an tam olarak nasıl yaptım bilmiyorum ama o an önce kendimi sallayıp kocaman kristal avizeyi ayağımla kopardım. avize yere kapaklanıp, salon karanlık kesilirken de son müthiş işkence aletinin zayıf noktasının ne olduğunu keşfedip kendimi iplerden kurtardım ve aşağıya düştüm. hemen ayağa kalkıp kaçmaya başladık.

bir anda bunun bir flashback olduğunu farkediyorum. aslında ben tüm bunları gelecek bir zaman diliminde kızıma anlatıyormuşum. çok rahatlıyorum, demek ki kurtulacağım. defalarca yakalanıyorum demir parmaklıkları, ter örgüleri aşmaya çalışırken. silah ve bıçaklar yaralıyor, tel örgüler, dikenli teller çizik içinde bırakıyor bedenimi. kafama ağır bir darbe alıyorum. ve işin kötü yanı bu acıların hepsini sıcağı sıcağına hissediyorum, çok canım acıyor. koşmaktan nefes nefese kalıyorum, nefes bile alamıyorum. o an uyandım.

nefese nefese, ter kan içinde. daha nefes alış verişlerimi düzenleyemeden tekrar uykuya dalmışım.

devam ettim kaldığım yerden kaçmaya. bu sefer farklı bir yol seçtim kendime. gene dikenli teller, gene acı, gene kovalamaca. ama o da ne, yoksa arayı açmaya mı başlamıştım. yoksa, yoksa kurtulabilecek miydim bu sefer o iri kıyım adamlardan. devam ettim, tüm nefesim bitene, takatimin son noktasına dek koştum. birden bir mucize oldu, çalıların arasından rüya gibi açık mavi, şu pahalı tatil reklamlarından fırlamış gibi bir sahil çıktı. sıcacıktı, içim ısındı. benimle birlikte yolculuğu sadece kadınlardan bir tanesi tamamlayabilmişti. diğer ikisi (ki 4 kişi olduğumuzu da o anda fark ettim) geride kalmış, hatta muhtemelen yakalanmıştı.

muhteşem sahilde bir kır kahvesine oturduk iki kadın. kötü adamlar hala peşimizdeydi, üstümüz başımız ter, kan, yara bere, pislik içindeydi. üstümdekileri bir kenara fırlatıp denize girdim. o kadar müthiş, o kadar huzur vericiydi ki. bir anda gene o adamı fark ettim, bir deniz motoruyla üstümüze geliyordu. hemen çıktım denizden. meğer bulunduğumuz yer başka bir eyalete(?) aitmiş, karada kaldığımız sürece kötü adamlar bize zarar veremezmiş. tüm esnaf, kır kahvesindeki yaşlı amcalar koruyor bizi. ve kurtuluyoruz kötü adamlardan.

sahne değişiyor. kalabalık bir metropoldeyim. aradan zaman geçmiş, sonunda geze geze izimi kaybettirmişim ama hala bir kanun kaçağıyım ve yapayalnızım. aynaya bakıyorum, daha yaralarım kapanmamış. sol omzumda, sağ dirseğimde ve alnımın biraz üstünde derin yaralar var, çok acıyor. garip bir boşluk, bir aidiyetsizlik, bir burukluk var içimde. annemin evinde gidiyorum, hoş ne annem olduğunu sandığım kadın esasında annem, ne ev annemin evi, üstelik bir de annemin yeni bir bebeği var. annem sorun çıkarmamam ve ev işleriyle bebek bakımına yardım etmem karşılığında beni eve almış. yani tam olarak bunlar konuşulmuyor ama sanki böyle garip bir anlaşma var aramızda. çok ezik, çok yalnız hissediyorum kendimi. bebek ama öyle güzel ki, sarı lüle lüle saçlı, kocaman mavi gözlü bir kız. ev de çok temiz, bembeyaz duvarlı, yerler beyaz seramikli ve açık renk parkeli, tüm mobilyalar beyaz. aşırı steril ve biraz da karaktersiz.

