Hoera voor mij,

Gisteren was ik jarig!
Winto vond het wel raar, al die mensen in huis. Hij bleef dicht bij mij in de buurt en liep zo nu en dan met kwispelende staart een paar rondjes om de salontafel. Dit tot misgenoegen van mijn broer, want die kreeg hier elke keer een hartverzakking van. Die staart kwam namelijk wel erg dicht langs de kopjes en glazen en maakte de theelepels aan het klingelen.

Toen de koffie op was, de gebakjes gegeten en de kaas in blokjes gesneden was het tijd voor Winto’s cadeau. Verstopt in zijn voerton zat een groot pakket en het duurde niet lang voordat Winto geroken had wat er in zat: Een jummie bot!  En niet zomaar één, nee, een MEGA groot bot! De rest van de middag hebben we geen kind meer aan hem gehad en heeft hij als een grommende holbewoner aan zijn bot liggen knagen.

 
Morgen gaan we met Winto naar een dierenkliniek in Asten. Hier gaan ze foto’s maken van zijn ellebogen en heupen. Spannend!

Groetjes,
Kirsten

Vorig weekend weer even in de Ardennen geweest en ondanks het slechte weer er toch weer op uit getrokken tot het echt te slecht werd. Deze week een reeks heel uiteenlopende Ardennenfoto’s. Te beginnen met deze prachtige Ijslanders.

Gegroet,

In post 277 konden jullie kennismaken met het verhaal van de leeuw Christian.

Vandaag nodig ik jullie uit om kennis te maken met de beer Brutus.

Vriendschap, ik wens het jou.

Van harte,
Sequoia & Co.

Hunzevallei / Drenthe

Stichting Wakker Dier
Wakker Dier is de grootste dierenbeschermingsorganisatie die zich exclusief richt op het afschaffen van de vee-industrie. Ze wil mensen wakker maken. Laten zien dat er veel mis is in de vee-industrie. En ook laten zien dat het anders kan.

De naam van de website is duidelijk: Dieren onder de wielen. Op deze bijzondere Belgische website kan iedereen doorgeven of er een nieuw verkeersslachtoffer is gevallen. Met in totaal meer dan 150.000 kilometer is België een erg ‘wegendicht’ landje. Omdat de wegen intensief worden gebruikt (en van belabberde kwaliteit zijn) vallen er ook veel slachtoffers. Vooral de dieren moeten het ontgelden.

Deze beren rijd je niet zo maar aan.

Vier miljoen slachtoffers
Schattingen gaan er vanuit dat op jaarbasis ongeveer vier miljoen grotere wilde dieren de dood vinden op en om de Belgische wegen. Het departement Leefmilieu, Natuur en Energie (LNE) van de Vlaamse overheid, Natuurpunt en Vogelbescherming Vlaanderen vonden dat de maat vol was. Er moest actie worden ondernomen. Dus zetten deze drie het project ‘Dieren onder de wielen’ op. Door eerst beter in kaart te brengen hoe veel faunaslachtoffers er vallen, welke soorten ‘verkeersgevoelig’ zijn en waar de belangrijkste knelpunten liggen, kunnen daarna gerichte verbeteracties worden bedacht.

Je ziet deze dieren aarzelen voordat ze gaan oversteken.

Verkeersslachtoffer Top-10
Het project staat of valt bij de medewerking van de verkeersdeelnemers. Zij worden opgeroepen hun waarnemingen door te geven. Momenteel is er al een ‘Verkeersslachtoffer Top-10′. De ongekroonde koning van de verkeersslachtoffers is de egel. Die moest het tot op heden 1.245 bezuren. Met 501 doden staat de vos op twee, op de voet gevolgd door de bunzing. Nummers vier tot en met tien zijn achtereenvolgens: de pad, de steenmarter, de eekhoorn, de das, het konijn, de bruine rat en de haas. Wat mij opvalt, is dat er helemaal geen vogels in de Top-10 staan. Als we zo’n ‘hitparade’ in Nederland zouden samenstellen, dan stond de duif er zeker bij. Zeker de kamikazeduif, die er een vreemd genoegen in schept om net op het juiste moment op te vliegen. Soms haalt-ie dat juiste moment niet…

Gelukkig en veilig aan de overkant!

