<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>deriva &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://en.wordpress.com/tag/deriva/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "deriva"</description>
	<pubDate>Thu, 31 Dec 2009 06:38:47 +0000</pubDate>

	<generator>http://en.wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[La deriva democratica dell’Italia]]></title>
<link>http://fidest.wordpress.com/2009/11/28/la-deriva-democratica-dell%e2%80%99italia/</link>
<pubDate>Fri, 27 Nov 2009 23:23:37 +0000</pubDate>
<dc:creator>fidest</dc:creator>
<guid>http://fidest.wordpress.com/2009/11/28/la-deriva-democratica-dell%e2%80%99italia/</guid>
<description><![CDATA[Una delegazione di cittadini italiani residenti in Repubblica Ceca è stata ricevuta stamani in Ambas]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Una delegazione di cittadini italiani residenti in Repubblica Ceca è stata ricevuta stamani in Ambas]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Trans Noir: deriva cilena o avvertimento mafioso ?]]></title>
<link>http://msdfli.wordpress.com/2009/11/23/trans-noir-deriva-cilena-o-avvertimento-mafioso/</link>
<pubDate>Mon, 23 Nov 2009 11:58:06 +0000</pubDate>
<dc:creator>msdfli</dc:creator>
<guid>http://msdfli.wordpress.com/2009/11/23/trans-noir-deriva-cilena-o-avvertimento-mafioso/</guid>
<description><![CDATA[Dobbiamo serenamente riconoscerlo. Il triste (e forse solo provvisorio) epilogo della vicenda Marraz]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Dobbiamo serenamente riconoscerlo. Il triste (e forse solo provvisorio) epilogo della vicenda Marraz]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[E ERA ABBAGLIANTE COME RIVELATO]]></title>
<link>http://villadominicabalbinot.wordpress.com/2009/11/17/e-era-abbagliante-come-rivelato/</link>
<pubDate>Tue, 17 Nov 2009 07:35:37 +0000</pubDate>
<dc:creator>domaccia</dc:creator>
<guid>http://villadominicabalbinot.wordpress.com/2009/11/17/e-era-abbagliante-come-rivelato/</guid>
<description><![CDATA[E era abbagliante - come rivelato- quel suo sguardo ferito: aveva voluto conoscere la causa prima, c]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><strong>E era abbagliante<br />
- come rivelato-<br />
quel suo sguardo ferito:<br />
aveva voluto conoscere la causa prima,<br />
come se una qualche condanna <!--more--><br />
dovesse spettare anche a lei&#8230;<br />
( Ma noi, noii tutti ,<br />
non avremmo saputo escogitarlo,<br />
il teatro infernale, quei brani segnati,<br />
i figli che devono soffrire per i peccati dei padri&#8230;)<br />
Al fine di non contrarre contagio<br />
quali delitti si perpretano<br />
- lentamente, quasi sacramente-<br />
nella normale proliferazione di ogni deriva;<br />
e forse lei era nata per precipitare,<br />
in quella bellezza muta dei mondi curvi- e riflessi-<br />
tra gli steli e quei crani di calcare<br />
( in tonnellate focali<br />
di un pesante silenzio azzurro,<br />
con il loro carico di annegati,<br />
-e lì nelle gore-)<br />
Ma nel giorno dedicato al compiuto martirio<br />
non aveva fretta &#8211; la bestia- di finirla:<br />
e in quell&#8217;aria dilavata<br />
era il resto incalcolabile,<br />
la decollazione di ogni lingua fiorita,<br />
e c&#8217;era il serpente nel cuore della madre,<br />
( Un abisso si aprirà sempre per noi,<br />
anche questo tuo posto può andare a fuoco,<br />
ci sarà sempre la sfigurazione<br />
- di quel nostro viso di vetro-<br />
e nella vorace bocca della divinità).</strong></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Omul marii]]></title>
<link>http://chronicleoflink.wordpress.com/2009/11/10/omul-marii/</link>
<pubDate>Tue, 10 Nov 2009 17:26:20 +0000</pubDate>
<dc:creator>Link</dc:creator>
<guid>http://chronicleoflink.wordpress.com/2009/11/10/omul-marii/</guid>
<description><![CDATA[Rammstein &#8211; Seemann Omul a fost intotdeauna atras de mare. Dar e un loc nenatural pentru noi. ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Rammstein &#8211; <em>Seemann</em></p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/1j2m0BbLpWc&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' /><param name='allowfullscreen' value='true' /><param name='wmode' value='transparent' /><embed src='http://www.youtube.com/v/1j2m0BbLpWc&#038;rel=1&#038;fs=1&#038;showsearch=0&#038;hd=0' type='application/x-shockwave-flash' allowfullscreen='true' width='425' height='350' wmode='transparent'></embed></object></span></p>
<blockquote><p>Omul a fost intotdeauna atras de mare. Dar e un loc nenatural pentru noi. Un loc al marilor pericole. Maree, curenti, valuri, vant&#8230; Fiecare prezentand propriile hazarde. Niciunul dintre acestea neputand fi ignorate. Cea mai mica lipsa de discernamant poate fi o greseala de pe urma caria nu te vei putea redresa niciodata. Dar un bun om al marii nu lupta impotriva acestor elemente. Un bun om al marii lucreaza impreuna cu ele, folosindu-le spre propriul avantaj. In timp ce altii, mai putin norocosi sunt pentru totdeauna aruncati in deriva, deseori in bucati, el se intoarce intotdeauna acasa in siguranta.</p>
<p>Man has always been drawn to the sea. But it&#8217;s an unnatural setting for us. A place of great danger. Tides, currents, waves, wind&#8230; Each presenting their own hazards. None of which can be ignored. The slightest lapse of judgment can be a mistake you might never recover from. But a good sailor doesn&#8217;t fight against these elements. A good sailor works with them, using them to his advantage. While others less fortunate might be forever cast adrift, often in several pieces, he always comes home safely.</p>
<p style="text-align:right;"><em>Dexter</em>, sezonul 4 episodul 7, “Slack Tide”</p>
</blockquote>
<p><em><br />
</em></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Rai regionale]]></title>
<link>http://fidest.wordpress.com/2009/11/08/rai-regionale/</link>
<pubDate>Sat, 07 Nov 2009 23:10:04 +0000</pubDate>
<dc:creator>fidest</dc:creator>
<guid>http://fidest.wordpress.com/2009/11/08/rai-regionale/</guid>
<description><![CDATA[Dichiarazione dell’On. Giorgio Merlo (PD) “Nel nuovo contratto di servizio in discussione Rai Tre do]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Dichiarazione dell’On. Giorgio Merlo (PD) “Nel nuovo contratto di servizio in discussione Rai Tre do]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[creier in deriva]]></title>
<link>http://sophiebaudelaire.wordpress.com/2009/11/04/creier-in-deriva/</link>
<pubDate>Wed, 04 Nov 2009 14:03:17 +0000</pubDate>
<dc:creator>sophie baudelaire</dc:creator>
<guid>http://sophiebaudelaire.wordpress.com/2009/11/04/creier-in-deriva/</guid>
<description><![CDATA[am auzit ca lumina vine de la rasarit, iar iubirea dureaza numai trei ani. in partea stanga a existe]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;"><span style="color:#808000;">am auzit ca lumina vine de la rasarit, iar iubirea dureaza numai trei ani. in partea stanga a existentei avem de-a face cu tehnocratii, cei pt care dragostea e doar o realitate discursiva, iar in dreapta utopia ia forma unei bucle atemporale pentru care nu conteaza materializarea sentimentelor, ci dramele existentiale. cum nu mi se mai perinda creierul prin intreaga cutie craniana, am inceput sa zambesc, daca imi vor extirpa vreodata o bucata de materie cenusie, as vrea sa fie centrul sentimentelor. sa uit de tandrete, asteptare si deziluzii si sa raman doar cu intelectul. dar cum bisturiile chirurgicale nu au si valente psihiatrice, probabil cicatricile ramase vor fi mereu acolo pentru a-mi reaminti de un ceva nebanuit&#8230; ploua, e toamna si alte astfel de insiruiri ce ma duc cu gandul la toamna. si? capacitatea imaginativa s-a mutat spre centrul universului si acum ranjeste mefistofeli</span>c. unghiile rosii nu pot vindeca spiritele deformate.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Fading]]></title>