annem yemek hazırlıyor, yemekten sonra da gizli kapaklı ortalığı temizlemem gerektiği mesajını veriyor. boyun büküyorum, acınacak haldeyim. anlayamıyorum. o muhteşem sahil kasabasından, o zafer kazanan benden bu evdeki ezik ve sinik bene nasıl dönüştüğüm hakkında hiçbir fikrim yok. arada geçen olaylar, beni bu hale getiren süreç ne bilmiyorum. yemek yiyemiyorum, oysa çok açım ve yemekler çok güzel görüyor. ama yiyemiyorum. birkaç mesafeli, gündelik kelam geçiyor aramızda topu topu. evi toplamaya başlıyorum sonra.

daha sonra işler biraz daha karışıyor ama şimdi tam toparlayamıyorum. dedem, kaçırılan bir torun ve gene peşime düşen polislerle doluyor hikaye gene. uyanıyorum sıcacık bir öpücükle. sanırım uykumdan edildiğime hiç bu kadar sevinmemiştim.

Denize, maviye, balıklara ve sualtı dünyasına hayran olanların mutlaka gitmesi gereken bir yer Turkuazoo.

Bugün şu meşhur Turkuazoo’ya gidip sualtı dünyasını keşfettik. Denizi, sualtını çok sevdiğim için inanılmaz bir günün beni beklediğini taa en başından beri biliyordum. Büyük bir hevesle akvaryuma doğru giderken bizi nelerin beklediğine dair ancak televizyonlardan gördüğümüz şekliyle öngörüde bulunabiliyorduk. İçeri girdik ve önce bilet almak için gişede sıraya girdik. Malum biletler biraz tuzlu fakat onca balığın bakımı-yemi vs ancak karşılıyordur herhalde.

Biletimizi aldık, gişedeki görevli bize biletimizle birlikte içeride bizi nelerin beklediğine dair bir kağıt tutuşturdu. Tam ben kağıdı incelerken elinde fotoğraf makinası olan bir çocuk “Buyrun sizi yeşil ekranın önüne alalım. Burda fotoğrafınızı çekicez. Yukarda büyük köpekbalığı olduğunu düşünün ve yukarı bakın korkuyormuş gibi yapın” dedi. Biz daha ne olduğunu anlayamadan kendimizi yeşil perdenin önünde bulduk ve o an için verilebilecek en ilginç pozu verdik ve geçtik. Bir kız elimize bir kağıt parçası daha tutuşturdu, “çıkışta bu numarayla fotoğrafınızı alabilirsiniz.”  Biz “hadi ya” nidalarıyla akvaryumun içine doğru yönelmeye başladık.

Girişte Amazon ormanlarını anımsatan bir dekorla balıklara bakmaya başlıyorsunuz. Her pencerenin yanında balıkların adları ve tanıtımlarını görebiliyorsunuz. Sanki daha önce hayatımızda balık görmemiş insan topluluğu misali ordaki herkes aaa, ooo, şuna baaak!! nidalarıyla hem fotoğraf çekiyor hemde hayran hayran balıklara bakıyorlardı. İlerledikçe değişik balıkları, vatoz gruplarını görüyorsunuz.

Küçük balıklara bakarken aklınız hep o göreceğiniz büyük köpekbalıklarında. Heyecan son safhasında. Akvaryumlar arası dolanırken tanıdık balıklara da rastlamak mümkün. Soytarı balıkları nam-ı diğer nemocuklar veya daha da tanıdık istavrit, karagöz, çipura vb. içimden “ben daha geçen gün sizi yiyordum haberiniz yok!” demek geldi (ne ayıp!!)