Voor mij hebben alle mensen een staart. Een reële staart. Zo een die aan je achterwerk hangt. Niet zichtbaar, maar wel aanwezig. Met een beetje fantasie zijn ze ook makkelijk te zien.

Voor mij betekent een staart ‘invloed’ of ‘effect’. Het gaat dan vooral over wat je achterlaat. Je komt een kamer in, je vertoeft er een tijdje en je gaat er buiten. Als je dan achterom kijkt: wat laat je achter? Een beetje rommel, wat stof, verplaatste spullen, een vuile koffiemok, een kattebelletje voor het lief. Dat is je staart… Maar een staart is ook meer. Je ecologische voetafdruk. De sfeer die jouw humeur bij anderen achterlaat. Het kribbeltje op de toiletdeur van je stamkroeg. De bacterieën die je rondniest op de bus. De vuilzak die je iedere week op straat zet.

Sommige mensen hebben reusachtige staarten die ze helemaal niet in de hand hebben. Dinosaurusstaarten. Of krokodillenstaarten. Bij de minste beweging wordt er iets omgegooid. Ze komen ergens binnen en laten een ravage achter als ze buitengaan. Drugsverslaafden hebben meestal grote staarten. Die laten gekwetste familieleden achter, geripte vrienden en meestal veel afval.
Jongeren hebben grotere staarten dan ouderen. Met blikjes bier en veel lawaai in hun studentikoze kielzog. Bloggers hebben virtuele staarten; slijmsporen op het internet.
Artiesten hebben er ook grote. Meestal kleurrijke. Ze laten een spoor van verfvlekken en kunst na. Niet per se negatief dus.
Een staart kan immers ook pluizig, zacht en vriendelijk zijn. Een oprechte ‘Goeiemorgen!’ kan een heel kantoor kietelen met opgewektheid. De zwabberstaart van mijn Poolse kuisvrouw maakt meer proper dan vuil. Maar zelfs de pluimen van een pauw brengen stof en met een onachtzame eigenaar kan elke staart destructief zijn.

Er zijn mensen die hun hele bestaan aan hun staart ophangen. Dat zijn meestal de zeurpieten en de energiezuigers. Hun staart is hun manier van leven. Als ze ergens binnenkomen smijten ze gelijk hun staart in je gezicht en laten hun gat zien.
Sommige mensen hebben vissenstaarten: glibberig gedrag en snel weg. Meestal wel nogal proper.
Zakkenrollers hebben volgens mij vissenstaarten.
Je hebt ook kangoeroestaarten: mensen springen ver met hun assertieve (aggressieve) ego’s, maar zonder staart vallen ze om. En dan de kwispelaars: zij die met hun overdreven enthousiasme vanalles omverkwispelen. Een sint Bernard aan een salontafel. De theepot ligt garantie op de grond. Zij die ‘Van Vlees en Bloed’ gezien hebben: Den Herman is een kwispelaar…

De ene dag heb je een fijne poezenstaart die je netjes in de lucht houdt, die je evenwichtig maakt en weinigen stoort. Stap je met het verkeerde been uit bed, dan heb je eerder een geschubde dikke salamanderstaart waar je iemand zo mee omver kan meppen. Soms pluimen, soms pluizig. Soms kaal en soms gekruld…

En u? Wat voor staart hebt u vandaag?

(illustratieve foto volgt nog )

National Geographic houd elk jaar een internationale fotografiewedstrijd, die steeds meer dan 1000 inzendingen uit heel de wereld aantrekt. De deadline van dit jaar is al reeds afgelopen, dus een eigen foto inzenden is niet meer mogelijk. Wat je wel kan doen is stemmen in de Viewer’s Choice competitie.