<link>http://lectiadetinerete.wordpress.com/2009/11/03/fading/</link>
<pubDate>Tue, 03 Nov 2009 14:51:33 +0000</pubDate>
<dc:creator>lectiadetinerete</dc:creator>
<guid>http://lectiadetinerete.wordpress.com/2009/11/03/fading/</guid>
<description><![CDATA[A trecut o luna de cand nu am mai gasit timp sa scriu aici. Poate ca nici entuziasmul pe care il ave]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>A trecut o luna de cand nu am mai gasit timp sa scriu aici. Poate ca nici entuziasmul pe care il aveam la inceput nu mai e la fel de viu.Ma trezesc in situatii tot mai diferite care se astern unele langa celelalte fara sa se prinda de maini. Nu stiu in care dintre ele sunt EU. Sau poate ca sunt cu cate o parte a trupului, gandului sau a sufletului in fiecare.</p>
<p>Nu stiu. Nu stiu nici cand a venit toamna. Nu am timp sa privesc in jur. Frigul goleste strazile pentru ca eu sa le studiez in tihna.Frunzele se zbat sa isi parcurga cat mai lent drumul printre milioanele de nuante de adio numai pentru ca eu sa le citesc tainele.Ploile se concentreaza cat mai mult sa ma ude, sa imi dezvaluie racoarea lor.</p>
<p>In zadar.</p>
<p>Nu observ ca strazile sunt pustii, frunzele parca sunt tot la fel, iar de ploaie are grija umbrela sa ma adaposteasca.</p>
<p>Poate iarna va scimba ceva.Acum  pot doar sa sper.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[DECADENZA (4)]]></title>
<link>http://ferrucci.wordpress.com/2009/10/31/decadenza-4/</link>
<pubDate>Sat, 31 Oct 2009 21:22:25 +0000</pubDate>
<dc:creator>p. ferrucci</dc:creator>
<guid>http://ferrucci.wordpress.com/2009/10/31/decadenza-4/</guid>
<description><![CDATA[(Lutz Ulrich Koch, Duello di titani) Lo ripeto: è stato nel 1987, quando Cicciolina entrò in Parlame]]></description>
<content:encoded><![CDATA[(Lutz Ulrich Koch, Duello di titani) Lo ripeto: è stato nel 1987, quando Cicciolina entrò in Parlame]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[.:: La morte dell'opera_]]></title>
<link>http://piliaemmanuele.wordpress.com/2009/10/27/la-morte-dellopera_/</link>
<pubDate>Tue, 27 Oct 2009 21:47:23 +0000</pubDate>
<dc:creator>emmanuelepilia</dc:creator>
<guid>http://piliaemmanuele.wordpress.com/2009/10/27/la-morte-dellopera_/</guid>
<description><![CDATA[In un contesto di apparente indistinzione, in cui i parametri di valutazione dell&#8217;arte e dell]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><!-- 		@page { margin: 2cm } 		P.sdfootnote { margin-left: 0.5cm; text-indent: -0.5cm; margin-bottom: 0cm; font-size: 10pt } 		P { margin-bottom: 0.21cm } 		A.sdfootnoteanc { font-size: 57% } --><img class="aligncenter size-full wp-image-582" title="Caspar David Friedrich_Il viandante sul mare di nebbia, 1818" src="http://piliaemmanuele.wordpress.com/files/2009/10/caspar-david-friedrich_il-viandante-sul-mare-di-nebbia-1818.jpg" alt="Caspar David Friedrich_Il viandante sul mare di nebbia, 1818" width="509" height="649" /></p>
<p>In un contesto di apparente indistinzione, in cui i parametri di valutazione dell&#8217;arte e dell&#8217;architettura sembrano smarriti o per lo meno in difficoltà, diventa fondamentale affrontare il problema posto dall&#8217;<em>opera</em>. La stessa nozione di <em>opera</em> viene già da tempo contestata, secondo un&#8217;attitudine tipicamente romantica che ne vede il pieno compimento proprio nella sua assenza. Attitudine nata dalla consapevolezza della velleità delle <em>cose </em>che l&#8217;uomo, l&#8217;artista, il genio stesso crea, le quali, se è vero che proprio per la loro condizione <em>finitainfinita </em> possono rivelare una dimensione e quindi di verità, lo possono fare solo nell&#8217;<em>hic et nunc</em>, oltre il quale la verità differisce dalla cosa. Ma dietro il dramma romantico dell&#8217;impossibilità di fissare in un&#8217;opera alcunché, si cela un&#8217;ironia considerata da Friedrich Schlegel come la rinuncia del soggetto a prestare attenzione alla realtà materiale. Walter Benjamin sintetizza bene il paradosso dell&#8217;impossibilità della produzione dell&#8217;opera d&#8217;arte quando afferma che «uno dei compiti principali dell&#8217;arte è stato quello di generare esigenze che non è stata in grado di soddisfare attualmente». Benjamin dopotutto è stato un attento interprete del fenomeno delle avanguardie, le quali poetiche sono sempre state «attraversate, in modi più o meno espliciti, da una idea della morte dell&#8217;arte, o, meglio, della morte e trasfigurazione, si potrebbe dire, pensando appunto alla tematica dell&#8217;oltrepassamento dell&#8217;opera, dei suoi confini limitati, e del suo inveramento nella dimensione totale della vita quotidiana», come ci ricorda Filiberto Menna nel numero 12 della sua rivista <em>Figure</em>. Non a caso infatti, sono proprio le avanguardie che concretizzano, sotto diverse forme, l&#8217;idea di <em>una vita come opera d&#8217;arte</em>, filiazione diretta di quella <em>Gesamtkunstwerk </em>wagneriana che si pone proprio come un tentativo di superamento dell&#8217;arte stessa. Il dadaismo è senz&#8217;altro il movimento che più si è avvicinato all&#8217;idea di un&#8217;anti-arte e di un superamento del manufatto artistico. Per essi infatti «la disgregazione ad oltranza dell&#8217;opera può avvenire solo attraverso un&#8217;altra opera cui si attribuisce un carattere negativo», solitamente tramite la detronizzazione di un artefatto.</p>
<p><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:x-small;"><img class="aligncenter size-full wp-image-583" title="jacques Rigaut" src="http://piliaemmanuele.wordpress.com/files/2009/10/jacques-rigaut.jpg" alt="jacques Rigaut" width="510" height="573" /></span></span></span></p>
<p>Il caso del para-dadaista Rigaut resta esemplare per descrivere l&#8217;essenza di questo tentativo di oltrepassamento dell&#8217;opera: avviato ormai da tempo un processo di sottrazione dalla cultura occidentale, egli procede, tramite la moltiplicazione della propria identità, verso l&#8217;abolizione della propria soggettività, disconoscendo così l&#8217;idea di autore e quindi di opera. Accortosi di essere giunto alla tanto declamata vita come opera d&#8217;arte, non può che esorcizzare questa condizione alla maniera dadaista progettando accuratamente il proprio suicido, come gesto di pare valore alla propria vita, ma con segno negativo.<br />
Il noto riflusso dadaista, voluto da Bréton e da Tzara stesso, all&#8217;interno del neonato surrealismo, ha portato alla prosecuzione di alcune attività già perseguite dagli artisti dada, ossia le pratiche di visite-escursioni nei luoghi banali delle città. Se questo atto rappresentava nella mente dei dadaisti un rifiuto dei luoghi canonici delegati all&#8217;arte, verso una riconquista dello spazio urbano, nei surrealisti queste esperienze sono assimilabili ad «una sorta di scrittura automatica nello spazio reale, capace di rivelare zone inconsce ed il rimosso della città», come ci ricorda Francesco Careri nel suo Walkscape. Ma le sporadiche esperienze surrealiste e dadaiste del genere, arriveranno ad avere consistenza teorica soltanto trent&#8217;anni dopo, quando, in seno alla costellazioni di correnti e movimenti che finiranno per convogliare all&#8217;interno dell&#8217;Internazionale Situazionista, concetti come quello di deriva e psicogeografia arriveranno ad avere una propria indipendenza teorica ed ideologica, tanto da trasformare quello che sembrava essere un riappropriamento da parte dell&#8217;arte della città, in quello che conosciamo come il <em>Maggio francese</em>.</p>