Esas beklenen yere yaklaşınca orda “at yengeci” denen sanki alien filminden hortlamış gibi bir canlıyla karşılaşıyorsunuz. Görevli bir bayan elinde tutmuş bu yaratığı “sevin, bakın, dokunun, bu şöyle böyle bir yengeçtir, mavi kanlıdır…” şeklinde tanıtıyor bize o yaratığı. (Çok fazla bilgi vermiyorum canlılarla ilgili gidin, görün, yerinde öğrenin)

Vee işte esas yere yani o tünele ve köpekbalıklarının olduğu yere geldik. Yürüyen bant bizi bekliyor, bizde balıkları görmeyi. Elimde fotoğraf makinası hem fotoğraf çekiyorum hem de videoya alıyorum. O sıraya orta boy bir köpek balığı tam tepemden geçti. Görüntüsü muazzamdı. Arkasından kocaman bir vatoz geçti. Sağa-sola nereye bakacağımı şaşırdım. Bir dolu balık, köpek balıkları, vatozlar… Da eee büyük beyaz köpekbalığı nerde peki??? Tünel boyunca hep bakındım ama o devasa balığı bir türlü göremedim. Tünelden çıktığımda “Hadi yaa bu muymuş?!” demek geldi içimden. Nedense gördüklerim beni bir an için tatmin etmedi. Ta ki çıkışta şu manzaralı bölüme girene kadar..

Karanlık bir bölüm ve üç tarafı akvaryumun camlarıyla kaplı ve sanki siz okyanusun içinde oturmuş canlıları izliyorsunuz. Daha da fantastikleştirirsek olayı, Kaptan Nemo’nun Nautilus’u içinde hissediyorsunuz kendinizi. Köpek balıkları, vatozlar ve diğer tüm balıklar dalgıçlarla birlikte gözlerinizin önünde ve akvaryumun içinde dekor olarak batık bir gemi. Ne şahane bir görüntü!!! Beni orda bıraksalar hiç sıkılmadan günlerce oturabilirim herhalde. İnanılmaz bir görüntü ve huzurluluk hali.

Çıkışta kendinizi inanılmaz mutlu ve huzurlu hissediyorsunuz. Birde içerde olmayan büyük beyaz köpekbalığı varmışçasına çekilen fotoğrafınızı da alınca hoş bir hatıra kalmış oluyor elinizde. Hıı beyaz köpek balığı neden yok derseniz diğer bütün balıkları yerde ondan =)) Zaten her yarım saate bir diğer köpek balıkları besleniyor aç kalmasınlar ve diğer balıklara artı dalgıçlara saldırmasınlar diye.

Benden tavsiyeler:

1.  Mutlaka Turkuazoo’ya gidin.
2. Mutlaka erken saatlerde gidin. Nasıl olsa bilet parası çok kimse gelmez demeyin çok kalabalık oluyor. Ayrıca çok fazlada çocuk.
3. Bu balıklardan ne güzel ızgara-buğlama-kızartma olur gibi kötü espriler yapmayın. (benim gibi)
4. Mutlaka yanınıza fotoğraf makinesi alın.
5. Kapalı alan korkunuz varsa boşuna gitmeyin. Aile fertlerinden görmek isteyenler sizin yüzünüzden yarı yoldan dışarı çıkmasın.

Sonuç olarak güzel vakit geçirmek için, gün sonunda mutlu olmak için bence gidilesi bir yer..

la Maison d’Europe et d’Orient

présente

 Du 13 au 18 novembre 2009

 Journées turques à Paris

 Vendredi 13 novembre

20h30 : Théâtre
Passa Tempo
Création

Texte et mise en scène Aliye Ummanel
Théâtre municipal turc de Nicosie
Avec Deniz Çakir et Osman Ates¸

Spectacle en turc sous-titré en français

 Passa Tempo nous parle des séquelles laissées par la guerre sur une famille : l’histoire d’une mère et d’un fils, blessé avant même sa naissance, d’un père mort à la guerre… Un instantané de la vie gens coincés entre passé et présent. Aliye Ummanel interroge le conflit entre deux générations : la première qui a vécu la guerre, et la seconde qui, à défaut de l’avoir vécue, en subit toujours les effets. La guerre est finie depuis bien longtemps déjà, mais son impact est toujours présent. Le passé est comme un mur face au futur. Le présent ne peut échapper à l’ombre du passé et à l’ambigüité du futur. Une guerre se termine-t-elle vraiment lorsqu’est signé l’armistice ?

Premières représentations d’un théâtre chypriote turc hors de Chypre et de la Turquie.