Al de deelnemende foto’s kan je op de website bekijken. Vergeet zeker niet in alle 3 de categorieën (People, Places, Nature) een kijkje te nemen. Er zitten heel wat knappe shots tussen.

http://ngm.nationalgeographic.com/photo-contest/voting-machine

Hoi hoi,

Winto, Martijn en ik zijn vanmiddag naar het plaatselijke tuincentrum geweest. Gewoon even rondstruinen op zoek naar nieuwe plantjes en frutsels.
Van uit het niets stonden we ineens in een Winter Wonderland, want ja: Kerstmis komt er aan!
Het begon al een beetje te schemeren buiten en dankzij alle lichtjes leek het best gezellig (sorry Sint, maar geen zorgen; Sinterklaas rocks!).
We hebben thuis al kerstballen genoeg dus daar hoefden we niet naar te kijken. 

In een hoek stond een grote tafel met bewegend kerstspul. Benieuwd naar hoe Winto hier op zou reageren zijn we er naartoe gegaan. Op een pluchen boomstam zaten drie pluchen eekhoorntjes in kersoutfit (wie verzint dit soort dingen toch?!) en natuurlijk…na op een knopje gedrukt te hebben begonnen ze een hele valse versie te zingen van het liedje Jingle Bells.
Winto keek zijn ogen uit en kon de verleiding niet weerstaan om even met zijn voorpoten op de tafel te leunen om aan de eekhoorntjes te ruiken. Deze deden inmiddels een halfslachtig dansje en het liedje ging maar door en door. Zelfs zo lang dat Winto er na een tijdje zuchtend bij ging zitten.

Hierna liepen we om de tafel heen zodat hij ook alle andere dingen kon bekijken. Zo vond hij de mini plastic mensjes die op een mini plastic sleetje van een mini plastic heuveltje af roetsjen erg interessant en ook leuk waren de mini plastic mensjes die rondjes schaatsten op een mini plastic ijsbaantje. Alles uiteraard begeleid door een mechanisch klinkend kerstlied.

Tot slot liepen we naar een kerstboom die in een omgekeerde paraplu stond. Bovenuit de kerstboom kwamen kleine sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen die door de plu weer werden opgevangen en die van daar uit op één of andere manier weer getransporteerd werden naar boven. Een oneindige cirkel van sneeuw dus.
En Winto zou Winto niet zijn als hij niet even zou proberen of de vlokjes eetbaar waren. Nou niet dus en met een vies gezicht trok hij zijn hoofd weer uit de paraplu. Helaas gaan droge plastic vlokjes en een natte neus niet samen en heb ik hem eerst moeten bevrijden uit de greep van de sneeuwvlokjes’ from hell’. Tenminste, volgens Winto. Leuk hè, winter! Haha.  

Hierna hadden we het wel gezien met al die plastic kerstspullen en zijn we naar huis gegaan. Misschien komen we nog een keer terug (na Sinterklaas natuurlijk) om een stel pluchen eekhoorntjes te kopen…
Ach nee, toch maar niet.
Ik heb ook zo m’n trots.

Ho ho ho,
Kirsten

Krijgen schapen ook grijze haren als ze een gezegende leeftijd bereiken? We hadden het Lucky moeten vragen. Die zou het écht wel hebben geweten. Maar – snik – Lucky is niet meer. Haar levensgeluk is uitgeblust. Na ruim 23 jaar blaten en mekkeren! Een recordhittegolf werd het oudste schaap ter wereld fataal. De ooi uit Lake Bolac in de buurt van Melbourne in Australië werd bijna een kwart eeuw geleden verstoten door haar moeder. Boerin Delrea Westgarth voedde het toenmalige lammetje toen eigenhandig met de fles totdat het beestje de graasgerechtigde leeftijd bereikte.

Lucky (midden) met haar bazin. (c) AFP/Herald Sun.