<p><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"><span style="font-size:x-small;"><img class="aligncenter size-full wp-image-584" title="guida psicogeografica di Parigi" src="http://piliaemmanuele.wordpress.com/files/2009/10/guida-psicogeografica-di-parigi.jpg" alt="guida psicogeografica di Parigi" width="400" height="318" /><br />
</span></span></span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[#Minha Vida#]]></title>
<link>http://luluwriter.wordpress.com/2009/10/27/minha-vida/</link>
<pubDate>Tue, 27 Oct 2009 07:20:34 +0000</pubDate>
<dc:creator>luluwriter</dc:creator>
<guid>http://luluwriter.wordpress.com/2009/10/27/minha-vida/</guid>
<description><![CDATA[#Minha Vida# Com a vida do Avesso, ando à deriva, nesta merda de vida, tudo sem sucesso! Minhas tent]]></description>
<content:encoded><![CDATA[#Minha Vida# Com a vida do Avesso, ando à deriva, nesta merda de vida, tudo sem sucesso! Minhas tent]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[And the winner is...]]></title>
<link>http://unbarriofeliz.wordpress.com/2009/10/22/and-the-winner-is/</link>
<pubDate>Thu, 22 Oct 2009 11:27:47 +0000</pubDate>
<dc:creator>tinapaterson</dc:creator>
<guid>http://unbarriofeliz.wordpress.com/2009/10/22/and-the-winner-is/</guid>
<description><![CDATA[Entre la expo, la deriva, las acciones varias del sábado 17 de octubre 2009 contra la videovigilanci]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Entre la expo, la deriva, las acciones varias del sábado 17 de octubre 2009<strong> contra la videovigilancia en Lavapiés</strong>, se eligió entre los muchos asistentes los carteles ganadores de nuestra <em><a href="http://unbarriofeliz.wordpress.com/convocatoria-feliz/">Convocatoria Feliz</a>.</em></p>
<div><em><span style="font-style:normal;">Nos gustaría daros las gracias a todas y a todos por participar, por vuestro apoyo y vuestro curro. Ha sido un gustazo. Imprimiremos copias de los carteles, y seguiremos protestando contra esta nueva e inservible violación de nuestros derechos civiles. Gracias de nuevo.</span></p>
<p>1º. Cartel ganador:</p>
<p><span style="line-height:normal;font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;font-size:12px;"> </span></p>
<div>
<div id="photoImgDiv3962210180" class="photoImgDiv" style="width:356px;"><img class="reflect" style="border-color:initial;border-style:none;border-width:initial;" src="http://farm3.static.flickr.com/2668/3962210180_d664abe0c7.jpg" alt="Si fuera por nuestra seguridad... por ti." width="354" height="500" /></div>
</div>
<div id="About" style="padding:10px 10px 10px 0;">
<div id="description_div3962210180" class="photoDescription" style="font-size:12px;display:block;margin:0;"><a style="color:#1057ae;text-decoration:underline;" rel="nofollow" href="http://www.cristirivera.blogspot.com/">www.cristirivera.blogspot.com</a></div>
<div id="DiscussPhoto">
<h3 style="color:#ff0084;font-weight:normal;margin-bottom:10px;font-size:18px;"><span style="font-family:Georgia, 'Times New Roman', 'Bitstream Charter', Times, serif;font-size:100%;color:#000000;"><span style="line-height:19px;font-size:13px;"></p>
<p>2º. En Lavapiés, ¡¡¡Camarón no hay más que uno!!!:<span style="line-height:normal;font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;font-size:12px;"><a id="photo_gne_button_delete" class="photo_gne_button sprite-delete_grey" style="color:#0063dc;text-decoration:none;display:inline!important;height:22px;outline-style:none;outline-width:initial;outline-color:initial;background-image:url('http://l.yimg.com/g/images/en-us/photo-button-bar-sprite5.png');background-repeat:no-repeat;background-attachment:initial;background-color:#ffffff;margin-right:12px;width:17px;cursor:pointer;background-position:0 -208px;border:1px solid #fefefe;" href="http://www.flickr.com/photo_delete.gne?id=3987001406&#38;photo_page=1"> </a></span></p>
<p><span style="line-height:normal;font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;font-size:12px;"> </span></p>
<div>
<div id="photoImgDiv3987001406" class="photoImgDiv" style="width:353px;"><img class="reflect" style="border-color:initial;border-style:none;border-width:initial;" src="http://farm4.static.flickr.com/3460/3987001406_f017699f11.jpg" alt="Camarón contra las camarillas por ti." width="351" height="500" /></div>
<div id="photoImgDiv3987001406" class="photoImgDiv" style="width:353px;"></div>
<div id="photoImgDiv3987001406" class="photoImgDiv" style="width:353px;"><a href="http://www.sccpp.org/">www.sccpp.org</a></div>
</div>
<p>3er Puesto:</p>
<p></span></span></h3>
<h3 style="color:#ff0084;font-weight:normal;margin-bottom:10px;font-size:18px;"><span style="font-family:Georgia, 'Times New Roman', 'Bitstream Charter', Times, serif;font-size:100%;color:#000000;"><span style="font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-size:0;"><span style="font-family:Georgia, serif;font-size:16px;"> </span></span></span></p>
<p><span style="font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;"><br />
</span></p>
<h3 style="color:#ff0084;font-weight:normal;margin-bottom:10px;font-size:18px;"><span style="font-family:Georgia, 'Times New Roman', 'Bitstream Charter', Times, serif;font-size:100%;color:#000000;"><img class="reflect" style="border-color:initial;border-style:none;border-width:initial;" src="http://farm3.static.flickr.com/2445/3946704373_510f6bb021.jpg" alt="Maceta color por ti." width="369" height="500" /></span></h3>
<p><span style="line-height:normal;font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;font-size:12px;">Malagón </span></p>
<p></span></h3>
</div>
</div>
<p></em></p>
</div>
<p>Todos los carteles aquí: <a href="http://www.flickr.com/photos/unabarriofeliz/">http://www.flickr.com/photos/unabarriofeliz/</a></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Exposición de carteles y deriva por las localizaciones de control]]></title>
<link>http://unbarriofeliz.wordpress.com/2009/10/16/exposicion-de-carteles-y-deriva-por-las-localizaciones-de-control/</link>
<pubDate>Fri, 16 Oct 2009 19:33:09 +0000</pubDate>
<dc:creator>cristina</dc:creator>
<guid>http://unbarriofeliz.wordpress.com/2009/10/16/exposicion-de-carteles-y-deriva-por-las-localizaciones-de-control/</guid>
<description><![CDATA[¿En qué consistirá más o menos? Sigue leyendo&#8230; Como seguramente sabes se ha venido desarrollan]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;"><img class="alignnone size-full wp-image-252" title="bienvenidomister2" src="http://unbarriofeliz.wordpress.com/files/2009/10/bienvenidomister21.jpg" alt="bienvenidomister2" width="400" height="566" /></p>
<p>¿En qué consistirá más o menos? Sigue leyendo&#8230;</p>
<p>Como seguramente sabes se ha venido desarrollando una convocatoria de carteles sobre el tema de la videovigilancia. Se han recibido algo más de una treintena, y mañana serán expuestos tanto en la Plaza de Lavapiés como en El Solar de la calle Olivar (nº48, no está el número pero marca la fachada en su lugar un enorme y precioso graffiti sobre un tabique de hormigón).</p>
<p>La exposición de los carteles de la Plaza Lavapiés estará visible a partir de las 12:00 más o menos (quizás un poco antes, quizás un poco después). Irá acompañada de una mesa con información y recogida de firmas.</p>
<p>Servirá de lugar de encuentro para la comitiva que iniciará a las 12:30 una deriva por algunas de las calles del barrio en la que se irán colocando carteles, y en la que se parará para hacer alguna que otra performance.</p>