 Samedi 14 novembre
18h : Vernissage littéraire – Rencontre et lecture
Nouvelle publication des éditions l’Espace d’un instant

L’Invité de Bilgesu Erenus

traduit et adapté du turc par Jacques Salzer, préface d’Olivier Couder

 Rencontre avec Bilgesu Erenus, Olivier Couder et Jacques Salzer, suivie d’une lecture d’extraits par Olivier Couder, Jacques Salzer et Daniel Soulier. En allemand, « travailleur immigré » se dit « Gastarbeiter », c’est-à-dire « travailleur invité ». Arrivés dans les années 60, de nombreux travailleurs émigrés turcs se sont finalement établis en Allemagne, tandis que d’autres ont « choisi » le retour. C’est le cas de Musa, « invité » à travailler dans les usines allemandes, qui s’invite à son tour dans son propre village, où il se retrouve comme un étranger. Ses amis, selon la tradition des corporations d’Anatolie, se mettent alors à représenter ensemble, pour mieux se comprendre, ce qui est arrivé entre passé et présent. Ils improvisent différents épisodes de l’histoire de Musa : de sa jeunesse de berger à son départ, de sa vie en Allemagne à son retour au pays. Il s’agit donc toujours et encore de la place de l’autre, qu’il soit immigré ou simplement différent, et de son acceptation par le corps social. La situation de Musa a ceci de particulier qu’il se situe entre deux cultures, aux référentiels différents : son étrangeté et sa dépossession sont doubles. Mais les aventures de Musa montrent que les véritables aliénés sont ceux qui vivent à l’intérieur de frontières construites socialement. L’Invité a été créé en 1988 par Isil Kasapoglu au Théâtre des Amandiers de Paris.

ISBN 978-2-915037-57-9 – 11 euros

 Bilgesu Erenus est née à Gölpazari en 1943. Journaliste de formation, elle a travaillé dans différents médias en Turquie à partir de 1965. Depuis 1973 elle compte parmi les principaux dramaturges turcs contemporains, dont les pièces sont jouées dans différents pays d’Europe et en Australie. Tout en continuant à écrire, elle soutient activement un grand nombre de causes sociales, politiques et humanitaires, ce qui lui a valu quelques séjours derrière les barreaux.

 Dimanche 15 novembre
18h : Concert
Zeynep Çolak & Guest : Francesco Russo
Entrée 8 euros
Zeynep Colak : saz et chant
Gilles Andrieux : kemence rumi et ney
Antoine Morineau : tombak et daf
Francesco Russo : artiste invité, électro-acoustique

 Zeynep Çolak chante les montagnes du Kurdistan, elle chante avec mélancolie la lutte de ce peuple sans patrie, elle chante la guerre et l’exil, la vie de ces nomades au grand cœur, mais elle chante surtout l’amour vrai, et les rires des jeunes Kurdes qui rêvent tout haut, les yeux plein d’étoiles.

 Né à Naples, Francesco Russo a étudié l’électronique et joué du Jazz. Depuis 1994, il vit à Paris et travail à la Cité de la Musique, comme intervenant pédagogique dans les ateliers “studio son”. Il collabore notamment avec le groupe techno-ethno Kabul Workshop.

 Mardi 17 novembre
20h30 : Théâtre
Entrée 8 euros
La première femme

 De Nedim Gürsel
Adaptation Esen Özman
Mise en scène Patrick Verschueren
Avec Sedef Ecer et Patrick Verschueren

 Première adaptation à la scène du roman de Nedim Gürsel, La Première Femme est un magnifique dialogue entre l’Orient et l’Occident et révèle les dilemmes et les conflits d’un homme partagé entre deux cultures.

À travers le récit d’un adolescent de seize ans, en quête du visage de sa mère, nous partons dans un voyage qui nous emmène du c¦ur d’Istanbul jusqu’à la petite chambre d’un hôtel parisien. Alors que le visage s’estompe peu à peu, il comprend que c’est de sa langue dont il se détache: sa langue maternelle.