Blaten naar de herdershonden
Lucky – wat een toepasselijke naam voor een schaap dat twee keer zo oud wordt als een normaal wollig boerderijdier – stond sinds 2007 als recordhouder in het Guinness Book of World Records. In de 23 jaar en zes maanden van ooi Lucky (een kruising tussen een Polwarthschaap en een Dorchesterschaap) bracht ze 35 nakomelingen ter wereld. Ze schepte er een vreemd genoegen in om aan het hek gaan staan blaten. Haar bazin verklaarde dat ze dat deed om de herdershonden te pesten. Het ging de laatste maanden nog steeds erg goed met oma-ooi. Totdat het dier last begon te krijgen van de hittegolf die de Australische staat Victoria al een tijd plaagt. Lucky kreeg last van opvliegers en zakte in elkaar. Ze is nog heel even verzorgd in een schuurtje waar ter verkoeling airco’s waren geplaatst. Maar het mocht niet baten. Lucky – artritispatiënt en dringend toe aan een kunstgebitje – blies haar laatste adem uit. Boerin Westgarth begroef de ooi onder haar lievelingsnectarineboom, bij het hek. De boerin en haar man Frank zijn bedroefd én opgelucht nu Lucky het tijdelijke voor het eeuwige heeft ingewisseld. Het verzorgen van het bejaarde schaap werd bijna een fulltime baan voor de twee agrariërs-op-leeftijd.

Hoewel onze kleine Tadeusz (20 maanden) nog niet kan praten doet hij erg zijn best om woordjes na te zeggen. En hij onthoudt nog niet zo heel lang hoe de woordjes klinken. Hij heeft een boekje met diertjes, waar overeenkomsten of tegenstellingen tussen diertjes worden gezocht. Zo heeft een spin acht poten en een inktvis ook. ‘Pin!’ roept hij dan vrolijk. Hij heeft veel te vertellen over de inktvis, maar dat versta ik niet zo goed. Bij het varken gaat hij knorren. Er is ook een bij. En als je de bladzijde openvouwt is er dan een zebra. Ze hebben allebei streepjes. Tadeusz oefent de woordjes goed. Ik vroeg hem vanmorgen wat ‘dit’ was. Hij: “Bij!”
Ik applaudiseren…
Ik vouw de bladzij open en vraag wat ‘dat’ is.
Hij (vastbsloten): Zeebij!”

Vorige week woensdag stond Nanou’s oor er ineens erg koddig bij. Helaas bleek het minder koddig toen ik dichterbij kwam: zijn oor zat onder het bloed en hij kon het niet bewegen. ik mocht er wel naar kijken maar niet er aan zitten. Voor de ezels hebben wij een speciale dierenarts en die moet helemaal uit Lapalise komen. Daar had hij duidelijk geen zin in maar na enig aandringen beloofde hij te komen. Dat was maar goed ook want Nanou bleek een zware oorontsteking te hebben met abces en dat abces was gesprongen. Wij hadden helemaal niets gemerkt. Iedere dag krijgen ze een worteltje en een knuffelbeurt en kijk ik ze en passant na of alles nog in orde is. Ezels hebben snel last van open plekken wat dan snel gaat ontsteken doordat ze dol zijn op stofbaden. De dag ervoor hadden ze nog uitgebreid gespeeld met hun emmertje en alles leek in orde.

Ik moest 3 dagen antibiotica-injecties geven en met een spulletje de buitenkant insmeren. Gelukkig is Nanou erg braaf en hij liet het tegen een worteltje allemaal vrij makkelijk over zich heen komen.
Inmiddels gaat het een stuk beter met zijn oor, het staat weer mooi rechtop. Wel minder koddig.

nanou is erg zielig

Tussen Buinen en Exloo (Drenthe) ontwikkelt ASTRON de nieuwe radiotelescoop ‘LOFAR’ (Low Frequency Array). De 25.000 via glasvezelkabels met elkaar verbonden kleine antennes zullen uiteindelijk gezamenlijk met gebieden in Friesland, Groningen, Overijssel en Noord-Duitsland de grootste radiotelescoop ter wereld vormen. Dit alles om nog beter onderzoek naar het ontstaan van het heelal, de ‘Oerknal’ te kunnen doen.

Natuurontwikkeling- en waterbergingsplannen geven goede hoop voor flora en fauna in de toekomst.