<p>En la calle y  la plaza de Cabestreros (en torno a las 14:00)  realizaremos el rodaje de &#8220;Bienvenido, Mr. Cámara&#8221; (busca unos trailers en You Tube de &#8220;Bienvenido, Mr. Marshall&#8221; si no tienes ni idea) nuestra primera oportunidad de ser una estrella en Lavapiés (habrá 48 más).</p>
<p>¡¡¡VEN DISFRAZADO/A!!! de castizo, de flamenca, de lolailo, de cabaretero, de tabernera, de&#8230; de pueblo vamos o de lo que te dé la gana -si lo único que tienes es un traje de Spiderman, pues te lo pones).</p>
<p>Para terminar este periplo, ya sedientos, nos dirigiremos al Solar de la calle Olivar, donde al calor de unas cervecillas y de una nueva muestra de los carteles recibidos tendremos oportunidad de efectuar una votación para elegir el cartel ganador, al que se tratará de darle un formato más duradero (camiseta, postales, ya veremos)&#8230; el resto de carteles será pasto de la llamas en una gran hoguera que se&#8230;. ehhhh,&#8230;. noooooooo&#8230; <img src='http://s.wordpress.com/wp-includes/images/smilies/icon_surprised.gif' alt=':-o' class='wp-smiley' />    Todos los carteles serán conservados y utilizados en exposiciones posteriores.</p>
<p>Si puedes traete UNA TELA PARA COLGAR EN TU BALCÓN. Tendrás la oportunidad de imprimir en ella una plantilla. Si no puedes conseguir una de casa podrás llevarte alguna de las que tendremos en la Plaza y en el Solar.</p>
<p>Un saludo y ven, ven, ven,&#8230; (pide permiso en casa, ponte malo en el trabajo, di que bajas a por tabaco,&#8230; pero ven&#8230; y si es con disfraz mejor).</p>
<p>ITINERARIO: Plz. Lavapiés &#8211; c/Lavapiés &#8211; Plz. de Ministriles &#8211; STOP &#8211; c/ Lavapiés &#8211; c/Calvario &#8211; c/ Jesús y María &#8211; Plz. Tirso de Molina &#8211; STOP &#8211; c/ Mesón de Paredes &#8211; c/Dos hermanas &#8211; c/ Embajadores &#8211; c/Cabestreros &#8211; Pza. Cabestreros &#8211; STOP &#8211; c/ Mesón de Paredes &#8211; c/ Sombrerete &#8211; Pza. Lavapiés &#8211; c/ Olivar &#8211; El Solar STOP.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[El Solar de Olivar 48 en peligro]]></title>
<link>http://unbarriofeliz.wordpress.com/2009/10/14/214/</link>
<pubDate>Wed, 14 Oct 2009 10:48:32 +0000</pubDate>
<dc:creator>tinapaterson</dc:creator>
<guid>http://unbarriofeliz.wordpress.com/2009/10/14/214/</guid>
<description><![CDATA[El Solar de Olivar 48 (http://solarolivar48.wordpress.com ) lleva más de seis años realizando activi]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:center;"><img style="border:0 initial initial;" src="http://www.traficantes.net/var/trafis/storage/images/libreria/noticias/el_solar_de_lavapies_en_peligro/223314-1-esl-ES/el_solar_de_lavapies_en_peligro_large.jpg" alt="" width="350" height="333" /></p>
<p>El Solar de Olivar 48 (<a style="color:#c3390b;" href="http://solarolivar48.wordpress.com/" target="_blank">http://solarolivar48.wordpress.com</a> ) lleva más de seis años realizando actividades abiertas al vecindario y otras tareas comprometidas con el objetivo de fortalecer y reinventar el espacio público y el tejido social</p>
<p>de Lavapiés. Desde un barrio feliz apostamos por los espacio públicos, abiertos y participados donde es la cooperación social y no el control, la que mejora nuestro barrio, nuestras vidas y nuestra seguridad.</p>
<p>Apoya el proyecto con tu <a href="http://solarolivar48.wordpress.com/2009/10/08/adhesiones-y-muestras-de-afecto/#more-142">adhesión</a>.</p>
<p><strong>* <strong><a href="http://solarolivar48.wordpress.com/2009/10/08/otra-vez-en-peligro">Nota informativa sobre el estado de la cesión</a></strong></strong></p>
<p>La concejala delegada del Área de Urbanismo del Ayuntamiento de Madrid, Pilar Martínez, se comprometió, en reunión de junio de este año, a llevar a efecto la cesión del solar sito en Olivar 48, Lavapiés, para su uso temporal y en precario por los grupos de vecin@s que venían utilizándolo desde 2003. La cesión debía formalizarse en los meses posteriores a la fecha del acuerdo. A finales de septiembre l@s vecin@s han recibido una notificación del Servicio de Notificaciones y Embargos de lo Contencioso-Administrativo por la que la Dirección General de Patrimonio del Área de Hacienda pide al juzgado el permiso para efectuar el desalojo del solar.</p>
<p><em>Antecedentes</em></p>
<p>El Solar ocupa la parcela vacante de Olivar 48-50 desde 2003, cuando con motivo de una iniciativa en el marco de Mad03 (una muestra de artivismo en el espacio público) recibió la llave que daba acceso al recinto por parte de uno de los titulares de la propiedad, por entonces inmovilizada, por estar muy dividida y calificada como equipamiento de dotación pública en el PGOU de Madrid, por lo que su desarrollo estaba detenido a la espera de diversos trámites que aún no han culminado.</p>
<p>Desde entonces, el Solar ha acogido diversas iniciativas vecinales, entre las que destaca sin duda la Muestra de Cine de Lavapiés, que ha implicado al espacio durante sus seis ediciones, pero que ocupan un amplio espectro de situaciones: desde su uso como lugar de reunión y asambleas hasta la puesta a punto del espacio por grupos de trabajo y talleres de autoconstrucción efímera, pasando por celebraciones diversas -desde bodas a cumpleaños- por parte de vecin@s que no contaban con otro espacio que ese para hacerlo, conferencias, mesas redondas, presentaciones de libros, jornadas de consumo ecológico, habilitación de huertos urbanos, taller de bicicletas y un largo etcétera de actividades, a veces permanentes y otras esporádicas, unas lúdicas, otras comprometidas, sobre la base de un uso adaptado a la situación del espacio: precario, sin cubierta permanente, apto solo para ciertos usos, pero siempre disponible y abierto a cualquier iniciativa vecinal o ciudadana. Lo que era una parcela yerma, sucia y vacía se ha convertido en una experiencia singular de reutilización del espacio urbano.</p>
<p>Una experiencia compleja, que siempre ha mostrado sus limitaciones con modestia, sin la hagiografía que suele venir de la mano de la autopropaganda, y que ha sufrido también situaciones difíciles muy relacionadas con la propia dificultad de habitar un solar en Lavapiés, como su ocupación temporal por personas sin hogar, la imposibilidad de hacer uso permanente de él -condicionada por factores climáticos- o los propios desafíos que abría una experiencia de la que en Madrid no se tenía ninguna referencia previa, y que se proponía como una iniciativa experimental de reutilización de los espacios vacantes de la ciudad, en buena medida vacíos también de legalidad expresa.</p>
<p><em>Aviso de desalojo y reunión con el Ayuntamiento</em></p>
<p>En la primavera de este año, el Solar recibió la notificación de que había sido denunciado por okupación, y que el Ayuntamiento, que decía haberse hecho con la titularidad de la parcela, iba a proceder al desalojo.</p>
<p>Puestos en contacto con el Ayuntamiento, en primera instancia se nos dijo que no había nada que hacer. A continuación, aprovechando una visita a Lavapiés de la concejala delegada de Urbanismo, Pilar Martínez, se hizo entrega a esta de un dosier sobre el Solar y se le pidió una reunión.</p>
<p>Por esas fechas, había saltado a la opinión pública el caso del desalojo y arrasamiento de una nueva iniciativa en un solar de Lavapiés de propiedad municipal, el de Doctor Fourquet, proyecto denominado Estaesunaplaza.</p>