 Manifestation organisée dans le cadre de la Saison de la Turquie en France (juillet 2009 – mars 2010)

 Mercredi 18 novembre
20h30 : Vernissage littéraire
Sur le seuil de Sedef Ecer (éditions de l’Amandier)

 Première pièce de théâtre écrite en français par l’auteure turque Sedef Ecer, Sur le Seuil se compose de «mini-fictions» centrées sur des êtres entre deux rives : une terroriste amoureuse d’un ennemi, un travesti attendant une opération pour changer de sexe, une fillette dont le grand-père est responsable d’une déportation…

Rencontre avec l’auteur, lectures d’extraits et projection d’un court métrage qui se compose des témoignages de jeunes gens qui ont étudié et joué la pièce pour le bac option theatre : que veut dire être “sur le seuil” quand on a 18 ans?

Vernissage en présence de Serra Yilmaz et, sous réserve, de Tilbe Saran, deux des comédiennes de la distribution de Sur le seuil, qui sera présenté le 25 novembre à la Maison des Métallos, dans une mise en scène d’Elise Chatauret.

  Réservations : 01 40 24 00 55

 Contact presse : Natalia Karczmarczuk

01 40 24 00 55

communication@sildav.org

Ellerimde resmen yıldızlar var.

Kim koydu, nereden çıktılar, neden dört taneler ya da ne kadar kalacaklar bilmiyorum ama, evet, ellerimde yıldızlar var. Zaten sen beni, ben seni, biz bizi tanıyoruz. Hem davuluydu zurnasıydı teliydi turnasıydı ha ha ha, görünenin ardında denizler var.

Bu sefer denize gidilmiyor, deniz kendine geliyor.

_______________________________________________________

Belki böylesi daha iyidir.

Zaman zaman soruyorlar bendenize
Şiir yazdın mı denizcilik üstüne denize
Yazayım yazmasına da deniz sığmaz dizelere
Ancak konu olur hikâyelere flimlere, dizilere
Deniz sere serpe uzanmaktır altın sarısı kumlara
Deniz “rastgele” demektir sefere çıkan balıkçılara
Dalıp uzaklara gitmektir bir martının kanadında
Gelecek yolcuyu beklemektir bir iskelenin ucunda
Bazen yunustur ya da deniz kızı gemilerle yarışan
Bazen duygudur dalgalarla alabora olup karışan
Bazen hasret bazen gurbet bazen vuslat demektir
Deniz özgürlüktür maceradır uzaklara gitmektir
Kimi zaman dönüşü belirsiz hüzünlü bir vedadır
Kimi zaman ayrılık sonrası tatlı bir merhabadır
Göz alıcı yakamozdur mehtaplı gecelerde
Sonsuzluk duygusudur şiirlerde hecelerde
Denizciler için “Dönülmez akşamın ufkudur”
Tüm zorluğuna rağmen vazgeçilmez bir tutkudur
Evet deniz bir tutkudur anlatılmaz yaşanır
Denizci zamanla değil hasretlikten yaşlanır.

Sadık Altınkaynak

]]> http://yazinak.wordpress.com/2009/11/08/denizgozyasimdir/ Sun, 08 Nov 2009 03:25:26 +0000 badeba3 http://yazinak.wordpress.com/2009/11/08/denizgozyasimdir/

Giderken yüreğinden bana da bırak…

Deniz gibi özgür yalnızlıklarımızda

Sağ gözüm yolda,

Sol gözüm ağlamaklı,

Sana,yalnız sana!

Annem seni doğuramadı diye,

Kabahat ne sende,ne bende!

Zaman ve mekan dahilinde

En güzel günler sende,

Düşüncen bende…

Fark ettirmeden,

Hiçbir şey zannetmeden

Kardeşin güneşle beraber

Sana geldim

Kokuşmuşlukları soyunup

Korunmuşluğu giyinmek üzere…

Güneş gücendi,kaçıp gitti!

Enginsin;denizsin…

Güneşsiz bir hiçiz,

Bilirsin!

Güneşin peşinden gitmelisin…

Ama giderken yüreğinden bana da bırak!