Zaterdag kreeg ik de kans om 13 reeën op 1 foto te krijgen

Afgelopen zaterdag was het behoorlijk druk in het altijd rokerige, maar relaxte Get Rhythm. Ik heb geen idee wat de opbrengst voor Kika is geweest, maar het zal ongetwijfeld de moeite waard zijn geweest. Op 16 januari is er opnieuw een benefiet-avond voor Kika in The Little Cave in Rotterdam. Als je zin hebt in een avondje coverbands en je wilt gelijk een goed doel steunen, dan moet je er zeker bij zijn.

Voor het eerst speelde ik solo in Get Rhythm en dat was ook wel eens leuk. Het geluid was wat mij betreft, zoals altijd bij Arie en Jos, uitstekend. Morgenavond wordt daar trouwens weer ‘gewoon’ gerepeteerd met Cradle. Een week later mogen we met Flowers for Francis de oefenruimte in om de de roestige kastjes weer aan te zwengelen voor het optreden op 19 december in De Gonz in Gouda. Die avond spelen ook onze Belgische vrienden van Silver Cross die op hun beurt weer hebben gezorgd voor een optreden van Cradle op 23 januari in België.
Zo gaat dat. Inmiddels ontstaat er een uitgebreid netwerk van bands en zalen. Het wordt dan ook de hoogste tijd om een volgende stap met etf bookings te gaan zetten. Het is onderhand meer dan een full-time baan aan het worden. Zolang ik nog word gesponsord door het UWV (en ik daarmee weer voor werkgelegendheid zorg: het één kan uiteindelijk niet zonder het ander…) is dat allemaal goed te doen. Maar liever ben ik niet afhankelijk van het gedrocht UWV. Dat tegenwoordig door het leven gaat als werkbedrijf. Dan weet je dat ook weer…

Ook mooi was eerder deze week het bericht van Sounds For Sure, waar de EP “Extended Play” is uitgeroepen tot cd van de maand. Als je ‘m nog niet hebt: bestel ‘m en je hebt het schijfje snel in huis. Vanavond word je in het programma J3 van Omroep Zuidplas weer met een track van de EP verwend. Luisteren dus naar de Jannen die het ‘ook namens mijn vrouw’ ongetwijfeld weer enorm naar hun zin zullen hebben.

Gisterenavond was Peter, je weet wel, die jongen die ooit wel eens in Cradle drumde, hier op bezoek. Natuurlijk werden er ook heel wat anekdotes uit de mistige gebieden van ons brein opgediept. Het zou leuk zijn om in die oude bezetting weer een keer een reünie-optreden te doen. Dus wie weet… Waar rook is zijn de rapen nog niet zo gaar dan ze worden opgediend.

Ondertussen raast er een stevige wind door het land, wordt het water flink opgestuwd en zijn de gevolgen hier en daar al merkbaar. Geen feest. Officieel is het nog herfst en zo ziet het er ook uit, maar toch vind ik het verdacht. Het is (weer) te warm voor de tijd van het jaar. Een echte winter kennen we allang niet meer. Hoewel… Allang? Zo lang geleden was het niet, maar dat er een omslag in het weerbeeld is, is wel duidelijk. Er is geen weg terug en als er die er zou zijn dan zijn de domste dieren niet in staat om letterlijk het tij te keren. Nee, gewoon doorgaan met ontbossen, opwarmen, pappen en nathouden. Nat zal het zeker worden. En ik doe er ook aan mee. Net zo hard. Maf, maar waar. De meest destructieve diersoort heeft de aarde geclaimd en we zullen het weten. Nu maar hopen dat ik nog wat plezier kan beleven aan de verkoop van mijn domein hetwaterstijgt.nl…

Voorlopig doet dat in ieder geval prima dienst als website voor de perikelen rondom de virtuele club JV70. Inmiddels actief in de zevende divisie van het intrigerende voetbalmanagersspel Hattrick. Zoals verwacht begon de club prima aan het seizoen, maar ziet het er naar uit dat de derde plek het einddoel wordt. Prima voor een debutant en maar goed ook. Gelijk doorstoten naar de zesde divisie zou trainingstechnisch en financieel onhandig zijn geweest. Eerst nog maar een seizoen bouwen aan een mooi team.