<p>La reunión con la concejala Pilar Martínez tuvo lugar el 16 de junio, con ambos solares y presencia de otros cargos municipales. En ella se acordó la cesión del solar de Olivar 48, y se aplazó una decisión firme sobre el de Doctor Fourquet, que por suerte más adelante consiguió también un acuerdo de cesión. La cesión de Olivar 48 se formalizaría a través de una asociación del barrio, para lo que se quedó en abrir un expediente que lo facilitara, quedando al cargo de este la coordinadora general de Urbanismo, Beatriz Lobón, a quien se dirigió un primer escrito con fecha de 24 de junio, y con quien se quedó en que las dificultades formales se irían resolviendo a medida que pudieran surgir. La cesión sería “en precario… hasta la fecha en que la ejecución del equipamiento que prevé el PGOU… haga incompatible… la realización de las actividades que se vienen haciendo en este solar”, como se recoge en el escrito de solicitud en<br />
los términos acordados en la reunión.</p>
<p><em>Qué pasa ahora</em></p>
<p>Durante los meses posteriores a esa reunión, el Solar ha seguido con sus actividades normales, a la espera de que se produjera la cesión de hecho y que el Ayuntamiento se pusiera en contacto con los representantes del Solar para estos efectos.</p>
<p>En ese compás de espera, sorprendentemente, nos llega el aviso de desalojo, lo que manifiesta, al menos, que la decisión tomada por Urbanismo no ha sido comunicada a Hacienda, que ha proseguido con la denuncia y el objetivo del desalojo, aunque puede manifestar otros hechos: desde el incumplimiento del acuerdo por parte de Urbanismo al desacuerdo entre esta área y la de Hacienda.</p>
<p>En estos días los colectivos del Solar estamos tratando de aclarar cuál es la situación, pero a jueves 8 de octubre no hemos recibido ninguna respuesta que nos permita resolver este engorroso asunto, y lo único firme es la petición, para la semana que viene, del desalojo por parte de Hacienda.</p>
<p>Seguiremos informando, pero mientras os pedimos que, si os parece, nos dirijáis cartas de apoyo a la dirección solar@sindominio.net, porque lo estamos necesitando.</p>
<p>*<a style="text-decoration:underline;font-weight:bold;color:#000000;" href="http://solarolivar48.wordpress.com/2009/10/08/adhesiones-y-muestras-de-afecto/#more-142/"><br />
Adhesiones y muestras de apoyo. </a></p>
<p><strong>Un barrio feliz</strong> el sábado 17 de octubre 2009, estará ahí  con nuevas protestas contra la videovigilancia en el barrio. También apoyaremos al Solar autogestionado de Lavapiés.</p>
<p>¿Por qué no te pasas?</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Finanziaria 2010: cooperazione alla deriva]]></title>
<link>http://fidest.wordpress.com/2009/10/11/finanziaria-2010-cooperazione-alla-deriva/</link>
<pubDate>Sun, 11 Oct 2009 05:36:01 +0000</pubDate>
<dc:creator>fidest</dc:creator>
<guid>http://fidest.wordpress.com/2009/10/11/finanziaria-2010-cooperazione-alla-deriva/</guid>
<description><![CDATA[Roma, Gli italiani battono il loro governo in solidarietà. La Finanziaria 2010 (legge 49/07) assegna]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Roma, Gli italiani battono il loro governo in solidarietà. La Finanziaria 2010 (legge 49/07) assegna]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[L'OPTIMIST]]></title>
<link>http://terramarecielo.wordpress.com/2009/10/03/loptimist/</link>
<pubDate>Sat, 03 Oct 2009 16:57:20 +0000</pubDate>
<dc:creator>capitanoachab</dc:creator>
<guid>http://terramarecielo.wordpress.com/2009/10/03/loptimist/</guid>
<description><![CDATA[L&#8217;OPTIMIST è una barca a vela molto semplice. Nasce come gioco di strada, a Clearwater in Flor]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>L&#8217;OPTIMIST è una barca a vela molto semplice. Nasce come gioco di strada, a Clearwater in Florida, realizzato con casse di sapone con ruote e munite di vela. Un giorno uno dei bambini che giocavano a questo gioco, non si accorse che era su un molo e quando cadde in acqua notò che galleggiava e per via della vela aveva  anche iniziato a navigare. Dopo questo episodio, Clark Mills, nel 1947, costruì un imbarcazione chiamata &#8220;OPTIMIST&#8221;. Più tardi, nel 1954, l&#8217;ingegnere danese A. Damgaard, capì che questa imbercazione rappresentava il mezzo ideale per insegnare vela ai bambini e che quindi doveva essere diffusa in tutta Europa.<img class="aligncenter size-full wp-image-89" title="optimist" src="http://terramarecielo.wordpress.com/files/2009/10/optimist.jpg" alt="optimist" width="233" height="350" /><span style="text-decoration:underline;"><strong> SCHEDA TECNICA</strong></span></p>
<address>lunghezza fuori tutto     =  m 2,30</address>
<address>larghezza                          =  m 1,13</address>
<address>peso                                   =  kg 35 minimo</address>
<address>superficie velica              =  mq 3,25</address>
<address>equipaggio                        =  1 persona</address>
<address>materiale                           =  legno o vetroresina</address>
<address>segnale                               =  lettera H</address>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Manifiesto y actos contra la Videovigilancia en Lavapiés]]></title>
<link>http://unbarriofeliz.wordpress.com/2009/10/02/manifiesto-y-jornadas-contra-la-videovigilancia-en-lavapies/</link>
<pubDate>Fri, 02 Oct 2009 09:16:02 +0000</pubDate>
<dc:creator>tinapaterson</dc:creator>
<guid>http://unbarriofeliz.wordpress.com/2009/10/02/manifiesto-y-jornadas-contra-la-videovigilancia-en-lavapies/</guid>
<description><![CDATA[¿Un barrio feliz? Muy pronto 48 cámaras instaladas por el Ayuntamiento de Madrid se pondrán en funci]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:left;"><img src="http://farm4.static.flickr.com/3481/3745222089_d23e974d42.jpg?v=0" alt="Primera pegada Lavapiés por ti." width="330" height="500" /></p>
<p><strong>¿Un barrio feliz?</strong></p>
<p>Muy pronto 48 cámaras instaladas por el <em>Ayuntamiento de Madrid</em> se pondrán en funcionamiento para grabar las 24 horas las calles del barrio de Lavapiés.</p>
<p>Según el Ayuntamiento, esta medida, puesta en marcha a través de un proceso &#8220;participativo&#8221; y con el apoyo de un &#8220;amplio&#8221; sector de vecinos y comerciantes servirá para controlar un índice de &#8220;criminalidad&#8221; que, de hecho, y según datos del mismo ayuntamiento, lleva ya años en descenso.</p>
<p>El elevado coste de la medida (en la última Junta Municipal se hablaba de 600.000 euros), el fracaso en experiencias anteriores (como en la ciudad de Londres donde 4 millones de cámaras no han variado ni el índice de criminalidad ni, sobre todo, la resolución de los delitos cometidos), y cierto tufillo discriminatorio en las declaraciones del responsable de seguridad del Ayuntamiento de Madrid que afirma que  la instalación de cámaras evitará que las calles sean ocupadas por &#8220;otras personas&#8221; que no entran en su modelo de ciudadano-tipo, nos hace cuanto menos sospechar de la medida.</p>
<p>Pero no sólo, la videovigilancia nos acerca aún más a un modelo de ciudad-escaparate, de hiperregulación del espacio público, de fragmentación social donde el consumo y el control a través del miedo marcan los limites de nuestra vida. El miedo como condición de existencia, el control como condición de convivencia.</p>
<p><a style="color:#000000;text-decoration:none;" href="http://4.bp.blogspot.com/_z_bg5S_ADMs/SruMDLY-QfI/AAAAAAAAAY4/XSBP1mx_mpA/s1600-h/Lavapiesgrabado.jpg"><img style="cursor:pointer;width:283px;height:400px;border:0 initial initial;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z_bg5S_ADMs/SruMDLY-QfI/AAAAAAAAAY4/XSBP1mx_mpA/s400/Lavapiesgrabado.jpg" border="0" alt="" /></a></p>
<h1 style="font-size:2em;text-align:left;"><strong><em><span style="text-decoration:underline;">Programa de actos contra la Videovigilancia:</span></em></strong></h1>
<h2><strong>- Videovigilancia, políticas de seguridad, miedo y espacio público.</strong></h2>