Bırak ki;

Sen güneşe kavuşunca

“Sevmek korkulu rüya,yalnızlık büyük acı” şarkısı

Umurumda olmasın.

Tanrı bizi kardeş yapmadı diye

Kabahat ne sende,ne bende

Kabahat;

Kimi nereye götüreceğini hep karıştıran

Şapşal leyleklerde!

Ba’De’Ba/27.Temmuz.98/Kuşadası

Avustralya kıyıları tehdit altında. Avustralya nüfusunun yüzde 80′inin yaşadığı kıyı bölgeleri küresel ısınma nedeniyle yükselen okyanus tarafından yutulabilir. Avustralya parlamentosu bünyesinde oluşturulan bir komisyon, denizlerin 80 santim yükseleceği tahmininde bulundu ve hükümeti acil olarak harekete geçmeye çağırdı.

Program 11

12 Ocak 2008

İlk kez stüdyo konuğumuz var; Beysun Gökçinhttp://www.yelkenokulu.com/ oldukça kapsamlı bir başvuru sitesi.

Ve Beşiktaş’tayız… 
Deniz Müzesi; iki vapur iskelesi arasında denize nazır yerleşmiş hoş ve yeşil mekanına. Ancak hep biraz mesafeli duruşu niyeyse. Yine de Pazartesi ve Salı dışında her gün 17.00’ye kadar ziyarete açık. Okullar oldukça ilgi gösteriyorlarmış bu müzeye. Bir de Sanat Galerisi var içinde.
Resim Heykel Müzesi; Dolmabahçe Sarayı’nın Veliaht Dairesi’nde 10 Eylül 1937′de İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi’ne (bugün Mimar Sinan Üniversitesi) bağlı olarak açılan müze, Atatürk’ün emriyle kurulmuş. Bahçesinde Hareket Pavyonları diye bilinen özel sergilerin yapıldığı küçük yapıların bulunduğu müze, birçok oda ve salonun bulunduğu 3 katlı bir yapı. Son yıllarda biraz kaderine terkedilse de, hem yapının kendisi hem sahip olduğu koleksiyon hem de bahçesiyle hala Beşiktaş’ın cazibe noktalarından biri.
Kabataş’a doğru Dolmabahçe Sarayı…
Çarşı içinde Beşiktaş Kültür Merkezi / BKM var. Özellikle Yılmaz Erdoğan’ın yazıp yönettiği oyunlarla bilinen merkezde, sinema, tiyatro, konserler yer alıyor. Ancak çocuklara yönelik bir üretime, sergilemeye pek rastlanmıyor.
Yine çarşı içinde cafeler, balıkçılar, pasajlar, 7/8 Hasan Paşa… Kabalcı Kitabevi, Alkım Kitabevi…
Üsküdar İskelesi’nin yanından deniz kenarı boyunca uzanan alanda yürüyüş yapılabilir, balık tutanlarla sohbet edilebilir, hatta sek sek bile oynanabilir diye düşündük…
Yine iskelelerin oradaki Barbaros Heykeli’nin önündeki meydanda, kaykay yapan, top oynayan çocuklar, gençler her zaman oradalar…

Yelken, yüzme, su sporları…
İnternet teknolojisini kullanarak, yelken bilgisinin rahatça ve ücretsiz olarak herkes tarafından bulunmasını sağlamayı amaçlayan

Adalar Su Sporları Kulübü
Heybeliada Su Sporları Kulübü
Ataköy Deniz Sporları Kulübü
İstanbul Yelken Kulübü
Boğaziçi Spor Kulübü
Marmara Yelken Kulübü
Kalamış Yelken Kulübü
Kızıltoprak Yelken ve Sualtı Sporları Kulübü
Ve tabii ki büyük kulüplerin yelken ve yüzme çalışmaları var.