Wat nou wateroverlast?

Over overlast gesproken: als je binnenkort iets hoort knallen, dan kan het zomaar een of andere energiebotsing in Zwitserland zijn. Hoog of laag, daar wil ik vanaf zijn, maar botsen doet het. De CERN-deeltjesversneller, ook weer zo’n huzarenstukje van menselijk onvermogen, is weer in werking gezet. Zo zouden we meer te weten komen over het ontstaan van de aarde en haar omgeving: de fundamentele bouwstenen van materie. Je weet wel. Hoe dan ook: weten hoe het is ontstaan is leuk, maar echt zinvol is het niet als je weet hoe het eindigt. Ik zie het al helemaal voor me: zo’n Eurekaanse wetenschapper die juichend en gek van euforie door zijn lab rent, want: “Jaaahahahaaa eindelijk! Nu weten we het!” en precies op dat moment: KABOEM!
Geweldig.

Het zou het ultieme vuurwerk voor een desastreuze jaarwisseling zijn. Ach ja… Het Einde der Tijden, wie is er niet groot mee geworden?

Ah, kijk eens aan, de kaartjes voor de film 2012 zijn binnen! Moet ik ineens denken aan Nieuw-Rotterdam…

Dan denk je dat je alles gehad hebt en dan krijg je dit.

Ik sta bijwijlen godsverbaasd over de wegen die mijn lenige, ja soms zelfs razende fantasie durft in te slaan. Wat mij echter met niet aflatende verwondering vervult, is hoe men in dromen de grenzen van de realiteit kan overstijgen en opgaan in de onzinnigste fictie. Alle worstjes op een stokje!

Vannacht droomde ik dat ik sliep, hoe gek dat ook mag klinken. Ik lag in bed en schrok wakker, omdat een olifant doodgemoedereerd mijn kamer binnenstapte. Dingdong! In mijn hele huis zijn alle deurgaten misschien net groot genoeg om een olifantenkop door te laten, maar mijn bescheiden slaapvertrek kreeg meteen het hele beest over de vloer, dat bovendien meteen op het bed ging zitten en mij zodoende onder zijn niet te onderschatten achterwerk begroef. Dompteurs in het algemeen en olifantentemmers in het bijzonder kunnen je vertellen dat het soms maanden geduldig africhten vergt om olifanten het kunstje van het zitten bij te brengen, maar mijn exemplaar had daar geen enkele moeite mee. Hij bedolf me onder zijn indrukwekkende ruif en ik probeerde spartelend aan de verstikkingsdood te ontsnappen.

Ik was echter nog niet aan het eind van mijn beproeving. Om het allemaal nog weerzinwekkender te maken, begon die olifant plots te schijten. Santé, mijn ratje! Ik kan jullie verzekeren dat er uit zo’n enorm poepgat geen benepen drollemansje opduikt, maar een hele emmer stront en ik kreeg dat allemaal over me heen. Je wil er toch niet bij zijn! Ik ben anders al niet om een scheldwoord verlegen, maar vannacht bakte ik het helemaal bruin. Ik probeerde me vrij te worstelen, ploeterde aldus door de drekhoop en schold het beest vierkant in de rondte … tot ik plots echt wakker schrok, omdat ik op de vloer naast het bed belandde.

Bah! Ik voelde me zo vies dat ik meteen onder de douche ging poedelen, hetgeen mij zo verkwikte dat ik daarna de slaap niet meer kon vatten. Kijk ik ben een groot dierenvriend, maar als die olifant me dat nog een keer lapt, zou die liefde weleens flink kunnen bekoelen. Er zijn grenzen!

Luistert: Declan – Tell Me Why
Dieren, zover ik weet en me kan herinneren hebben wij al dieren gehad. Ik kan me niet herinneren dat we ooit in 19 jaar geen dieren hebben gehad. Maar zoveel als nu kan ik me ook niet herinneren.