<p style="padding-left:30px;">Un debate con:</p>
<ul style="padding-left:30px;">
<li><strong><a href="http://www.ciudadpolitica.com/modules/news/index.php?storytopic=22">María Naredo</a></strong><strong> </strong>es abogada y ha trabajado temas de seguridad y espacio urbano. Desde la pregunta ¿de qué nos cuidamos y quién (o qué) nos proporciona seguridad? analiza el concepto de seguridad, la génesis del miedo y las políticas de control.</li>
<li><strong><a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Isaac_Rosa">Isaac Rosa</a></strong> es escritor y autor, entre otras, de la novela <em>El país del miedo</em>, donde dibuja escenarios en los que el miedo se apodera de la vida, a costa incluso de la propia libertad.</li>
</ul>
<p style="padding-left:30px;">¿Qué nos da miedo? ¿qué nos hace sentirnos seguros? ¿qué nos hace sentirnos seguras? ¿son la soledad, la precariedad, el exceso de trabajo o la falta de él, la falta de cuidados y de recursos, la falta de salud y asistencia, las relaciones de poder, el desarraigo, la dureza del espacio urbano, motivos de inseguridad? ¿cómo se combate? ¿de los imaginarios del miedo, violencia   e inseguridad que hemos interiorizado, cuales son meras construcciones y cuales forman parte de nuestro cotidiano? ¿qué es el índice de criminalidad y cómo afecta a mi vida?¿quién es el responsable de mi seguridad y quién de lo contrario? ¿quién cuida de mi? ¿cómo percibo el miedo? ¿cómo percibo la seguridad?  ¿es la enajenación del cuidado de sí de una comunidad a instancias superiores de control la medida adecuada para la convivencia armónica de un barrio? ¿contempla la diferencia o nos convierte en ciudadanos-tipo, sin deseos, prácticas y vidas singulares?</p>
<p style="padding-left:30px;">Arrebatado el poder-hacer: ¿qué nos queda como propio? ¿qué barrio queremos? ¿y por qué medios?</p>
<p style="padding-left:30px;"><em><span style="color:#800000;">Fecha y hora: Jueves 8 de octubre 2009, 20h.<br />
Lugar: C/ Embajadores, nº35. Lavapiés (Madrid). Metro Lavapiés o Embajadores</span></em></p>
<p style="padding-left:30px;"><strong>- &#8211; - &#8211; -</strong></p>
<p style="line-height:25px;margin:0 0 10px;padding:0;"><a style="color:#2b9cce;text-decoration:underline;margin:0;padding:0;" href="http://insurgenciagrafica.files.wordpress.com/2009/09/camaras-lavapies.jpg" target="_blank"><img style="border:0 none #2b9cce;margin:0;padding:2px;" title="camaras-lavapies" src="http://insurgenciagrafica.files.wordpress.com/2009/09/camaras-lavapies.jpg?w=720&#038;h=238#38;h=238" alt="camaras-lavapies" width="720" height="238" /></a></p>
<h2><strong>- Exposición de carteles y deriva por las localizaciones del control.</strong></h2>
<p style="padding-left:30px;"><strong>12h. 30: Deriva por el barrio</strong><br />
Saldremos desde la plaza  a buscar los puntos donde muy pronto -o quizá no- seremos grabados para la posteridad. Para conocer y señalar los recorridos del control, saber lo quecuesta una cámara y, por qué no,<br />
marcarse un numerito a lo artista de broadway.</p>
<p style="padding-left:30px;"><strong>14h. Exposición en el Solar de los carteles producidos colectivamente para la <a href="http://unbarriofeliz.wordpress.com/convocatoria-feliz/">Convocatoria Feliz</a></strong><strong>:</strong></p>
<p style="padding-left:30px;"><strong> </strong>Mientras tomamos el aperitivo  podremos ver la expo de todos los carteles que habeis ido mandando este tiempo y si alguno nos mola especialmente buscaremos el modo de darle un soporte perdurable.</p>
<p style="padding-left:30px;">Si quieres traer tu cartel impreso, en color, enmarcado o lo que se te ocurra, puedes hacerlo el día 8  a la charla o el mismo sábado por la mañana.</p>
<p style="padding-left:30px;">Son muchas las visiones y las expresiones contra las cámaras, la política del miedo y del espectáculo, el derroche de las políticas del ayuntamiento, la visión negativa de nuestro barrio&#8230; y muchas las propuestas que nos han llegado. Queremos verlas junt@s, reconocernos y encontrarnos en la diferencia, porque la mejor manera de hacer del espacio público un lugar seguro es habitándolo.</p>
<p style="padding-left:30px;"><span style="color:#800000;"><em>Fecha y hora: Sábado 17 de octubre, 12h. 30.<br />
Lugar:  Pza. Lavapiés y  Solar Olivar 48. Lavapiés (Madrid). Metro Lavapiés.</em></span></p>
<p style="padding-left:30px;">- &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8211; - &#8211; - &#8211; - -<br />
<em>Más info: <strong><a href="http://unbarriofeliz.wordpress.com">unbarriofeliz.wordpress.com</a> </strong>y contacto <strong><a href="mailto:unbarriofeliz@gmail.com">unbarriofeliz@gmail.com</a></strong><br />
- &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8212; &#8211; - &#8211; - &#8211; -</em></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Teoria da Deriva]]></title>
<link>http://diacritico.wordpress.com/2009/09/29/teoria-da-deriva/</link>
<pubDate>Tue, 29 Sep 2009 07:04:15 +0000</pubDate>
<dc:creator>Leonardo Bianchi</dc:creator>
<guid>http://diacritico.wordpress.com/2009/09/29/teoria-da-deriva/</guid>
<description><![CDATA[É o texto Teoria da Deriva do Debord traduzido para o português por um coletivo chamado Gunh Anopeti]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><!-- 		@page { margin: 2cm } 		TD P { margin-bottom: 0cm } 		P { margin-bottom: 0.21cm } --></p>
<p style="margin-bottom:.5cm;">
<p style="margin-bottom:.5cm;">É o texto Teoria da Deriva do Debord traduzido para o português por um coletivo chamado Gunh Anopetil. É um contribuição já que é muito pouco a quantidade de materiais situacionistas em português.</p>
<p><strong>Teoria da deriva </strong></p>
<p>Texto publicado no nº 2 da revista Internacional Situacionista em dezembro de 1958.</p>
<p>Entre os diversos procedimentos situacionistas, a deriva se apresenta como uma técnica ininterrupta através de diversos ambientes. O conceito de deriva está ligado indissoluvelmente ao reconhecimento de efeitos da natureza psicogeográfica, e à afirmação de um comportamento lúdico-construtivo, o que se opõe em todos os aspectos às noções clássicas de viagem e passeio.</p>
<p>Uma ou várias pessoas que se lançam à deriva renunciam, durante um tempo mais ou menos longo, os motivos para deslocar-se ou atuar normalmente em suas relações, trabalhos e entretenimentos próprios de si, para deixar-se levar pelas solicitações do terreno e os encontros que a ele corresponde. A parte aleatória é menos determinante do que se crê: no ponto de vista da deriva, existe um relevo psicogeográfico nas cidades, com correntes constantes, pontos fixos e multidões que fazem de difícil acesso à saída de certas zonas.</p>
<p>Mas a deriva, em seu caráter unitário, compreende o deixar levar-se e sua contradição necessária: o domínio das variáveis psicogeográficas pelo conhecimento e o cálculo de suas possibilidades. Concluído este ultimo aspecto, os dados postos em evidência pela ecologia, ainda sendo a priori muito limitado o espaço social que esta ciência propõe estudar, não deixam de ser úteis para apoiar o pensamento psicogeográfico.</p>
<p>A análise ecológica do caráter absoluto e relativo de cortes do conjunto urbano, o papel dos micro-climas (zonas psíquicas), das unidades elementares completamente distintas dos bairros administrativos, e, sobretudo da ação dominante dos centros de atração, deve utilizar-se e completar-se com o método psicogeográfico. O terreno apaixonantemente objetivo em que se move a deriva deve definir-se ao mesmo tempo de acordo com seus próprios determinismos e com suas relações com a morfologia social.</p>