Kitap:
Denizler Altında 20.000 Fersah / Jules Verne / İşkültür Yayınları
Küçük Kara Balık / Samed Behrengi / Can Yayınları

Büyüklere Kitap:
Başka Kentler Başka Denizler / Murat Belge
Bizim Balıklarımız Denizlerimizden Tatlar / Olcay Sönmez

Film:
Finding Nemo / Kayıp Balık Nemo
Shark Tale / Köpekbalığı Hikayesi
Little Marmaid / Küçük Denizkızı (ya da Daryl Hanna ve Tom Hanks’li Splash)

belki de çocukken en sevdiğim dizi nin freddy’nin kabusları olmasından böyle olmuştur. belki o yüzden rüyalarla aram hiç iyi olmadı. rüyalarım hep içiçe geçmiş, garip olaylar dizisi ve kötü bir gerilim filmi havasında geçti. freud nasıl yorumlardı rüyalarımı bilmiyorum ama rüya görmemek en iyisi herhalde. kendimi bildim bileli uyku problemim var ve hep kafayı yastığa koyar koymaz uyuyan insanlara gıcık oluyorum.

hayır zaten zorla uyuyorum, bir de mütemadiyen kabus görmek, ömrünün yarısından çoğunu ise aynı kabusu görerek geçirmek apayrı bir mevzu.

çocukluğumun ve ilk gençliğimin büyük bölümünü bir deniz delisi olarak geçirmeme rağmen en sık gördüğü kabusun dev dalgalarda boğulmak olması ise apayrı bir tezat tabii. bir de labirent evler ve yeraltından gelen mutant yaratıklar var ki bunu daha ziyade kafka sevgime ve bilimkurgu filmlerine tutkun olmama bağlayabiliriz herhalde. tabii bir de h.p lovecraft var ama o konuya değinmesek daha iyi.

evet esas mesele gene rüya görmeye başlamış olmam. hem de aldığım ilaçlara rağmen, inadınaymış gibi her gece aynı deniz kenarında, değişik bilimkurgusal veya korku filimsel maceralara atılıyorum. en hatırlamak istemediğim, en kokuşmuş anılarımla yüzleşiyorum. sonra da bütün günü bilgisayar ekranına boş boş bakarak geçirip, bu saçmalaıkların etkisinden kurtulmaya çalışıyorum. gene çok sigara içiyorum, alkolü menümden eksik etmiyorum ve gene lanet sivilcilerimle ve kolesterolümle cinnetlerden cinnet beğeniyorum.

gene gelgitlerdeyiz kaptan…

“İyi geceler…”

Duymak istediğim, tek. Bilmek istemediğim öyle çok şey bilmek. Unutamıyor muyuz isteyince? Ellerin üşümediği o sahili hissetmek. Yok, martılar artık kafi değil. Tüketim çılgınlığı, her şey yalnızca 9,90. Ama bu sessizlik benim canımı yakıyor. Bu rüzgar resmen tenimi ısırıyor. Gemiler uzak ihtimal, trenler belki. Belki de artık planları değiştirme vakti. Bir ileri, bir geri… Gittiğimde gelen, geldiğimde giden. Peki, öyle olsun. Bir çift kar tanesi.  Gökyüzünden denize yağarken kar. Fotoğraflar var kristallerde, çok çok gülen yüzler var. Su kaplumbağaları, ördekler, balıklar var. Hayaller var ama… Girmiyorum, giremiyorum artık. Bildiğimi umuyordum ama belki de hiç bir şey bilmiyorum. İstanbul’dayken İstanbul’u özlüyorum. Yollar vardı hani? Ayçiçeklerini göremiyorum. Hayır, hiç birini istemiyorum. Uzak. Uzak. Uzak. Yağmur bile duymadan, bir sabah herkes uyandığında, gitmiş olmak istiyorum. Yetmiyor. Hiç bir yaprak yeterince sarı değil bu günlerde, ve bu kimsenin umrunda değil. İstanbul’dayken İstanbul’u özlemektense, giderim ki ben. Hiç değilse bir anlamı olur özlenen uzaktayken.

Ve şimdi,
bir gece diliyorum,
hiç bitmeyen,
sadece uyuduğum.

“İyi geceler…”

Bilmek istediğim tek.

__________________________________________________________

Artık erken kalkmak istemiyorum.