We hebben 3 katten, 1 hond, 1 hamster, 1 vogel, 3 cavia’s, 1 konijn  en ongeveer iets van 6 kippen. Kippen en de cavia’s, konijn heb ik niks mee. Ze staan buiten en ze laten alleen van zich horen als ze honger hebben. Verder zie of hoor je ze nooit echt.  De hond is mijn 18de verjaardag cadeau geweest en ik heb 1 kat mogen uitkiezen. Verder heb ik nog geen 3 weken geleden mijn hamster gekocht. Hamsters heb ik er ook al een paar gehad, en nog andere knagers.

Zodoende vind ik het heel erg moeilijk voor te stellen wanneer er geen dieren zouden rondlopen, wanneer de katten niet bij me komen liggen om een beetje aandacht, of gewoon tegen je aan in slaap te vallen. Ik kan me niet voorstellen als ik opeens niet meer minimaal 1 keer per dag met mijn hond loop, het is een gewoonte, een hele dure gewoonte. Maar wel een mooie gewoonte.

Daarom wil ik je vandaag voorstellen aan de kat die ik mocht uitzoeken, en de kat waar ik ook het meest mee heb. Ze gaat nooit bij mijn vader of moeder liggen, en wanneer hij bij me zus gaat liggen en ik kijk er even aan van “wat is dit nou” hobbelt ze meteen weer naar mij toe.
We lijken ook wel beetje op elkaar, goed eigenwijs en kunnen heerlijk arrogant kijken. (helaas ook wanneer je het niet wil). Het is een schat, en ik kan niet zonder haar.

Ze is een kat, heet lies en wanneer ze word geroepen reageer ik ook… (waarom omdat ze mij ook vaak lies noemde) Een kat met een hele beschrijving, net als ik.

Gr Elisa

Vandaag stond een dierentuin op het programma, Ouwehands dierenpark moest het gaan worden. In Ouwehands Dierenpark leven bijzondere diersoorten in ruime, natuurlijke verblijven. Het dierenpark heeft een aantal bijzondere verblijven, waardoor je de dieren van heel dichtbij kunt ervaren. Het weer zat mee, en we hebben een erg leuke dag gehad.

[Klik hier om alle foto's te bekijken]

Hoi hoi,

Na onze ochtendwandeling heb ik Winto’s bench een beetje versierd, maar het scheen geen indruk op hem te maken. Even snuffelen en toen ging hij weer over op de orde van de dag.
Hij heeft per post zowaar twee kaartjes gekregen! Ja oké…één kaart was van de dierenarts om ons te informeren dat hij weer ingeënt moet worden, maar een kaart is een kaart! Hahaha
De andere kaart was van Stichting Hulphond met op de voorkant een lief pupje met een grote strik in zijn staart en de woorden ‘Gefelicistaart!’.

Martijn moest gewoon werken vandaag, maar toen hij thuis kwam hebben we Winto zijn cadeautjes gegeven. We hadden iets lekkers plus een grappig hondenknuffeltje voor hem gekocht.
 
De knuffel had ik ingepakt in een krant want het uitpakken is natuurlijk al de helft van de lol! Toen Winto eenmaal doorhad hoe het werkte (niet eerst elk reepje krant opeten) vlogen de stukken papier door de lucht. Al gauw kwam hij bij het knuffeltje, maar eerst moest de rest van de verpakking ‘vermoord’ worden. Hierna ging hij over op de knuffel die inmiddels al zonder staart door het leven moet.

Winto leek bijzonder blij te zijn met zijn nieuwe hondenknuffel, want hij heeft hem al zo’n 100 keer, heel trots, aan mij laten zien (“Ja hoor Winto, hij is heel mooi..! En ja, nu nog steeds. Tjee, vijf minuten later is ie ook nog steeds mooi!”).
We hadden eigenlijk een ander cadeau voor hem gekocht, maar we vonden het zonde dat er verder niemand anders bij zou kunnen zijn.
Nu gaan we zijn eigenlijke cadeau geven op mijn verjaardag, dan is er ook wat meer visite om er van te genieten.
Dus nog even geduld Winto, volgende week krijg je nog een verrassing!

Groetjes,
Kirsten