<p>Chombart de Lauwe, em seu estudo sobre Paris et l’agglomération parisienne (Biblioteca de Sociologia Contemporânea, PUF 1952) assinala que “um bairro urbano não está determinado somente pelos fatores geográficos e econômicos, mas sim pela representação que seus habitantes e os de outros bairros têm dele”; e apresenta na mesma obra – pra mostrar “a estreiteza de Paris em que se vive cada indivíduo&#8230; um quadro geográfico é sumamente pequeno” –, o traçado de todos os percursos efetuados em um ano por uma estudante do distrito XVI, desenha um triângulo reduzido, sem fugir dele, cujos ângulos estão a Escola de Ciências Políticas, a casa da jovem e a de seus professor de piano.</p>
<p>Não há duvida de que tais esquemas, exemplos de uma poesia moderna capaz de trazer conseguem reações vivas e afetivas, – neste caso a indignação de poder viver desta forma – inclui a teoria, avançada por Burgess no caso de Chicago, da repartição das atividades sociais em zonas concêntricas definidas, e isto tem de servir ao progresso da deriva.</p>
<p>O acaso joga na deriva um papel tanto mais importante quanto menos estabelecida esteja a observação psicogeográfica. Mas a ação do acaso é naturalmente conservadora e tende, em um novo marco, reduzir tudo à alternativa de um número limitado de variáveis, e ao cotidiano. Ao não ser o progresso, a superação de algum dos marcos em que o acaso atua mediante a criação de novas condições mais favoráveis a nosso destino, se pode dizer que os acasos da deriva são essencialmente diferentes dos do passeio, correndo o risco de que os primeiro atrativos psicogeográficos que descubram, determinem ao sujeito ou ao grupo que deriva ao redor de novos eixos habituais, os quais lhe fazem voltar constantemente.</p>
<p>Uma desconfiança insuficiente com respeito ao acaso e o seu emprego ideológico, sempre reacionário, condenou a um triste fracasso o famoso perambular sem destino tentado em 1923 por quatro surrealistas partindo de uma cidade escolhida ao acaso: vagar em campo ao relento é deprimente, evidentemente, e as interrupções do acaso são mais pobres que nunca. Mas certo Pierre Vendryes leva a imprudência muito mais longe em Medium (maio 1954) crendo poder adicionar a esta anedota – já que tudo isso participaria de uma mesma libertação antideterminista – algumas experiências probabilísticas sobre a distribuição aleatória de girinos em um cristalizador circular, por exemplo, cuja conclusão precisa: “semelhante multidão não deve sofrer nenhuma influência direta do exterior”. Nestas condições lavam os girinos na palma da mão, pois que estes têm a vantagem de estar “tão desprovidos como é possível de inteligência, de sociabilidade e de sexualidade”, e conseqüentemente “são verdadeiramente independentes um dos outros”.</p>
<p>Em oposição a estas aberrações, o caráter principalmente urbano da deriva, em contato com os centros de possibilidade e de significação que são as grandes cidades transformadas pela industria, respondem melhor a frase de Marx: “Os homens não podem ver ao seu redor mais que seu rosto; tudo lhes fala de si mesmo. Até suas paisagens estão animadas”.</p>
<p>Pode-se derivar só, mas tudo indica que a divisão numérica mais produtiva consiste em vários grupos pequenos de duas ou três pessoas que chegaram a um mesmo estado de consciência; a análise conjunta das impressões destes grupos distintos permitirá chegar a conclusões objetivas. É preferível que a composição dos grupos troque de deriva uma com a outra. Com mais quatro ou cinco participantes o caráter próprio da deriva decresce rapidamente, e em todo caso é impossível superar a dezena sem que a deriva se fragmente em várias derivas simultânea. Diga-se de passagem, que a prática desta ultima modalidade é de grande interesse, mas as dificuldades que implicam não têm permitido organizá-la com a amplitude desejável até o momento.</p>
<p>A duração média de uma deriva é a jornada considerada como o intervalo de tempo compreendido entre dois períodos de sono. São indiferentes os pontos de partida e chegada no tempo com respeito à jornada do sol, mas deve assinalar-se, contudo que as últimas horas da noite são geralmente inadequadas para a deriva.</p>
<p>Esta duração média da deriva só tem um valor estatístico, sobretudo porque raramente se apresenta real, já que não se pode evitar os interessados, ao princípio ou ao final da jornada, distrair uma ou duas horas para dedicá-las a ocupações banais; ao final do dia o cansaço contribui muito com este abandono. Além do mais a deriva se desenvolve a miúdo em certas horas fixadas casualmente, ou inclusas deliberadamente durante breves instantes ou pelo contrário durante vários dias sem interrupção. Apesar das paradas impostas pelas necessidades de dormir, algumas derivas bastante intensas tem se prolongado três ou quatro dias, e até mais. É certo que, no caso de uma sucessão de derivas durante um período suficientemente longo, é quase impossível determinar com precisão o momento em que o estado mental próprio de uma deriva determinada deixa lugar à outra. Tem-se prosseguido uma sucessão de derivas sem grandes interrupções durante cerca de dois meses, o que supõe trazer novas condições objetivas de comportamento que implicam à desaparição de muitas das antigas.</p>
<p>A influência de variações climáticas sobre a deriva, ainda que real, não é determinante mais que em casos de chuvas prolongadas que a impedem absolutamente. Mas as tempestades e outras precipitações são até propícias.</p>
<p>O campo espacial da deriva será mais ou menos vago ou preciso segundo a busca do estudo do terreno ou resultados emocionalmente desconcertantes. Não há o que se descuidar, já que estes dois aspectos da deriva apresentam múltiplas interferências, e que é impossível isolar um deles em estado puro. Finalmente o uso de táxis, por exemplo, pode apontar uma pedra de toque bastante precisa; se no curso de uma deriva pegarmos um táxi, seja com um destino preciso ou para deslocar vinte minutos para o oeste, é que optamos, sobretudo pela desorientação pessoal. Se nos dedicarmos à exploração direta do terreno é que preferimos a busca de um urbanismo psicogeográfico.</p>
<p>Em todo caso o campo espacial está implícito, em primeiro lugar, nas bases da partida construídas para os indivíduos isolados por suas casas e por lugares de reunião escolhidos para os grupos. A extensão máxima do campo espacial não supera o conjunto de uma grande cidade e suas adjacências. Sua extensão mínima pode reduzir-se a uma pequena unidade de ambiente: só um bairro, ou inclusive um quarteirão se valer à pena (no limite extremo está a deriva estática de uma jornada sem sair da estação Saint Lazare).</p>
<p>A exploração dum campo espacial fixado supõe por tanto o estabelecimento das bases e o cálculo das direções de penetração. Aqui intervem o estudo de mapas, tanto de correntes como ecológicas ou psicogeográficas, e a retificação ou melhora dos mesmos. Pode-se assinalar que a escolha de um bairro desconhecido em si, jamais percorrido, não intervem no resultado? Diferente de sua significância, este aspecto do problema é completamente subjetivo, e não subsisti por muito tempo.</p>
<p>Na “ocasião possível”, a parte da exploração é pelo contrário mínima comparada com a do comportamento desorientador. O sujeito é convidado a dirigir-se só, em uma hora marcada a um lugar que lhe fixe. Acha-se livre das pesadas obrigações do cotidiano, já que não tem nada a esperar. Sem, no entanto, ter levado esta “ocasião possível” inesperadamente a um lugar que pode não conhecer, observa os arreadores. Podem dar-se ao mesmo tempo outra “ocasião possível” no mesmo lugar com alguém cuja identidade não é previsível. Pode inclusive não tê-lo visto nunca, o que o incita a conversar com alguns transeuntes. Pode não encontrar nada, ou encontrar por acaso algo que o tenha fixado à “ocasião possível”. De todas a formas, sobretudo se o lugar e a hora foram bem escolhidos, o emprego do tempo e do sujeito terá uma mudança imprevisível. Pode inclusive pedir por telefone outra “ocasião possível” a alguém que ignora onde lhe foi conduzido a primeira vez. Há recursos quase infinitos para este passatempo.</p>
<p>Assim, o modo de vida pouco coerente, e inclusive com certas brincadeiras consideradas de mau gosto, que tem sido sempre censurada em nosso ambiente, como, por exemplo, introduzir-se de noite no chão das casas em demolição, percorrer Paris sem parar em pontos de ônibus durante uma greve de transportes, para agravar a confusão fazendo-se conduzir aonde for, ou perder-se nos subterrâneos das catacumbas proibidas ao público, revelariam um sentimento que seria a deriva ou não seria nada. O que se pode escrever só serve como produto deste grande jogo.</p>
<p>O ensino da deriva permite estabelecer os primeiro quadros das articulações psicogeográficas de uma cidade moderna. Além do reconhecimento de unidades de ambiente, de seus componentes principais e de sua localização espacial, se percebe seus eixos principais de caminhos, suas saídas e suas defesas. Chega-se assim à hipótese central da existência de placas giratórias psicogeográficas. Medem-se as distâncias que separam efetivamente os lugares de uma cidade que não têm relação com o que uma visão aproximativa de um plano urbano poderia perceber. Pode-se compor, com ajuda de mapas velhos, de fotografias aéreas e de derivas experimentais, uma cartografia influencial que faltava até o momento, e cuja incerteza atual, inevitável antes que se tenha cumprido um imenso trabalho, não é maior que a das primeiras descrições, com a diferença de que não se trata de delimitar precisamente áreas dum continente, mas sim de transformar a arquitetura e o urbanismo.</p>
<p>As diferentes unidades da atmosfera e de moradia não estão, hoje em dia, exatamente demarcadas, sem aproximar-se dos limites mais ou menos extensos. O maior ganho que propõe a deriva é a diminuição constante desses limites, até sua supressão completa.</p>
<p>Na arquitetura, a inclinação à deriva leva a anunciar todo tipo de novos labirintos que as possibilidades modernas de construção favorecem. A imprensa disse em março de 1955 sobre a construção em Nova York de um edifício onde se pode perceber os primeiros sinais de possibilidade de deriva no interior de um apartamento:</p>
<p>“As pequenas habitações da casa helicoidal terão a forma de uma fatia de bolo. Poderão aumentar-se ou reduzir-se à vontade deslizando paredes móveis. A disposição dos pisos em níveis evitará a limitação do número de cômodos, podendo o inquilino pedir que lhe deixem utilizar o nível superior ou o inferior. Este sistema permitirá transformar em seis horas três apartamentos de quatro cômodos em um de doze ou mais”.</p>
<p>(Continuará)</p>
<p>Guy Debord, 1958.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[A la deriva, Mutriku (Gipuzkoa)]]></title>
<link>http://galeriafotografica.wordpress.com/2009/09/16/a-la-deriva-mutriku-bizkaia/</link>
<pubDate>Wed, 16 Sep 2009 15:30:51 +0000</pubDate>
<dc:creator>elmonoloco</dc:creator>
<guid>http://galeriafotografica.wordpress.com/2009/09/16/a-la-deriva-mutriku-bizkaia/</guid>
<description><![CDATA[Fotografía: Original en Blanco y Negro. Lugar: Playa de Saturraran, Gipuzkoa. Tamaño de la Fotografí]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="alignnone size-full wp-image-285" title="Barco encallado" src="http://galeriafotografica.wordpress.com/files/2009/09/00029_1.jpg" alt="Barco encallado" width="497" height="327" /></p>
<p style="text-align:center;">Fotografía: Original en Blanco y Negro.<br />
Lugar: Playa de Saturraran, Gipuzkoa.<br />
Tamaño de la Fotografía: 45 cm x 24 cm (Posibilidad de otros tamaños)<br />
Tirada: 50 copias máximo enmarcadas y numeradas.</p>
<p style="text-align:center;">Precio: 40 € (45 cm x 24 cm)</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Consigli di lettura - 11]]></title>
<link>http://biblicamente.wordpress.com/2009/09/12/consigli-di-lettura-11/</link>
<pubDate>Sat, 12 Sep 2009 11:35:39 +0000</pubDate>
<dc:creator>pj</dc:creator>
<guid>http://biblicamente.wordpress.com/2009/09/12/consigli-di-lettura-11/</guid>
<description><![CDATA[Legge, storia, avventura, musica, fede e attualità tra i consigli di lettura proposti questa settima]]></description>
<content:encoded><![CDATA[Legge, storia, avventura, musica, fede e attualità tra i consigli di lettura proposti questa settima]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[06.04.2007 10 días en el Pacífico ]]></title>
<link>http://sincalcetines.wordpress.com/2007/04/06/06-04-2007-10-dias-en-el-pacifico/</link>
<pubDate>Fri, 06 Apr 2007 15:29:40 +0000</pubDate>
<dc:creator>talula sailors</dc:creator>
<guid>http://sincalcetines.wordpress.com/2007/04/06/06-04-2007-10-dias-en-el-pacifico/</guid>
<description><![CDATA[Hola a todos, ya son 10 días y todavía faltan (si nada más se tuerce), unos 20. Salimos de Isabela y]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p>Hola a todos,<br />
ya son 10 días y todavía faltan (si nada más se tuerce), unos 20.<br />
Salimos de Isabela y pasamos la noche flotando a la deriva; no había viento.<br />
Al segundo día igual. Al tercero, más de lo mismo pero con la diferencia de que tampoco teníamos motor al descubrir una fuga en la bomba de agua salada.<br />
Buscamos el kit de recambio que compramos en España. Bien, encontramos el problema: un retén destrozado. Buscamos el recambio: vaya por Dios, no coincide y entonces nos cagamos en el mecánico que nos vendió el kit.<br />
Lanzamos un &#8220;e-mail de emergencia&#8221; a nuestro equipo técnico de tierra (Oriol y Xavi) y nos dan muchas ideas además de ánimos. El viento sigue sin aparecer y nos empezamos a agobiar e incluso, empezamos a racionar el agua por si las moscas. Nos ponemos en contacto con la rueda de los barcos que hacen el mismo rumbo que nosotros y también nos dan ideas. Realizamos el arreglo de fortuna y listo!! hay motor pero entonces se apaga ya que hay como una pasta blanca en el gasoil que obstruye los inyectores&#8230;entonces nos cagamos en el &#8220;pájaro kuna&#8221; que nos vendió en Porvenir el gasoil con agua. Purgamos, cambiamos filtros y otra vez Constantino en marcha. Y ya con los ánimos más calmados, seguimos a la espera de que Eolo se ponga a trabajar.<br />
Octavo día, a las 3 de la madrugada, empezamos a oír a Lolo (nuestro generador eólico) funcionar. Salgo corriendo a la rueda; abro la génova y me pongo a rumbo… uuuauuhhhh! que emoción sentir la vibración de Talula en mis manos a través de la rueda; aumentamos poco a poco de velocidad y en unas horas hacemos ya una punta de 8 nudos.<br />
Y así ya llevamos 3 días, navegando con un mar un tanto desordenado pero moviéndonos.</p>
<p><a href="http://sincalcetines.wordpress.com/files/2007/04/1833.jpg"><img class="aligncenter size-medium wp-image-1797" title="1833" src="http://sincalcetines.wordpress.com/files/2007/04/1833.jpg?w=225" alt="" width="225" height="300" /></a><br />
Besos a todos y os dejo para otro momento,<br />
Laura<br />
PD: que nadie se alarme (vale mama), que Talula está más divina que nunca y zampándose millas como la que más.<br />
PD2: Xavi/Oriol, mil gracias por todos vuestros consejos y por estar ahí dando ánimos y sobre todo, por hacernos reír Xavi, cuando a nuestras caras, ya les empezaba a salir surcos a los lados y hacia abajo.</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
